Happiness (1998)

Dit is een van mijn favoriete films!

De film is een aaneenschakeling van hilarische momenten. Een lekkere 'zwarte' komedie en er wordt bovendien uitstekend geacteerd, onder meer door Philip Seymour Hoffman, die wederom een zeer goede rol neerzet.

Mensen die American Beauty goed vinden, zouden deze film ook eens moeten zien.

Had heel erg veel van deze film verwacht en hij viel zeker niet tegen. De drie verhaallijnen die door elkaar lopen zijn humoristisch e tevens ook wel erg ziek. Maar wel op een leuke manier. Het acteerwerk is heel erg goed, om over de muziek nog maar niet te spreken. In een woord: adembenemend. Maar toch vond ik het verhaal het laatste half uur iets minder worden en had ik het gevoel dat ik niet meer werd geraakt door het verhaal. Dus daarvoor maar een half puntje aftrek, omdat ik de rest van de film erg goed vond. Einde erg grappig!!! " I Have Come"
4,5*

Oke, eindelijk gezien. Kan niet anders zeggen dan, bijzonder origineel. Eigenlijk een aaneenschakeling van geniale scenes. Soms grappig, soms behoorlijk hard. Ik bedoel:
zoon:Dad,would you fuck ME
vader : No, I would jerk off instead
au.

Vond niet elke verhaallijn even interessant.
Toch: ****

Ik vind het besef van Solondz dat mensen die dingen doen die niet zomaar geaccepteerd worden (anonieme telefoonseks en pedofilie vallen uiteraard in een verschillende categorie en een persoon die seks wil met kinderen voert dit niet altijd uit - zie interviews met Boudewijn Büch, ik meen bijv. in de HUMO) geen monsters zijn een heel belangrijk besef en waarschijnlijk is het heel erg om toe te juichen dat hij dit besef wil verwerken in een film. Maar de manier waarop hij dat deed (het is lang geleden dat ik Happiness zag) stond mij niet aan. Ik vond het juist karikaturaal en (daardoor?) lachwekkend. Ik weet trouwens niet of hij die moraal er heel bewust in heeft willen stoppen of dat dat achteraf bij hem opkwam. Een (politieke/morele) boodschap op je publiek willen overbrengen is een lastig iets. Er gaat vaak een zekere eendimensionaliteit meespelen. Ik zou er zelf niet zo bewust voor kiezen omdat ik weet dat het onbewust tóch wel speelt in je creaties.

In Hable Con Ella zit ook een persoon die iets doet dat fout is, maar die heeft voor mij veel meer een hart en een geest. Maar vergelijken is natuurlijk altijd appels en peren.

(sorry voor de lange haakjeszinnen)

ik heb deze film na de vele positieve reacties toch maar gekeken. maar ben eigenlijk zwaar teleurgesteld achter gebleven. Heb me 2 uur lang echt verveeld. Heb verschillende keren op het punt gestaan hem niet af te kijken en heb het dan toch uiteindelijk weliswaar in etappes kunnen volhouden. ten eerste vond ik het allemaal allemaal zo dramatisch dat ik me geweldig stoorde aan de ontspannen manier waarmee ze over deze onderwerpen praten. Ondanks deze ontspannen sfeer vond ik het echter ook nergens leuk worden. Ik vond de film dus als komedie en als drama tekortschieten. Ten slotte vond ik het acteurwerk ook totaal niet overtuigend maar dat zal waarschijnlijk te maken hebben met de bovenstaande reden.

ik kan er helaas niet meer van maken dan 1,5*.

Altijd heerlijk als ik weer eens een film 5 sterren mag toekennen. En ditmaal is Happiness van Todd Solondz de gelukkige. Want wát een fantastische film. De personages zijn briljant, de sfeer is uitmuntend en het acteerwerk is bovengemiddeld. Hoffman bewijst opnieuw één van de beste acteurs op deze aardbol te zijn en ook Dylan Baker laat ongelofelijk sterk acteerwerk zien. De prachtige verhaallijnen weten geen minuut te vervelen.

Je weet soms niet of je moet lachen of moet huilen. Briljant!

5 sterren.

Net als het vergelijkbare American Beauty kan ook deze film mij niet bekoren. De karakters zijn bijna allemaal veel te karikaturaal en de gebeurtenissen te overdreven en te gezocht. Net als dat het ongeloofwaardig is dat al deze overdreven ellende zich in zo'n klein 'gebiedje' afspeelt.

