Meningen

Prachtige film. Ik zat er helemaal in.

Ik vind dat de makers subtiel met dit 'zware' onderwerp zijn omgegaan. Het langs de deuren gaan daar ontkom je niet aan, maar verder was het verhaal niet al te stereotyp.

Het is helemaal geen zware film. De jonge cast acteert spontaan. In combinatie met de jaren '80 muziek levert dit hele speelse scenes op. Zeer goede rol van Egbert Jan Weeber.

Aanrader!

Bokma stelt de laatste jaren nooit teleur en dit is een van z'n beste rollen. Hij is niet te beroerd om lelijke koppen te spelen. Kees Prins in een puur serieuze rol dat is vrij nieuw maar zeer overtuigend. Bij ons in de Jordaan was de eerste stap, dit is de volgende stap en hij bewijst dat hij het kan. Ik hoop hem nog vaker in zulke rollen te zien.

Ik vind dat de grimeur ook een pluim verdient. Bokma en Prins zien er precies zo uit zoals je verwacht bij dat milieu. Die kapsels. Geweldig. Ze hebben wel wat al te modieuze pakken aan. Gereformeerde pakken zien er meestal net iets anders en saaier uit. Maar misschien heb ik het wel mis en is die tijd voorbij.

Katja Herbers als Marthe vind ik ook erg goed. En Tijn Docter, die ik nog helemaal niet kende. Niets dan lof.

Het scenario is niet helemaal naar mijn wens. Waar 'm dat precies in zit vind ik moeilijk te zeggen. Het speelt me net iets te veel in de avonduren in het kantoor. Alleen in het begin van de film zie je een vergadering van het bestuur, daarna zie je voornamelijk nog Docter en Bokma.

Een originele film is het zeker, maar ik had geen enkele binding met de personages en kon de wendingen in de film niet echt volgen.

Dat meisje met het rode haar acteert leuk. Haar personage is, net als andere rare figuren die in de film rondlopen, te vergezocht en te bedacht. Het weesverleden wordt heel uitleggerig gebracht.

In feite zijn de personages allemaal art house typetjes. Er is iets met ze, maar je hebt geen idee wat. En waarom ze doen wat ze doen. Je kunt er enkel naar gissen.

De autistisch overkomende hoofdrolspeler doet de hele film niks anders dan kijken alsof hij heel nodig moet poepen. Wat de jongen bezielt, daar krijg je in de 5 zinnen die hij uit mag spreken geen hoogte van.

Bouli Lanners is een acteur die is gaan regisseren. Ik weet niet of hij een goed acteur is, maar wat mij betreft kan hij zich beter van regisseren afwenden en ook scenarioschrijven raad ik hem met klem af.

Ok, geen halve ster. Vanwege Hélène de Reymaeker wordt het een halfje hoger.

Ja leuke feel good movie.

Gérard Depardieu is de ideale mafketel voor deze rol.

De twee culturen bij elkaar vormen een leuke mix.

Ieder huisje heeft zijn kruisje is een van de thema's van deze film. De kinderen die in de schaduw van de koks zijn opgegroeid zijn emotioneel verwaarloosd, maar ze krabbelen langzaam op om hun eigen plek op te eisen.

Er is veel onbegrip, maar familieliefde en verzoening overwinnen.

Het klinkt misschien wat sentimenteel maar dat is de film niet. Het einde is het einde waar je naar uit hebt gekeken en een waardige afsluiting.

Ik houd wel van dit soort kleine films. Het verhaal is misschien wat voorspelbaar maar dat mag de pret niet drukken.

Ontroerend en vertederend!
Je kijkt naar zwart-wit, maar Vittorio De Sica weet zoveel gevoel in deze film te stoppen dat het kleur wordt. De shots zijn zo mooi uitgelijnd dat het lijkt alsof je naar een verfilmd stripboek zit te kijken. De man met de hond, dat doet dan ook weer wat aan Kuifje denken. Onafscheidelijk.

De karakters in deze film zijn net zo fraai ingevuld. Het is bijna niet te bevatten hoe De Sica deze amateurs tot zulke grandioze acteerprestaties heeft geleid.
De oude man was professor in de literatuur. Het dienstmeisje was een naaister die na deze film een bescheiden filmcariere zou hebben. Het hondje heeft ook een prachtige hoofdrol.
Ik geloofde gewoon niet dat de man werkelijk voor de trein zou springen. Zo'n einde KAN de film gewoon niet krijgen dacht ik. Gelukkig kreeg ik gelijk, maar het scheelde niet veel...

