Happiness (1998)

een heel bizarre komedie. Ik kon de film wel redelijk waarderen maar ik vind deze film toch wel zeer overrated. Ik moest af en toe wel grijnzen met de film maar ik heb nergens echt gelachen.

De grappigste personages waren toch wel de pa van Billy en die zenuwachtige man die verliefd is op de vrouw van zijn gang.

De film kan zich nauwelijks als 'komedie' voordoen, tenzij je het beschrijft als gitzwarte komedie. Het is niet de bedoeling dat je in lachen uitbarst, zeg maar.

Ik vond de film overeenkomsten hebben met Magnolia, op sommige momenten.

Bij de oudste zus kan je moeilijk spreken van een tragikomedie, ik vond het daar een enorm goed stuk drama met Bill Maplewood in een glansrol. Kan me eigenlijk ook moeilijk voorstellen dat iemand het aanranden van 2 11-jarige jongetjes grappig vindt. Keihard en controversieel thema en volgens mij wel realistisch gebracht. De seksuele problemen van de zoon vond ik dan wel weer humoristisch overkomen.

De schrijfster vond ik de minst interessante van de boel. Een totaal oninteressant personage en situaties vond ik (buiten de telefoongesprekken van Hoffman dan) en bovendien een zwakke rol.

Het appartementsgebouw van de andere zus maakt de tragikomedie dan weer helemaal waar mede dankzij een werkelijk subliem Phillip Seymour Hoffman, ik kan maar niet genoeg van hem krijgen. Altijd weet die man te overtuigen en hierin ook als zieke pervert. Zijn band met zijn overbuurvrouw kon ik de zwarte humor wel smaken vooral waar die kleine portier die enorme vrouw even gaat verkrachten. Vond het zo een komisch zicht.

Het verhaal van de ouders zelf vond ik ook wel boeiend om te volgen en leuk gespeeld ook door Ben Gazzara en Louise Lasser.

Voor de rest een goede deprimerende sfeer in de film, de soundtrack vond ik dan weer minder.

****

Voor mij de 2e ziening van Happiness.

De film start met vuurwerk.

Solondz is erg moedig. De zaken die hij hier hardop durft te noemen... Je wordt voor (véél) minder afgebrand in zijn moederland.

Ik heb een paar pareltjes gezien. Een aantal passages die ver uitsteken boven het dagelijkse.

De film is absurd, absurder, absurdst. En heeft een groot hart. Na een (lange) film lang onze hoofdpersonen te hebben zien mislukken, domme domme pech zien hebben, hebben zien vechten voor een greintje geluk, zie ik PS Hoffman eindelijk, eindelijk een pietsje succes hebben. Net wanneer je het absoluut niet meer verwacht, wanneer je die hoop geheel hebt opgegeven.

Dat doet zo goed!

Happiness is zeer rijk, rijk aan stukjes betekenisvolle cinema.

Prachtige film met fantastische zwarte humor,die je ook nog eens aan het denken zet.

Godzijdank dat er mensen zijn die dit soort onderwerpen durven te vertellen, want het leven gaat nou eenmaal niet altijd over rozen.

Nogmaals pracht film.

Tjezus, moet men dan alleen maar vrolijke films maken, zo is het leven Schoppie60 (jammer genoeg).

Die dingen gebeuren nou eenmaal en daar moet je niet je kop voor in het zand steken, dat word al teveel gedaan vrees ik.

Mooie film van genie Solondz. Het gevoel van dramatsiche drang en toch volgepompt met bakken zwarte humor. De setting, de spelers. Alles is puur, het komt echt heel goed over. Applaus voor Solondz; voor zijn meesterwerkje.

Een absurde, zeer expliciete en bij tijd en wijle zeer smerige zwarte komedie. Maar wel zeer vermakelijk.

Erg sterke combinatie van humor en drama. Gaat moeilijke onderwerpen niet uit de weg, maar weet het wel op een fijne manier te brengen.

Prima film: 4*.

Dit is echt een hele bizarre film hoor!Zitten echt geweldige scenes in!Vooral het verhaal met de pedovader vond ik heel goed.Echt genoten van deze zwarte comedy/drama!4*

Toch wel en behoorlijk deprimerende film met gitzwarte humor en een scherp randje.

