Happiness (1998)

Herzien en het blijft een briljante film. Film is komisch, schrijnend, naar, dramatisch en kritisch. Personages worstelen met uitlopende thema's als eenzaamheid, sexuele frustaties, sociale acceptatie, drang om te slagen, verstoorde relaties, onzekerheid en nog veel meer. De ene acteur, speelt nog beter dan de ander, maar Dylan Baker wint. Een van de beste rollen ooit, binnen een van de best uitgewerkte karakters allertijden (en dat binnen een ensemble film). Art direction is voortreffelijk, film kent bijna alleen maar hoogtepunten, verhaal zit perfect in elkaar verweven en de combinatie van humor en drama is ongeevenaard (waar de nadruk terecht op de uiterst zwarte humor ligt). Denk langzaam aan 5 sterren. Een van de beste films ooit.

Ongelooflijk geniale film!

Happiness stond al lange tijd op mijn lijstje van films die ik graag nou eens zou zien. Achteraf had ik deze film al veel eerder moeten gaan kijken.

De film heeft echt een briljante mix van drama en zwartgallige humor. De verhaallijnen hebben eigenlijk allemaal wel wat. Het mooie is ook dat ze later deels in elkaar komen. Als ik een verhaal moet kiezen welke het meest wist te intrigeren, dan denk ik dat dit het pedofiele verhaal is. Echt heel sterk getoond zeg. Die vader-zoon relatie was ook ontzettend weird. Zeker dat einde, als hij zijn zoon vertelt dat hij zijn vriendje verkracht heeft. Jak. Maar wel ontzettend sterk als scene!
Het mooiste verhaal vond ik het plot met Joy. Ik gunde haar toch wel haar geluk. Jammer dat het er niet in zat. Ook het plot met Philip Seymour Hoffman als de dikke, op telefoonseks rukkende mislukkeling was echt sterk. Wat een sterke rol trouwens zeg!
Jammer dat niet elke verhaallijn even geslaagd was. Het uitelkaar gegroeide, maar niet scheidende oudere stel was niet zo interessant. Net zo min als hun succesvolle dochter, die dan weer werd gebeld door de dikke Hoffman. Elk personage staat wel weer in contact met de mensen uit een ander plot.

De film behandelt een hoop (deels) pijnlijke thema's, zoals onbeantwoorde liefdes, masturbatie, niet meer leuk gevonden worden etc. Met natuurlijk het zware thema pedofilie voorop. Maar het wordt niet overdreven dramatisch gebracht. Een hoop momenten zijn niet grappig bedoeld, maar zijn dat wel. Deze film weet nog beter dan bijvoorbeeld een soortgelijke film als American Beauty dit soort bizarre vormen van humor weer te geven. Ik vond Happiness eigenlijk nog geslaagder als American Beauty. Ook bizar, maar erg goed einde trouwens met het jochie op het balkon. Best ranzig maar wel grappig hoe hij klaarkomt, de hond dat oplikt en later zijn moeder likt

De tijd vloog voorbij tijdens het kijken. Een briljante mix van elementen, gecombineerd met overtuigende karakters, sterk acteerwerk en veel boeiende verhalen.

4,5*

Erg lang gewacht om deze te kijken, had eerst de eerste 10 minuten gekeken en had toen geen zin meer, vond het te pijnlijk om aan te zien en was er niet voor in de stemming.

Nu was ik gisteren eigenlijk ook niet hiervoor in de stemming maar ik moest deze toch ooit gaan kijken en ben ook wel een voorstander van dit soort mozaïek films.

En ja precies zoals ik had verwacht, erg pijnlijke situaties waar je zowel om kan lachen als om kan huilen. Een paar verhalen spannen wel de kroon zoals de pedofiele modale huisvader. Dat was een van de meest smerigste kerels ooit, maar tegelijkertijd denk ik wel dat pedofielen er op deze manier uit kunnen zien. Dan Phillip Seymour Hofffman in misschien wel een van zijn ranzigste rollen ooit, maar wel geweldig vertolkt zoals we dat alleen maar gewend zijn van PSH. Blijft een geniaal acteur en speelt zijn rol van seks gefrustreerde kerel erg goed.

