Where to Invade Next (2015)

kappeuterandere netflix tip: freeway, crack in the system. Hoe 5kg coke (witte mensen drugs) dankzij ronald reagan strafrechtelijk hetzelfde werd als 50 gram crack (zwarte mensen drugs!) 10 tot levenslang.

Hele zwarte gezinnen, buurten werden zo systematisch uit elkaar gereten, in de bak gezet, recht tot stemmen ontnomen... etc.... Mensen vonden de russen zo eng met hun strafkampen, Amerika kan er ook wat van. In de Amerikaanse bak moet je ook werken: aan de onderbroeken van Victoria Secrets.

Michael Moore gaat op zoek naar oplossingen voor Amerikaanse problemen en doet dat op een - voor zijn doen - luchtige manier die deze documentaire wat luchtiger maakt dan Fahrenheit 9/11, Bowling for Columbine en Roger & Me. Dat maakt deze film wel wat toegankelijker, maar ook wat minder pakkend. En hij roert een aantal onthullende zaken aan, zoals de rol van vrouwen in het Tunesische parlement en in de rampzalige bankcrisis in IJsland. De aandacht voor onderwijs en schoolvoeding is ook relevant, evenals de manier waarop Duitsland omgaat met de duistere kanten van haar eigen verleden. Soms slaat Moore de plank ook mis, bijvoorbeeld wanneer hij de secundaire arbeidsvoorwaarden in Italië roemt... een land met een bijzonder zwakke economie. Maar Moore geeft zoals altijd stof tot nadenken en het is prettig dat Moore eindigt met een hoopvolle boodschap.

Michael Moore, ik trek je subjectiviteit niet meer.

Zoals hierboven al vaak wordt gezegd: Moore schetst in de film een karikatuur van het vuile kapitalistische, racistische en gewelddadige VS waar niets werkt en iedereen behalve een kleine elite krepeert vs. het sociaal-democratische paradijs Europa waar iedereen gelijk, gelukkig, vredelievend en welvarend is (overigens door middel van – in de ogen van Amerikanen – alleen maar onbegrijpelijke paradoxen: meer voorzieningen voor minder belastingen, minder druggebruik door legalisering drugs, minder ontsnappingen door gedetineerden de sleutel van de gevangenis te geven, etc). Maar de film is wel weer gewoon goed gemaakt want vermakelijk, soms zelfs hilarisch of juist ontroerend, bevat leuke weetjes over een aantal landen en het idee waarop de film berust is briljant: in plaats van andere landen binnen te vallen om te moorden of grondstoffen te stelen valt Moore landen binnen om goede ideeën te stelen om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat al die goede ideeën uit de VS zelf komen maar dat juist de VS ze zelf nog niet hebben geïmplementeerd. En alhoewel vanwege Moore’s karikaturale voorstelling alles in de film met een korreltje zout moet worden geconsumeerd heeft hij toch ook wel in de kern van de zaak gelijk: de VS is individualistischer dan Europa hetgeen de enkeling superrijk maakt maar de meerderheid een zwaarder leven geeft dan die van de gemiddelde Europeaan.

De filosoof slaat de spijker op zijn kop. Dank voor het beter verwoorden van wat ik van plan was te gaan schrijven.