Happiness (1998)

Fantastische film toch. Vooral de 1-op-1 scenes van mensen die soms mijlenver uit elkaar liggen maar waar de intensiteit vanaf knalt; seksueel (Allen met z'n knappe buurvrouw, Allen met z'n lelijke buurvrouw) genant (naieve Joy met de lompe Rus) of pijnlijk (Bill met z'n vrouw in bed en natuurlijk met z'n zoon) en nog een hele zooi.

Een paar keer word je goed op het verkeerde been gezet bij hoe relaties gaan verlopen, vooral bij Allen, zat er zowat iedere keer finaal naast. Leuk ook hoe de levensstijl/houding van ieder personage op de korrel wordt genomen, hoe klein de rol ook is. Hier en daar is het wat aangedikt natuurlijk maar veel dingen blijven herkenbaar.

Mooie soundtrack (die geen emoties uitvergroot, eerder andersom), goed acteerwerk en een paar grappige gebeurtenissen. Allen die opeens teruggebeld wordt en meteen weer in z'n onzekerheid schiet , sowieso die typische mimiek van Hoffman zoals bij het etentje met de huilende 'vriendin'

Het pedofilieverhaal is apart gedaan door te laten zien dat hij het eerst niet zelf opzoekt maar in voor hem ongemakkelijke situaties terechtkomt door de seksvragen van z'n zoon, en zich telkens net of niet kan inhouden. Viespeuk, ziek, ja, maar ook zelfbewust ervan. Wel had ik liever gezien dat het niet zo ver ging als in de film maar meer open zou worden gelaten, gaat hij wel of niets iets doen, had er denk ik beter bij gepast.

Het gevalletje doodslag vind ik wel iets teveel van het goede. En de reactie van de kale vader over een hoer voor z'n zoontje is misschien een overdreven sneer naar domheid en homofobie, aan de andere kant wijst het eveneens op een vorm van onvrijwillige seks, over perverts gesproken gheghe.

Eigenlijk barweinig op aan te merken. Een bepaalde scene deed me trouwens denken aan The Big Lebowski (hoewel ze uit hetzelfde jaar komen). Wanneer Lenny op de bank zit bij die vriendin en zij te drinken inschenkt met een softporno-achtig muziekje, lijkt wat dat betreft veel op de scene dat Lebowski op de bank zit bij Jackie Treehorn (zelfde kerel die hier Lenny speelt), maar goed.

Volgens mij zijn er hier een aantal berichten verwijderd?

Ik had hier met Reinbo een discussie over vlakheid en realisme over deze film en die zijn weg.

Erg dom van mij maar dat was bij de film Short Cuts.

Verwijder deze 2 berichten maar mods.

Enorm deprimerende film. Ik had soms echt moeite om verder te kijken omdat ik mijzelf zo ongemakkelijk voelde. Vooral tijdens de gesprekken tussen Bill en zijn zoon. Philip Seymour Hoffman speelt ook geweldig. Ik begin hem steeds meer te waarderen. Maar helaas weet de film niet volledig te boeien. Het verhaal van Joy was aandoenelijk maar niet meer dan dat. En de schrijfster deed mij (op haar uiterlijk na) ook weinig. De scene waar Bill alles aan zijn zoon opbiecht was trouwens wel erg goed. Geweldig geacteerd door Dylan Baker.

"Sick!", zei mijn native english collega indertijd, toen ik haar deze film had aangeraden en zij deze bekeken had. Dat verbaasde mij, want ik had het als een constant sneren naar de gesettelde en hypocriete burgerij ervaren. Misschien dat ik het daarom allemaal kon rechtvaardigen naar mijzelf

Het is lang geleden dat ik deze gezien heb, maar een 4.0 is ie mij zeker waard, afgaande op mijn herinnering.

Omdat deze in de IMDB top 250 staat en de titel me wel aansprak heb 'k deze eens bekeken.

Ahum, wat was dit een vreemde komedie/drama .

Aan de titel en de luchtige muziek in de film zou je denken dat het een vredevole, lieve film is, maar dit is wel even anders . 'k denk dat de schrijver die het verhaal geschreven heeft erg seksueel gefrustreerd moet geweest zijn.