Zijn nog een aantal situaties meer die best wel interessant zijn en ook erg grappig hier en daar. De film is sowieso geslaagd maar geen topper in het genre in mijn ogen. Het voelt allemaal toch vlak aan en sommigen rollen te gespeeld aan. Die 2 rollen van die zussen waarvan er een schrijfster is, hun vind ik echt slecht spelen op een of andere manier. Ik vind het hier en daar ook een beetje soap-achtig aanvoelen. Ik zie geen speelse manier van hoe alles met elkaar verloopt, en het camera werk is ook gewoon erg saai. Dit zijn de dingen die ik toch wel mis.

Al bij al wel weer leuk om meer dan 2 uur lang mensen in ellende te zien, grappig en confronterend maar vooral niet happy.

3.5

Nee ziek dat is het juiste woord! ik vind m ziekelijk en deprimerend....

ik kreeg een raar gevoel van het zien van deze film.

maar een 3 sterren is het wel waard.

3 sterren

Heerlijk samengesmolten drieluik waarin elk spoor overschaduwt wordt door genadeloos cynisme en voer voor zwartkijkers pur sang. Solondz weet dit enorm prettig aan de man te brengen, zonder smakeloos te willen choqueren. Het sprankeltje hoop dat hier en daar te bespeuren valt, krijgt nooit de kans om zich te ontwikkelen en een vreemde, realistische zwartgalligheid blijft continu broeien. De gesprekken met Bill en zijn zoontje doen je steeds ongemakkelijk naar voor schuiven en worden naarmate het einde nadert alsmaar zinderend. Hoe meer de trieste ontknoping of het onoverkomelijke lot van een bepaald personage zich ontvouwt, hoe minder dat lijkt te gelden voor iemand anders. Happiness of 'geluk' blijft helaas voor iedereen op ieder moment volkomen onbereikbaar en het is nog maar zeer de vraag of de toekomst daar verandering in zal brengen. Het zoutvaatje dat lustig werd gehanteerd door de grootvader is één van de vele details dat deze theorie bevestigd. De toast op het einde stelde dan ook niets voor, ondanks het feit dat sommigen niets liever willen dan oprecht gelukkig zijn. Sommige passages die bewust zijn weggelaten roepen heel wat vragen op, maar draaien dankzij hun afwezigheid juist sterker uit. De plotse verdwijning van Hoffman, die trouwens briljant acteerwerk afleverde, kwam onverwacht aan en bleef even knagen.

Enfin, in feite een zware mokerslag die je maar moet kunnen incasseren. Een klein meesterwerk.

4,00 (4,25)

Een film over geluk en de samenhang met sex. Ik had met deze film hetzelfde als met de serie "the office". In het begin denk je ; waar zit ik naar te kijken? Maar hoe langer je ernaar kijkt hoe leuker de film wordt !

Nou dat is dus de reden waarom je nooit een hond in je gezicht moet laten likken...

Eindelijk eens gezien dan, op de een of andere manier miste ik deze film telkens. Happiness van Todd Solondz is een pijnlijk grappige zenuwbehandeling zonder verdoving. Het geeft een bizarre en inktzwarte kijk achter de schermen van de onderlinge relaties van een aantal op het eerste gezicht doodnormale mensen. Een gezin met 3 zussen staat centraal waarbij de een nog een meer perverse kerel achter zich aan heeft dan de ander.

