Happiness (1998)

Tja, beetje ongemakkelijke zit. Gelukkig keek ik hem alleen en niet met vriendin/vrienden. Er worden een paar pijnlijk realistische personages blootgelegd, waarvan je soms spontaan plaatsvervangende schaamte zou krijgen.

In het eerste uur moest ik toegeven dat iedere scene een pareltje was. Bitter, pijnlijk en toch soms met een scheut (zwarte) humor. De film schotelt ons een bekend verhaal voor dat achter iedere deur een ander verhaal zit en dat de buitenkant van mensen niet altijd is wat er binnen de mensen/familie afspeelt. De eenzaamheid en andere problemen van volwassen mensen in de grote stad.

Deed me soms ook wat denken aan American Beauty.

Veel actie is er niet en het mozaïk-genre is vast al eens beter gedaan, maar voor een pijnlijk maar legendarisch avondje zit je bij deze prent wel goed.

Geen volle bak (5*) helaas. Vond toch de beelden niet mooi, ook veel van die 'grindhouse'-korreltjes en knips erdoor. Aan de editing had sowieso wel wat meer tijd aan besteeds mogen worden. Klein smetje. Philip Seymour Hoffman is zoals altijd weer geweldig. Die man kan echt alles.

Tjonge, jonge. Dit was me toch een zwaargestoorde zwarte komediefilm. Had hem als zomergastenfilm gezien en heb er geen spijt van. Het valt inderdaad een beetje onder de categorie mozaikfilms en toch blijft het moeilijk om dingen in dat soort films uit elkaar te houden. Laten we maar beginnen bij die ene Allan. Cheristus, wat was dat toch een sexgefrustreerd mannetje die niks beters te doen had om vrouwen te stalken en ze vervolgens anoniem op te bellen terwijl ie zijn eigen zit af te rukken en vervolgens alle seksneigingen die hij met die vrouw wil opnoemd. Het zou je dochter maar wezen die zo'n griezelige vent aan de lijn krijgt. Ook leuk waneer ie echt te maken krijgt met vrouwen.

En dan komen we bij die pedofiele psychiater en dat onderwerp is toch ook echt alles behalve gezond. Hahaha, als vader je zoontje willen helpen te masturberen, en dat 11 jarige vriendje proberen te drogeren om sex met hem te hebben . Bah. En ja, zo mag Happiness wel een komedie wezen, maar dan wel met thema's die heel snel in het verkeerde keelgat schieten en eigenlijk heel schadelijk en pijnlijk zijn.

Het einde is ook al zo hillarisch en fout. Mom! I have Cum.

Gewoon een heerlijke gestoorde komedie met een harde boodschap. U bent gewaarschuwt!

4,5*

Grrmbl.... net maar even gekocht op bol.com.

De beste Zwarte komedie die er is! Ik heb me wat afgelache zeg!

Van de pedofiele papa tot de gekke buurvrouw van Philip Seymour Hoffman alle personages waren even boeiend en super vreemd...

Geweldig hoe ze de drie verschillende zussen weergaven: de depressieve en lelijke mislukkeling, degene met het 'perfecte' leventje en de knappe en rijke dikke nek en allemaal zijn ze ongelukkig...

Phillip Seymour Hofffman is weeral zalig! Wat een vieze vent!

Het einde is ook weer super grappig!

De nummer 9 in mijn top 10!

Zwartgallige komedie van Todd Solondz over verschillende mensen en hun relationele/seksuele problemen. Gebracht zoals alleen Solondz dat kan: smerig, maar met smaak. Diep triest, maar ook met humor. Interessante prent!

Herzien en het blijft een briljante film. Film is komisch, schrijnend, naar, dramatisch en kritisch. Personages worstelen met uitlopende thema's als eenzaamheid, sexuele frustaties, sociale acceptatie, drang om te slagen, verstoorde relaties, onzekerheid en nog veel meer. De ene acteur, speelt nog beter dan de ander, maar Dylan Baker wint. Een van de beste rollen ooit, binnen een van de best uitgewerkte karakters allertijden (en dat binnen een ensemble film). Art direction is voortreffelijk, film kent bijna alleen maar hoogtepunten, verhaal zit perfect in elkaar verweven en de combinatie van humor en drama is ongeevenaard (waar de nadruk terecht op de uiterst zwarte humor ligt). Denk langzaam aan 5 sterren. Een van de beste films ooit.

Ik snap niet wat iedereen er zo schokkend aan vond...Ik zal wel weer een gecutte versie hebben gezien.

