Meningen

Dit vervolg is me best meegevallen. Gewoon prettig feelgood vermaak.

Het is een luchtige film, versterkt door de zomerse sfeer en de prachtige locatie met de kleurrijke parasolen.

Die Christina Ricci lookalike is wel grappig, met haar enge blik. De typetjes in de bijrollen zijn wel leuk, maar het is allemaal erg dik aangezet.

Het gedeelte over die film die gedraaid wordt op het strand dat is inderdaad wat minder leuk, maar het is nog wel vermakelijk.

Mooie film.

De hoofdrol van Rodrigo Noya had niet beter gekund, maar ook de rest van de cast speelt overtuigend.

De sfeer en enscenering zijn warm gekleurd.

Ik vind de dialogen en voice-overs erg treffend; humoristisch en filosofisch.

Aardig Droste effect, maar ook behoorlijk nietszeggend. Dat je na afloop denkt, was dit het al?

Het leuke aan korte films is dat het net kleine bonbons zijn. Bij deze korte film is de smaak niet zo duidelijk.

Ik ben dol op een goede 80s comedy, maar dit viel me toch vies tegen. Alle jongens zijn sukkels en pijnlijk bezig met genante versierpogingen, waar de meisjes veel te makkelijk in trappen.

Het verhaal is gewoon te dom voor woorden en te matig. Ik denk dat ik over een paar weken grotendeels al niet meer weet waar deze film over gaat.

Het is een warrig geregisseerde film.

Het gaat zoals elke film die over romantische verwikkelingen gaat uiteraard over aantrekken en afstoten. Deborah Foreman lijkt vooral bang dat ze de goedkeuring van haar vriendinnen verliest. Best hilarisch hoe snel 80s stoerheid inmiddels zo gedateerd aanvoelt. Nicolas Cage is hier eigenlijk een hele rare kwibus.

Ik vond het een uur erg vermakelijk. Daarna sporadisch nog een leuke scene. De vaart gaat er letterlijk uit.
Patrick Dewaere lijkt sprekend op Vincent Cassel. Of beter gezegd, Vincent Cassel lijkt op Patrick Dewaere. Spijtig dat Dewaere zo jong uit het leven stapte.
De dood van Jeanne Moreau ging mij veel te ver. Het is natuurlijk een film vol banale en extreme scenes, maar dit was tragisch. Ik raakte toen een tijdje uit de film, tot de scene met de jonge Huppert kwam. Ze moet hier voor 16 doorgaan (en dat lijkt ze ook wel), maar ze was in werkelijkheid al 21.
Leuke muziek trouwens. Past erg bij het tijdsbeeld.

De hoge verwachtingen zijn waargemaakt.

De hoofdpersonages zijn stuk voor stuk indrukwekkend. De karakters zijn erg goed uitgediept. Misschien was ik nog wel het meest onder de indruk van Egbert-Jan Weeber. Zijn veelzeggende blikken spraken boekdelen. Ik bedenk me dat de voice over daarom ook zo goed gekozen is, omdat Stan een erg stille jongen is. Door de voice over komen we achter zijn gedachten en gevoelens.

Angela Schijf speelt de beste rol die ik van haar gezien heb. Vooral tijdens de emotionele scenes imponeert ze.

Tygo Gernandt is geniaal als Maikel. De adrenaline spat van het scherm af.

Il Vangelo Secondo Matteo is een waardige verfilming van het leven van Jezus Christus.

De contrastrijke zwart-wit beelden zijn van grote schoonheid. De zorgvuldig gekozen afwisselende soundtrack sluit hier perfect bij aan.

Ik vind de cast heel goed gekozen, waarbij Jezus een prachtige uitstraling heeft. Het is overigens totaal niet te zien dat de cast amateurs betreffen.

Ik heb eigenlijk geen argumenten tegen de film. Op gevoel geef ik deze film 3,5 sterren.

Aangenaam kijkvoer, dit Franse vijfluik over het winnen van prijzen en het (on)geluk dat dit geeft.