Happiness is een sterke raamvertelling die geniaal acteerwerk en verschillende briljant uitgewerkte scènes kent. Solondz bewandelt daarbij een heel dun lijntje tussen extreem grappig en extreem pijnlijk, goed fatsoen wordt compleet verlaten en nergens veranderd de film in gezapigheid. De film blijft keihard, cynisch en scherp tot de laatste snik. Eigenlijk weet je als kijker nu niet wat je moet (of mag) vinden van de bizarre karakters in deze film. Daarbij steelt natuurlijk Bill wel de show. Denk dat het wel de grootste creep op het witte doek is die ik ooit gezien heb... Wat een ranzigheid. Ook de rol van Hoffman, als ultieme viespeuk, is natuurlijk briljant al vind ik zijn verhaallijn met de (weliswaar prachtige) schrijvende zus niet de meest boeiende.

Dat is ook een van de minpunten van de film, dat niet iedere verhaallijn me even veel aansprak. Ook vervalt Solondz net iets te veel in karikaturen, waarbij ik moet zeggen dat ik die Vlad dan wel weer een geniaal typetje vind.

Er gebeurt erg veel en de acteurs en actrices zijn een genot om bezig te zien. Het geeft de film iig een hoge herkijk waarde. Zelden was lachen meer pijnlijk dan in Happiness. Knappe film!

4*

Super inktzwarte film dat ondanks de gigantisch zware, deprimerende en zieke situaties toch een vreemde glimlach op je gezicht weet te toveren. Je weet eigenlijk ook niet of je nou moet lachen of huilen tijdens het kijken van de film. Die conversaties van die pedo papa met zijn zoon zijn tegelijkertijd hilarisch en bedroevend triest. De draad tussen goed en kwaad is erg klein in deze film en dat maakt het ook goed. Net als je denkt dat het niet erger kan in de film gooit Solondz er nog weer een schepje bovenop met andere zieke geesten in de film, vooral dat dikke meisje dat de portier heeft vermoord en in stukjes heeft gehakt, inclusief de reacties is gewoon te ziek voor woorden. Voor de rest een aantal visuele grapjes, zoals een sperma likkende hond die daarna even het vrouwtje aflebbert. Heerlijk

Moet wel zeggen dat in vergelijking met een aantal personages de anderen weer wat tegenvallen en niet zo onderhoudend aanvoelen, zoals de vele scenes tussen de vader en moeder van het hele gebeuren. Iets minder interessant en een beetje tijdrovend. Daardoor duurt de film ook wat te lang en blijf het een lange zit voor een komedie/drama.

Voor de rest een erg sterke film.

4 sterretjes voor de vele sterke, bizarre scenes.

To Happiness!

Absurde film, compleet met deprimerend bedoelde scenes die versterkt worden door vrolijke niet-passende muziek. Hoffman acteerde zoals hij dat altijd doet, vond er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Hij had zijn uiterlijk wel goed mee,, haha. Jane Adams vertolking van het personage Joy liet bij mij de film pas echt bruisen. Wat een kutleven heeft zij zeg, je zou haar bijna uit eten nemen uit medelijden. Maar daarnaast was het wel erg leuk om te zien hoe ze keer op keer de mist ingaat met alles en iedereen. "Stupid American...", aldus Vlad.

Het andere hoogtepunt in de film is Bill Maplewood. Persoonlijk vond ik zijn nachtmerrie echt te hilarisch voor woorden. In een enkele scene had je al gelijk door wat voor iemand er achter de nette huisvader schuilt. Ook de stukjes waar hij aan zijn zoon seksuele voorlichting geeft waren erg grappig. "Zal ik het voor doen?"

Vond het een geslaagde zwarte komedie, jammer dat niet alle personages en verhaallijnen even boeiend waren. Vooral het oude koppel liet me totaal koud.

*3,5

Fantastische film toch. Vooral de 1-op-1 scenes van mensen die soms mijlenver uit elkaar liggen maar waar de intensiteit vanaf knalt; seksueel (Allen met z'n knappe buurvrouw, Allen met z'n lelijke buurvrouw) genant (naieve Joy met de lompe Rus) of pijnlijk (Bill met z'n vrouw in bed en natuurlijk met z'n zoon) en nog een hele zooi.