De muziek van Alessandro Cicognini is een van de mooiste klassieke werken in film. Muziek die ik graag op cd zou willen hebben.

Deze Fulci was aan mijn aandacht ontglipt, maar dankzij Netflix heb ik deze film alsnog kunnen zien.

Meer 60s wordt het niet.

Een mysterieus verhaal met de mooie Marisa Mell.

Het is zo'n typisch gekunstelde film uit zijn tijd, met overdreven symboliek en stylering.

Tegenwoordig zouden ze hier script doctors voor inhuren om de rauwe randjes en plotholes er uit te halen, maar juist dat ongepolijste heeft z'n charme.

Bij al dit soort films blijkt telkens maar weer eens dat niemand in Hitchcock zijn schaduw kan staan.

Toch is dit wel een leuke film om te zien. Heel apart hoe deze film in alles Europees aandoet, waarbij je bijna gaat denken dat San Fransisco een Italiaanse havenstad is. Maar het komt natuurlijk ook mede door de Italiaanse dub.

Viel me een beetje tegen.

Het eerste uur vond ik vrij goed, daarna zakte de film behoorlijk in. Is wel een manco van veel Japanse films: het ontbreken van een coherent verhaal. Dat vond ik van deze film ook.

Hoe meer Japanse films ik zie, des te meer me opvalt hoe contactgestoord de Japanners eigenlijk zijn.

Het yakuza-gedeelte vlak voor het einde vond ik van een hoog slapstickgehalte.

Toch 3 sterren.

Veel te flauw.

Het lijkt qua niveau bijna een Bassie en Adriaan film, met een relatief ingetogen Nicolas Cage die met zijn gladde Mari van de Ven voorkomen zo door kan naar Hallmark films.

Die Pedro Pascal vind ik maar een matige acteur. Daar had een veel betere en sterkere acteur als tegenspeler van Cage moeten staan.

Het is nog wel enigzins vermakelijk, dit hak-op-de-tak avontuur op een zonnige locatie, maar ik had hier meer van verwacht. Dit had veel meer peper mogen hebben en betere casting. Het had veel meer een satire op Nicolas Cage mogen zijn, ipv deze slappe parodie die nauwelijks een parodie is.

2,5* en dan ben ik mild.

Erg leuke 'typische' 80s film met een prachtige en aanstekelijke rol van John Candy.

Een jaar voor Home Alone; Macaulay Culkin in een film waarin wederom zijn ouders afwezig zijn.

Gewoon een erg vermakelijke film en ik vind 'm dan ook wat ondergewaardeerd hier, al zullen sommigen misschien moeite hebben met John Candy.

Niet helemaal mijn film en mijn humor. Wel een wonderlijke film die inderdaad wat te lang duurt.

Veel bizarre karakters en dito scenes.

Compromis: 3 sterren

Undertow heeft misschien een simpel uitgangspunt, maar de uitwerking is erg goed; de regie is erg goed en de acteerprestaties zijn uitstekend, met name door de jonge acteurs imponeren.

De locaties zijn prachtig, de natuur is erg mooi. Erg sfeerverhogend.

Het vluchtverhaal is spannend en heeft voldoende afwisseling om tijdens de volle lengte van de film te boeien.

'Hollywood verhaal met een arthouse uitwerking'; zo zou je de film kunnen samenvatten.

3,5 sterren

Oldskool sciencefiction waar ik van houd.

Met beperkte middelen wordt maximaal effect bereikt. Geen trucendoos nodig.

De wat stijve Engelsen in een scifi setting, dat werkt wel.

Toch had er wel meer in gezeten, op verhaaltechnisch en psychologisch gebied, maar het is zeker een leuke film die makkelijk wegkijkt.

Goede rol van Bullock, maar haar personage had wat interessanter kunnen zijn als ze hier en daar wat minder voorspelbaar had gereageerd op alle tegenwerking.
Die oud bajesklant laat haar vallen en wordt tot overmaat van ramp ook nog losloppig; dit is dan weer zo'n film waarin alles moet tegenzitten. Het was denk ik interessanter geweest als hij haar wel was blijven steunen.
Grote verrassing is dat het meisje de dader blijkt. Maakt het de zaak heel anders? Bullock blijft natuurlijk verantwoordelijk.
Grootste manco is dat een 90s b-film in het verhaal is verweven, dat van de broers met wraakplannen.
Het einde stelt teleur. De 90s b-film finale. En de afloop is ook nog eens doordrenkt van een misselijke Oprah saus.

