Meningen

Een goede romantische film op zijn tijd kan ik wel waarderen. En dit is een wel heel bijzondere.
Vormgevingtechnisch is dit een unieke film. Francis Ford Coppola kan zich helemaal uitleven. One from the Heart is nog kleurrijker dan Blue Velvet.
Frederic Forrest en Teri Garr zijn niet de grote bekende sterren. Ik ken ze althans niet echt goed, maar dat maakt deze film voor mij nog meer de moeite waard.
Het is een vrij melancholische film, die een relatie in zwaar weer laat zien, waarbij beide partners hun geluk elders zoeken.
Ik heb genoten van de bijzondere sets. Een heel mooie kwetsbare rol van Nastassja Kinski.
Een passend happy end.

Mooie film, met een schitterende rol van Robin Williams. Ingetogen, maar tegelijkertijd verpletterend.

De film heeft een aparte sfeer. Er is bewust gekozen voor veel wit. Dat maakt het wel bijzonder.

Het verhaal is goed, maar misschien hadden ze met het personage van Sy meer kanten op gekunt. Dit is wel een film die van mij ook 2 uur had mogen duren.

Ik heb vooral genoten van de sfeervolle muziek. En van Nastassja Kinski... Goed geacteerd, maar het verhaal was inderdaad af en toe wat saai. Krappe 3 sterren.

Mooie beelden en krachtige beeldtaal, nog explicieter dan in Shindô's Naked island.

Inhoudelijk kon het me helaas wat minder boeien.

Dat geren door het veld begon me op een gegeven moment te vervelen, en ik begon me ook te ergeren aan de hysterische vrouwen.

Aubrey Plaza is zoals altijd leuk, gewoon zichzelf zou ik bijna willen zeggen. Ik ben fan.

Hugh Grant heeft een rare bril op en een iets andere stem, maar voor de rest vind ik zijn rol hier niet zo bijzonder.

Het is maar een dom verhaal. Het gaat eigenlijk bijna nergens over. Een film die ik daarom gauw weer vergeten zal zijn.

Ik vind 'm toch een stuk minder leuk dan The Gentlemen en veel minder sterk dan Wrath of Man (Cash Truck). De humor is over het algemeen van een vrij laag niveau. Op Aubrey Plaza na dan. Ruime 2,5*

Viel mij toch behoorlijk tegen.

Het oogt als een documentaire. Maar als het een documentaire was geweest had je kunnen zeggen; vrij langdradige talking heads documentaire. Nogal droge kost.

Dat hele McCarthy achtige showproces vind ik maar matig boeiend. Dat had er van mij wel helemaal uit gemogen, of sterk ingekort.

Die Oppenheimer is toch niet zo'n boeiende man als ik had gehoopt. Zijn ethische en existentiële twijfels worden wel goed getoond. Hij heeft een heel sterke ruggengraat. Andere mensen in zijn positie waren al lang bezweken onder de druk en van de heksenjacht.

De look van de film vind ik niet zo heel spectaculair. Ik had van Hoyte toch iets meer verwacht.

Leuke film met enkele zeer geestige dialogen/voice overs.

Lisa Kudrow is inderdaad zeer goed, een erg leuk type speelt ze.

Zeer jammer van het langgerekte saaie einde. Vanaf het moment dat men in Canada belandt zakt de film in als een plumpudding.

Prachtige film.

Pieter Kuijpers bewijst dat hij veel in zijn mars heeft. De film is zo subtiel en levensecht gemaakt en de spanning zo gedoseerd, dat je als kijker gretig bent naar het verdere verloop van het verhaal. Kortom, het verhaal pakt je.

De acteerprestatie van Angela Schijf is van een zeer hoog niveau. Beter kan niet, zo goed.

Roeland Fernhout is ook subliem. Het speelplezier spat van het doek af.

Dora van der Groen is perfect gecast als de 'zwarte weduwe'.

De grande finale is beeldschoon. Prachtig op locatie opgenomen. De reis met de Bentley is een van de hoogtepunten. Het shot van opzij, waarbij je Dora van der Groen slapend achterin ziet liggen is meesterlijk.

Mooie muziek van het Paleis van Boem ook.

3,5 sterren

Naargeestige film zeg.

Wat een eng mannetje is die George. Grootste minpunt vind ik dat je de voorgeschiedenis van George niet ziet. Wat gebeurde er waardoor het escaleerde?

Hij toont ook geen moment berouw en probeert nergens de schade te beperken. Hij is voor mij een echte psychopaat. Niks ordinary man dus. Maar dat zal natuurlijk sarcastisch bedoeld zijn.

Ik ergerde me ook aan de passieve houding van het slachtoffer.

Mist de psychologische diepgang van Haneke fillms en mist de dubbele bodem van een film als Le Couperet.

2,5 sterren.

