Meningen

Niet meer dan redelijk.

Haalt bij lange na niet het niveau van het eerste deel. Het verhaal stelt te weinig voor en het is een stuk minder ontroerend.

Winky begint ook al bijna te oud te worden voor de rol.

Het indianenvriendje was aardig gevonden, maar de grap met de indianennamen werd gauw flauw.

Briljant idee / gegeven, maar helaas is de film voorspelbaar en zelden scherp.

Ik had wat meer van de schrijver van Glengarry Glen Ross verwacht, die heeft meegeschreven aan het script (David Mamet).

Ondanks de standaard biopic saus, erg mooie film. In het bijzonder vanwege Reese Witherspoon; wat een fenomenale rol!

Je hebt vaak acteurs die artiesten SPELEN, hier zie je dat gelukkig niet.

Leuk om te weten is dat June Carter Witherspoon heeft gekozen voor de hoofdrol en Johnny Cash koos Phoenix.

Opmerkelijke overeenkomst is dat Phoenix ook zijn oudere broer verloor... Aan inleving geen gebrek dus en dat kun je wel zien vind ik.

Phoenix zat na de opnames van deze film in april 2005 in een kliniek om van zijn alcoholproblemen af te komen.

Het is een type rol waar Sean Penn ook goed raad mee had geweten.

De live performances van Witherspoon en Phoenix zijn uitstekend. Erg knap gedaan.

Pure kunst, deze film van Nicolas Roeg.

Dat beeld van die twee kinderen in de woestijn. Het heeft iets surrealistisch.

Een unieke film met een gruwelijk begin. Je weet niet wat je ziet.

Een bizarre tocht over desolate plekken volgt. De natuurbeelden zijn verbluffend. Hartverwarmende momenten worden afgewisseld met pijnlijke. Prachtige moederrol van het meisje.

En dan die aboriginal die er ineens is... Prachtig hoe die cultuurclash wordt weergegeven en de universele taal waarmee ze toch kunnen communiceren.

Aantal maanden geleden gezien en deze film blijft maar door mijn hoofd 'spoken'.

Gaat dit zien!

Heel mooi uitgangspunt ja. Briljant idee eigenlijk.

Dat vind ik ook het beste aan de film. De film laat je nadenken over levenskwesties en filosofische zaken.

Helaas voelde ik erg weinig binding met de personages. Er zitten te veel verhalen in inderdaad, wat Mochizuki al zegt.

Ik had weinnig voeling met de personages en ook door het trage tempo, werkt dat voor mij in het nadeel.

Heel mooi vind ik het heldere licht dat steeds door de ramen schijnt in het gebouw. Dat geeft een beetje tijdloosheid weer. Dus eigenlijk wel jammer dat het er toch ook donker werd.

Leuke vlot filmpje.

Type 'onderuitgezakt op de bank luchtig vermaak'. De acteurs doen het leuk.

Met Nadja Uhl, die we kennen van De Tweeling.

Prima en behoorlijk originele heistfilm, opgenomen op aansprekende locaties.

De film probeert niet overdreven lollig te doen of een Oceans Eleven kloon te zijn, dat is een pré. Gewoon prima vermaak dit.

De ensemble cast is goed gevarieerd. Een merkwaardig gezelschap, maar dat is juist leuk. Oude rot Liam Cunningham tegenover 'Benjamin' Freddie Highmore. En grappig om de bekende Spanjaard Luis Tosar in zo'n internationale film te zien. Astrid Bergès-Frisbey heeft een leuke en ondeugende uitstraling.

Alleen Famke Janssen moet eens leren van de botox af te blijven, je zit eigenlijk meer op haar vreemde uiterlijk te letten dan op haar rol. Die leider van de Spaanse dienst vond ik grappig, die man zat zich gedurende de hele film op te vreten.

Het heistverhaal kent een lange aanloop, maar dat is wel positief en nuttig voor het verhaal en de ontknoping.

Suspension of disbelief werkt hier gewoon goed. Je accepteert in feite dat het wel vergezocht is, maar binnen de wetmatigheden van het verhaal is het juist leuk dat het de randjes opzoekt van het geloofwaardige. Het is ook maar film he.

Zelfs een vervolg met een andere case zou me wel interesseren.

Erg goede film in de traditie van Ken Loach en Mike Leigh.

Mooie hoofdrol van Stephanie James.