De enige goede verhaallijn vind ik die van de pedoseksuele vader, omdat die verhaallijn geloofwaardig overkomt. Grappig vind ik de film verder totaal niet, toch een minpunt als je deze film als drama/komedie op de markt brengt...
Nog een pluspuntje is de krullenbol, die leuk overkomt. Ook haar vind ik echter te overdreven en in haar geval dus te naief, hoewel het overdrevene er bij veel andere karakters (zoals haar beide zussen ) dikker bovenop ligt

1,5 ster

Redelijk vermakelijke film die moeilijke kwesties als moord en doodslag, pedofilie en sex/ouders op de korrel neemt. Ik had er meer van verwacht, af en toe grappig en vertederend. Het verhaal van Joy vond ik prachtig....Ik hoopte voor verzon in mijn hoofd al een happy end voor haar! Dat zulke mensen nog bestaan. De andere verhalen vond ik leuk om aan te zien, maar het wist me niet echt te raken. Wel bizar was natuurlijk de rol van de vader! Bah 3*

Heerlijk cynische film.

Voortreffelijke weergave van een handjevol mensen die worstelen met hun eigen karakter en levensloop. Allen zijn op zoek naar geluk en worden geconfronteerd met de obstakels die hen daarbij in de weg staan.

Ik moest vaak denken aan Me and You and Everyone We Know. Beiden behandelen de zoektocht naar geluk, maar verschillen duidelijk van toon. Waar Me, You...de toon luchtig probeert te houden, is Happiness schrijnend confronterend. Ontdaan van enige relativerende ondertoon komen de personages en hun dilemma's overtuigender naar voren.

Me and You werd nogal veel genuanceerd met lievigheidjes en aandoenlijkheden. Happiness levert zonder deze melodramatische nuances een veel krachtigere film af. Toch weet Solondz goed de balans te houden tussen drama en humor, en tussen controversieel en karikaturaal.

De film leunt op zijn compromisloze eerlijkheid, de sterke acteerprestaties en uitstekende casting. De eerste die ik zie van Solondz, en kan zo snel geen film noemen die zowel qua onderwerp als kwaliteit in de buurt komt. Laat de volgende maar komen. 4,5*

Eindelijk gezien, ik had hem al een ruim jaar geleden gekocht.

Bizarre, maar erg grappige film die geen taboe uit de weg gaat, waar waar (gelukkig!) geen bloot in voorkomt. De sexuele voorlichting van de pedofiele psychiater is er één waar veel ouders een voorbeeld aan kunnen nemen. Hij draait er in ieder geval niet omheen, en begint niet over de bloemetjes en de bijtjes. Het voorstel om het nou meteen voor te doen gaat mij wel iets te ver, maar hij wist zijn zoontje toch maar al te goed uit te leggen wat "klaarkomen" is.
Dat een jongen van 11 jaar met zo'n vraag naar zijn vader gaat is natuurlijk idioot. Als een jongen van die leeftijd met zo'n probleem zit, zou hij daar in eerste instantie toch met zijn leeftijdsgenoten over praten.
Maar dat maakt het juist zo leuk: Het is net of hij om een computerspelletje vraagt: "Pappa, ik wil ook klaarkomen, de hele klas is al klaargekomen!"
De gefrustreerde viezerik die Philip Seymour Hoffman neerzet is werkelijk subliem. Wat een rol...
Het vastplakken van een kaartje aan de muur met zijn eigen sperma is zo'n beetje het normaalste wat hij in de film deed.
Ik heb de hele film met een dikke grijns op mijn gezicht gezeten. Een absolute aanrader! 4.5*

Heb de film net gezien en is me goed bevallen! Happiness laat toch een aantal zoals eerder gezegd gewaagde dingen zien! Dat is ook het enige waar de film op kan bouwen vind ik. Punten als pedofilie en masturbatie dragen de film gedurende de hele speelduur! Het begint bij deze twee onderwerpen en de laatste zin in de film duidt: i came! Nou, dat zegt genoeg lijkt mij!

Philip Seymour Hoffman laat zich van zijn sterkste kant zien door een verschrikkelijk ziek en vies mannetje te spelen. Hij presteert het beste van alle acteurs in deze film en verdient zeker alle lof voor zijn rol! Daarnaast doet onze ''pedo'' het ook erg goed en zie je dat zijn twee verschillende levens elkaar afwisselen. Een leuke vader en man voor zijn vrouw en ondertussen een vieze vent die het liefst kleine jongetjes uuuhhh jah, dat laat ik in het midden! De sfeer in de film is erg goed en wisseld zich af van donkere tijden tot erg lichte scenes!