De thema's in de film zijn ook erg zwaar en komen ook niet vaak in een film voor o.a. pedofilie, masturbatie,... Soms wist 'k niet of je nu moest lachen of huilen, zo pekzwart was de humor.

Ondanks de lange duur (139min) verveelde de film niet en dit omdat men vaak overschakelde naar de verschillende personages.

Ook de acteurs en actrices vond 'k heel overtuigend spelen. Je zou echt geloven dat Philip Seymour Hoffman een pervers, vies ventje is

Verwacht zeker geen slapstick of lichte humor, maar heel wat zwarte humor/dialogen.

Het is alvast een film die 'k niet snel zal vergeten en zeker al niet de slotscène. 4/5

Goed concept, maar kon stukken beter worden uitgewerkt. Hield niet echt van het sfeertje. 3*

Echt vreselijk langdradige film.

Vond de film met name in het begin niet boeiend maar eigenlijk meer zeer vermoeiend..

De grauwe beelden en de openingsscène deden al direct vermoeden dat het om een soort van B-film zou gaan. Het begin vond ik dus helemaal niks. (of ja, maak er maar gerust de helft van de film van). Daarna kwam er toch ietsje meer vaart in de film, en toch nog wat momenten waarbij ik met een kleine glimlach op mijn gezicht zat (veelal wel een glimlach van plaatsvervangende schaamte). De muziekkeuze sluit op hier op dezelfde manier ook goed bij aan, zo fout dat het toch nog wel een klein beetje grappis is. Het einde van de film vond ik eigenlijk het best waarbij alles op zijn plaats valt en toch met een dikke knipoog wordt afgesloten.

Al met al vind ik het maar een matige film. Laten we het er op houden dat de humor toch wat te zwart voor mij is.

Helaas is dit niet mijn type humor. Ik houdt op zich wel van zwarte humor, maar dit was meer van het gênante soort, en ik vond het af en toe nogal ongemakkelijk om naar te kijken.

Verder vond ik het verhaal ook niet de hele tijd interessant. Sommige stukken waren wel leuk, maar andere delen konden me eigenlijk nauwelijks boeien. Uiteindelijk vind ik de film maar net aan de goede kant zitten van wel/niet de moeite waard om te kijken.

Wat een vieze vunzige film.

Het is geen slecht geacteerde film o.i.d.

maar het hele verhaal is vreselijk en pijnlijk om naar te kijken

Vooral het einde (met die hond) was echt de verschimmelde, in ontbindingsstaat verkerende kers op een hele vieze taart.

Erg vermakelijke film van Solondz. Zowel de regisseur als de film was mij totaal onbekend. Dankzij de ladder deze film op het spoor gekomen en van de week gezien. Conclusie is dat deze film geen seconde verveelt. Happiness is een film met een geweldige humor die ik erg kan waarderen. Zwarte humor van de bovenste plank, erg hard maar ook erg leuk. De diverse verhaallijnen zijn ook erg goed neergezet met, wellicht, confronterende thema’s. Ook het acteerwerk en de afwisseling tussen de verschillende verhaallijnen zijn erg leuk weergegeven. Kortom; harde maar leuke film van Solondz. 4,0*

Wat een zielige user ben jij. Dus omdat jij de film 'vies' (?) vindt en pijnlijk om naar te kijken is ie per definitie slecht? En geef je hem het laagst aantal stemmen? Ga niet vaak op zulke trieste berichtjes in maar dit is echt te sneu voor woorden...

Een wat ongemakkelijke film. Dat komt deels door de pittige thema’s, deels door het gegeven dat regisseur Solondz zoveel hooi op z’n vork neemt, dat hij er niet aan toekomt om de karakters achter de diverse verhaallijnen voldoende uit te diepen. Daardoor krijg je niet echt een band met de meeste, over het algemeen toch tamelijk zielige figuren.

Het aardigst vind ik de ontwikkelingen rond Joy (Jane Adams). Zeer herkenbaar, denk ik, omdat volgens mij vrijwel iedereen wel iemand kent, die om welke reden dan ook sociaal niet aan de bak komt.

Daarnaast was het een leuk weerzien met Louise Lasser (Mary Hartman in de jaren ’70) als de vertwijfelde vrouw van Ben Gazzara.