Een paar keer word je goed op het verkeerde been gezet bij hoe relaties gaan verlopen, vooral bij Allen, zat er zowat iedere keer finaal naast. Leuk ook hoe de levensstijl/houding van ieder personage op de korrel wordt genomen, hoe klein de rol ook is. Hier en daar is het wat aangedikt natuurlijk maar veel dingen blijven herkenbaar.

Mooie soundtrack (die geen emoties uitvergroot, eerder andersom), goed acteerwerk en een paar grappige gebeurtenissen. Allen die opeens teruggebeld wordt en meteen weer in z'n onzekerheid schiet , sowieso die typische mimiek van Hoffman zoals bij het etentje met de huilende 'vriendin'

Het pedofilieverhaal is apart gedaan door te laten zien dat hij het eerst niet zelf opzoekt maar in voor hem ongemakkelijke situaties terechtkomt door de seksvragen van z'n zoon, en zich telkens net of niet kan inhouden. Viespeuk, ziek, ja, maar ook zelfbewust ervan. Wel had ik liever gezien dat het niet zo ver ging als in de film maar meer open zou worden gelaten, gaat hij wel of niets iets doen, had er denk ik beter bij gepast.

Het gevalletje doodslag vind ik wel iets teveel van het goede. En de reactie van de kale vader over een hoer voor z'n zoontje is misschien een overdreven sneer naar domheid en homofobie, aan de andere kant wijst het eveneens op een vorm van onvrijwillige seks, over perverts gesproken gheghe.

Eigenlijk barweinig op aan te merken. Een bepaalde scene deed me trouwens denken aan The Big Lebowski (hoewel ze uit hetzelfde jaar komen). Wanneer Lenny op de bank zit bij die vriendin en zij te drinken inschenkt met een softporno-achtig muziekje, lijkt wat dat betreft veel op de scene dat Lebowski op de bank zit bij Jackie Treehorn (zelfde kerel die hier Lenny speelt), maar goed.

Omdat deze in de IMDB top 250 staat en de titel me wel aansprak heb 'k deze eens bekeken.

Ahum, wat was dit een vreemde komedie/drama .

Aan de titel en de luchtige muziek in de film zou je denken dat het een vredevole, lieve film is, maar dit is wel even anders . 'k denk dat de schrijver die het verhaal geschreven heeft erg seksueel gefrustreerd moet geweest zijn.

De thema's in de film zijn ook erg zwaar en komen ook niet vaak in een film voor o.a. pedofilie, masturbatie,... Soms wist 'k niet of je nu moest lachen of huilen, zo pekzwart was de humor.

Ondanks de lange duur (139min) verveelde de film niet en dit omdat men vaak overschakelde naar de verschillende personages.

Ook de acteurs en actrices vond 'k heel overtuigend spelen. Je zou echt geloven dat Philip Seymour Hoffman een pervers, vies ventje is

Verwacht zeker geen slapstick of lichte humor, maar heel wat zwarte humor/dialogen.

Het is alvast een film die 'k niet snel zal vergeten en zeker al niet de slotscène. 4/5

Echt vreselijk langdradige film.

Vond de film met name in het begin niet boeiend maar eigenlijk meer zeer vermoeiend..

De grauwe beelden en de openingsscène deden al direct vermoeden dat het om een soort van B-film zou gaan. Het begin vond ik dus helemaal niks. (of ja, maak er maar gerust de helft van de film van). Daarna kwam er toch ietsje meer vaart in de film, en toch nog wat momenten waarbij ik met een kleine glimlach op mijn gezicht zat (veelal wel een glimlach van plaatsvervangende schaamte). De muziekkeuze sluit op hier op dezelfde manier ook goed bij aan, zo fout dat het toch nog wel een klein beetje grappis is. Het einde van de film vond ik eigenlijk het best waarbij alles op zijn plaats valt en toch met een dikke knipoog wordt afgesloten.

Al met al vind ik het maar een matige film. Laten we het er op houden dat de humor toch wat te zwart voor mij is.