Indringende film met een unieke neerslachtige sfeer.
Dit komt grotendeels door de goede acteerprestaties, maar ook door de locatiekeuze, het kleurgebruik en de cameravoering.
Timothy Hutton is perfect gecast als jongen die de weg compleet kwijt is. Je ziet hoe hij verdoofd is door langdurig leed, en als een zombie alles aan zich voorbij laat gaan. Tot hij houvast vindt in therapie bij een psychiater en zijn frustraties gaat uiten. De relatie met zijn moeder is ijzig, dit levert een aantal pijnlijke scenes op.
De onmacht en frustratie van Donald Sutherland over zijn slechte huwelijk en zijn ontwrichte gezin komt uiteindelijk tot uitbarsting in een genadeloze preek tegen zijn vrouw.
Indrukwekkend.

Lekker flauwe en sardonische humor op de grens van wat nog net grappig is. Soms gaat de film over deze grens, maar ik heb me hier prima mee vermaakt, en heb er een aantal keer hard om gelachen. Ja het is een wat karig plot, maar Jean-Louis Trintignant speelt zijn rol vol overtuiging en met name Mireille Darc en Bernadette Lafont spelen het spel erg leuk mee.

Het lijkt net alsof men in die tijd meer durfde in komedies en meer experimenteerde. Toch wel vrij origineel dit.

Een beetje Agatha Christie, een beetje Claude Chabrol, een klein beetje François Ozon. Dat is de mix van L'Origine du Mal.
De personages zijn nogal dik aangezet en de lieve en op het oog onschuldige Laure Calamy weet prima gebruik te maken van het vertrouwen van haar vader, die onder bewind geplaatst dreigt te worden.
Langzaamaan komen er wat verhaallijnen naar boven die alles in een ander perspectief plaatsen.
Ik zag al vrij vroeg hoe de vork in de steel zat.
De film had nog wel wat meer van het absurdisme van Sorrentino en wat meer vuurwerk kunnen gebruiken.
Het einde is wat overdreven maar de knipoog ontgaat me niet.
Krappe voldoende.

Het is leuk dat het door Charlie Kaufman is geschreven, maar het voelt te nadrukkelijk als een mix van Monsters Inc. en Inside Out. Je zou juist van Kaufman verwachten dat hij met echt iets originelers op de proppen komt. Het is in alles een soort Pixar-light.

De film is wel vermakelijk en de animatie is degelijk. Het is een wat voorspelbaar verhaal maar gelukkig kent de film nog wel een paar leuke wendingen.

De stemmencast is prima.

Misschien is Ocelot inmiddels met pensioen, anders zou ik zeggen laat hem eens wat origineels en moois voor Netflix maken.

Interessant begin en eind, daar tussenin een warrige b-film.

Veel bekende namen in vage personages.

Erg onbevredigend plot.

Als mysterie werkt het niet. Het pakte me niet. De other man komt al erg snel in beeld en de gesprekken tussen de twee heren zijn totaal niet boeiend.

Toen uiteindelijk de clue kwam deed dat erg weinig met me.

Ik denk toch vooral dat het aan het scenaro ligt, waar de acteurs nauwelijks mee uit de voeten kunnen.

Wie me nog het meest verraste is Romola Garai. Erg mooie actrice die ik ken van Ozons Angel. Zij wist als enige nog wat extra's te brengen.

The Other Side of the Wind vond ik een fikse tegenvaller.

De film begint heel energiek en sfeervol. De film in de film is heel bijzonder, de scènes zijn zo mooi gefilmd, vol symboliek en ook de actrice ('Pocahontas') sprak me aan.

Het zwart-wit gedeelte werkte voor mij niet. Nerveus geschoten en gemonteerd, waarschijnlijk bedoeld om de chaos te versterken. Beetje te veel van het goede.

John Huston als een drankzuchtige bullebak, begon me tegen te staan. Ik vond het hoe langer de film duurde, steeds vervelender om te zien.

Het feest valt in duigen en daarmee voor mij de film ook. Wat me echt opbrak waren de arrogante personages met hun wazige gesprekken. Ik kon de dialogen ook niet altijd even goed volgen. Ze willen ook steeds allemaal gevat uit de hoek komen. Erg vermoeiend. Er komt maar geen eind aan...

Het verhaal sprak me ook te weinig aan, zo er al sprake is van een verhaal.

Het is wel frappant en toepasselijk dat de film die ze maken in de film ook niet af komt, maar het is net alsof je in alles de moeilijke ontstaansgeschiedenis terug ziet.

Ik ben nog op zoek naar het rocknummer dat je op een geven moment hoort, weet iemand misschien welk nummer dit is? Ik kon 'm zo gauw niet vinden bij de soundtrackvermelding op de aftiteling.

EDIT: Muziek uit soundtrack inmiddels gevonden: Blue Cheer Fruit and Icebergs - YouTube

Erg goede film met een ingenieus script.

Nicole Kidman speelt zeer overtuigend. En de kinderen in deze film acteren inderdaad ook heel goed.

