Meningen

Ik vind de film veel te mierzoet.

Er had van mij wat meer drama in gemogen en het leek allemaal een beetje op Disneyland. Dit heeft helemaal niets te maken met Moulin Rouge in Parijs.

De liedjes vond ik trouwens wel erg leuk. Ik heb er vele herkend. Nirvana, Michael Jackson, Elton John', Madonna etc.

2,5 sterren gaat overigens door voor 'redelijk'. Ik ben niet zo'n liefhebber van het genre, dus de score valt hier nog mee.

Ongelovelijk verhaal. Iedereen met een beetje gezond verstand had meteen al moeten denken; 10 euro per maand, en onbeperkt films kijken, dat is geen gezonde business. Zeker als de bioscopen geen cent investeren of tegemoet komen in de ticketprijs. Elke keer dat iemand (onbeperkt!) naar de bioscoop gaat moet het kaartje betaald worden door MoviePass.

De CEO's in deze film zijn knettergek. Wat een fantasten. En dan die pompeuze bedrijfsfeesten...

Het aanvankelijke idee was wel sympathiek, en een beetje vergelijkbaar met Cineville. Maar zelfs in de beginjaren met 40 euro per maand maakten ze nog geen winst, dus dat geeft al te denken.

Het is mij dan ook een raadsel dat op het eind even tussen neus en lippen gemeld wordt dat MoviePass na de herstart door de oprichter nu WEL winstgevend is.

Had daar dan ook even op zijn minst een kwartier aan gewijd. Hebben ze nu wel meewerking van bioscopen? Hoe kan het dat de businesscase nu wel klopt? Hebben ze nu wel een gezamelijke kaart met bioscopen ontwikkeld? Dit roept zoveel vragen op. Enorme gemiste kans dus.

Je gunt die oprichters wel het allerbeste. Zij hebben de passie en gepaste bescheidenheid.

Maar deze oprichters vertellen helemaal niet hoe ze wel winstgevend zouden kunnen zijn of wat hun plan daar voor is.

Vaag verhaal over AI en een credit systeem: How MoviePass Finally Became Profitable

EDIT: Dit is wel een duidelijke toelichting: MoviePass 2.0: Everything You Need to Know - YouTube

Ik vind dat ik hier toch kritisch moet zijn, ondanks dat ik fan ben van Jane Fonda.
Eigenlijk speelt ze hier een wat bleu raar typetje, met een raar kapsel en bril die haar heel oud doen lijken (is ze inmiddels ook wel, maar toch).
Lily Tomlin heeft in deze film de leuke teksten. Die komt echt leuk en gevat uit de hoek.
Het uitgangspunt is nogal bizar; een rape revenge komedie. Dat levert veel ongemakkelijke scènes met een nare Malcolm McDowell op. Niet echt een onderwerp voor een komedie met senioren vind ik.
Het is verder wel een sympathiek filmpje, maar echt goed is het niet. De komische timing en pacing laat wat te wensen over waardoor het wat knullig overkomt allemaal.

Wat een prutsfilm. Totaal ongeloofwaardig.

Net zo irritant als United States of Leland. Hoe halen ze het in hun hoofd. Ze hadden net zo goed kunnen zeggen dat het over ADHD ging.

Erg stroperig en bombastisch.

Op bepaalde momenten indrukwekkend, maar veelal te dik aangezet, het enige subtiele is het tempo van de film. Jammergenoeg een overdreven verhaal met enkele idiote plotwendingen.

Wel weer een erg overtuigende rol van Auteuil, ditmaal volledig uitgeblust en aan de drank. Mooie rol.

Veel minder toegankelijk dan 36 Quai des Orfèvres. De regisseur experimenteert in MR73 veel meer met vorm en het tempo ligt ook veel langzamer. Blijkbaar wou hij weer eens wat anders uitproberen.

Veel interessantdoenerij.

Begint veelbelovend, maar de film raakt al gauw verstrikt in geforceerde plotwendingen en verhaallijnen die er uiteindelijk weinig toe blijken te doen.

Er is veel leentjebuur gepleegd bij eerdere films. Dat is op zich niet erg, maar ik miste eigenheid.

Een beetje in de sfeer van de oude Disneys uit die periode.

Een charmante film. Leuke karaktertjes. Het verhaaltje is misschien wat simpel, maar dat deert hier niet, want er valt genoeg te beleven.