De eerste met Mireille Darc vind ik nog het leukst; het is een beetje John Lanting achtig.

Door de vijf afzonderlijke verhalen zit er genoeg afwisseling in. Ze zijn niet allemaal even sterk, maar de film heeft een aangename sfeer en het verloopt vrij vlot, waardoor je vrij snel weer in een nieuw verhaal zit.

Last but not least het verhaal met Louis de Funès met een koffer vol geld door Parijs. Dat levert natuurlijk vrij veel spektakel op.

Heerlijke droogkomische film met een glansrol voor Benoît Poelvoorde.

De blik van Ghislain lijkt op die van de bange kippen in Chicken Run.

De prachtige schets van de semiprofessionele wielerwereld in de jaren '70 doet terugverlangen naar deze tijd.

Pfff, wat een vage en lege film.
Ik voelde totaal geen binding met de hoofdpersonages en de bijrollen worden overdreven theatraal gespeeld. Valérie Lemercier kijkt de hele film alsof ze net wakker is en niet weet waar ze precies is. Ik werd niks wijzer van haar personage. Ze heeft van Denis de opdracht gekregen de hele film droevig te kijken en op het einde van de film mag ze eindelijk een paar seconden lachen.
Die arrogante fransman die ze ontmoet is zo mogelijk nog vager. Hij heeft een overhemd aan, rookt sigaretten en heeft een air alsof hij Jean-Paul Belmondo is, maar uiteindelijk is het maar een saaie lul. Wie hij is en wat zijn motieven zijn (behalve 'getting laid') weet ik niet.
De film kent een hele trage en saaie start in de file. Zelf in de file staan is al saai en vervelend, maar kijken naar verveelde mensen die in de file staan is nog erger. Om maar niet te laten blijken dat er slechts 1 straat is afgezet voor de film, zie je enkel de camera dicht bovenop de auto's. Ziet er allemaal erg nep uit.
Helaas voor mij dus niet al te prettige kennismaking met Claire Denis. Maar ik heb goede hoop dat Trouble Every Day me meer aanspreekt. Aan het plot te lezen en de acteurs, verwacht ik daar veel meer van.

Tegenvaller.

Verborgen Gebreken heeft een zeer ongeloofwaardig verhaal. Het uitganspunt is dat al.

Dat is iets waar je je overheen kunt zetten, als de plotontwikkeling maar consistent is en de film trouw is aan eigen principes.

Dat is maar ten dele zo. De film weet toch te veel onlogische en ongeloofwaardige wendingen op elkaar te stapelen, met als climax een zo nodig nog absurder einde.

Van films met erg veel flashbacks ben ik nooit zo'n liefhebber, ook al is het in deze film vrij functioneel.

Henny Orri acteert erg goed. Haar acteerprestatie is qua niveau zelfs enigszins vergelijkbaar met de twee dames op leeftijd in De Tweeling.

De kinderen acteren middelmatig. Je hebt vaak het idee dat ze een toneelstukje opvoeren.

Het camerawerk van Bert Pot is erg goed, hoewel de openingsscène wat geforceerd overkomt. De Schotse landschappen zijn erg mooi en erg mooi gefotografeerd.

Inderdaad een vreemde film.

Een sociaal drama dat in de lijn past van Five Easy Pieces, alleen haalt het dat niveau bij lange na niet.

Een onherkenbare Jan Decleir die wat wegheeft van Maxi van Mini en Maxi.

Hij heeft iets kolderieks in deze film. Een kuchende, onhandige en scheldende man, die nukkig is vanwege het gevoelsarme sociale klimaat waarin hij leeft. Waarin drank ter overvloede vloeit, want er is veel onvrede weg te drinken.

Leuke bijrol van Johnny Kraaijkamp sr.

Al met al vind ik de Verbrande Brug een redelijk sociaal drama, met een indringende jaren 70 sfeer.

Nostalgische ontroerende film.