De film begint heel rustig en de spanning wordt beetje bij beetje steeds meer opgebouwd. Spannender dan The Sixth Sense.

De ontknoping is geniaal. Absolute aanrader!

Meisje meisje, wat doe je jezelf toch aan, was de gedachte die ik bijna gedurende de hele film had over Valeria Bruni Tedeschi.

Ze worstelt met relaties en contacten en bij de man die ze wil heeft ze een bord voor haar kop, omdat hij haar keer op keer afwijst en niks meer met haar te maken wil hebben.

Het voelt aan als een anti-romantische film, omdat ze zo weinig succes heeft in de liefde. Maar de andere personages lijken ook te worstelen met het bestaan en zichzelf. Het is beslist geen gemakkelijke film.

Het gaat nadrukkelijk over eenzaamheid. Valeria Bruni Tedeschi lijkt stilaan te verzuipen in slechte en vluchtige contacten. Pijnlijk om te zien.

Leuk om deze film nu te zien, omdat het zich afspeelt in het pré mobiel tijdperk. Over contact via telefooncellen en nummers uit het hoofd leren, die tijd. Het oogt als een echte 90s film.

Doet qua thematiek een beetje denken aan Sue (Film, 1997) die ik wel een stuk beter vind.

Sympathieke film met een origineel doch eenvoudig plot.

Marianne Sägebrecht is een aparte verschijning... Zij verandert van min of meer ongewenste gast naar meest geliefde gast.

Mooie locaties en tot op zekere hoogte ook best sfeervol.

Vermakelijke film, die naar het einde toe net wat te lang voortkabbelt.

Vanaf de eerste minuut weet je; Jack Lemmon is de ideale neuroot voor deze geweldige wet van Murphy film.

Zijn vrouw is de kalmheid zelve, wat hem nog weer extra opwindt.

Hilarisch als op een gegeven moment juist Lemmon tegen zijn vrouw 'don't panic' roept.

Visueel is het niet zo heel mooi geschoten, maar dat ruwe en vluchtige past ook wel bij het 'opzij, opzij, opzij' karakter van de film.

Planes, Trains & Automobiles (1987) heeft hier veel van geleend, die vond ik ook erg leuk. The Out of Towners is net wat scherper en neurotischer.

Een klinische Yakuza film met matige en ongeïnspireerde hoofdrol van Jared Leto, een acteur die de hele tijd kijkt als een konijn die in de koplampen staart.

Het verhaaltje boeide me weinig.

De wreedheden horen bij het genre, maar door het ontbreken van spanningsopbouw is het vooral vorm, weinig inhoud.

De pakken van de yakuza-leden lijken net uit de confectiefabriek gehaald, het is wat te gemaakt allemaal.

Viel me niet tegen. Het Nederlandse woord gezellig vind ik vaak een jeukwoord, maar voor deze film maak ik graag een positieve uitzondering: een gezellige film.

Ik ben Goldie Hawn pas sinds enkele jaren gaan waarderen. Zij heeft iets ontwapenends.

Het is een lekker gedateerde film, de reden waarom het zo leuk is 80s films te kijken.

De nostalgie voor onnozele niets aan de hand filmpjes. Het is een vrolijke bende dat bij elkaar geraapte gezinnetje met de 2 honden. De kinderen spelen het erg leuk.

De poster misleidde mij jaren. Ik dacht dat dit een film zou zijn die zich volledig op een cruiseschip zou afspelen, maar ik had beter kunnen weten, de film heet immers Overboard...

Zit een beetje tussen 3 en 3,5* in.

De film is een minutieus verslag van de gebeurtenissen van eind 1944 rondom de Overval.

Je ziet dat de overval tot in perfectie is voorbereid en uitgevoerd. Zo is het gebeurd, maar dit doet wel wat afbreuk aan de spanning in de film.

De film is welhaast documentair gefilmd. Degelijk werk, maar een filmischer aanpak zou de film goed hebben gedaan.

Bij herziening kon ik wat meer genieten van het goede spel van Hoffman, nu ik wat minder gefixeerd was op het verhaal. De zenuwtrekjes en zijn obsessieve gedrag en dito blikken; schitterend!

Hoffman heeft nu met deze film en Love Liza bewezen prima een hoofdrol te kunnen dragen. Ik kijk dan ook enorm uit naar Capote!

Ik vind het nog nog steeds erg jammer dat het verhaal een Hollywood uitwerking heeft gekregen. Ik ergerde me deze keer vooral aan Minnie Driver. Wat een vervelend goedgelovig, onverschillig en vergevend karakter heeft zij. Hier had dramatisch veel meer in gezeten. Ik stoorde me ook aan de lelijke pruik die ze draagt. Zo opvallend een haarstukje, dat zie je zelden ZO erg in films; wat een lelijke pruik.

Ik vond de film bij herziening beter. De film is toch best mooi in beeld gebracht en de muziek is ook sfeervol.

Mijn waardering gaat een halfje omhoog: 3,5 sterren.