De animatie ziet er goed en degelijk uit, en in een aantal scènes zit zelfs vooruitstrevende animatie; een scène deed denken aan de inventieve MTV videoclips van decennia later.

De titel is een speelse variant op Mr. Deeds Goes to Town (1936)

Lief filmpje met inspiratie uit Charlie and the Chocolate Factory en Kerstman films.

Aandoenlijke rol van Dustin Hoffman.

Het is een simpel verhaaltje, maar het kijkt makkelijk weg.

Mooi gemaakt, met originele visuele vondsten. Leuk tussendoortje.

Schitterende film!

James Stewart speelt overtuigend en actrice Jean Arthur vind ik het erg leuk doen.

Valt me altijd weer op hoe goed de actrices uit die tijd zo goed hun 'mannetje staan'. Ik bedoel dat ze veel meer een dragende rol hebben, dan actrices tegenwoordig. Niet alleen maar iemands liefje zijn.

Mr. Smith Goes to Washington is een mooi verhaal, die de Amerikaanse gewoonten en instituten onder een vergrootglas legt. Bewust overdreven weergegeven, met een knipoog, ja misschien zelfs als een karikatuur van de werkelijkheid. Ook dat is een typisch kenmerk van de films van Capra.

Hoe meer films je van hem ziet, hoe meer terugkerende thema's je ziet.

Ik had de film al gezien, maar jaren geleden. Gisteren dus opnieuw.

In zijn tijd zal dit een hart onder de riem zijn geweest voor de geallieerden en de families van de militairen. Ik zie Groot Brittanië trouwens niet staan bij de release dates op imdb, vreemd.
Verder een erg brave, soms zelfs sentimentele film. Het verhaal bouwt heel langzaam, op een saaie manier, op. De film wist me jammergenoeg op geen enkel moment te verrassen.
De kracht van Mrs. Miniver zit 'm in het familie- en dorpsleven dat ondanks alles doorgaat. Ondanks angst en verderf.
Het moment dat Ballard met de Miniver roos alsnog wint. Dat zou niet hebben misstaan in een Capra. Mijn broek zakt er van`af, ik kan er slecht tegen.
Greer Garson speelt de verwende vrouw met verve. Ze straalt, soms wat teveel.
3 sterren

Prachtig!

Schitterende beelden. De volgende quote vind ik treffend: "Een monument voor de onthaasting".

Er zitten dialogen in die zo mooi zijn, dat ze je in je ziel raken. Klinkt overdreven, maar zo voel ik het echt.

Tran Ahn Hung (of Anh Hung Tran), mijn favoriete regisseur van dit moment!

Heeft de verwachtingen niet helemaal waargemaakt bij mij.

Matthew McConaughey speelt wel goed, maar zijn personage is zo plat als een dubbeltje en het verhaaltje rond hem en zijn liefje is behoorlijk afgezaagd.

Het zijn hier juist de jongens die het meeste overtuigen samen met de prachtige locaties en sfeerbeelden.

Films met soortgelijke ingrediënten Les Géants (2011) en Undertow (2004) maakten meer indruk op mij.

En inderdaad. 4 sterren wordt het nu.

De prachtige hoofdrol van het meisje. De mooie locaties (ook al is het volledig opgenomen in de studio, dat zie je niet), de camera die zich even goed binnen als buiten thuis voelt en willekeurig van binnen naar buiten en van buiten naar binnen beweegt.

Hier wordt een familie getoond die wel de materiele rijkdom maar niet innerlijke rijkdom heeft van de bedienden. De laatsten zijn dan ook eigenlijk beter af. Een puur en dienstbaar leven, met volle toewijding. Ze hebben weinig vrijheden, maar genieten toch zo van het leven en zijn tevreden met wat ze hebben. Vooral als het meisje groot wordt zie je haar genieten van kleine dingen.

Het is moeilijk om concreet het gevoel van de film te beschrijven, Fisherking heeft al wat details genoemd die er toe doen.

Gewoon kijken!

Ik houd wel van over the top. Zoals bijvoorbeeld Francois Ozon komedies.

Bij deze film heb ik steeds het idee dat het niet over the top genoeg is. Je verwacht eigenlijk continu dat het verhaal nog verder ontspoort, wat het op het eind gelukkig wel doet. De John Lanting achtige elementen zijn gewoon niet leuk genoeg gebracht.

De humor is gewoon te flauw. Met moeite uitgekeken.

Ja mee eens.

