Meningen

Ik heb het boek niet gelezen, maar ik vind dit een prachtdocu!

Ik wist tot nu toe erg weinig van de ontstaansgeschiedenis van het Hollywood van nu. Deze film vertelt deze geschiedenis, vanaf het ineenstorten van de grote 'studio'films in de jaren 60, op een erg smeuige manier. De ontwikkeling van productiegericht naar marktgericht. Mooi om te zien dat regisseurs meer weet hadden waar er behoefte aan was bij het publiek dan de studio's zelf en dat de filmmaatschappijen alle vertrouwen stelden in de auteurscinema. Dat gaf een grote druk op de betreffende regisseurs..

Ik wist niet dat de 'groten' zoveel bij elkaar kliekten. Scorsese, Spielberg en Coppola die samen discussieerden over film. En hoe Coppola waarschijnlijk vanwege zijn schrijverskwaliteiten getoond 'in' Patton, The Godfather mocht maken. Hoorde ik het nou goed dat hij gruwelijkheden uit de film heeft geschreven (of juist heeft toegevoegd)? Ik heb dat niet goed onthouden.

Voor mij erg leerzaam en uitermate interessant. Een prettige mix van archiefbeelden, filmfragmenten en interviews met regisseurs en acteurs. Zoals Dennis Hopper die het naar de kloten gaan van talentvolle regisseurs aan drugs, grotendeels wijt aan de industrie die hun te weinig werk geeft om hun creativiteit kwijt te kunnen. Nou ja, het zal wel zijn manier zijn om zijn verleden te verwerken. Opmerkelijke uitspraak.

Ik vraag me af hoe de opkomst van 'independent' filmtakken bij grote studio's in het verhaal van deze film is in te passen. Is het een verantwoorde en minder risicovolle inpassing van auteurscinema in het Hollywoodsysteem dan gedurende de 60-er en 70-er jaren?

En er zit nogal wat verschil tussen wat deze 'independent' takken uitbrengen: Before Sunset vs. miljoenenproductie Un Long Dimanche de Fiançailles. De betekenis van het woord independent is blijkbaar in de loop der jaren minder letterlijk geworden.

4 sterren, een mustsee voor elke filmliefhebber.

Interessante documentaire over een van de fascinerendste onderdelen van het heelal, namelijk zwarte gaten.

Zwarte gaten die wel 9,5 miljard keer zo zwaar kunnen zijn als de zon...

Het gaat o.a. over de informatieparadox en het maken van de eerste foto van zo'n zwart gat, samengesteld uit data van telescopen over de hele wereld.

De wetenschappers zijn de monniken van deze tijd. Het is leuk om te zien hoe kinderlijk enthousiast ze blijven, hoe oud ze ook zijn.

De theorie wordt op zich op een heldere manier gepresenteerd. Een groot deel van de documentaire gaat over het volgen van de wetenschappers bij hun meetings en presentaties. Dat levert een leerzame en kalme documentaire op, die vrij nuchter van toon is. Er zullen wellicht documentaires zijn waar nog dieper op de materie wordt ingezoomd.

Het jammere is dat de climax een beetje een anti-climax is. De foto is immers al eerder gepresenteerd. Maar het is interessant om te zien hoe deze tot stand is gekomen, via meerdere onafhankelijk van elkaar werkende teams.

Ontroerende film!
Een goede mix van komedie en (oorlogs)drama.
Jacques Villeret acteert aanstekelijk. Deze rol is 'm op het lijf geschreven.
De scène met de Duitse soldaat die de clown speelt vond ik erg grappig, maar tegelijk ook erg aangrijpend. Vooral ook wanneer hij even later wordt gedood.
De scènes in die kuil waren sowieso erg sterk.

Ik had er iets meer van verwacht.

Ik vond het verhaal wat rommelig, van de hak op de tak.

Hanna Schygulla tilt de film naar een hoger niveau. Moest ook een aantal keer heel hard om haar lachen. En ja, ze is natuurlijk erg 'hot'...

De fascinerende ontstaansgeschiedenis van de Eiffeltoren wordt helaas ondergeschikt gemaakt aan een grotendeels verzonnen liefdesverhaal. Erg jammer.

Ik had alles over deze iconische toren willen leren. Waarom de Eiffeltoren eerst rood was bijvoorbeeld.