Een wat ongemakkelijke film. Dat komt deels door de pittige thema’s, deels door het gegeven dat regisseur Solondz zoveel hooi op z’n vork neemt, dat hij er niet aan toekomt om de karakters achter de diverse verhaallijnen voldoende uit te diepen. Daardoor krijg je niet echt een band met de meeste, over het algemeen toch tamelijk zielige figuren.

Het aardigst vind ik de ontwikkelingen rond Joy (Jane Adams). Zeer herkenbaar, denk ik, omdat volgens mij vrijwel iedereen wel iemand kent, die om welke reden dan ook sociaal niet aan de bak komt.

Daarnaast was het een leuk weerzien met Louise Lasser (Mary Hartman in de jaren ’70) als de vertwijfelde vrouw van Ben Gazzara.

Over het algemeen genomen tamelijk bijzonder door de thema’s, die aangesneden worden, maar zeker geen topfilm. Daarvoor schiet hij qua vormgeving tekort en ook het acteerwerk laat hier en daar nogal wat te wensen over.

Een zoektocht naar geluk in Amerikaans suburbia met een wel heel cynische, bijna hatelijke ondertoon. Een heilloze weg die een bij vlagen hilarische, maar ook dramatische film oplevert met zwartgallige humor en tragische typetjes. Beetje karikaturaal en vrij veel verhaallijntjes die langs en soms door elkaar kronkelen, maar zonder meer effectief.

Neem alleen de manier waarop Bill via diverse scènes wordt voorgesteld. Tegen de tijd dat je zo'n beetje alles de man weet, wordt het telkens heel ongemakkelijk met hem in beeld. Zo schommelt de gemoedstoestand van de film heen en weer, van gênante gein tot pure walging. Maar hoe zuur het voor iedereen ook is, de muziek blijft alsmaar opgewekt. Gluiperig.

Probleem is wellicht dat dat de sterkste momenten en/of verhaallijntjes dusdanig goed zijn, dat sommige anderen er wat bekaaid van afkomen. Wat er zoal rondom Joy gebeurt is ontegenzeggelijk pijnlijk, maar het haalt het toch niet bij de keren dat Philip Seymour Hoffman voorbij komt. Ik heb me kapot gelachen om de rare fratsen van die viespeuk.

Let op de kop die hij trekt wanneer Kristina hem iets opbiecht. Solondz weet er ook nog eens een fenomenaal slot aan vast te plakken. Of je het laatste gesprek tussen vader en zoon nu akelig of stuitend vindt, opmerkelijk is het zeker. Het slot aan tafel is de kers op de taart. Lenny strooit letterlijk nog wat zout in de wonden en het laatste zinnetje.. Onbetaalbaar.

Geweldige film met drie verschillende verhaallijnen over drie zussen. Buitengewoon scherp en de film laat zich niet afschrikken door taboes zoals masturbatie en pedofilie. Stiekem erg grappig zonder dat de boeiende personages karikaturen worden. Uitstekende dialogen en ook de cast laat een positieve indruk achter.

Amerikanen en cynische humor werkt niet altijd moet ik zeggen. Maar laat ik positief beginnen. Happiness is een zootje ongeregelde figuren die soms wel leuke scènes opleveren. Het een al wat beter dan de andere. Dat gedoe met die ouders van de 3 zussen was niet zo interessant en de schrijfster van de drie kwam ook niet over.

Happiness lijkt wel een chizofrene film te worden die niet goed weet hoe het geweldige script aan te pakken. Dat levert een mix op van American Pie en een Woody Allen film. Voor elke scherpe grap is er wel een goedkope tegenhanger helaas. Misschien had de film zich ook wat beter kunnen focussen op minder thema's. Met een kortere tijdsduur had het veel aantrekkelijker geweest.

De cast past wel bij dit soort film, maar ik ben niet zo'n liefhebber van Philip Seymour Hoffman. Hj zet niet bepaald de meest interessante personages neer (voor mijn filmsmaak). Geen sterke film dus, maar wel genoeg materiaal dat de film omhoog trekt. Al vraag ik me wel af of dit de goeie aanpak was...