Anyway, van wat ik gezien heb; een aparte film, maar mij wat te traag en saai. Dus maar 2 sterren.

De ellende spat van het scherm. Ik heb veel met hoofd geschud om dat je alles al aan ziet komen (ok, het was niet bij mijn 1e kijkbeurt, but still...). Schrijnend, soms niet om aan te zien, ongemakkelijk. Maar al met al briljant en tragikomisch, terwijl je het gevoel hebt dat je niet mag lachen. Er wordt super geacteerd, ben fan van Philip Seymour Hoffman en Jane Adams, maar die Dylan Baker, wat een rol. Knap hoor...

En dan het eind hè: Mom! I have Cum.

haha, echt kapot gelachen,

in één woord gezegd = fantastisch!

Heerlijk die zwarte humor, het lijkt wel een boek van Arnon Grunberg.

Wat is het toch fijn om een mens te zijn!

Heb me rot gelachen.

Waar kan ik deze aanschaffen?

In heel veel webshops: link

Ziet er leuk uit, en als het een zwarte(re) versie van American Beauty is kan het niet fout gaan. Ik heb momenteel te veel films in de wachtrij staan om deze aan te schaffen voor 13 euro, dus dat komt nog wel een keertje

Ongelooflijk geniale film!

Happiness stond al lange tijd op mijn lijstje van films die ik graag nou eens zou zien. Achteraf had ik deze film al veel eerder moeten gaan kijken.

De film heeft echt een briljante mix van drama en zwartgallige humor. De verhaallijnen hebben eigenlijk allemaal wel wat. Het mooie is ook dat ze later deels in elkaar komen. Als ik een verhaal moet kiezen welke het meest wist te intrigeren, dan denk ik dat dit het pedofiele verhaal is. Echt heel sterk getoond zeg. Die vader-zoon relatie was ook ontzettend weird. Zeker dat einde, als hij zijn zoon vertelt dat hij zijn vriendje verkracht heeft. Jak. Maar wel ontzettend sterk als scene!
Het mooiste verhaal vond ik het plot met Joy. Ik gunde haar toch wel haar geluk. Jammer dat het er niet in zat. Ook het plot met Philip Seymour Hoffman als de dikke, op telefoonseks rukkende mislukkeling was echt sterk. Wat een sterke rol trouwens zeg!
Jammer dat niet elke verhaallijn even geslaagd was. Het uitelkaar gegroeide, maar niet scheidende oudere stel was niet zo interessant. Net zo min als hun succesvolle dochter, die dan weer werd gebeld door de dikke Hoffman. Elk personage staat wel weer in contact met de mensen uit een ander plot.

De film behandelt een hoop (deels) pijnlijke thema's, zoals onbeantwoorde liefdes, masturbatie, niet meer leuk gevonden worden etc. Met natuurlijk het zware thema pedofilie voorop. Maar het wordt niet overdreven dramatisch gebracht. Een hoop momenten zijn niet grappig bedoeld, maar zijn dat wel. Deze film weet nog beter dan bijvoorbeeld een soortgelijke film als American Beauty dit soort bizarre vormen van humor weer te geven. Ik vond Happiness eigenlijk nog geslaagder als American Beauty. Ook bizar, maar erg goed einde trouwens met het jochie op het balkon. Best ranzig maar wel grappig hoe hij klaarkomt, de hond dat oplikt en later zijn moeder likt

De tijd vloog voorbij tijdens het kijken. Een briljante mix van elementen, gecombineerd met overtuigende karakters, sterk acteerwerk en veel boeiende verhalen.

4,5*

Er was ook niets schokkends te zien hoor. Misschien dat er bepaalde mensen geconfronteerd werden met de dingen die ze graag wilden vermijden.

Het shockerende aan deze film vinden mensen waarschijnlijk de manier van vertellen. Er zijn meerdere shockerende films over pedofilie, alleen word deze op een haast sprookjes-achtige manier verteld waardoor het lijkt alsof het heel normaal is of dat je het bijna grappig gaat vinden terwijl het eigenlijk een bloed serieuze film is. Tenminste, zo werkte het bij mij. Tijdens de film vond ik hem vrij leuk en grappig maar wanneer de film is bezonken en je terug denkt is de film eigenlijk best zwaar en heeft het genoeg stof om je te shockeren, misschien wel van je eigen gedachtes.