Ik heb best wel een zwak voor films met deze vertelstructuur, Happiness moest me dan ook wel goed bevallen, en dat is hij ook.
De film begint meteen erg scherp. Jon Lovitz in een rol als deze heb ik nog nooit eerder van hem gezien, hij speelt het erg mooi uit. De zoektocht naar geluk of de schijn hooghouden van het gelukkig zijn is een doorlopende lijn in de film. Ieder karakter mist iets van geluk in zijn/haar leven maar laten dit niet merken aan de buitenwereld. Dit gemengd met sexuele frustraties van de karakters, levert een erg sterk drama op. Ook zit er fantastische zwartgallige humor in waar je op sommige momenten echt aan denkt of het wel gepast is om te lachen. De verhaal lijnen zijn niet allen even interessant om te volgen, zo vond ik de buurvrouw van Hoffman (Lara Flynn Boyle) totaal niet boeiend, en dat zelfde geld voor de oudjes.
Meest boeiende was toch wel het verhaal van de pedofiel, waar je toch een tweezijdig beeld van krijgt. Hij is goed voor zijn gezin, maar heeft wat isseus doordat hij niet van andermans kinderen af kan blijven. Het verscheurde beeld van hem zorgt ervoor dat je hem op momenten verafschuwd en op een ander moment erg veel symphatie voor hem kunt opbrengen. Hoewel het een wat kleinere rol in het verhaal speelt, is het gedeelte van Philip Seymour Hoffman ook erg leuk om te volgen. Een gefrustreerde sexmaniak die nietsvemoedende vrouwen opbelt om éénzijdige telefoonsex mee te hebben.

Ergens is er altijd een sprankje hoop op geluk, maar soms zitten dingen zo in de weg dat je ze niet meteen herkent. Geluk staat daarnaast erg dichtbij tragedie, en die twee gaan hand in hand in Happiness. Naast tragedie staat ook weer humor, en ik heb op sommige momenten erg kunnen lachen. De momenten tussen het Billy en zijn pedo vader zijn erg humoristisch, al is de laatste scène tussen hen weer erg tragisch . Dat vond ik ook meteen het beste moment van de film die al erg rijk is aan vele sterke momenten, die afgewisseld worden met vrolijke deuntjes/ muziek en zoetsappige love balads. Scherpe momenten wisslen elkaar goed af, en de film weet gewoon de gehele speelduur een hoog niveau vast te houden. Tot het laatste moment aan toe.

Acteerwerk is van een erg hoog niveau, de hele cast doet het uitmuntend. Toch zijn er twee mensen die er tussenuit springen en dat zijn Seymour Hofmann, en vooral Dylan Baker als zieke dokter. Wat zet die man een fantastische performance neer. Ik heb ontzettend genoten van zijn spel.

Solondz weet een uitstekende mix uit tragedie en komedie te maken. Grappig, maar nergens echt te veel van het goede. Een boeiend, intens en interessant verhaal. Over de gehele twee uur heeft het mij in zijn greep gehouden.

4*

Wat is me dit een shockerende film . Dit is American Beauty ².

Toch heb ik genoten van sommige hilarische momenten tijdens de film, zoals het einde bijvoorbeeld.

Verder zijn de dialogen zeer confronterend,uitgediept, surrealistisch,... en dan bedoel ik dit niet negatief...

Eindelijk weer eens herzien na jaren geleden toch wel overdonderd te zijn geweest door de rauwe humor die Solondz in deze film heeft weten te verpakken. Gelukkig heeft Happiness zijn impact en originaliteit nog niet verloren.

De personages zijn stuk voor stuk perfect uitgewerkt, mede door de relatief lange speelduur. In zijn latere film Storytelling vond ik de meeste personages wat oppervlakkig. Hier is daarvan niets te bekennen. Elk karakter heeft zijn/haar eigen verboden passie, verborgen verdriet of problemen. De manier waarop de kijker hiervan kan meegenieten/meeleven is fenomenaal. De ongemakkelijke situaties worden daarnaast nog eens versterkt doordat alle ongelukkigen direct of indirect met elkaar in contact staan. Wat te denken van een jongen die van zijn pedofiele vader alles wil weten over klaarkomen, en, nadat hij bekend is met zijn vaders aandoening, vraagt of hij ook seks met hem zou willen hebben. Waarop de vader serieus en koel antwoordt: 'Ik zou me alleen aftrekken'. Dergelijke sterke conversaties, vaak doorspekt met zwarte humor, kom je niet veel tegen in films en dit is wat Happiness voor mij zo speciaal maakt.

das lache ja

0.5

Zeer gewaagde film die je keihard met de neus op de hedendaagse feiten drukt!