Racisme is een vrij groot thema in de film. De kansloosheid van de jongeren afgereageerd op Pakistanen (Paki's), blijkbaar de kut-Marokkanen van Engeland. Ander pijnlijk punt is de grote afwezigheid van ouders.

Het verhaal had net wat afwisselender mogen zijn, maar toch petje af voor scenarioschrijver/regisseur Amma Asante.

Ontzettend onzinnig verhaal en veel overbodige dialogen.

Af en toe wel goede actie, maar dat redt de film niet.

Wel verfrissend dat het geestengebeuren nu eens wat luchtiger en met humor wordt getoond. Dat zie je niet zo vaak, behalve bijv. in Ghost Busters.

Grappig dat David Harbour geen tekst heeft, maar het toch een levendig en volwaardig personage wordt, door de geschiedenis die zich ontrafelt. Hilarisch retro kapsel heeft hij trouwens, met die slierten haar op zijn kale kop.

De film zakt na de 90e minuut wat in. Het hele gebeuren met de CIA had er gemakkelijk en zelfs beter uit gekund. Dat voegde al met al niet veel toe.

Het slot is tamelijk ontroerend. Krappe 3*

Jammer; geen goede komedie en ook geen goed drama.

Heel af en toe zit er een American Beauty achtig moment in, maar veel te weinig. Het is allemaal veel te bedacht, mist scherpte van AB. Het is een matig script; de film bevat veel onlogische dingen en de film mist focus. TOCH, ondanks deze kritiek kijkt het wel lekker weg. Ik vond de film nog wel boeiend en een raar soort relativering uitstralen.

De running gag van het gooien van fastfood naar Cage zit veel te vaak in de film. Toch zeker 5 keer te veel.

Nicolas Cage heeft wel een overtuigend Amerikaans botox tv-man gezicht. Ik vind het wel een vreemde rol, anders dan ik van Cage gewend ben. Hij speelt hier wat vlak en is lang niet zo grappig als hij wel kan zijn. Maar dat ligt volgens mij ook aan het simpele script. Hij moet aan de ene kant een kleurloze weerman spelen, maar aan de andere kant moet hij de ongetemde leeuw spelen die overal lak aan heeft. Dat brengt Cage in een onmogelijke spagaat, maar zijn rol is wel melig.

Na herziening vind ik de film inderdaad 4 sterren waard.

Welcome to the Dollhouse is zo ongewoon en anders dan andere films, dat 'ie moeilijk te omschrijven is. Het doet denken aan de wereld die Robert Crumb in zijn strips creeert.

Nerdmeisje Dawn Wiener, een perfecte rol van Heather Matarazzo, is onnozel, grappig en meelijwekkend tegelijk.

Sprak me toch minder aan dan ik had gehoopt.

Het verhaaltje is niet altijd even interessant en stond me af en toe zelfs tegen. Het hoofdpersonage is wat een simplistisch stoer ijskonijn.

De humor is net niet scherp genoeg.

Het ziet er allemaal wel mooi uit maar de film duurt duidelijk wat te lang.

Ik heb me prima met deze film vermaakt, maar ik had er iets meer van verwacht.

Uiteindelijk is het te veel van dezelfde gimmick 'irritante Bob wordt weggestuurd..... oh daar is irritante Bob weer'.

En ja, natuurlijk omarmt de familie van dr. Marvin Bob wel. Was misschien leuker voor het verhaal geweest als de familie Bob uiteindelijk ook spuugzat van Bob werd.

Dreyfuss is een goede acteur, maar zijn rol is lang niet zo leuk als in Tin Men.

Als het gaat om indringer/stalker komedies dan is The King of Comedy net even wat leuker.

Mwoah. Origineel idee, maar de gimmick gaat snel vervelen.

Ik had de dialogen absurder verwacht. Heb 'm met moeite uitgekeken.

Sympathiek regiedebuut van Jesse Eisenberg over een disfunctioneel gezin. Normaal communiceren met elkaar doen ze niet. Het zijn drie einzelgängers bij elkaar, waarbij de vader bijna onzichtbaar in het gezin is.

De tienerzoon vlucht in zijn muziekpassie en kan op school maar moeilijk aansluiting vinden tussen klasgenoten die zeer politiek gedreven zijn. Hij lijkt ook helemaal geen vrienden te hebben, behalve zijn vluchtige contacten met online fans.

De rol van Julianne Moore deed me erg denken aan het 'type' Mia Farrow.