Realiteit is ook een belangrijk punt in deze film natuurlijk, toch vind ik dat regisseur Solondz de realiteit soms een beetje te maakt! Een aantal momenten gaan wat mij betreft de realiteit te buiten en schaden de film toch een beetje. Niet dat ik het te pervers of goor vond maar dat sommige conversaties onderling niet meer realiteit waren! Dat was een beetje jammer, maar neemt zeker niet weg dat het overgrote deel van de film gewoon ''klopt''! Goede acteerprestaties, steengoed verhaal, goede sfeer, leuke verschillende personages en een redelijke soundtrack!

Ik dacht dat ik misschien wel weer eens vijf sterren uit kon delen voor het zien van deze film, maar dat ga ik niet doen! Misschien nadat ik de film vaker gezien heb, misschien ook niet. De toekomst zal het zeggen......

* * * *

Ja.. Kon er opzich wel om lachen, maar ook niet van harte. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling wanneer je zoveel deprimerende mensen in één film stopt. Vooral leedvermaak in deze film. 95% procent de samenleving kan weer opgelucht adem halen dat het met zijn/haar leven nog niet zo slecht is gesteld na het kijken van deze film. Sterkste scène uit de hele film, vader vertelt geheim aan zoon , zorgt voor een krappe voldoende.

3*

Wat mij vooral opviel, is dat Solondz heel weinig ruimte over laat voor de kijker om zelf een mening over de personages te vormen. Daar komt nog eens bij dat de helft van alle situaties veel te bedacht zijn, ik zie de scriptschrijver bij wijze van spreken grinnekend achter zijn bureau zitten, terwijl hij trots zijn nieuwe grappige opmerking opschrijving. Dan gaat er toch wat van het effect af. Verder heeft de film zeker zijn momenten, enkele scenes zijn hilarisch, maar in zijn totaliteit is het niet meer dan 3 sterren waard.

Aardige film, met enkele verhaallijnen, waarvan de ene wat beter uit de verf komt dan de andere. De personages wisten mij echter niet zo te boeien als bijvoorbeeld in American Beauty. Hoffman steelt de show, zoals we dat inmiddels van hem gewend zijn. Ook zit er aardig wat subtiele zwarte humor in de film verweven, tussen de dramtische scenes in. De eindscene van de film is overigens erg goed gedaan

3,0*

Bij de oudste zus kan je moeilijk spreken van een tragikomedie, ik vond het daar een enorm goed stuk drama met Bill Maplewood in een glansrol. Kan me eigenlijk ook moeilijk voorstellen dat iemand het aanranden van 2 11-jarige jongetjes grappig vindt. Keihard en controversieel thema en volgens mij wel realistisch gebracht. De seksuele problemen van de zoon vond ik dan wel weer humoristisch overkomen.

De schrijfster vond ik de minst interessante van de boel. Een totaal oninteressant personage en situaties vond ik (buiten de telefoongesprekken van Hoffman dan) en bovendien een zwakke rol.

Het appartementsgebouw van de andere zus maakt de tragikomedie dan weer helemaal waar mede dankzij een werkelijk subliem Phillip Seymour Hoffman, ik kan maar niet genoeg van hem krijgen. Altijd weet die man te overtuigen en hierin ook als zieke pervert. Zijn band met zijn overbuurvrouw kon ik de zwarte humor wel smaken vooral waar die kleine portier die enorme vrouw even gaat verkrachten. Vond het zo een komisch zicht.

Het verhaal van de ouders zelf vond ik ook wel boeiend om te volgen en leuk gespeeld ook door Ben Gazzara en Louise Lasser.

Voor de rest een goede deprimerende sfeer in de film, de soundtrack vond ik dan weer minder.

****

Voor mij de 2e ziening van Happiness.

De film start met vuurwerk.

Solondz is erg moedig. De zaken die hij hier hardop durft te noemen... Je wordt voor (véél) minder afgebrand in zijn moederland.

Ik heb een paar pareltjes gezien. Een aantal passages die ver uitsteken boven het dagelijkse.