Wat een verhaallijnen en wat een durf en lef van de regiseur, hier kan ik alleen maar puur respect voor hebben!

En komt nogbij dat het ook nog eens een zeer goede cast is die de personages zeer goed en vol emotie neerzetten!

Harde verhaal lijnen maar ook keihard realiteit!

Weinig humor.. behalve op het einde, Mooie afsluiter wel!

Zeer bizar,vreemd,onbegrijpenlijk en oneerlijk, net als het leven

5 sterren en een top 10 plaats

Love this kind of movies!

Alleen al de aanwezigheid van Philip Seymour Hoffman brengt mij tot ergernis over de film. Vandaar mijn beoordeling.

Wat dan?

En wat vond jij hier zo slecht aan dan? Zelfde vraag aan ags50, want zoals je het nu stelt geef je alle films met Hoffman 0.5, en dat klopt niet.

Fijn dat dit soort mensen ook stemrecht hebben.

Erg knappe film die ontroerende en deprimerende momenten afwisselt met zwarte humor. Solondz zoekt vaak de grens op tussen huilen en lachen. Acteerprestaties zijn allemaal uitstekend en met name Philip Seymour Hoffman is weer uitmuntend.

4.5*

Perfecte balans tussen zwarte humor, sentiment, cynisme. Geweldig geacteerd.

Een film uit duizenden. 5*

Grappig, ik wou na het lezen van je bericht bij American Beauty je nog naar deze film verwijzen.

Net voor het eerst gezien eindelijk. Film met mijn favo acteur Hoffman die weer super is. Vooral op het eind.

Ik wist dat het geen feelgood was. Toch komt ie flink aan. Het is soms erg deprimerend, maar ook zo hard, heftig en eerlijk. Sommige scenes waar niet veel in gebeurt duren lang, maar dat is part of the movie. Daardoor blijf je alert en word je aan het denken gezet.

Grappig dat er vergelijkingen worden gemaakt met A. Beauty. Ik snap het. Ik moest ook aan Little Children denken. Gelukkig van de buitenkant, maar van binnen.....

4* eerst en bijkomen maar.

We voelen onszelf veel veiliger bij het 'diaboliseren' van misdadigers (vooral als het onze kinderen aangaat). Het is gemakkelijk om te denken dat mensen die anderen kwaad berokkenen ook daadwerkelijk 'Het Kwaad' zijn. We zien de gruwelijkste misdaden van op een veilige afstaand, letterlijk en figuurlijk op ons tv-schermpje en veroordelen die 'monsters' die zoiets doen en staan er volledig buiten. "Wij zijn goed en zij zijn slecht."

Solondz durft echter te zeggen dat die misdadigers die we op tv zien, niet noodzakelijk monsters zijn, maar eerder slachtoffers, die aan een ziekte lijden. We schrikken als we voelen dat we meeleven met een "pervert", een "serial rapist" (zoals Bill in deze film genoemd wordt)... Solondz zet ons aan om hun eigen tunnelvisie in vraag te stellen. Jammer genoeg kiezen sommigen nog steeds voor de veiligste oplossing: zeggen dat de film pedofilie goedpraat.

Ik vond de film erg goed, maar helemaal niet komisch. Soms vond ik de situatie te ernstig om nog grappig te zijn, soms herkende ik de humor zelfs helemaal niet... Iets te zwart voor mij, vrees ik. Maar ik verkies sowieso liever een film die me raakt dan eentje waarmee ik alleen maar kan lachen - en deze film raakte me.

Ik hou niet van vrolijke films!

Als ik het zo lees hou niet van vrolijke maar ook niet van sombere films, l*llig voor je want dan mis je een hoop moois.

Maarja je hebt nu éénmaal een andere voorkeur, maar wat ik eigenlijk niet voor kan stellen is dat iemand deze film een 0,5* geeft.

Ik kan daar met mijn pet niet bij en ik geloof er ook niks van!!

Erg grappig.

Had misschien gehoopt op een echte geniale komedie, dat is Happiness helaas niet. Wel zeer leuk, en de dik 2 uur zijn zo voorbij.