Poeh, wat een ongemakkelijke en pijnlijke film, in alle facetten. Wellicht is zwarte humor niet mijn ding, kon er namelijk niet om lachen. Desondanks een goeie film. De toost aan het einde ('to happiness') kan bijna niet ironischer Geen fijn verhaal.

Niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Een aantal losse verhalen samengeraapt met als binding drie zussen waarvan er twee eigenlijk maar zeer weinig bij te dragen hebben. Gooi er een toevalligheidje in, wat abnormale gebeurtenissen en hoplaké. Soms levert het een grappige of onthutsende scène op maar evengoed voelde het wat te gemakkelijk aan. De dramatische belevenissen waarin iedereen oprecht met elkaar omgaat gaan gepaard met een lichte vorm van argwaan (zou die Rus echt zomaar een gitaar en radio stelen van zijn lerares en is de - emotioneel fragiele - vetzak echt in staat om een piccolo in stukjes te hakken?) Leuk om een keer gezien te hebben, meer niet.

Niet echt onder de indruk. Een film die leuk is als je de humor inziet, want Happiness is inderdaad een bijtende komedie vol genante momenten en leunt door de misantropische inhoud dicht aan bij American Beauty. Ondanks de titel gaat het vooral om ongelukkige mensen in de film. Dit komt soms pijnlijk tot uiting in de uitstekende dialogen waarvan de film het moet hebben. Voortdurend lijkt er een vorm van geluk binnen handbereik, en vallen de personages in de teleurstelling van alledag (de rape-fantasie van die schrijfster-zus, de andere zus en die Rus). Niet elk verhaallijntje is even boeiend : de huwelijkscrisis van de ouders kon me gestolen worden. Een leuke scène vond ik het gesprek van Joy's collega's na de zelfmoord van haar ex-vriendje ; gewoon zielig dat ze zelfs niet weten hoe hij eruit zag terwijl ze elke dag naast hem werkten.

Het controversiële is overduidelijk, maar lijkt soms op een verplicht nummertje : de ene scène is gedaan en je verwacht al handenwrijvend de vetzakkerij van de volgende scène. Scoort heel goedkoop op dat vlak. Lijkt soms teveel alsof het seksuele de enige drijvende kracht is naar geluk. . Bijlange niet slecht maar in dat genre spreekt American Beauty me meer aan.

Al een tijdje stond deze film op mijn radar, maar vandaag maar eens opgezet na gisteren een tip van een vriend van een vriend gekregen te hebben. Beide heren vertrouw ik wat slechte smaak betreft blindelings en dat is een aanbeveling.

Na afloop geen teleurstelling: Happiness brengt het begrip "ongemakkelijkheid" naar een nieuw niveau. Natuurlijk zijn er zwartere films, natuurlijk zijn er perversere films, maar hier voelen de personages ondanks enkele sociale deficiënties (met name de Dwight Schrute look-a-like) behoorlijk echt aan, waardoor de film niet uit hoeft de blinken op die twee vlakken om toch na afloop een even sterk gevoel over te houden. De sociaal ongemakkelijke momenten in de film zijn talrijk en zorgen voor de nodige zwarte humor. Toch ook ontroering, met name het laatste gesprek tussen vader en zoon, waarna de film toch nog eindigt in een soort van happy ending...

Audiovisueel vond ik het echter maar matig, waardoor de film toch blijft steken op 3,5*. Ook omdat ik een verbetering verwacht (of hoop) bij Solondz' nieuwere films, waarvan ik op grond van enkele recensies hier heb begrepen dat die wat script betreft minstens zo sterk zijn.

Inmiddels m'n derde kijkbeurt in een paar jaar, en ik ga hem met een halve ster verlagen. Ik was vooral vergeten dat hij zo lang duurt, en dat er best veel stukken inzitten waarin eigenlijk nauwelijks iets interessants gebeurt.