De scènes over de bouw van de toren zijn het interessantst en imposant om te zien.

Romain Duris is de juiste acteur voor deze rol, maar het liefdesverhaaltje is nogal deprimerend en geeft de film een bittere nasmaak.

Wat had dit een mooie film kunnen zijn als bijvoorbeeld Jeunet een meer waarheidsgetrouw verhaal had verfilmd.

Ik had lage verwachtingen van de film en ik twijfelde of ik 'm wel zou gaan zien, maar de film is me erg meegevallen!

Mooie film over vakantieperikelen, over opgekropte zaken die tijdens vakantie welhaast er uit moeten komen. Ik vond de irritaties en ruzies goed uitgebeeld.

Jaap Spijkers is enigzins grappig als opgebrande papa met midlife crisis. Vreselijk vermoeiend om met zo iemand te moeten leven. De vrouw zoekt tevergeefs contact met andere vakantiegangers ter compensatie.

Goed gespeeld, vrij goede dialogen, prettig tempo en mooie muziek. Helemaal in de sfeer van vakantie en het eilandgevoel.

De oma die het verhaal vertelt is nogal sentimenteel, maar enfin, als het in een Spaanse film zou zitten zou iedereen er lyrisch over zijn....

Is het huis trouwens hetzelfde als in Johan? Zelfde locatie?

Film over een excentrieke, wat zonderlinge man. Ik had wel te doen met Louis Wain. Hij krijgt nogal wat voor zijn kiezen.

Er hadden nog wel wat meer schilderijen van Wain in de film getoond kunnen worden. De man heeft unieke werken gemaakt en die futuristische poezen die hij verkocht waren iconisch.

Ik snapte niet zo goed waarom die zussen niet in hun eigen onderhoud konden voorzien, behalve uiteraard die zieke zus.

Wat ik jammer vind is dat de hele film vrij donker gefilmd is. Ik ben wel benieuwd wat Tim Burton hier van gemaakt had. Die had er vast wat meer kleur, humor en tragikomedie in gestopt.

Er had iets meer magie en verwondering in de film gemogen, het is nu eigenlijk net iets te degelijk en te saai gefilmd.

Duidelijk een Pixar tussendoortje.

Elemental voelt als het zwakkere broertje van Inside Out.

Het voelt in meerdere opzichten als een herhaling van zetten. Gooi wat Pixar elementen bij elkaar en je hebt Elemental.

Vermakelijk is het zeker nog wel, maar de magie en originaliteit zijn een stuk minder.

Merkwaardige film.

Er zit veel cynisme in. Ondanks dit cynisme, wordt alles heel luchtig gebracht.

Was het allemaal iets serieuzer gespeeld geweest, was de film een stuk indrukwekkender geweest. Een beetje a la Bitter Moon bijvoorbeeld.

Moritz Bleibtreu is erg goed als de verbitterde en verknipte man. Zijn hopeloze zoektocht is minder boeiend dan ik had gehoopt. Die scenes zijn gewoon niet goed genoeg geschreven. Het is vaak veel te makkelijk.

Zodra de bioloog een relatie krijgt is die verhaallijn ineens praktisch voorbij. Ik had het interessanter gevonden als hij en zijn diep gezonken broer nog wat met elkaar zouden ondernemen.

3 sterren

Jammer. De personages kwamen voor mij niet echt tot leven. Ik vind het geen sympathieke vrouwen. Geen warmbloedige mensen, behalve in hun bed.

Ik voelde wel het leed dat ze meemaakten, in een tijd waarin hun geaardheid en hun gedrag niet werd getolereerd.

Het is een tergend traag verteld verhaal, maar het wist mij maar matig te pakken. Daardoor was het voor mij een erg lange zit.

Zwart-wit geeft hier wel wat extra's maar ik was ook weer niet omvergeblazen door de estethiek.

Deze film heeft me volkomen verrast!
Cate Blanchett acteert ontzettend goed en weet de wisselende gemoedstoestand van haar personage op indrukwekkende wijze neer te zetten.
En ook Geoffrey Rush imponeert, die gelukkig in de tweede helft van de film steeds meer 'speeltijd' krijgt. Een briljante rol als Walsingham, wat een uitstraling.
De film werkt in twee uur tijd langzaamaan naar de climax toe en versnelt en verdiept op bijzondere wijze naar het einde toe.
Het script is uitermate geraffineerd en kent veel diepgang, waarbij de hoofdpersonages goed worden uitgediept.
De muziek is ook erg mooi. Toen de tegenstanders en de 'verraders' op het einde uit het veld geruimd werden werd dit zo mooi ondersteund met muziek en beeld(montage). Kippenvel.