Een aantal echt hele goede momenten kleuren de film, Dr. Maplewood die gaat bellen waar de Farbers wonen na het verhaal van z'n zoon, daarna het "Now, You said something about Ronald Farber"
De alom aanwezige ironische muziek vond ik bij vlagen ook geweldig. Philip Seymour Hoffman is maar weer eens geniaal als pervert

3.5*

Een drama of een komedie? Nou voor mij in ieder geval niet het laatste. Nog nooit zo veel losers bij elkaar gezien. Lachen was het af en toe wel, maar dan toch meer om leedvermaak. Goede baan, vrouwtje, huisje, kindje en hup leven maar. "Happiness is all what there is" Neen dus, het is een en al kommer en kwel wat wij in deze film te zien kregen. Ik moet er wel bij zeggen dat Seymour hoffman toch wel echt geknipt was voor de rol van loser. Het is een en al depressiviteit wat hij uitstraalde. Niemand in zijn plaats zou het beter kunnen doen.

"Happiness" is dus niet direkt mijn ding - dat zal duidelijk zijn - maar een slechte film is het zeker niet. Het punt is dat ik mij gewoon niet in de personages kon inleven. Hun sores liet mij gewoon siberisch koud en bovendien duurde de film voor mij ook gewoon te lang. Een gemiddelde waardering (3,0*) voor deze depri film lijkt voor mij daarom ook het best op zijn plaats.

Gebruiker Jordy schreef in 2001 het volgende over deze film :

Het is een beetje een kruising tussen Magnolia (verschillende verhaallijnen die losjes met elkaar verbonden zijn) en American Beauty (normale mensen blijken onder de oppervlakte eigenlijk erg ongelukkig te zijn). Eerst maar de goede punten: er wordt fantastisch geacteerd, de film heeft enkele zeer hilarische (zeer zwarte) komische momenten. Verder zijn verschillende verhaallijnen (vooral die van de pedofiele huisvader) erg "disturbing", wat ik een pluspunt vond: het zet je tenminste een beetje aan het denken. Maar goed, deze film zal niet voor iedereen zijn. Ik vond de film ook zo nu en dan wat langzaam, en de personages boeiden mij niet genoeg om de film ruim 2 uur boeiend te houden.

En daar ben ik het helemaal mee eens.

Gemiste kans 3.5

Een film waar heel veel potentie in zit, maar het komt er niet uit omdat het teveel wil. De film duurt veel te lang. Het verhaal van de 'scheiding' van de ouders had van mij er helemaal uit gemogen en het stuk met de Rus was voor een groot deel overbodig. Alles na de klap van zijn vriendin komt is overbodig. Een goede regisseur moet zich bij elke scène de vraag stellen: "Wat voegt deze scène toe aan de film?".

Er zit zo'n groot verschil tussen het niveau van de verschillende verhaallijnen, waarbij de film ongelofelijke saaie stukken heeft. De verhaallijnen van de zussen en de ouders hebben ook erg weinig met elkaar te maken waardoor het net 3,4 films in een lijkt in plaats van een geheel. Als je kijkt naar de andere grote ensemblefilms (Magnolia, 21 Grams, Pulp Fiction etc..), daarbij zijn de vehaallijnen met elkaar verheven, beïnvloeden ze elkaar, waardoor de film een geheel vormt.

Verreweg het beste verhaal in de film was die van de pedofiel. Dit had de hoofdmoot voor de film moeten zijn.

Het geweldige aan het medium film is dat het je clichébeelden van personen kan veranderen, vermenselijken. In Der Üntergang zag je dat ook, daar bleek de 'vertegenwoordiging van slechtheid' ook maar een mens te zijn, met maar al te menselijke eigenschappen.

Dat zie je hier ook in de rol van de pedofiel, waarbij de film je dwingt om in hem meer te zien dan enkel zijn pedofilie, waardoor het een tragisch figuur wordt in plaats van een beest, waarbij je bij dat soort mensen toch geneigd bent om dat te denken.

Persoonlijk vind ik dit geen humor, Het onderwerp is zo serieus en het verhaal zo zwart, dat ik er eigenlijk niet om kan lachen. De donkere toon zo groot dat ik overbleef met een gevoel van medelijden voor de personages in plaats van er de humor? van in te kunnen zien.

Gaat op de wenslijst. Hoe raarder hoe beter.