De film is absurd, absurder, absurdst. En heeft een groot hart. Na een (lange) film lang onze hoofdpersonen te hebben zien mislukken, domme domme pech zien hebben, hebben zien vechten voor een greintje geluk, zie ik PS Hoffman eindelijk, eindelijk een pietsje succes hebben. Net wanneer je het absoluut niet meer verwacht, wanneer je die hoop geheel hebt opgegeven.

Dat doet zo goed!

Happiness is zeer rijk, rijk aan stukjes betekenisvolle cinema.

Toch wel en behoorlijk deprimerende film met gitzwarte humor en een scherp randje.

Ik heb best wel een zwak voor films met deze vertelstructuur, Happiness moest me dan ook wel goed bevallen, en dat is hij ook.
De film begint meteen erg scherp. Jon Lovitz in een rol als deze heb ik nog nooit eerder van hem gezien, hij speelt het erg mooi uit. De zoektocht naar geluk of de schijn hooghouden van het gelukkig zijn is een doorlopende lijn in de film. Ieder karakter mist iets van geluk in zijn/haar leven maar laten dit niet merken aan de buitenwereld. Dit gemengd met sexuele frustraties van de karakters, levert een erg sterk drama op. Ook zit er fantastische zwartgallige humor in waar je op sommige momenten echt aan denkt of het wel gepast is om te lachen. De verhaal lijnen zijn niet allen even interessant om te volgen, zo vond ik de buurvrouw van Hoffman (Lara Flynn Boyle) totaal niet boeiend, en dat zelfde geld voor de oudjes.
Meest boeiende was toch wel het verhaal van de pedofiel, waar je toch een tweezijdig beeld van krijgt. Hij is goed voor zijn gezin, maar heeft wat isseus doordat hij niet van andermans kinderen af kan blijven. Het verscheurde beeld van hem zorgt ervoor dat je hem op momenten verafschuwd en op een ander moment erg veel symphatie voor hem kunt opbrengen. Hoewel het een wat kleinere rol in het verhaal speelt, is het gedeelte van Philip Seymour Hoffman ook erg leuk om te volgen. Een gefrustreerde sexmaniak die nietsvemoedende vrouwen opbelt om éénzijdige telefoonsex mee te hebben.

Ergens is er altijd een sprankje hoop op geluk, maar soms zitten dingen zo in de weg dat je ze niet meteen herkent. Geluk staat daarnaast erg dichtbij tragedie, en die twee gaan hand in hand in Happiness. Naast tragedie staat ook weer humor, en ik heb op sommige momenten erg kunnen lachen. De momenten tussen het Billy en zijn pedo vader zijn erg humoristisch, al is de laatste scène tussen hen weer erg tragisch . Dat vond ik ook meteen het beste moment van de film die al erg rijk is aan vele sterke momenten, die afgewisseld worden met vrolijke deuntjes/ muziek en zoetsappige love balads. Scherpe momenten wisslen elkaar goed af, en de film weet gewoon de gehele speelduur een hoog niveau vast te houden. Tot het laatste moment aan toe.

Acteerwerk is van een erg hoog niveau, de hele cast doet het uitmuntend. Toch zijn er twee mensen die er tussenuit springen en dat zijn Seymour Hofmann, en vooral Dylan Baker als zieke dokter. Wat zet die man een fantastische performance neer. Ik heb ontzettend genoten van zijn spel.

Solondz weet een uitstekende mix uit tragedie en komedie te maken. Grappig, maar nergens echt te veel van het goede. Een boeiend, intens en interessant verhaal. Over de gehele twee uur heeft het mij in zijn greep gehouden.

4*

Wat is me dit een shockerende film . Dit is American Beauty ².

Toch heb ik genoten van sommige hilarische momenten tijdens de film, zoals het einde bijvoorbeeld.

Verder zijn de dialogen zeer confronterend,uitgediept, surrealistisch,... en dan bedoel ik dit niet negatief...

Eindelijk weer eens herzien na jaren geleden toch wel overdonderd te zijn geweest door de rauwe humor die Solondz in deze film heeft weten te verpakken. Gelukkig heeft Happiness zijn impact en originaliteit nog niet verloren.