Keurig en goed gemaakt drama volgens het boekje.

Er zitten heftige holocaust-scènes in die indruk op me maakten, toch was het verder wat te veel volgens een bepaalde formule met vrij hoge voorspelbaarheid, waardoor het me niet continu vastgreep.

Kristin Scott Thomas vind ik een erg goed actrice, maar dit is eigenlijk een van haar meer doorsnee rollen, waar ik niet zo van onder de indruk ben.

Prachtige rol van Deneuve.

Min of meer op de vlucht voor haar oude leven maakt 'Bettie' zomaar van alles mee. Er volgt o.a. een rit met haar opstandige kleinzoon. Dit levert een aantal mooie scènes op.

Een film over spontane ingevingen en dito ontmoetingen. Tevens een film over moeizame en vertroebelde familiebetrekkingen.

De toon is meestal relatief luchtig, maar de film gaat wel over belangrijke levensthema's. Soms ontroerend en soms grappig, mooi in balans.

Redelijke suspense thriller. Onevenwichtig, ook wel wat vergezocht en soms ongeloofwaardig, maar ik heb me er prima mee vermaakt.

Maruschka Detmers kende ik enkel nog van naam. Zij is van Nederlandse komaf maar heeft een mooie en mysterieuze mediterrane uitstraling en is geknipt voor dez rol.

Thierry Lhermitte is misschien niet meteen de man waarvan je zoveel dommigheid zou verwachten, maar hij speelt de rol van uitgebluste echtgenoot op zich goed.

Krappe voldoende.

Ellis in Glamourland is een vrij goed geslaagde poging om een romantische komedie naar Engels voorbeeld te maken.

Het is een genre dat in Nederland nog niet zo groot is en we hebben er hier niet zo veel ervaring mee denk ik. Ik vind deze film een stap in de goede richting.

Ik ben op zich niet zo'n liefhebber, en denk al gauw dat het wat scherper mag. Dat had ik ook bij Love Actually.

De film is vrij evenwichtig. Op Linda de Mol is eigenlijk niets aan te merken. De bijrollen zijn met zorg gekozen en de typetjes (vooral Meindert Jan en de rol van Reidenga) zijn prima in orde.

Nog nog wat meer Happiness graag.

Voorspelbare maar aardige romantische komedie over hoogbejaarden.

Omroep Max filmpje. Beetje oppervlakkig, maar wel ok.

Hoogstaand drama.

Ik heb zelden overspelperikelen zo stuitend en mooi in beeld gebracht zien worden.

Ik heb van de film genoten. Fenomenale vertolking van Elvis door Austin Butler.

Ik was op voorhand nogal huiverig over de keus voor Austin Butler, omdat hij een beetje een babyface heeft en in eerste instantie uiterlijk niet zo op Elvis lijkt, maar na het zien van de film ben ik toch enthousiast. Ze hebben ook wel goed hun best gedaan om hem toch zoveel mogelijk op Elvis te doen lijken.

Opmerkelijk dat zowel Elvis als Butler beiden op hun 23e hun moeder verloren.

Baz Luhrmann gebruikt een enorme trucendoos om alles perfect in beeld te brengen, maar altijd in dienst van het verhaal en de film.

Ik wist wel het een en ander over Elvis, maar de film heeft mijn kennis enorm vergroot. Het is eigenlijk een semi-documentaire, deze biopic.

Tom Hanks als Colonel Parker vind ik goed, maar soms neigt hij iets te veel naar een typetje, door te veel z'n stem te vervormen. De overdreven gezichtsprothese vind ik ook wel wat jammer. Het is met die enorme neus soms net alsof je naar Penguin uit Batman zit te kijken, dat leidt enorm af.

Hoe Elvis enorm in de tang blijft zitten van deze Parker is vooral op het eind wrang en pijnlijk om te zien.

De beloofde wereldtoer is er nooit gekomen.

Mja, ondanks de mooie Noémie Merlant is dit toch heel pover.

Het gaat vooral over een hotel, waar een mysterieuze vaste gast Emmannuelle's bijzondere aandacht heeft.

