Happiness (1998)

Erg leuke komedie (dat was het meer dan een drama), wel zeer zwarte humor over toch wel zware onderwerpen, behoorlijk wat leedvermaak, daar moet je maar van houden. Ook goed geacteerd en mooi camerawerk. Verhalen waren niets mis mee en raakte elkaar soms wel op een leuke manier. Als je er van houd een erg leuke komedie!

Voor mij is dit zeker geen komedie. Misschien kun je wat komedie halen uit de goede dialogen of de situaties en hun samenvallen, maar hardop lachen is er niet bij.

De vergelijking met Magnolia is al snel gemaakt, maar dit was een iets smakelozere versie. Toch houd ik erg van dit soort films waar verschillende personen worden uitgelicht. Dramatiek en (behoorlijke zwarte) humor kwamen beiden genoeg aan bod, dus ik kan wel spreken van een geslaagde film. Ik zie hier veel vraagtekens of het nou een komedie of een dramafilm is, daarom hebben we het mooie (sub)genre tragikomedie.

De openingsscène sprak me al meteen aan. Ongemakkelijke gesprekken en worstelende mensen. Hier kon ik nog een dikke twee uur naar kijken, en het heeft me nooit verveeld. De personages zijn verschrikkelijk realistisch en goed. Iedereen is echt om te walgen, maar dat is de kracht van de film; het doorprikken van de valse glimlach en de gezonde gezinnen. In andere films is dat ook al behandeld (en ook beter), maar toch vond ik het een sterke film.

Om te beginnen hebben we de familie met de zussen en ouders. Trish die een heerlijk open gesprek voert met haar zusje Joy, waar ze laat horen hoe niemand haar vertrouwde en vervolgens weer achter haar rug haar te bekritiseren. De andere zus, dat enorme kreng van een Helen, is volledig leeg en heeft eigenlijk niets te bieden. Joy merkt haar eigen zwakte ook niet. Ze wil goed doen, maar leeft met een tunnelvisie; dit komt onder andere naar voren in de prachtige scène in de taxi waar ze de Rus maar eens goed uitlegt hoe dat in Amerika gaat. Ik moet zeggen dat ik het acteerwerk van de zusters niet heel bijzonder vond. Het verhaal van de ouders vond ik eigenlijk vrij oninteressant, en wederom geen memorabele acteerprestaties.

Maar er was wel degelijk briljant acteerwerk te vinden in deze film, in de vorm van Philip Seymour Hoffman. Fantastische vertolking van de eenzame en smerige Allen die blind is voor 'passionele' Kristina (die vervolgens een flinke hap aardbeienijs neemt) door zijn fantasie, met name de scène bij Helen blijft bij. Om al die personages kun je lachen, maar er zit een ontzettend bittere smaak aan, omdat het ontzettend reëel is. Waar niet om te lachen valt is de man van Trish, hoewel hij als psychiater van Allen wel briljant was. Maar wederom vrees ik dat dit ook reëel is. Dan hebben we ook nog dat zoontje, dat was een redelijk subplotje, maar verwaarloosbaar. Aan het eind wordt er getoost op geluk, maar iedereen zoekt het in de verkeerde plaatsen.

De New Jersey schrijver-regisseur Todd Solonds schetst een reëel beeld en weet er veel zwarte humor in te stoppen. De manier van filmen is ondergeschikt aan de personages en dialogen, iets wat in Magnolia prachtig samenging. Met minimaal gebruik van muziek (af en toe mooie klassieke muziek) weet hij de kijker te blijven boeien, soms met humor, dan met drama, maar bijna altijd gaan die samen. Solondz slaagt erin om vele personages om te smelten in een wat pervers beeld van New Jersey, zonder het heel zwaar te laten wegen waardoor Happiness absoluut geslaagd is te noemen, hoewel het je wel moet liggen.

3,5*

Is volgens mij al de tweede keer dat een Zomergast deze film als uuh...Zomergastfilm kiest?! Nou ja, tis niet te zien via de statistieken of het moet vóór 2005 zijn geweest. Anywho: goede keus!

Zitten toch wel een paar mooie scene's in. Ik heb nu al zin in zondag.

Gisteravond gezien, zie ik nu ineens dat ie op tv komt . Goede, authentieke film. Misschien niet ieders humor, maar absoluut één grote satire en zeker geen serieus drama. Vooral de foute muziekjes steeds vond ik heel erg grappig.

Wat een shit tijd zeg. Ik wil deze wel eens zien, maar niet zolaat op de avond. En hij komt op de publieke omroep, dus was ie ook nog eens reclamevrij

Dan neem je 'm toch op?

Hehe ik heb geen recorder. Komt omdat ik nooit meer een film kijk op tv. DVD generatie he

Achja, ik kom deze wel ergens tegen nog. Das niet zo moeilijk.

off-topic Ik heb een dvd-recorder maar kwaliteit is stuk afgenomen, hij is al wat ouder. ik neem tegenwoordig via mijn HD op, maar zet hem dan niet op disc. wel mooier beeld off-topic

wilde hem gaan kijken ( nu, na slaap kindje slaap, live vanuit de gevulde koekenpan) ) maar ik ga t idd niet trekken

ander keertje maar, mn recorder is stuk.