De personages zijn stuk voor stuk perfect uitgewerkt, mede door de relatief lange speelduur. In zijn latere film Storytelling vond ik de meeste personages wat oppervlakkig. Hier is daarvan niets te bekennen. Elk karakter heeft zijn/haar eigen verboden passie, verborgen verdriet of problemen. De manier waarop de kijker hiervan kan meegenieten/meeleven is fenomenaal. De ongemakkelijke situaties worden daarnaast nog eens versterkt doordat alle ongelukkigen direct of indirect met elkaar in contact staan. Wat te denken van een jongen die van zijn pedofiele vader alles wil weten over klaarkomen, en, nadat hij bekend is met zijn vaders aandoening, vraagt of hij ook seks met hem zou willen hebben. Waarop de vader serieus en koel antwoordt: 'Ik zou me alleen aftrekken'. Dergelijke sterke conversaties, vaak doorspekt met zwarte humor, kom je niet veel tegen in films en dit is wat Happiness voor mij zo speciaal maakt.

Zeer gewaagde film die je keihard met de neus op de hedendaagse feiten drukt!

Wat een verhaallijnen en wat een durf en lef van de regiseur, hier kan ik alleen maar puur respect voor hebben!

En komt nogbij dat het ook nog eens een zeer goede cast is die de personages zeer goed en vol emotie neerzetten!

Harde verhaal lijnen maar ook keihard realiteit!

Weinig humor.. behalve op het einde, Mooie afsluiter wel!

Zeer bizar,vreemd,onbegrijpenlijk en oneerlijk, net als het leven

5 sterren en een top 10 plaats

Love this kind of movies!

Een drama of een komedie? Nou voor mij in ieder geval niet het laatste. Nog nooit zo veel losers bij elkaar gezien. Lachen was het af en toe wel, maar dan toch meer om leedvermaak. Goede baan, vrouwtje, huisje, kindje en hup leven maar. "Happiness is all what there is" Neen dus, het is een en al kommer en kwel wat wij in deze film te zien kregen. Ik moet er wel bij zeggen dat Seymour hoffman toch wel echt geknipt was voor de rol van loser. Het is een en al depressiviteit wat hij uitstraalde. Niemand in zijn plaats zou het beter kunnen doen.

"Happiness" is dus niet direkt mijn ding - dat zal duidelijk zijn - maar een slechte film is het zeker niet. Het punt is dat ik mij gewoon niet in de personages kon inleven. Hun sores liet mij gewoon siberisch koud en bovendien duurde de film voor mij ook gewoon te lang. Een gemiddelde waardering (3,0*) voor deze depri film lijkt voor mij daarom ook het best op zijn plaats.

Gemiste kans 3.5

Een film waar heel veel potentie in zit, maar het komt er niet uit omdat het teveel wil. De film duurt veel te lang. Het verhaal van de 'scheiding' van de ouders had van mij er helemaal uit gemogen en het stuk met de Rus was voor een groot deel overbodig. Alles na de klap van zijn vriendin komt is overbodig. Een goede regisseur moet zich bij elke scène de vraag stellen: "Wat voegt deze scène toe aan de film?".

Er zit zo'n groot verschil tussen het niveau van de verschillende verhaallijnen, waarbij de film ongelofelijke saaie stukken heeft. De verhaallijnen van de zussen en de ouders hebben ook erg weinig met elkaar te maken waardoor het net 3,4 films in een lijkt in plaats van een geheel. Als je kijkt naar de andere grote ensemblefilms (Magnolia, 21 Grams, Pulp Fiction etc..), daarbij zijn de vehaallijnen met elkaar verheven, beïnvloeden ze elkaar, waardoor de film een geheel vormt.

Verreweg het beste verhaal in de film was die van de pedofiel. Dit had de hoofdmoot voor de film moeten zijn.

Het geweldige aan het medium film is dat het je clichébeelden van personen kan veranderen, vermenselijken. In Der Üntergang zag je dat ook, daar bleek de 'vertegenwoordiging van slechtheid' ook maar een mens te zijn, met maar al te menselijke eigenschappen.

Dat zie je hier ook in de rol van de pedofiel, waarbij de film je dwingt om in hem meer te zien dan enkel zijn pedofilie, waardoor het een tragisch figuur wordt in plaats van een beest, waarbij je bij dat soort mensen toch geneigd bent om dat te denken.

Persoonlijk vind ik dit geen humor, Het onderwerp is zo serieus en het verhaal zo zwart, dat ik er eigenlijk niet om kan lachen. De donkere toon zo groot dat ik overbleef met een gevoel van medelijden voor de personages in plaats van er de humor? van in te kunnen zien.