Naomi Watts loopt er ook nog rond als hotelmanager.

Het heeft de diepgang van een GTST aflevering.

Hong Kong komt me hier niet zo gezellig over.

Nauwelijks een eerbetoon aan het origineel.

Films over extreem opdringerige personen zijn bijna zonder uitzondering leuk (zoals What about Bob?, Tais-Toi! en The King of Comedy), zo ook deze!

Jammer van de knullige en weinig aanlokkelijke poster, want dit is een vermakelijke komedie over een opdringerig en onuitstaanbaar persoon, die het leven van de koele huurmoordenaar zuur maakt.

Lino Ventura is met recht een Frans filmicoon. Het is altijd weer een genot om hem aan het werk te zien.

Zoals bijvoorbeeld de scene bij een tankstation waar hij weigert zijn auto weg te halen, voor hij zijn koffie op heeft gedronken. Die scene deed mij denken aan The Big Lebowski, hoewel de films verder geen overeenkomst hebben en de humor totaal verschillend is.

De film verveelt geen moment, het is een opeenvolging van elkaar snel opvolgende gebeurtenissen. Ik had alleen wel graag gezien dat Ventura minder van Brel zou pikken. Ik had in mijn plaats in ieder geval lang niet zoveel geduld met hem gehad...

L'Emmerdeur is weer zo'n heerlijke Franse jaren '70 film; de unieke sfeer, de aankleding en de mooie auto's. Van zulke films krijg ik nooit genoeg.

Fijn dat het Benelux label Lumière steeds meer oude Franse films op dvd uitbrengt, en voor een schappelijke prijs. Ik ben zeer benieuwd naar toekomstige uitgaven.

Empire Falls is inderdaad (erg) prettig vermaak.
Vooral dankzij de uitstekende acteerprestaties van de topcast. Ik heb nauwelijks films met Ed Harris gezien, maar hij maakt van de tobber die hij in deze film speelt een interessant karakter. Zijn gezicht spreekt boekdelen (godzijdank geen voice-over...).
Helen Hunt heeft nu eens een keer geen onaantastbaar en aimabel karakter. Ze durft in deze film lelijk te zijn. Het bejaarde acteurskoppel Paul Newman en Joanne Woodward toont grote klasse. Vooral Paul Newman als ongewassen 'zwerver' die continu zijn zoon lastigvalt is erg goed. Philip Seymour Hoffman heeft inderdaad een kleine rol. Een bijzondere rol is het niet, maar hij 'staat' er wel weer.

De film heeft een prettige sfeer. Dat komt door de genoemde acteerprestaties, maar ook door de locaties die goed gekozen zijn. Ik was steeds benieuwd naar het verdere verloop van de 'film', het verhaal pakte me wel.
Het is overduidelijk een boekverfilming. Zelfs de hoofdstukindeling wordt a la Dogville opgelezen. Het verhaal kent nogal een Readers Digest look-and-feel. Afgaande op deze film lijkt me het boek geen hoogstaande literatuur. Enige diepgang heeft het verhaal wel, maar subtiliteit is vaak ver te zoeken en de film heeft ook z'n oversentimentele momenten. Met de flashbacks wordt een beetje drammerig de connectie met het verleden aan de kijker kenbaar gemaakt.
Net als je denkt dat Ed Harris eindelijk de strijd aangaat met Woodward, is de strijd eigenlijk praktisch al weer gestreden. Jammer dat dat deel zo snel afgeraffeld wordt. Ook het einde van de overstroming wordt een beetje als een voetnoot verteld.
De gepeste jongen en de pestende jongens zijn platte Hollywood karakters. Jammer dat daar niet wat meer aandacht aan is besteed. De Bowling for Columbine wending vind ik niet zo in de film passen. Op deze manier wordt een grote wending geforceerd in het verhaal geplaatst.

Ongelovelijk, wat een vreselijke schizofrene dumbo.
De waanzin wordt goed in beeld gebracht, maar ik vond het ook afschuwelijk om te aanschouwen, zo pijnlijk allemaal.
Zo'n mooie vrouw hebben en het dan alles zo verpesten... Ik had erg met Emmanuelle Béart te doen.
Als ik haar was had ik allang mijn spullen gepakt en was ik vertrokken met de zoon.
Chabrol is altijd wel een degelijke filmer. In de montage zie je de scènes die hij zich verbeeldt in een snellere montage. Verder is deze film opvallend degelijk gefilmd, vrij statisch, op enkele scènes na zoals die keer dat hij Béart volgt in het stadje.