"You said something about Ronald Farber"

Wow...

Moeilijke film om te beoordelen. In tegenstelling tot velen vond ik deze film niet humoristisch en zelfs een beetje ongemakkelijk, hoewel ik me goed kan voorstellen dat de soms dik aangezette scene's een zekere humor hadden. Punt was dat deze film controverses niet ontwijkt en een eerlijk beeld gaf van de personages. Zo is het makkelijk om de pedofiele vader monsterlijk af te schilderen, maar het is veel beangstigender, om hem op momenten sympathiek over te laten komen.

Vond ik een van de scherpste en pijnlijkste zinnen uit de film.

Verder vond ik de film af en toe heus grappig, maar niet tijdens de momenten van de pedofiele vader. Ik ben heus schokkende films gewend (gisteren ook al Festen gekeken, ik blijf een beetje in het thema hangen ) maar hier zat ik toch af en toe wel met open mond te kijken.

Soms te donker gefilmd en te traag, was beetje zonde.

We're not laughing AT you, we're laughing WITH you.
But I'm not laughing...

Gisteren op de gok gekeken. Hij zat gisteren nog in de top250? Ach, zo snel kan het blijkbaar dus gaan. Ik vond hem in ieder geval erg bijzonder, triest (woord van paulien cornelisse) en erg aangrijpend op bepaalde punten. Ik wil de film niet oppervlakkig noemen, maar er komt geen duidelijk beeld naar voren van wat wij nou precies goed of fout moeten vinden. Wat ik waardeer, soms worden we zo erg gemanipuleerd door al die close-ups en overdreven achtergrond muziek. Happiness laat je zelf denken en beslissen, een fijne gedachten.

De verhalen zijn geweldig. Ik kan hier min of meer de humor wel van inzien. Verwacht geen komedie waar je hard over kunt lachen. Donkere en soms wat droge humor: helemaal mijn ding. Een film die niet bepaald de gewonelijke huiskamerproblemen laat zien, hoewel sommige lijken er verdacht veel op. Het verhaal met de ''beller'' en de pedofiel sprongen natuurlijk wel naar voren. Af en toe vrij smerig maar aan het eind laten ze toch zien dat we allemaal maar mensen zijn. Dat zelfs een pedofiel een goede vader kan zijn (Tenminste dat maakte uit de teleurstelling van Billy wanneer hij vertelde dat hij ''kwam'' en iedereen hem een beetje ongemakkelijk aankeek.). Mja, een paar nieuwe en bijzondere verhalen die vrij snel in het gehele plaatje vallen. De dialogen zijn naar mijn mening het sterkste punt van de hele film, erg scherp, ongemakkelijk en tegelijkertijd erg goed.

Ik wil ook nog even mijn complimenten geven aan de productie design en eigenlijk de gehele crew. De film zag er, naast het bijzondere verhaal, ook erg mooi en vooral burgerlijk uit. Wat het net ietsje leuker maakt om naar te kijken. Heerlijk gewoon. Ook de muziek, erg grappig. Geweldig gewoon.

Een erg goede en bijzondere film. 4,5 ster

Haha ..

Over die Allen zelf konden ze wel een film maken, wat een man.

Dat vond ik verreweg de leukste stukken in de film.

Zaten verder nog wel leuke stukken in , maar denk dat ik toch een fan ben van iets lichtere komedie's/drama's..

Wat een tragiek zeg. Gister avond voor de tweede keer gekeken. Deze keer kwam de film veel triester over dan ervoor. In eerste instantie was ik niet helemaal in de stemming om de film te gaan kijken wegens het tijdstip. Het eerste kwartier zat ik niet volkomen in de film gedoken. Maar dat kwam langzamer hand vanzelf wel.

Zeer bizarre, tragische verhalen. Geen van elk personage heeft een perfect leven en alle zoeken ze naar dat beetje Happiness wat ze niet hebben. Desondanks dat zijn het redelijk doorsnee mensen. Echt hardop lachen lukte me dit maal niet. Wel prachtige trieste situaties, waar je bijna een plaats vervangende schaamte voor krijgt.

Al om al is het een hele vermakende tragische film die op geen enkel moment verveelt. De dialogen zijn gewoon prachtig en daar moet de film het ook echt van hebben. Want cinematografisch is het niet echt speciaal, nogal standaard. De muziek ben ik vergeten dus dat heeft ook niet zoveel indruk achtergelaten. Acteerwerk was overtuigend en ik hou er van om naar Philip Seymour Hoffman te kijken dus dat zat wel snor.

Ik heb wel weer genoeg gelult.. 't is in ieder geval wel een aanrader. Kleine 4*

Nog even een langer berichtje.