De jonge Neeltje de Vree laat zien een natuurtalent te zijn.

Huub Stapel heeft in het begin wat moeite met zijn rol lijkt het, al weet ik dat de scenes niet noodzakelijkerwijs in chronologische volgorde werden opgenomen.

Het boerengezin heeft te lijden van de drankzuchtige Stapel. Een sterke ondermijning van de stabiliteit in het gezin.

Een film over eind jaren zestig, de tijd van de eerste man op de maan, de tijd nog van de verzuilde maatschappij.

De kerk en het christelijke geloof speelt een rol in de film. Hier zal niet iedereen wat mee kunnen laat staan waarderen. Ik wel, het had nostalgische waarde voor me.

De constructie rond het maan-thema rammelde hier en daar wat, is hier en daar wat geforceerd. Toch, als het meisje zo in de ban van het maangebeuren is, waarom ook niet.

Het mooiste vind ik de manier waarop alles in beeld gebracht wordt; veel mooie beelden van een dorp aan het kanaal.

Ik kreeg een beetje het Daltons gevoel; de film heeft raakvlakken met deze VPRO jeugdserie. Dienterverstande dat in De Daltons de wereld van de volwassenen vredig en stabiel is, hier niet.

Johanna ter Steege vind ik itt Wouter wel goed acteren. Speciale vermelding verdient ook Anneke Blok.

Wat een grappig wijs kereltje die Kees.

De aanpak (nadruk op gewone mensen en het provinciale) heeft wel wat weg van die regiosoap Van Jonge Leu en Oale Groond.

Het schiet soms een beetje door naar het kneuterige .

Het oorlogsverhaaltje is vrij cliché, weinig verrassend, maar de 'kleine dingen' in Kees verhaal zijn mooi. Een geromantiseerde vertelling, de oorlog gezien door kinderogen.

Productioneel is het allemaal wat gedateerd. Zo maakten ze toen tv-drama (doorsnee en vooral geen gekke dingen doen). Zag ook eens De Zomer van '45 terug. Daar had ik dat gevoel ook.

Verhoevens enthousiasme en passie zijn aanstekelijk. Zijn persoonlijke verhaal en de anekdotes die hij vertelt zijn mooi. Vooral het gedeelte over zijn jeugd en het begin van zijn carrière vond ik erg boeiend. Ik ben blij dat hij toch niet zo goed was in wiskunde. Opmerkelijk dat hij dit toch 7 jaar van zijn leven heeft gestudeerd...

Verhoeven versus Verhoeven is vooral een retrospectief. Degelijk, maar ook wat plichtsgetrouw gemaakt. Het nadeel van deze documentaire is dat deze ook droge feitjes opsomt die iedereen die Paul Verhoeven of zijn films een beetje kent wel weet. En als je meerdere interviews met Verhoeven hebt gezien, weet je dat hij vaak hetzelfde vertelt. Bijvoorbeeld weer dat verhaal van die stugge commissie. En hoe het was om te werken met Sharon Stone, dat is ook al vaker in allerlei interviews besproken. Maar goed, het kan ook bijna niet onbesproken blijven in dit carrière-overzicht.

Geweldig die speech bij de Raspbery awards.

Had Verhoeven maar eerder Elle kunnen maken. Hopelijk heeft dit inderdaad nieuwe deuren geopend en volgen er nog meer films.

Pfff, wat een saai geneuzel. Meer vorm dan inhoud.

Ja, Welles heeft een mooie stem en kan mooi vertellen. Maar de inhoud is niet bijster interessant.

Soms een vleugje Zelig, maar te aarzelend.

Jos de Putter heeft inderdaad betere documentaires gemaakt.

Een beetje te degelijk en niet altijd even boeiend.

Erg sterk. Minutieus verslag van de bekende langlopende zaak met verrassende wendingen. Ik was al weer het een en ander vergeten, interessant om alles weer eens goed op een rijtje te hebben.