Aangename film, feelgood!

Het gegeven gehucht-met-snood-plan deed me denken aan Waking Ned. Ook de sfeer had er wel wat van weg.

Hugh Grant is hier erg goed op z'n plek. Garrad, de andere landmeter vond ik ook erg goed. Daarnaast ook mooi uitgewerkte dorpskarakters.

Leuk plot, maar het romantische subplotje kwam op mij erg geforceerd over. Zal ook wel uit commercieel oogpunt gekozen zijn, aan de poster te zien.

Vrij statische maar degelijke rol van Jérémie Renier.
Er hangt een behoorlijk desolate sfeer in de film. Het is een mysterieuze film die alleen net iets te vaag blijft om je echt te pakken.
Je krijgt nou niet echt hoogte van het hoofdpersonage. Het is geen man met een duidelijk profiel (behalve een glimp van zijn politieke leven) . Heeft hij geen vrienden ofzo? Door de traumatische gebeurtenis verkeert hij in een existentiële crisis, zoveel is wel duidelijk.
De relatie met zijn vrouw was al geen gezonde en alcohol verpestte veel. Hij was zo lam en zo ver heen dat hij sowieso niet meer kan herinneren wat die nacht gebeurd is?
De scènes in de gevangenis zijn vrij origineel.
Vanwege Alma Jodorowsky sowieso de moeite waard om eens te zien.

Topamusement!

Een meesterlijke Bruce Lee, maar de rest van de cast is ook goed.

Leuk jaren 70 sfeertje en met een passende dosis humor. Ook een fantastische soundtrack overigens.

Ik ben een liefhebber van animatiefilms, en in het bijzonder van animatiefilms die origineel zijn en met bovengemiddeld veel creativiteit zijn gemaakt. Ernest et Célestine valt in deze categorie.

Franse animatiefilms staan vaak bekend om hun originaliteit. Denk bijvoorbeeld aan de films van Sylvain Chomet en de Kirikou reeks van Michel Ocelot.

Deze film is gebaseerd op de gelijknamige prentenboekenreeks van Gabrielle Vincent. Haar prachtige aquareltekeningen met zachte pastelkleuren komen hier schitterend tot leven.

Ik werd gegrepen door de mooie en bijzondere beren- en muizenwereld, en de leuke karakters van de twee hoofdpersonages.

De wereld in Ernest et Célestine is verdeeld in twee werelden; in de bovenwereld wonen de beren, in de onderwereld de muizen.

De muizen verzamelen de melktanden van jonge beertjes, die zij gebruiken om sterke kleine muizentandjes van te maken. Die komen van pas als een muis een tand verliest.

Ernest en Célestine zijn allebei in hun eigen wereld buitenbeentjes, en niet bepaald geliefd.

Ernest is de grappige brombeer die als non-conformist door het leven gaat, en als straatartiest zijn inkomen verdient. Hij is vreetziek en een losbol. Hij laat zich leiden door impulsen, en trekt zich na gedane arbeid terug in zijn huisje in het bos.

Célestine is het wat dromerige en erg lieve jonge muisje. Van haar wordt net als van de andere kleine muisjes verwacht dat ze berentanden verzamelt, maar zij tekent liever. Toch weet zij zich op inventieve wijze van haar taak te kwijten.

Wanneer Ernest en Célestine elkaars paden onvermijdelijk kruisen, moet Ernest aanvankelijk niets van Célestine's gezelschap hebben. Hij is liever op zichzelf.

Ze worden een onwaarschijnlijk maar hecht duo. Ze komen samen voor hete vuren te staan, en de boze buitenwereld brengt ze in het nauw, maar maakt ze samen sterker dan ooit.

Een film voor jong en oud, die je een goed gevoel geeft, en die soms zelfs ontroert.

Op de Nederlandse dvd staan zowel de Frans gesproken als de Nederlands gesproken versie.

Gemiste kans is echter de afwezigheid van Nederlandse ondertiteling, waardoor je alsnog gedwongen bent de Nederlandse versie te kijken. Tenzij je de Franse taal goed machtig bent.