Over het algemeen genomen tamelijk bijzonder door de thema’s, die aangesneden worden, maar zeker geen topfilm. Daarvoor schiet hij qua vormgeving tekort en ook het acteerwerk laat hier en daar nogal wat te wensen over.

Een zoektocht naar geluk in Amerikaans suburbia met een wel heel cynische, bijna hatelijke ondertoon. Een heilloze weg die een bij vlagen hilarische, maar ook dramatische film oplevert met zwartgallige humor en tragische typetjes. Beetje karikaturaal en vrij veel verhaallijntjes die langs en soms door elkaar kronkelen, maar zonder meer effectief.

Neem alleen de manier waarop Bill via diverse scènes wordt voorgesteld. Tegen de tijd dat je zo'n beetje alles de man weet, wordt het telkens heel ongemakkelijk met hem in beeld. Zo schommelt de gemoedstoestand van de film heen en weer, van gênante gein tot pure walging. Maar hoe zuur het voor iedereen ook is, de muziek blijft alsmaar opgewekt. Gluiperig.

Probleem is wellicht dat dat de sterkste momenten en/of verhaallijntjes dusdanig goed zijn, dat sommige anderen er wat bekaaid van afkomen. Wat er zoal rondom Joy gebeurt is ontegenzeggelijk pijnlijk, maar het haalt het toch niet bij de keren dat Philip Seymour Hoffman voorbij komt. Ik heb me kapot gelachen om de rare fratsen van die viespeuk.

Let op de kop die hij trekt wanneer Kristina hem iets opbiecht. Solondz weet er ook nog eens een fenomenaal slot aan vast te plakken. Of je het laatste gesprek tussen vader en zoon nu akelig of stuitend vindt, opmerkelijk is het zeker. Het slot aan tafel is de kers op de taart. Lenny strooit letterlijk nog wat zout in de wonden en het laatste zinnetje.. Onbetaalbaar.

Geweldige film met drie verschillende verhaallijnen over drie zussen. Buitengewoon scherp en de film laat zich niet afschrikken door taboes zoals masturbatie en pedofilie. Stiekem erg grappig zonder dat de boeiende personages karikaturen worden. Uitstekende dialogen en ook de cast laat een positieve indruk achter.

Ik begrijp niet hoe iemand deze film als vermakelijk kan omschrijven. Ik vind hem vooral bijzonder pijnlijk en triest, cynisch in elk geval.
Hoewel het er soms op leek dat de boodschap er wat al te dik bovenop lag ("met iedereen is wel wat mis, hoe gelukkig ze ook lijken"), zet de film toch aan tot denken. Want eigenlijk is de echte slechterik, die jongetjes verkracht, de enige die eerlijk is. Uiteindelijk is hij toch degene die het meest menselijk lijkt, en daarom zelfs de meest sympathieke. Dat is denk ik de kracht van het film: de gewoonste mensen lijken het meest krankjorum.

Als deze film gewoon als luchtige comedy op de vrijdagavond is bedoeld (waar het wel een beetje op lijkt met dat laatste cumshot), is dat nogal sick.
Is de bedoeling een soort zwartgallige kijk op het leven van nette burgers te geven: geslaagd.

Overigens: zelfs de laatste scene benadrukt dat er maar een persoon eerlijk durft te zijn, en dat het verder vooral veel schijn ophouden is...

Ik ben klaargekomen!! LOL voor een 12 jarige

vond het ook een vieze vunzige film. ben het volledig eens met Bvdb92 hierboven.

Het meest bewonderingswaardige uit de film is hoe Solondz sympathie op durft te wekken voor een pedofiel en hem nog meer dan het vriendje van zijn zoon in een slachtofferpositie plaatst.

Het wekt vragen op: zouden de verkrachtingen te voorkomen zijn geweest als het taboe op pedofilie in Solondz wereld van uiterlijke schijn simpelweg non-existent was? Bill's daden zijn immers daden van wanhoop en heimelijkheid.

Niet? Noem me getroebleerd, maar ik vond hem één van de meest sympathieke personages in de film.

Hij probeert inderdaad wel sympathie op te wekken met zijn zielige gemekker maar vond het vrij doorzichtig zelf vandaar dat ik de indruk heb dat Solondz daar toch niet op mikt bij de kijker.

