Where to Invade Next (2015)

Michael Moore strompelt zich een weg door Europa (en Tunesië) om allerlei fijne dingen te 'stelen' en te importeren naar de VS. Niet eens zo'n onaardig idee en een kolfje naar zijn hand zou je zeggen, maar de uitvoering is ronduit belabberd. Dat Moore aan het begin van de film uitlegt alleen positieve elementen eruit te pikken is al een beetje flauw natuurlijk, en het simplisme neemt dan ook al snel de overhand. Je kunt toch onmogelijk uitstekende arbeidsvoorwaarden bespreken zonder tegelijkertijd werkloosheidscijfers mee te nemen?

Erger is nog dat Moore zo nu en dan compleet uit de bocht vliegt; het interview met de Utoya-vader was niks minder dan schandalig, vrouwenrechten in Tunesië als lichtend voorbeeld neerzetten is ronduit stupide en het gedoe op IJsland waar Bélon het al over had, was te lachwekkend voor woorden. Verder is de film veeeeeel te lang, en edgy wordt het ook nooit: Moore speelt de naïeve Amerikaan die zich in een snoepwinkel waant, om zijn agenda er bij het (Amerikaanse) publiek maar door te drukken.

Hahah. ik vond dit echt geweldig.

En natuurlijk moet je het wel bekijken met de nodige kennis. Niemand gelooft dat alles verder helemaal perfect is in die landen.

Maar evengoed kaart Moore natuurlijk enorm grote problemen aan in de VS die eigenlijk schandalig zijn voor een land dat zichzelf zo op de borst klopt.

Deze was op tv en eens bekeken. 'k vond het wel een boeiende documentaire. Je moet ze natuurlijk met een korrel zout nemen, maar toch wel indrukwekkend/vanzelfsprekend hoe goed we het hier hebben.

De film bevat ook redelijk wat humor en heb wel een aantal keren moeten lachen.

De moeite om te bekijken.

Vermakelijk, origineel en verrassend.

En hevige antipathie opwekkend bij veel mensen hier.

Documentaire is misschien niet het juiste woord hiervoor. Het is een persoonlijk pamflet in filmvorm.

Van Floortje Dessing verwachten we toch ook niet dat ze een objectief beeld geeft van onze planeet!

Moore heeft toch een mooie verzameling maatschappelijke bloemen bij elkaar geplukt hier. Kunnen we hier ook nog wat van leren, als voormalig gidsland (niet toevallig dat we overgeslagen zijn). Hier heerst ook steeds meer het kille efficiency-denken.

Zeer vermakelijk weer in ieder geval, kijkt weer lekker weg en amuseert. Iets milder van toon, minder radicaal en luchtiger dan we van hem gewend zijn, en veronderstellingen die als feiten worden gepresenteerd zitten er inderdaad ook tussen, maar mag het? Het stemt allemaal weer tot nadenken, en geeft voer tot enige discussie, datgene waarvoor een goede documentaire eigenlijk bedoeld is. Prima werk weer van deze immer provocerende rasverteller, hopelijk mogen er nog vele van dit niveau volgen

Bij Moore weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten.

Het jammere van Where to Invade Next is dat het nogal eens overkomt als schooltv voor Amerikanen.

Hij weet de verbazing goed te spelen, want hij heeft de kennis over die landen natuurlijk al paraat en de landen zorgvuldig gekozen, anders zou hij daar niet met zijn camera draaien.

De thema's lijken wat willekeurig gekozen. Hij slaat nogal eens door, wanneer Moore al te veel met het vingertje wil wijzen, maar goed dat is niets nieuws. Dat item over die relatie tussen drugsbestrijding als raciale kwestie, met als doel stemmen te voorkomen was nogal tendentieus.

Als je het wat met een korreltje zout neemt dan is deze documentaire best interessant en bij tijd en wijlen inspirerend.

Michael Moore gaat op zoek naar oplossingen voor Amerikaanse problemen en doet dat op een - voor zijn doen - luchtige manier die deze documentaire wat luchtiger maakt dan Fahrenheit 9/11, Bowling for Columbine en Roger & Me. Dat maakt deze film wel wat toegankelijker, maar ook wat minder pakkend. En hij roert een aantal onthullende zaken aan, zoals de rol van vrouwen in het Tunesische parlement en in de rampzalige bankcrisis in IJsland. De aandacht voor onderwijs en schoolvoeding is ook relevant, evenals de manier waarop Duitsland omgaat met de duistere kanten van haar eigen verleden. Soms slaat Moore de plank ook mis, bijvoorbeeld wanneer hij de secundaire arbeidsvoorwaarden in Italië roemt... een land met een bijzonder zwakke economie. Maar Moore geeft zoals altijd stof tot nadenken en het is prettig dat Moore eindigt met een hoopvolle boodschap.

Zoals hierboven al vaak wordt gezegd: Moore schetst in de film een karikatuur van het vuile kapitalistische, racistische en gewelddadige VS waar niets werkt en iedereen behalve een kleine elite krepeert vs. het sociaal-democratische paradijs Europa waar iedereen gelijk, gelukkig, vredelievend en welvarend is (overigens door middel van – in de ogen van Amerikanen – alleen maar onbegrijpelijke paradoxen: meer voorzieningen voor minder belastingen, minder druggebruik door legalisering drugs, minder ontsnappingen door gedetineerden de sleutel van de gevangenis te geven, etc). Maar de film is wel weer gewoon goed gemaakt want vermakelijk, soms zelfs hilarisch of juist ontroerend, bevat leuke weetjes over een aantal landen en het idee waarop de film berust is briljant: in plaats van andere landen binnen te vallen om te moorden of grondstoffen te stelen valt Moore landen binnen om goede ideeën te stelen om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat al die goede ideeën uit de VS zelf komen maar dat juist de VS ze zelf nog niet hebben geïmplementeerd. En alhoewel vanwege Moore’s karikaturale voorstelling alles in de film met een korreltje zout moet worden geconsumeerd heeft hij toch ook wel in de kern van de zaak gelijk: de VS is individualistischer dan Europa hetgeen de enkeling superrijk maakt maar de meerderheid een zwaarder leven geeft dan die van de gemiddelde Europeaan.