Uiteraard zitten er nog steeds ijzersterke scenes in, maar die moeten vooral komen van de pedovader, zijn zoon, en van (uiteraard) Philip Seymour Hoffman. De andere dingen, vooral rondom jongere zus Joy, vond ik dit keer zelfs wat geforceerd overkomen. Om nog maar te zwijgen van de oudjes, die verhaallijn wil voor geen meter boeien.

Uiteraard nog wel steeds een ruime voldoende, het thema komt goed over en de ongemakkelijkheid van de meeste dingen is sterk gedaan.

3,5*

Zo een heerlijk rake film dit. Vlijmscherpe humor, bijtend cynisme en tegelijk o zo confronterend. Cast is geweldig en film heeft niets aan kracht verloren in 16 jaar, ook niet na m'n herziening. En denk, zeker voor een Amerikaanse film, revolutionair qua het doorbreken van taboes.

Aaneenschakeling van pijnlijk onleuke scenes rond drie zussen, helaas nauwelijks een overkoepelend verhaal en eigenlijk zijn de zussen-verhalen helemaal niet zo geweldig, ook van ouders niet.
Enige interessante verhaallijnen zijn de pedofiele psychiater en het verhaal over obscene phone caller Philip Seymour Hoffman en z'n buurvrouwen.
Had dus een stuk korter gemogen, maar één van de mooiste scenes bevat nog een mooie guilty pleasure op de soundtrack (All Out of Love van Air Supply).

Oppervlakkige komedie die doet alsof er diepgang is en die alleen maar steeds probeert te shockeren met soms politiek incorrecte sekshumor. Niet wat ik verwacht had. Op momenten slaagt de film erin om een fijne sfeer en setting te creëren, vooral te danken aan de personage van Joy, die toch wel het meest normaal doet van de cast. Maar die fijne sfeer wordt steeds weer tenietgedaan door de platte humor. Happiness valt daarmee voor mij onder de categorie onzinfilms. Leuk als je van dit type humor houdt, maar niets voor mij. Dat ze in het preutse USA van deze film onder de indruk waren snap ik wel maar zelf geef ik hooguit 2,5*.

Een film die al heel lang op m'n lijstje stond, ik denk bijna zo lang als ik op de site zit, zonder dat overigens viel te verwachten dat Happiness helemaal in mijn straatje zou passen. Nu kwam het er dus eindelijk van en het deed me enigszins denken aan de meer recente trilogie van Roy Andersson. Hoewel Happiness doorlopende verhaallijnen kent, kan je bijna elke situatie ook op zichzelf zien, als een soort korte film, sketch of tableau. De zwarte ondertoon en het gegeven dat alle personages in zekere zin 'losers' zijn (toegegeven, een verschrikkelijke term) versterken de parallel. Het is ook best goed allemaal, maar toch kan ik kan niet helemaal opgaan in dit soort films, en ook de humor werkt voor mij vaker niet dan wel. In tegenstelling tot sommige anderen hier vond ik de rol van Lara Flynn Boyle één van de besten van de film; vooral ook nog even aan het einde dat ze haar zusje Joy probeert op te schepen met Hoffman, dat maakt het helemaal af. Al met al blij dat ik deze nu heb gezien en bij vlagen is het ook echt wel sterk, maar als geheel komt het niet veel verder dan aardig.

Oh wow, dit moet wel een van de beste komedies zijn die ik afgelopen tijd heb gezien. De zwarte/droge humor moet je kunnen waarderen, maar ligt precies in m'n straatje. Hoewel de film "Happiness" heet zijn de personages dat nou niet echt, terwijl het geluk toch voor het grijpen ligt. Enorm grappige en awkward scenes worden afgewisseld met extreem ernstige scenes, met als hoogtepunt de scene dat de pedofiel met zijn zoon praat, geweldig geacteerd, maar ook "You said something about Ronald Farber" :lol: en natuurlijk de legendarische eindscene :lol: En het mooie is dat de meest gekke dingen op een hele realistische manier gebracht worden en je sympathie krijgt voor o.a. een pedofiel.