Zal de film nog een keer moeten kijken. Wellicht was het Solondz er niet om te doen, maar het personage raakte me als kijker desalniettemin. Hij is natuurlijk ook in- en intriest.

Het is een van de interessante karakters uit de film inderdaad Maar sympathie krijg ik daar niet perse door.

Solondz kan op een lichtelijk komische manier allerlei bizarre en gestoorde situaties laten zien zonder daarbij het oog op de realiteit kwijt te raken.

Geen idee waarom het 3 jaar duurde eer dat ik deze film weer aanzette, maar ik snap opeens weer waarom ik deze film toen in me top 10 had gezet

Solondz durft op filmgebied echt ver te gaan, niks is hem te bizar of te heftig.

Vind het jammer dat films zoals deze toch redelijk zeldzaam blijven, de meeste regisseurs richten zich op een groot publiek en durven daardoor niet zo ver te gaan.

De misleidende naam is ook goed gevonden, het neemt echt de amerikaanse droom flink op de hak

Happiness is en blijft een gewaagd filmpje maar door het licht komische tintje werkt het allemaal wel

Stem blijft natuurlijk gewoon staan!

Bizarre, grappige en schrijnende film over een vreemd stel personages.

Lastig dit.

Hoewel ik het acteerwerk geweldig vond (tenminste, de hoofdpersonages deden het erg sterk), vond ik het een ietwat ongemakkelijke zit. Een bizar neergezet thema in een bizarre film die op het eerste gezicht niet erg gestoord lijkt te zijn. Komische scènes redden de film, aangezien het anders iets te zwaar zou zijn geweest.

Verschillende levens, verschillende problemen. En het één is nog meer fucked-up dan het andere. Afgezien van de interessante karakters en de samenhangende verhaallijn, is het allemaal wat te lastig voor mij. Of laat ik het zo zeggen, ik vond het een behoorlijk irritante film. Vervelend om aan te zien.

Ik geef 3* voor het meer dan voldoende onder film brengen van een interessant, maar lastig verhaal over een lastig thema. Niet mijn ding, Happiness.

Amerikanen en cynische humor werkt niet altijd moet ik zeggen. Maar laat ik positief beginnen. Happiness is een zootje ongeregelde figuren die soms wel leuke scènes opleveren. Het een al wat beter dan de andere. Dat gedoe met die ouders van de 3 zussen was niet zo interessant en de schrijfster van de drie kwam ook niet over.

Happiness lijkt wel een chizofrene film te worden die niet goed weet hoe het geweldige script aan te pakken. Dat levert een mix op van American Pie en een Woody Allen film. Voor elke scherpe grap is er wel een goedkope tegenhanger helaas. Misschien had de film zich ook wat beter kunnen focussen op minder thema's. Met een kortere tijdsduur had het veel aantrekkelijker geweest.

De cast past wel bij dit soort film, maar ik ben niet zo'n liefhebber van Philip Seymour Hoffman. Hj zet niet bepaald de meest interessante personages neer (voor mijn filmsmaak). Geen sterke film dus, maar wel genoeg materiaal dat de film omhoog trekt. Al vraag ik me wel af of dit de goeie aanpak was...

Poeh, wat een ongemakkelijke en pijnlijke film, in alle facetten. Wellicht is zwarte humor niet mijn ding, kon er namelijk niet om lachen. Desondanks een goeie film. De toost aan het einde ('to happiness') kan bijna niet ironischer Geen fijn verhaal.

Niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Een aantal losse verhalen samengeraapt met als binding drie zussen waarvan er twee eigenlijk maar zeer weinig bij te dragen hebben. Gooi er een toevalligheidje in, wat abnormale gebeurtenissen en hoplaké. Soms levert het een grappige of onthutsende scène op maar evengoed voelde het wat te gemakkelijk aan. De dramatische belevenissen waarin iedereen oprecht met elkaar omgaat gaan gepaard met een lichte vorm van argwaan (zou die Rus echt zomaar een gitaar en radio stelen van zijn lerares en is de - emotioneel fragiele - vetzak echt in staat om een piccolo in stukjes te hakken?) Leuk om een keer gezien te hebben, meer niet.