Erg leuke komedie (dat was het meer dan een drama), wel zeer zwarte humor over toch wel zware onderwerpen, behoorlijk wat leedvermaak, daar moet je maar van houden. Ook goed geacteerd en mooi camerawerk. Verhalen waren niets mis mee en raakte elkaar soms wel op een leuke manier. Als je er van houd een erg leuke komedie!

We're not laughing AT you, we're laughing WITH you.
But I'm not laughing...

Gisteren op de gok gekeken. Hij zat gisteren nog in de top250? Ach, zo snel kan het blijkbaar dus gaan. Ik vond hem in ieder geval erg bijzonder, triest (woord van paulien cornelisse) en erg aangrijpend op bepaalde punten. Ik wil de film niet oppervlakkig noemen, maar er komt geen duidelijk beeld naar voren van wat wij nou precies goed of fout moeten vinden. Wat ik waardeer, soms worden we zo erg gemanipuleerd door al die close-ups en overdreven achtergrond muziek. Happiness laat je zelf denken en beslissen, een fijne gedachten.

De verhalen zijn geweldig. Ik kan hier min of meer de humor wel van inzien. Verwacht geen komedie waar je hard over kunt lachen. Donkere en soms wat droge humor: helemaal mijn ding. Een film die niet bepaald de gewonelijke huiskamerproblemen laat zien, hoewel sommige lijken er verdacht veel op. Het verhaal met de ''beller'' en de pedofiel sprongen natuurlijk wel naar voren. Af en toe vrij smerig maar aan het eind laten ze toch zien dat we allemaal maar mensen zijn. Dat zelfs een pedofiel een goede vader kan zijn (Tenminste dat maakte uit de teleurstelling van Billy wanneer hij vertelde dat hij ''kwam'' en iedereen hem een beetje ongemakkelijk aankeek.). Mja, een paar nieuwe en bijzondere verhalen die vrij snel in het gehele plaatje vallen. De dialogen zijn naar mijn mening het sterkste punt van de hele film, erg scherp, ongemakkelijk en tegelijkertijd erg goed.

Ik wil ook nog even mijn complimenten geven aan de productie design en eigenlijk de gehele crew. De film zag er, naast het bijzondere verhaal, ook erg mooi en vooral burgerlijk uit. Wat het net ietsje leuker maakt om naar te kijken. Heerlijk gewoon. Ook de muziek, erg grappig. Geweldig gewoon.

Een erg goede en bijzondere film. 4,5 ster

Nog even een langer berichtje.

Het is nog maar een halfjaar geleden dat ik Happiness voor het eerst zag, en ik vond hem niet direct geniaal (3.5*). Niet veel daarna al opgehoogd naar 4* omdat ik erg vaak moest terugdenken aan een paar specifieke momenten. Gisteren nog de laatste driekwartier kunnen meepikken, en hij is toch gewoon wel echt briljant. Gitzwarte, pijnlijke humor, de details begonnen me nu wat meer op te vallen, wanstaltig foute karakter van de vader-zoon relatie, Seymour Hoffman op de bank bij Boyle, die geweldige muziek erbij

Gewoon ongelofelijk bijna dat dit uit Hollywood komt.

4.5*

Gisteren voor het eerst gezien. En wie een komedie met zwarte kantjes verwacht, krijgt een flinke dreun voor de bek.

Het is gitzwart, en het heeft zeker komische kantjes. Maar toen ik het had gezien voelde ik me ongemakkelijk. Met name vanwege de pedofilie. Ik heb zelf kinderen, en stel je voor...

Maar gedurende het etmaal daarna ontdekte ik dat deze film de hypocrisie ook een flinke dreun voor de bek geeft. Ja, ik mag gerust die pedofiel een klootzak vinden die aan zijn ballen achter een strontkar gesleept moet worden, maar wat messcherp-confronterend is zijn dilemma in beeld gebracht! De dialogen met zijn zoontje zijn werkelijk briljant (kan dat jochie niet alsnog een Oscar krijgen?) en al is het weerzinwekkend, je VOELT de strijd van die man...

Desalniettemin zou ik hem nog steeds aan zijn ballen.. Etcetera...!

Tijdens het kijken schoten me enkele dingen door mijn hoofd. Jim Jarmusch. David Lynch (okay, Lara Flynn Boyle kon dat triggeren) en Mary Hartman, Mary Hartmen (al vóór Louise Lasser in beeld kwam). En daarom blééf ik kijken. Dwars tegen het ongemakkelijke gevoel in dat vooral de pedofiel opriep.