Goed inkijkje op de redactie van Netwerk en de werkwijze van onderzoeksjournalist Bas Haan.

Bas Haan komt niet helemaal brandschoon uit deze film. Hij werkt namelijk aanvankelijk mee aan de hetze tegen de onschuldige klusjesman (die geen klusjesman was), opgezet door Maurice de Hond, door de Hond een podium te bieden. En andere media doen gezellig mee, met als triest dieptepunt het tenenkrommende lied van Claudia de Breij. Hoe diep kun je zinken...

Goede hoofdrol van Van Huêt, al moest ik eerst wel even wennen aan zijn accentje. Yorick van Wageningen overtuigt ook als de 'klusjesman'. Wat een vreselijk leven heeft die man al die jaren gehad. Arme man.

De titel De Veroordeling slaat niet alleen op die van Ernst Louwes, maar vooral op de veroordeling / heksenjacht door de Maurice de Hond en de media van de 'klusjesman'.

Een goede journalisten en onderzoeksjournalistiek film, fijn dat we dat in Nederland ook eens hebben en dus ook goed kunnen. Meestal zijn het de Amerikanen die hier heel goed in zijn.

Het origineel vond ik al niet veel aan, Vet Hard vind ik zelfs nog minder leuk.

Bracha van Doesburgh is erg grappig, voor het overige veel Hollandse platheid en actie op z'n Dick Maas.

2 sterren

Fijne Britse degelijkheid met een prima cast.

Het heeft wel wat elementen van een Hitchcock film.

Cinematografisch is het wel wat pover, en het bizarre complot en de vele bizarre plotwendingen maken dat je lange tijd geen idee hebt wat er aan de hand is. Dat is wel origineel, dat de waarheid pas laat naar boven komt. Of je moet het al vroeg doorhebben hoe de vork in de steel zit, maar ik had dat dus niet.

Charmant filmpje. Nand Buyl is een held!

Geweldig hoe die 80+er zo'n krachtige rol weet neer te zetten, maar tegelijk ook voor ontroering kan zorgen.

Ondanks het cliché verhaaltje, weet Buyl de film naar een hoger plan te lichten. Hij speelt een Fred Schuit achtige rol (In Voor en Tegenspoed). Ook een koppige vent dus, maar iets minder vals dan De Gooyer. Het frappante is dat zijn stem ontzettend op die van Sacco van der Made lijkt.

Het verhaal had wel wat fantasievoller gemogen. Erg weinig verrassingen. Ook zijn de dialogen wat te uitleggerig soms.

3,5 sterren

Beste rol van James Woods die ik gezien heb.

Bizar verhaal zeg. Het viel me op dat de special fx zo goed zijn, het jaar van productie in aanmerking genomen.

Magnifieke film!

Visueel overdonderend spektakel. Schitterende fotografie en dito decors.

Boeiend van begin tot eind.

P.S. Sinds ik (sinds twee maanden) een dvdspeler heb, is dit de dvd met de beste beeldkwaliteit geweest die ik tot nu toe gezien heb. Echt een lust voor het oog. Ontzettend scherpe beelden, mooie menu's en goed geluid.

Unieke film over de autist Jacques Valin, die het net iets te gezellig heeft met zichzelf en zijn dwangmatige obsessies, zoals het wegdenken van voorwerpen in een ruimte, of zelfs mensen. Hij heeft geleerd sociaal gewenst gedrag te vertonen, maar zodra hij dat masker afdoet, is het hek van de dam.

Zijn vriendin is geen groot licht en is op haar manier ook veel met zichzelf bezig, anders had ze meteen wel kunnen zien wat voor mafketel ze aan de haak had geslagen.

In het begin is Valin in de voice-over meteen duidelijk; 'ik heb eigenlijk maar een goede vriend, en die zie ik bijna nooit'.