Vreemde film met veel genante ongemakkelijke situaties er in verwerkt.

Geen enkele personage kan sympathie opwekken en ernstige thema's als verkrachting, pedofilie, stalking en eenzaamheid worden met platte zwarte cynische humor weergegeven.

Soort van aanklacht tegen de oppervlakkigheid en de schone schijn van de modale mens.

Soms walgelijk en tenenkrommend maar intrigerende film.

Voor de zoveelste keer maar het eerst in jaren, Happiness weer eens herzien. Het is niet zelden in deze film dat je echt ongemakkelijk wordt. Het lijkt soms op het eerste gezich niet subtiel, maar de empathische wijze waarop Solondz zijn naar een flinter geluk zoekende karakters blootlegt, is wat mij betreft one of a kind. Tegelijkertijd een commentaar op het streven naar een ongrijpbare, door de maatschappij opgelegde maatstaf van succes en geluk, springen we als kijker heen en weer tussen gevoelens als medelijden, begrip, walging en vermaak, maar bovenal diep doordrongen van de menselijkheid van deze mensen, en de connectie die Solondz duidelijk met hen heeft en langzaam maar zeker op de kijker overslaat.

De scène die Warp hierboven aanhaalt is wat mij betreft een van de meest dieptragische, indrukwekkende dialogen in film van de afgelopen twintig jaar. Happiness is bepaald geen crowdpleaser, maar het was mijn eerste kennismaking met Solondz, die ik na het zien van het eveneens sterke Welcome to the Dollhouse graag weer eens herzag. Benieuwd naar de semi-sequel daarop die dit jaar uitkomt.

4+*

Een arrogante schrijfster die plechtig doet over onderwerpen waar ze niets vanaf weet, een stuurloze vrouw die even stuurloos op zoek is naar de liefde en een huisvrouw die dan weliswaar op het eerste gezicht gelukkig lijkt, maar bij god niet in de gaten heeft wat er zich daadwerkelijk onder haar neus afspeelt. Dat tezamen mag een bonte mix voor een film heten, en dan nog te bedenken dat deze vrouwen door bloed met elkaar verbonden zijn. Lardeer dat met een seksueel gefrustreerde telefoonhijger, een vader met een heimelijke voorkeur voor de pederastie en een eenzame, dikke vrouw wier onrecht van de wereld haar op een gegeven moment te veel is geworden.

Een merkwaardige semi-ensemblefilm dus, met absurde momenten om bij te watertanden in overvloed en het grote thema van alle kunsten, de zoektocht naar waarlijk geluk, als overkoepelend thema. Een soort van Magnolia, maar helaas met een minder begaafde regisseur aan het roer. Ik had gewoonweg niet het idee dat de regisseur iets heeft toegevoegd aan het van creativiteit uiteenbarstende script. Vooral op visueel vlak heeft het weinig zeggingskracht. Daardoor is de beleving, die je juist van een film verwacht, en waar een film ten opzichte van een geschreven stuk een voordeel kan hebben, ietwat karig ten opzichte van het briljante script. Enkel het liefdesnectar dat nu eens op het behang, dan weer op de balustrade belandt, was cinematografisch sterk. De eindquote van de film mag er een voor het eeuwige geheugen heten.

Deze stond wel al hele tijd op m'n lijstje, maar ergens sloeg ik deze steeds over, alleen al voor de mottige poster. Maar kwam deze dan vaak in lijstjes tegen met bepaald sickness/disturbing gehalte, dus was ergens wel getriggerd. En ie heeft me niet teleurgesteld. Ik kon American Beauty destijds ten zeerste appreciëren, deze gaat nog stapje verder richting de donkere kant, heerlijk cynisme. Dit is ook zo magnifiek gebracht, je voelt als kijker ook van alle soorten ervaringen en emoties. Mja sterke film, van begin tot eind. Geëindigd met een ferme lach