Zij is een humorloze strenge vrouw die verzuipt in haar rigide principes en het zorgen voor een jongen die fungeert als surrogaat zoon.

Het is pijnlijk om te zien hoe weinig liefde er in het gezin is. Er is veel leegheid. Dit wordt weggedronken met een dagelijkse portie wijn.

Ook pijnlijk om te zien hoe weinig interesse de ouders voor hun zoon zijn passie hebben en er alleen maar badinerend over kunnen spreken.

Het einde is subtiel en sober, maar passend.

Bij Moore weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten.

Het jammere van Where to Invade Next is dat het nogal eens overkomt als schooltv voor Amerikanen.

Hij weet de verbazing goed te spelen, want hij heeft de kennis over die landen natuurlijk al paraat en de landen zorgvuldig gekozen, anders zou hij daar niet met zijn camera draaien.

De thema's lijken wat willekeurig gekozen. Hij slaat nogal eens door, wanneer Moore al te veel met het vingertje wil wijzen, maar goed dat is niets nieuws. Dat item over die relatie tussen drugsbestrijding als raciale kwestie, met als doel stemmen te voorkomen was nogal tendentieus.

Als je het wat met een korreltje zout neemt dan is deze documentaire best interessant en bij tijd en wijlen inspirerend.

Prachtige ontroerende en pure film, die heel levensecht overkomt.

In een traag tempo, maar intens de (ingehouden) emoties van de personages registrerend. Het zijn mooie mensen.

De film heeft tragikomische kanten, maar het drama en het lichtkomische overheerst.

Drie uitstekende hoofdrollen. Ze doen eigenlijk niet voor elkaar onder.

Je krijgt echt het gevoel dat deze mensen echt bestaan.

Prachtige gangsterfilm met leuke personages en een fenomenale Cagney!

Geweldig om die man zo bezig te zien. Af en toe zelfs hilarisch, vooral de relatie die hij met zijn moeder heeft. Die vrouw heeft een typische en evil blik in haar ogen.

De film heeft een film-noir randje, maar dat is hier een subgenre. Verwacht geen Double Indemnity.

Opmerkelijk om in zo'n oude film autotelefoons te zien, en andere 'moderne' communicatietechnieken.

Noah Baumbach heeft een aantal films gemaakt die ik heel erg goed vind, maar ook een aantal mindere.

Dit is duidelijk een van zijn mindere films.

En dat had ik niet verwacht, want met niemand minder dan Adam Driver en Greta Gerwig in de hoofdrollen, en zich afspelend in 1984, wat kan er mis gaan...?

Ik herkende Greta Gerwig trouwens pas na een kwartier, en ik dacht eerst dat zij de oudste dochter van Driver speelde...

Een film met als thema de angst voor de dood. Maar de humor slaat in deze film ook een beetje dood. Het is een beetje vreemd maar niet zo heel lekker. De Hitlerprofessor is wel een leuk idee.

Het voelt ook een beetje aan als een halfbakken Wes Anderson film. Het is het allemaal net niet.

Dan zit de lange speelduur toch wel wat in de weg.

Wat de film nog een beetje redt is de originaliteit en de merkwaardige sfeer die in deze film hangt, en de maffe supermarktintermezzo's.

Greta Gerwig's rol (en kapsel) is ook wel mooi en Adam Driver zet ook wel een maf type neer, maar het is helaas een beetje te veel van hetzelfde.

Krappe 2,5* en dan ben ik mild.

Melige Ealing Studio komedie met Benny Hill en de aantrekkelijke (veel te jong overleden) Belinda Lee.

De jonge Benny Hill heeft hier al zijn herkenbare grimassen. De humor is hier gelukkig iets minder plat dan in de Benny Hill serie. Het neigt een beetje naar slapstick. Het is allemaal wat gedateerd en flauw, maar dat is tegelijk juist ook de charme van zo'n film. De wisselwerking tussen Hill en de geirriteerde politie is leuk.

De film heeft net genoeg verhaal om steeds te vermaken, maar het had toch net wat scherper en verrassender gemogen, dus ik houd het op 2,5*

Hele leuke, vlotte komedie uit 1935!

Goed gemonteerd en geschoten, uitermate stijlvol, daar kunnen ze nu nog wat van leren.

De politie auto's zien er geweldig uit: hele grote open wagens, zoals je ze kent uit Kuifje in Amerika.

Prachtige dubbelrol van Edward G. Robinson.