Ik had eigenlijk gehoopt dat de film meer de komische kant op zou gaan. De film is niet geheel serieus van toon, toch is het allemaal wel vrij droog, maar de situaties an sich zijn al komisch. Maar dat had van mij nog wel wat dikker aangezet mogen worden. Charles Denner is geen Jim Carrey helaas, maar daardoor komt hij wel nog meer over als psychiatrisch patiënt. Geen psychiater zou bij deze persoon lang hoeven nadenken over de diagnose. Een patiënt volgens het boekje zeg maar.

Wat me net van een hogere score afhoudt is dat de film een beetje te veel aan het concept / oorspronkelijke sterke idee hangt, waardoor de film nogal een herhaaloefening wordt. Het einde is dan wel weer erg sterk. Ruime 3*

Unieke Kaurismäki met excentrieke personages die goed bij elkaar passen. Hij creëert een bijzonder universum.

Het oogt een beetje als een eigentijdse Chaplin film over verschoppelingen.

Het steenkolen Frans van de Finnen klinkt grappig.

Geweldig dat Lumière dit soort films op dvd uit brengt.

Meteen maar even aangeschaft en bekeken.

Leuk verhaal.

Het rijke gezin staat wat meer in de spotlight, maar daar zit ook het meeste komedie en drama in.

Goede casting van de bepalende personages.

Het acteren is soms wat te dik aangezet en de tegenstellingen zijn nogal uitvergroot.

Jammer dat het verhaal een beetje als een nachtkaars uitgaat.

Ja fijne film inderdaad en herkenbaar.

Ik ben fan van Annie Girardot en Philippe Noiret. Hun aarzelingen, gestuntel en voorzichtig aftasten zijn leuk om te zien.

Ik vond die restaurantscènes sterk, je kon bijna zintuigelijk waarnemen wat er zich allemaal in het restaurant afspeelde.

Een vakantiefilm met een heel fijne sfeer. Die gekke vrouw en haar man in het restaurant is een leuk stel.

En een leuke collectie bijzondere 70s brilmonturen.

Jeanne Moreau en Michel Serrault spelen behoorlijk irritante personages. En de laatste heet hier ook nog eens Pompilius... Jeanne Moreau was hier al 63, maar ze ziet er uit als iemand van 83.
Een film die aanvankelijk nog best vermakelijk is, waarbij je denkt dat het diefstal en oplichtingsverhaaltje de hele film de rode draad zal zijn. Dat valt helaas tegen en dat onderdeel van het plot is erg onnozel.
Het gaat namelijk bijna de gehele speelduur vooral over het continue geëmmer en gekibbel van Moreau en co.
Het Patricia Paay verhaaltje met die jongere minnaar begint ook snel op de zenuwen te werken.
Het einde met de zelfmoord van Serrault is erg misplaatst. De rest van de film is een en al luchtigheid. Het sloeg echt als een tang op een varken en geeft de film een wrange bijsmaak.

Renée Soutendijk is erg goed; sexy en gevaarlijk tegelijk. Jeroen Krabbé speelt overtuigend de markante en wat wereldvreemde schrijver (Reve).
De Vierde Man is misschien niet erg evenwichtig, maar wel mooi gemaakt.
Het verhaal is misschien niet zo subtiel, maar daar ga je in mee of niet. Ik kies voor het eerste. Ten slotte is Krabbé aan de drank en heeft hij waanideeën. Daarom zijn het ook van die overdreven dingen.
De stylering van de film vind ik erg goed. De muziek werkt goed spanningsverhogend.
De laatste tien minuten vond ik een beetje slapjes. Het ongeluk had eigenlijk de climax en het einde van de film moeten betekenen.

De setting op de boot en bij de havens is goed en sfeervol. En met Jean Gabin, wat kan er nog mis gaan?

Wel een degelijke film maar niet altijd even boeiend en behoorlijk gedateerd.

De personages en hun motieven komen niet helemaal goed tot zijn recht. Vooral de whodunnit duurt erg lang en er wordt oeverloos gepraat. De film kent wel een sterke finale. Krappe 2,5*