Sowieso is het vrij confronterend (het weirde vader zoon gesprek/opbiechting blijft geniaal!). Vooral omdat een pedofiel als het ware 'een gezicht' wordt gegeven, en hoe schijn toch maar verschrikkelijk kan bedriegen als we iemand achter de schermen leren kennen.

Gekke film.

Maar ik vind hem geweldig!

Zitten grappige en confronterende momenten in.

Zeker het kijken waard.

Deze film krijgt 5 sterren van mij omdat de maker naar mijn mening 100 procent geslaagd is in wat hij wilde bereiken echt in 1 woord: prachtig.

Erg lang gewacht om deze te kijken, had eerst de eerste 10 minuten gekeken en had toen geen zin meer, vond het te pijnlijk om aan te zien en was er niet voor in de stemming.

Nu was ik gisteren eigenlijk ook niet hiervoor in de stemming maar ik moest deze toch ooit gaan kijken en ben ook wel een voorstander van dit soort mozaïek films.

En ja precies zoals ik had verwacht, erg pijnlijke situaties waar je zowel om kan lachen als om kan huilen. Een paar verhalen spannen wel de kroon zoals de pedofiele modale huisvader. Dat was een van de meest smerigste kerels ooit, maar tegelijkertijd denk ik wel dat pedofielen er op deze manier uit kunnen zien. Dan Phillip Seymour Hofffman in misschien wel een van zijn ranzigste rollen ooit, maar wel geweldig vertolkt zoals we dat alleen maar gewend zijn van PSH. Blijft een geniaal acteur en speelt zijn rol van seks gefrustreerde kerel erg goed.

Zijn nog een aantal situaties meer die best wel interessant zijn en ook erg grappig hier en daar. De film is sowieso geslaagd maar geen topper in het genre in mijn ogen. Het voelt allemaal toch vlak aan en sommigen rollen te gespeeld aan. Die 2 rollen van die zussen waarvan er een schrijfster is, hun vind ik echt slecht spelen op een of andere manier. Ik vind het hier en daar ook een beetje soap-achtig aanvoelen. Ik zie geen speelse manier van hoe alles met elkaar verloopt, en het camera werk is ook gewoon erg saai. Dit zijn de dingen die ik toch wel mis.

Al bij al wel weer leuk om meer dan 2 uur lang mensen in ellende te zien, grappig en confronterend maar vooral niet happy.

3.5

Heb vandaag eindelijk eens de trailer gezien, één van de beste trailers die ik gezien heb in mijn leven.

Nee ziek dat is het juiste woord! ik vind m ziekelijk en deprimerend....

ik kreeg een raar gevoel van het zien van deze film.

maar een 3 sterren is het wel waard.

3 sterren

Heerlijk samengesmolten drieluik waarin elk spoor overschaduwt wordt door genadeloos cynisme en voer voor zwartkijkers pur sang. Solondz weet dit enorm prettig aan de man te brengen, zonder smakeloos te willen choqueren. Het sprankeltje hoop dat hier en daar te bespeuren valt, krijgt nooit de kans om zich te ontwikkelen en een vreemde, realistische zwartgalligheid blijft continu broeien. De gesprekken met Bill en zijn zoontje doen je steeds ongemakkelijk naar voor schuiven en worden naarmate het einde nadert alsmaar zinderend. Hoe meer de trieste ontknoping of het onoverkomelijke lot van een bepaald personage zich ontvouwt, hoe minder dat lijkt te gelden voor iemand anders. Happiness of 'geluk' blijft helaas voor iedereen op ieder moment volkomen onbereikbaar en het is nog maar zeer de vraag of de toekomst daar verandering in zal brengen. Het zoutvaatje dat lustig werd gehanteerd door de grootvader is één van de vele details dat deze theorie bevestigd. De toast op het einde stelde dan ook niets voor, ondanks het feit dat sommigen niets liever willen dan oprecht gelukkig zijn. Sommige passages die bewust zijn weggelaten roepen heel wat vragen op, maar draaien dankzij hun afwezigheid juist sterker uit. De plotse verdwijning van Hoffman, die trouwens briljant acteerwerk afleverde, kwam onverwacht aan en bleef even knagen.

Enfin, in feite een zware mokerslag die je maar moet kunnen incasseren. Een klein meesterwerk.

4,00 (4,25)

Een film over geluk en de samenhang met sex. Ik had met deze film hetzelfde als met de serie "the office". In het begin denk je ; waar zit ik naar te kijken? Maar hoe langer je ernaar kijkt hoe leuker de film wordt !

onverwacht toch een zeer goede maffe film. Wat een gebeurtenissen zeg..