Het is nog maar een halfjaar geleden dat ik Happiness voor het eerst zag, en ik vond hem niet direct geniaal (3.5*). Niet veel daarna al opgehoogd naar 4* omdat ik erg vaak moest terugdenken aan een paar specifieke momenten. Gisteren nog de laatste driekwartier kunnen meepikken, en hij is toch gewoon wel echt briljant. Gitzwarte, pijnlijke humor, de details begonnen me nu wat meer op te vallen, wanstaltig foute karakter van de vader-zoon relatie, Seymour Hoffman op de bank bij Boyle, die geweldige muziek erbij

Gewoon ongelofelijk bijna dat dit uit Hollywood komt.

4.5*

Erg goede film houdt van dit soort donkere films. Elk huisje heeft zn kruisje en dat blijkt wel uit deze film! Heb geboeid zitten kijken, de pedofile psychiater was erg ranzig!

Goede film die eens wat meer durft dan het gemiddelde drama en dan ook nog eens tergend langzaam op vaak deprimerende locaties. Wel heel nuchter in beeld gezet, alleen kon ik me niet zo vinden in die laatste scene tussen de vader en de zoon; het was me te vergezocht, eigenlijk wel iets dat de hele film wel een beetje heeft: de misère ligt er af en toe net wat te dik bovenop. Verder ook bij vlagen te lange scenes voor de aparte verhaallijnen (film had gerust een half uur korter mogen duren), maar dan wel regelmatig een heerlijk droog en zelfs optimistisch klinkend muziekje, briljant.

Al met al niet zo overdonderend meer als tijdens de eerste kijkbeurten, maar er blijft genoeg over om van 'Happiness' een vrij unieke en donkere kijkervaring te maken.

Een kleine vier sterren dan maar.

Heerlijk naargeestige film met humor en zware tragiek.

Serieus ik vond er geen bal aan en was dit wel een komedie ?

Gisteren voor het eerst gezien. En wie een komedie met zwarte kantjes verwacht, krijgt een flinke dreun voor de bek.

Het is gitzwart, en het heeft zeker komische kantjes. Maar toen ik het had gezien voelde ik me ongemakkelijk. Met name vanwege de pedofilie. Ik heb zelf kinderen, en stel je voor...

Maar gedurende het etmaal daarna ontdekte ik dat deze film de hypocrisie ook een flinke dreun voor de bek geeft. Ja, ik mag gerust die pedofiel een klootzak vinden die aan zijn ballen achter een strontkar gesleept moet worden, maar wat messcherp-confronterend is zijn dilemma in beeld gebracht! De dialogen met zijn zoontje zijn werkelijk briljant (kan dat jochie niet alsnog een Oscar krijgen?) en al is het weerzinwekkend, je VOELT de strijd van die man...

Desalniettemin zou ik hem nog steeds aan zijn ballen.. Etcetera...!

Tijdens het kijken schoten me enkele dingen door mijn hoofd. Jim Jarmusch. David Lynch (okay, Lara Flynn Boyle kon dat triggeren) en Mary Hartman, Mary Hartmen (al vóór Louise Lasser in beeld kwam). En daarom blééf ik kijken. Dwars tegen het ongemakkelijke gevoel in dat vooral de pedofiel opriep.

Ik denk dat de boodschap van de film is: niets lijkt wat het is. Dat ideale gezinnetje kan best wel eens wat lijken in de kast hebben. Die succesvolle persoon kan enorm onzeker zijn (de schrijfster). Etcetera.

Ik wil de film t.z.t. nog eens opnieuw bekijken... Eerst even laten zinken.

Ik heb deze ook voor de zoveelste keer bekeken gisteren.
De film valt soms een beetje dood, maar overall zitten er toch echt wel heel veel stukken van plaatsvervangende schaamte in.
Echt, ze leven allemaal zo in hun eigen wereldje. De 3 zussen die zo verschillend zijn, maar ook weer even zielig eigenlijk.
Een komedie vind ik het ook niet. Daar is het allemaal weer net wat te treurig voor, maar als je een beetje tussen de regels doorkijkt valt er genoeg te lachen. Ik moest echt hard lachen als dat jochie op het laatst klaarkomt tegen het balkon aan, de hond dat op likt en dat die hond daarna zijn moeder in het gezicht likt haha. Dat is gewoon geniale humor. Als ik er aan terug denk lig ik al weer dubbel.
Wat speelt die Hoffman toch weer geweldig. Hij straalt echt het woord looser uit. Ene moment extreem ingetogen en verlegen en dan aan de telefoon weer helemaal door het lint om zijn seksuele frustratie te uiten.
Het was in ieder geval weer genieten geblazen.

Af en toe vond ik de film wat langdradig...maar goed, heb de film uitgekeken maar zal de film niet snel nog een keer bekijken.

***

Omdat het niet was wat je verwachtte geef je maar een 0,5?

Deze film verdient wel een stuk meer dan dat, ongeacht of je er iets aan vond.

Mooie film met goede grappen,

maar soms wel saai

film vol mislukte zielepoten in sterk overdreven verhaal.

best geinig om te zien.

Ik denk dat de verhalen realistischer zijn dan je denkt en overdrijven niet echt nodig is.