In de dvd zit een bijzondere groeimeter voor kinderen; een prachtig uitvouwbaar papier met Ernest en Célestine illustraties.

Met dank aan Cinéart voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

Ik moest even wennen aan de stijl en het verhaal dat net even anders is. Het is net wat strakker en donkerder geanimeerd dan de eerste film. Iets minder pasteltinten, maar toch mooi geanimeerd.

Toen ik eenmaal goed in de film zat vond ik het weer erg leuk.

Brabbelland ziet er erg mooi uit met veel bergen en vervoer met kabelbanen. De ordediensten zien er grappig uit, zoals ook de advocaten met hun speciale outfits.

Er zit ook best een leuk verhaal achter, waarbij de bewoners van Brabbelland nog maar 1 noot mogen gebruiken bij het muziek maken.

Een mooi avontuur, voor jong en oud. Echte feelgood animatie.

De eerste film vond ik net iets beter, maar deze krijgt van mij een ruime 3,5*

Typisch 60s, dat zie je aan de interieurs en het modebeeld.

Annie Girardot is goed gecast als bleue huisvrouw. Opmerkelijk dat ze hier ook Annie heet. Ik moet zeggen dat ze er veel aantrekkelijker uitziet vóór de metamorfose die je ziet gedurende deze film. Dat lange en steile staat haar veel sexier.

Je zou denken dat de film om erotiek zou draaien, maar de man is te veel bezig met de belastinginspectie.

Dat is het grote nadeel van deze film, dat de erotiek alleen op grappig bedoelde wijze getoond wordt en eigenlijk dood slaat. Wat dus overblijft is een kolderieke film, die best aardig vermaakt en vooral interessant is vanwege het tijdsbeeld.

Jammer, dit Escape Room vervolg viel me toch enorm tegen.

Het begint nog vrij goed, met die scènes in de sauna, de trein en daarna in die bar. De spanning wordt opgebouwd.

Daarna wordt het een stuurloos plot. Het leuke van die eerste film was, dat je nog een beetje zelf mee kon puzzelen en na een nieuwe clue / oplossing van een puzzel denken; ja dat had ik misschien zelf ook kunnen ontdekken en oplossen. Maar hier gaat het allemaal zo adhd snel, dat de lol er gauw af is.

In deze film worden echt lukraak zoveel mogelijk clues in een minuut gepropt. De hoofdrolspelers lijken allemaal van hogerhand door een opperwezen gestuurd om in de juiste splitseconds precies hun blik op een willekeurig plek in de ruimte te richten, en dan een eureka moment te hebben van ja ik zie dat en dat, we moeten nu dit doen.

Daardoor was het ook niet zo spannend, omdat je wel wist dat ze soort van oppermens skills hebben om dit soort dingen op te lossen. De montage is veel te gehaast, het wordt allemaal veel te snel afgerafeld. Het is daardoor ook regelmatig bijna niet te volgen. Op een gegeven moment dacht ik dan ook, het zal allemaal wel.

Ik denk dat die snelle montage moet verhullen dat die vergezochte clues op een onnatuurlijke en idiote manier in de ruimte zijn geplaatst. De personages zitten in een soort flipperkast.

De balans is dus ver te zoeken in deze film. Enkele escape rooms zien er bijzonder mooi uit.

Die Isabelle Fuhrman is 12 jaar ouder sinds Orphan, maar heeft nog steeds hetzelfde kinderlijke uiterlijk.

Het einde oogt als een goedkope b-film.

Heeft helaas de hoge verwachtingen bij mij niet waar kunnen maken.
Murphy's law wordt hier een beetje te ver doorgetrokken. Dramaturgisch wordt het allemaal een stuk minder geloofwaardig. In A Simple Plan werkt dit wat beter.
Te gekunsteld en te technisch plot. Paar leuke vondsten, maar vanaf de introductie van de zoon vond ik het bergafwaarts gaan met het verhaal. De zoon acteerde bar slecht en ik kon niet echt achter zijn motieven komen. Een beetje en bordkartonnen karakter..
De film ziet er goed uit en Rifka acteert erg goed. Bastian Ragas was verrassend goed.
Door dat idiote plot is de film niet meer dan vermakelijk. De film begon goed en hield dat een dik half uur vast. Jammer dat daarna alle subtiliteit overboord gaat. 3 sterren