Ik denk dat de boodschap van de film is: niets lijkt wat het is. Dat ideale gezinnetje kan best wel eens wat lijken in de kast hebben. Die succesvolle persoon kan enorm onzeker zijn (de schrijfster). Etcetera.

Ik wil de film t.z.t. nog eens opnieuw bekijken... Eerst even laten zinken.

Ik heb deze ook voor de zoveelste keer bekeken gisteren.
De film valt soms een beetje dood, maar overall zitten er toch echt wel heel veel stukken van plaatsvervangende schaamte in.
Echt, ze leven allemaal zo in hun eigen wereldje. De 3 zussen die zo verschillend zijn, maar ook weer even zielig eigenlijk.
Een komedie vind ik het ook niet. Daar is het allemaal weer net wat te treurig voor, maar als je een beetje tussen de regels doorkijkt valt er genoeg te lachen. Ik moest echt hard lachen als dat jochie op het laatst klaarkomt tegen het balkon aan, de hond dat op likt en dat die hond daarna zijn moeder in het gezicht likt haha. Dat is gewoon geniale humor. Als ik er aan terug denk lig ik al weer dubbel.
Wat speelt die Hoffman toch weer geweldig. Hij straalt echt het woord looser uit. Ene moment extreem ingetogen en verlegen en dan aan de telefoon weer helemaal door het lint om zijn seksuele frustratie te uiten.
Het was in ieder geval weer genieten geblazen.

Tja, beetje ongemakkelijke zit. Gelukkig keek ik hem alleen en niet met vriendin/vrienden. Er worden een paar pijnlijk realistische personages blootgelegd, waarvan je soms spontaan plaatsvervangende schaamte zou krijgen.

In het eerste uur moest ik toegeven dat iedere scene een pareltje was. Bitter, pijnlijk en toch soms met een scheut (zwarte) humor. De film schotelt ons een bekend verhaal voor dat achter iedere deur een ander verhaal zit en dat de buitenkant van mensen niet altijd is wat er binnen de mensen/familie afspeelt. De eenzaamheid en andere problemen van volwassen mensen in de grote stad.

Deed me soms ook wat denken aan American Beauty.

Veel actie is er niet en het mozaïk-genre is vast al eens beter gedaan, maar voor een pijnlijk maar legendarisch avondje zit je bij deze prent wel goed.

Geen volle bak (5*) helaas. Vond toch de beelden niet mooi, ook veel van die 'grindhouse'-korreltjes en knips erdoor. Aan de editing had sowieso wel wat meer tijd aan besteeds mogen worden. Klein smetje. Philip Seymour Hoffman is zoals altijd weer geweldig. Die man kan echt alles.

Tjonge, jonge. Dit was me toch een zwaargestoorde zwarte komediefilm. Had hem als zomergastenfilm gezien en heb er geen spijt van. Het valt inderdaad een beetje onder de categorie mozaikfilms en toch blijft het moeilijk om dingen in dat soort films uit elkaar te houden. Laten we maar beginnen bij die ene Allan. Cheristus, wat was dat toch een sexgefrustreerd mannetje die niks beters te doen had om vrouwen te stalken en ze vervolgens anoniem op te bellen terwijl ie zijn eigen zit af te rukken en vervolgens alle seksneigingen die hij met die vrouw wil opnoemd. Het zou je dochter maar wezen die zo'n griezelige vent aan de lijn krijgt. Ook leuk waneer ie echt te maken krijgt met vrouwen.

En dan komen we bij die pedofiele psychiater en dat onderwerp is toch ook echt alles behalve gezond. Hahaha, als vader je zoontje willen helpen te masturberen, en dat 11 jarige vriendje proberen te drogeren om sex met hem te hebben . Bah. En ja, zo mag Happiness wel een komedie wezen, maar dan wel met thema's die heel snel in het verkeerde keelgat schieten en eigenlijk heel schadelijk en pijnlijk zijn.

Het einde is ook al zo hillarisch en fout. Mom! I have Cum.

Gewoon een heerlijke gestoorde komedie met een harde boodschap. U bent gewaarschuwt!

4,5*

Zwartgallige komedie van Todd Solondz over verschillende mensen en hun relationele/seksuele problemen. Gebracht zoals alleen Solondz dat kan: smerig, maar met smaak. Diep triest, maar ook met humor. Interessante prent!