En, niet te vergeten: Jean Arthur .

3,5*

De sfeer is goed getroffen.

Een welgemanierde ongewenste indringer die door een hele gemeenschap wordt tegengewerkt en belachelijk gemaakt dat is een mooi uitgangspunt.

Het occulte gebeuren vond ik wel erg stereotype. Het lag allemaal wel erg dik bovenop.

Die dansende naakte dames. Ik vond dat een belachelijke scene.

Het einde is erg indrukwekkend en creepy. Kreeg er een naar gevoel van.

Ruime 3,5 sterren. Ben toch wel benieuwd naar de losse remake.

Ik had een absurde komedie verwacht (op gehoopt), maar helaas pindakaas.
De film begon redelijk goed. Ik zag een groepsgesprek en hoopte op een stukje Cuckoo's Nest. Het kwam niet.
Waarom doet Wilbur wat hij doet? Vraagtekens, waar nulkommanul antwoord op komt.
Ik hoopte op een Wilbur die zijn leven weer zou oppakken. Een verliefdheid.
Het opbouwen van een succesvolle zaak. etc.

Maar al dit bleef uit. In plaats daarvan bleef de film maar aanmodderen en werd zijn broer ernstig ziek. Ik vond het absoluut niet in de film passen. Dat deed de deur voorgoed dicht.
1,5*

Flauw, met voor de hand liggende grappen en weinig verrassend.

Maar toch wel vermakelijke 'nonsens'.

Een krappe 3.

Verplichte kost voor de Woody Allen fan.

Hij blijft net als in zijn films strooien met grappige en gevatte opmerkingen.

Hoewel hij zich heel bewust is van de camera, krijg je toch een interessant kijkje in zijn leven. Al is deze Europese concerttour voor hem ook een bijzonder uitstapje en onderbreking van zijn normale New Yorkse 'sleur'.

Zijn vrouw Soon-Yi Previn is een aparte vrouw.

De visite op het eind bij zijn ouders is zeer interessant. Als Woody Allen net zo oud wordt als zijn ouders (90+), kan hij wellicht nog jaren films maken.

Vind 'm vooral heel erg goed gemaakt. Prachtige cameravoering en energieke scenes. De camera zit de personages dicht op de huid.

De drie jongens acteren erg goed en leuk. Het hebben van een baan geeft de jongens weinig voldoening. Ze lijken maar geen afscheid te kunnen nemen van hun jeugd.

Er zitten veel weirde scenes in de film. Zeer entertaining.

Na herziening verhoog ik m'n stem naar 3,5*

Wat een geweldige film!

't Is een beetje de Nederlandse Funny Games, maar ik vind Wildschut zelfs beter. Funny Games is een erg wrange film, maar Wildschut kent in tegenstelling tot Funny Games wel ironie en humor.

Hidde Maas is geknipt voor de rol. Speelt gewoon super en de rest van de cast, met name (de hier nog jong ogende) Josse de Pauw speelt onderhoudend.

Vermakelijke en luchtige film over de niet zo succesvolle Eddie Garrett, wat uiteraard alles te maken heeft met zijn gokverslaving.

Jake Johnson speelt het leuk (hij lijkt trouwens op een kruising tussen Kenneth Pérez en Kluun).

Ook leuke bijrollen en aanstekelijk geacteerd.

Eddie Garrett wordt gepresenteerd als een geboren loser. Gaandeweg en gedwongen door de omstandigheden blijkt dat hij toch iets meer in zijn mars heeft, al ligt terugval in oude gewoonten steeds op de loer.

Voor een Netflix Original viel het me op dat de soundtrack veel en veel goede nummers kent. Dat mogen ze vaker doen.

Gewoon een leuk tussendoortje, niets meer, maar ook zeker niets minder.

Bijzonder leuke komedie met 'serieuze' inslag, die komedie en drama op een perfecte manier verenigt.

Een film die ook volledig staat als drama.

Paul Giamatti is hier als een vis in het water als uitgebluste raadsman. Ondanks financiële tegenslag en depressie, verdrinkt hij niet in zelfmedelijden, maar neemt hij het niet meer zo nauw met morele wetten. Dat zet een reeks absurde gebeurtenissen in gang.

Veel aangename personages en een leuke kijk op het worstelwereldje onder junioren.

Win Win is ook min of meer een commentaar op de crisis, waarin een advocaat als worstelcoach moet bijklussen om rond te kunnen komen.