Jerry Seinfeld in zijn eerste filmhoofdrol en regie filmdebuut op 70-jarige leeftijd. Bijzonder.
Het is een kleurrijke feelgood film die overall net iets te kort komt. De grappen zijn net niet scherp genoeg, maar het is zeker wel vermakelijk. Het is prettig gestoorde chaos. De film heeft zeker z'n charme, maar het mist wel iets. Quentin Dupieux of Jeunet kunnen met dergelijk materiaal veel beter overweg.
Een heel behoorlijke cast met grote bekende namen. Na Oompa Loompa opnieuw een kleurrijke rol van Hugh Grant.
De focus ligt uiteraard op Kellogg's, maar daardoor raakt het verhaal van de concurrent soms wat ondergesneeuwd.
Concurrent Post Cereal slaat uiteindelijk vooral de plank mis doordat het geen catchy naam heeft zoals Pop Tarts.
Ik ben nu wel erg benieuwd naar Pop Tarts. Ik las dat het het populairste product van Kellogg's is (populairder dan hun cornflakes). Hier alleen te koop als import product, o.a. bij de Jumbo.
Wel apart dat zulk snoepgoed in het broodrooster kan, wordt het dan geen plakkerige bende?

Beklemmende film.

Erg knap geregisseerd en gemonteerd.

Mooi om te zien wanneer angst langzaamaan omslaat in wil om in te grijpen.

De piloot onder de kapers vond ik het meest enge personage. Die blik in z'n ogen is eng.

Wat een pathetisch gelul zit er in deze film. Filosofie voor kleuters.

De film begon aardig, maar toen er steeds meer (moralistische) tegeltjeswijsheden werden opgerakeld kreeg ik braakneigingen.

De hoofdrolspeler is een ontzettende zielepiet, en de tegenspelers doen alsof 'ie Jezus is. Ryan Gosling kijkt de hele film met dezelfde luiaardblik. Ik begon me steeds meer aan hem te ergeren.

Leuk fris filmpje met een aardige cast, en sfeervol in beeld gebracht.

Net als veel Zuid-Koreaanse misdaadfilms vliegt deze film uiteindelijk uit de bocht met een over-the-top verhaal, maar vermakelijk is het zeker.

Fascinerende film!

Het is net alsof het op een andere planeet is opgenomen. Je weet van het bestaan van deze productieprocessen af, maar met al die grote machines en vernuftige loopbanden is het net science fiction. De kuikentjes op de ultrasnelle lopende band lijken zo wel tennisballen en de persoon die de beestjes een voor een in een apparaat stopt doet ook alsof 'ie geen levende wezens in de handen heeft. Ziet er echt heel absurd uit.

De natuur wordt hier schitterend in beeld gebracht. Dit spreekt me veel meer aan dan zoiets als Koyaanisqatsi. De symmetrie in de beelden is heel consequent doorgevoerd. De regisseur heeft zelf de camera ter hand genomen en plaatst de camera steeds op de perfecte plek. Als er bewegend beeld is, is dat vanwege de camera die op een rijdend object (meestal een machine) is geplaatst.

De documentaire heeft geen muziek, maar er zit wel muziek in; er zit veel ritme in de film.

Het einde van de film is meteen ook het wrangste gedeelte. Die beelden blijven ook op je netvlies staan. Die koeien die een soortgenoot zien hangen aan een ketting en beseffen dat ze er aan gaan. Gruwelijk.

Behoorlijk kille film.

Kevin Costner met z'n uitgestreken gezicht acteert erg vlak. Een beetje a la Harrison Ford. En ik vond de Niro niet overtuigen als Al Capone.

Het verhaal is niet boeiend en meer dan eens ongeloofwaardig of te 'sterk'. Toch 2,5*

Onevenwichtig en bijzonder vreemd, maar boeiend van begin tot eind.

Stylistisch dik in orde.

De knipogen naar Lynch zijn moddervet, vooral in de symboliek, maar toch is dit een behoorlijk originele prent.