Nou dat is dus de reden waarom je nooit een hond in je gezicht moet laten likken...

Eindelijk eens gezien dan, op de een of andere manier miste ik deze film telkens. Happiness van Todd Solondz is een pijnlijk grappige zenuwbehandeling zonder verdoving. Het geeft een bizarre en inktzwarte kijk achter de schermen van de onderlinge relaties van een aantal op het eerste gezicht doodnormale mensen. Een gezin met 3 zussen staat centraal waarbij de een nog een meer perverse kerel achter zich aan heeft dan de ander.

Happiness is een sterke raamvertelling die geniaal acteerwerk en verschillende briljant uitgewerkte scènes kent. Solondz bewandelt daarbij een heel dun lijntje tussen extreem grappig en extreem pijnlijk, goed fatsoen wordt compleet verlaten en nergens veranderd de film in gezapigheid. De film blijft keihard, cynisch en scherp tot de laatste snik. Eigenlijk weet je als kijker nu niet wat je moet (of mag) vinden van de bizarre karakters in deze film. Daarbij steelt natuurlijk Bill wel de show. Denk dat het wel de grootste creep op het witte doek is die ik ooit gezien heb... Wat een ranzigheid. Ook de rol van Hoffman, als ultieme viespeuk, is natuurlijk briljant al vind ik zijn verhaallijn met de (weliswaar prachtige) schrijvende zus niet de meest boeiende.

Dat is ook een van de minpunten van de film, dat niet iedere verhaallijn me even veel aansprak. Ook vervalt Solondz net iets te veel in karikaturen, waarbij ik moet zeggen dat ik die Vlad dan wel weer een geniaal typetje vind.

Er gebeurt erg veel en de acteurs en actrices zijn een genot om bezig te zien. Het geeft de film iig een hoge herkijk waarde. Zelden was lachen meer pijnlijk dan in Happiness. Knappe film!

4*

Super inktzwarte film dat ondanks de gigantisch zware, deprimerende en zieke situaties toch een vreemde glimlach op je gezicht weet te toveren. Je weet eigenlijk ook niet of je nou moet lachen of huilen tijdens het kijken van de film. Die conversaties van die pedo papa met zijn zoon zijn tegelijkertijd hilarisch en bedroevend triest. De draad tussen goed en kwaad is erg klein in deze film en dat maakt het ook goed. Net als je denkt dat het niet erger kan in de film gooit Solondz er nog weer een schepje bovenop met andere zieke geesten in de film, vooral dat dikke meisje dat de portier heeft vermoord en in stukjes heeft gehakt, inclusief de reacties is gewoon te ziek voor woorden. Voor de rest een aantal visuele grapjes, zoals een sperma likkende hond die daarna even het vrouwtje aflebbert. Heerlijk

Moet wel zeggen dat in vergelijking met een aantal personages de anderen weer wat tegenvallen en niet zo onderhoudend aanvoelen, zoals de vele scenes tussen de vader en moeder van het hele gebeuren. Iets minder interessant en een beetje tijdrovend. Daardoor duurt de film ook wat te lang en blijf het een lange zit voor een komedie/drama.

Voor de rest een erg sterke film.

4 sterretjes voor de vele sterke, bizarre scenes.

To Happiness!

Absurde film, compleet met deprimerend bedoelde scenes die versterkt worden door vrolijke niet-passende muziek. Hoffman acteerde zoals hij dat altijd doet, vond er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Hij had zijn uiterlijk wel goed mee,, haha. Jane Adams vertolking van het personage Joy liet bij mij de film pas echt bruisen. Wat een kutleven heeft zij zeg, je zou haar bijna uit eten nemen uit medelijden. Maar daarnaast was het wel erg leuk om te zien hoe ze keer op keer de mist ingaat met alles en iedereen. "Stupid American...", aldus Vlad.

Het andere hoogtepunt in de film is Bill Maplewood. Persoonlijk vond ik zijn nachtmerrie echt te hilarisch voor woorden. In een enkele scene had je al gelijk door wat voor iemand er achter de nette huisvader schuilt. Ook de stukjes waar hij aan zijn zoon seksuele voorlichting geeft waren erg grappig. "Zal ik het voor doen?"

Vond het een geslaagde zwarte komedie, jammer dat niet alle personages en verhaallijnen even boeiend waren. Vooral het oude koppel liet me totaal koud.

*3,5