Happiness (1998)

Fantastische film toch. Vooral de 1-op-1 scenes van mensen die soms mijlenver uit elkaar liggen maar waar de intensiteit vanaf knalt; seksueel (Allen met z'n knappe buurvrouw, Allen met z'n lelijke buurvrouw) genant (naieve Joy met de lompe Rus) of pijnlijk (Bill met z'n vrouw in bed en natuurlijk met z'n zoon) en nog een hele zooi.

Een paar keer word je goed op het verkeerde been gezet bij hoe relaties gaan verlopen, vooral bij Allen, zat er zowat iedere keer finaal naast. Leuk ook hoe de levensstijl/houding van ieder personage op de korrel wordt genomen, hoe klein de rol ook is. Hier en daar is het wat aangedikt natuurlijk maar veel dingen blijven herkenbaar.

Mooie soundtrack (die geen emoties uitvergroot, eerder andersom), goed acteerwerk en een paar grappige gebeurtenissen. Allen die opeens teruggebeld wordt en meteen weer in z'n onzekerheid schiet , sowieso die typische mimiek van Hoffman zoals bij het etentje met de huilende 'vriendin'

Het pedofilieverhaal is apart gedaan door te laten zien dat hij het eerst niet zelf opzoekt maar in voor hem ongemakkelijke situaties terechtkomt door de seksvragen van z'n zoon, en zich telkens net of niet kan inhouden. Viespeuk, ziek, ja, maar ook zelfbewust ervan. Wel had ik liever gezien dat het niet zo ver ging als in de film maar meer open zou worden gelaten, gaat hij wel of niets iets doen, had er denk ik beter bij gepast.

Het gevalletje doodslag vind ik wel iets teveel van het goede. En de reactie van de kale vader over een hoer voor z'n zoontje is misschien een overdreven sneer naar domheid en homofobie, aan de andere kant wijst het eveneens op een vorm van onvrijwillige seks, over perverts gesproken gheghe.

Eigenlijk barweinig op aan te merken. Een bepaalde scene deed me trouwens denken aan The Big Lebowski (hoewel ze uit hetzelfde jaar komen). Wanneer Lenny op de bank zit bij die vriendin en zij te drinken inschenkt met een softporno-achtig muziekje, lijkt wat dat betreft veel op de scene dat Lebowski op de bank zit bij Jackie Treehorn (zelfde kerel die hier Lenny speelt), maar goed.

Volgens mij zijn er hier een aantal berichten verwijderd?
Ik had hier met Reinbo een discussie over vlakheid en realisme over deze film en die zijn weg.

Erg dom van mij maar dat was bij de film Short Cuts.
Verwijder deze 2 berichten maar mods.

Enorm deprimerende film. Ik had soms echt moeite om verder te kijken omdat ik mijzelf zo ongemakkelijk voelde. Vooral tijdens de gesprekken tussen Bill en zijn zoon. Philip Seymour Hoffman speelt ook geweldig. Ik begin hem steeds meer te waarderen. Maar helaas weet de film niet volledig te boeien. Het verhaal van Joy was aandoenelijk maar niet meer dan dat. En de schrijfster deed mij (op haar uiterlijk na) ook weinig. De scene waar Bill alles aan zijn zoon opbiecht was trouwens wel erg goed. Geweldig geacteerd door Dylan Baker.

Goed concept, maar kon stukken beter worden uitgewerkt. Hield niet echt van het sfeertje. 3*

Echt vreselijk langdradige film.
Vond de film met name in het begin niet boeiend maar eigenlijk meer zeer vermoeiend..
De grauwe beelden en de openingsscène deden al direct vermoeden dat het om een soort van B-film zou gaan. Het begin vond ik dus helemaal niks. (of ja, maak er maar gerust de helft van de film van). Daarna kwam er toch ietsje meer vaart in de film, en toch nog wat momenten waarbij ik met een kleine glimlach op mijn gezicht zat (veelal wel een glimlach van plaatsvervangende schaamte). De muziekkeuze sluit op hier op dezelfde manier ook goed bij aan, zo fout dat het toch nog wel een klein beetje grappis is. Het einde van de film vond ik eigenlijk het best waarbij alles op zijn plaats valt en toch met een dikke knipoog wordt afgesloten.

Al met al vind ik het maar een matige film. Laten we het er op houden dat de humor toch wat te zwart voor mij is.