Toni Servillo en Dustin Hoffman zijn beiden in hun element. De film kent eigenlijk twee afzonderlijke werelden en je vraagt je steeds af of en wanneer deze zullen samenkomen. Ik vond het wel leuk dat er 2 talen gesproken worden, vanzelfsprekend Engels in de scènes met Hoffman en het meisje in het ziekenhuis.

De spanningsopbouw had beter gekund, maar toch best leuk om eens te zien. Het einde was gewoon goed.

Hilarische film. Het gaat eigenlijk nergens over, maar het is hoogst vermakelijk.

Daar hoefde ik geen joint voor te roken...

Dit schijnt de beste te zijn van de Cheech en Chong films.

Een aantal jaren geleden gezien op het Humorfestival in Rotterdam.

Films die zich afspelen in het hautaine kunstwereldje hebben altijd wel wat.

Camila Mendes is een mooie meid, die haar concurrentes dikwijls te slim af is. Maar zodra ze zich in de kunst jet set wereld begeeft, bedient ze zich van enkele leugens, die haar in een lastig parket manouvreren.

Het is allemaal niet heel hoogstaand, maar dat geeft ook niet zoveel.

Leuke rol van Marisa Tomei, die het wat mij betreft nog wel wat excentrieker had mogen doen.

Erg wisselvallige film.

De acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven. Dramaturgisch schiet de film erg tekort. Dat komt mede door de matige (simplistische) dialogen, maar ook de geforceerd klinkende accenten doen de film geen goed, al went dat op een gegeven moment wel. Daarnaast haalt de hele Hollywood trucendoos uit de kast om te imponeren. Het verloop van scenes is daardoor vaak te voorspelbaar. Allemaal volgens het boekje.

Vooral het laatste uur is erg spannend. Dit vind ik duidelijk het beste deel van de film.

Op acteervlak is Leelee Sobieski positieve uitschieter. Zij weet als een van de weinigen diepgang in haar rol aan te brengen. Prachtige vrouw ook!

Stephen Moyer is een andere positieve uitschieter.

Jon Voight is een karikaturaal figuur in deze film. Wel komisch om te zien, maar ik vind het een beetje vreemd overkomen in een verder erg serieuze film.

Uprising is een film die weinig tot niets toevoegt aan de reeks bestaande films over jodenvervolging.

Behalve dan dat dit specifieke onderwerp, het verzet onder joden, niet zo vaak wordt belicht.

Afgezien van het goede plot vind ik de film niet zo bijzonder. De hoge plaats in de top 250 vind ik wat overdreven.
Vandaag heb de film weer gezien. Het was de tweede keer dat ik 'm zag.
De tweede keer kijken vielen de puzzelstukken helemaal op z'n plaats.

Acteur Gabriel Byrne, in de film een van de vijf rovers, zei tijdens een filmfestival 'Tot ik de film vanavond zag dacht ik dat ík Keyser Soze was!’

Uzak is een film over freelance fotograaf Mahmut, die leeft in een zelfgekozen isolement, en zijn (verre?) neef Yusuf die, met grote tegenzin van Mahmut, komt logeren.

De acteerprestaties van de hoofdrolspelers zijn overtuigend en de buitenopnamen zijn van een grote schoonheid. Het probleem dat ik een beetje met deze film heb is dat de personages een weinig boeiend leven hebben, en maar wat voor zich uitstaren. Ik krijg dan last van plaatsvervangende verveling. En ook een beetje een hekel aan hen.

Maar toch, uiteindelijk werkt de sfeer van de film wel degelijk op mij in. Door de trage manier van vertellen blijven de beelden nog lang op je netvlies staan. Het shot waarbij Yusuf in de sneeuw langs een groot schip in de haven loopt is betoverend mooi en haast surrealistisch.

Mooi gezegd. Dat vat het inderdaad mooi samen.

Beiden unhappy met hun leven, hoewel Mahmut zijn zaken natuurlijk beter op orde heeft, maar of hij daar minder om lijdt?

De sullige Yusuf volgt wildvreemde vrouwen en nadert ze soms op een stalkermanier en gaat zelfs in de bosjes staan gluren. Hoe desperate kun je zijn...

Niet helemaal mijn type film, maar de film droogt erg goed op. Ik heb 3 sterren gegeven en misschien wordt het nog een halfje meer.