Bijzondere film!

Een film die je meerdere keren kan kijken. Tot drie kwart van de film vrij goed te volgen en daarna pijnig je je hersens hoe het nou allemaal zit. Ik zat aardig in de goeie richting, nu ik de uitleg gelezen heb.

Twee geweldige actrices, die ook nog eens super sexy zijn. Als Hitchcock nog geleefd had, had hij ze graag gecast vermoed ik.

Het verhaal is lekker mysterieus maar erg boeiend.

Wat een belachelijk hoog stemgemiddelde heeft deze film. Leuke special effects, maar daar is ook alles mee gezegd.

Deze Muppets Kerst tv-special is precies zoals je verwacht en hoopt dat 'ie zal zijn; veel chaos, heel veel poppen in een klein huis, veel sneeuw en vrolijke liedjes.

Gewoon de good old Muppets. Op een gegeven moment zelfs vergezeld door Freggels en de Sesamstraat karakters. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Het verhaal heeft niet veel om handen, zo er sprake is van een verhaal. Maar dat maakt hier helemaal niets uit. Voor deze speelduur kan dat prima.

Ook nog een cameo van Jim Henson op het eind.

Terwijl hij vooral bekend staat om zijn komische rollen, kende ik Bourvil tot dusver alleen van zijn serieuze (en overtuigende) rol in Le Cercle Rouge.

Ik moet zeggen dat ik wat meer verwacht had van het komische talent van de man. Hij speelt eigenlijk continu de onnozelaar. Dat doet hij goed, maar het is allemaal wel erg voorspelbaar.

De locaties zijn goed gekozen en zijn afwisselend. Dat kan de film ook goed gebruiken want verder heeft de film veel van een toneelstuk.

Het is een luchtige en kluchtige film die wel vermaakt. De kinderlijke manier waarop alle partijen met elkaar omgaan is maf.

Vreemd genoeg blijkt het verhaal losjes gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen (link)

Bourvil overleed overigens in het jaar dat deze film verscheen.

Le Mur de l'Atlantique is 31 augustus op dvd verschenen bij Lumière (adviesprijs € 9,99).

Viel me helaas tegen.

Ik miste toch een aantal ingrediënten die ik in Holmes films verwacht te zien.

Christopher Plummer zet geen onverdienstelijke Holmes neer, maar Dr. Watson is hier een oud mannetje dat er uit ziet alsof 'ie liever met pensioen gaat dan met Holmes op onderzoek uit te gaan.

De chemie tussen Holmes en Dr. Watson vind ik ook niet zo goed.

Wat ik vooral mis is spanning. Ook lijken de clues iets te makkelijk in Holmes schoot geworpen te worden. Ik heb toch liever een Holmes die op onnavolgbare wijze mysteries ontrafelt met briljant speurwerk.

Het verhaal en het mysterie stelde me ook wat teleur. Na afloop had ik zoiets van; is dit het nou?

Murder by Decree ziet er ook wat gedateerd uit, met overmatig gebruik van mistmachines en het ziet er regelmatig wat nep en studio-achtig uit. Heeft ongetwijfeld ook met het budget te maken.

Dat was naar verluid maar 5 miljoen dollar, de helft van het budget van The Private Life of Sherlock Holmes, mijn favoriete Sherlock Holmes film tot dusver.

De eerste vond ik nog best geinig. Die had nog echt iets van een murder mystery en een whodunnit op mooie locaties.

Deze tweede film heeft veel te veel overbodige actie en het plot is een groot rommeltje.

Sandler en Aniston beschikken ineens over bizar veel skills om aanvallen te verweren en tegenstanders uit te schakelen. Dat is een keer leuk, maar als het de hele film door gaat wordt het flauw.

Maar het ergste is dat de humor niet leuk is. Het is allemaal zo afgezaagd.

Wat een prachtige rol van Toni Collette! Wat een geweldig en apart personage speelt ze hier.

Ik lees hier meerdere malen de term feel good film, maar ik vind het eerder een treurige/ontroerende film, met een paar feel good elementen.

Mee eens. Grant doet dat heel leuk. De grappigste scenes zijn als ie zich op genante manier laat gaan als jaren '80 popicoon.

Verder ben ik het er niet mee eens als mensen zeggen dat Grant altijd dezelfde rol speelt. Deze rol is daar het bewijs voor.

Ik zat te denken wat begint me aan Drew tegen te staan. Misschien omdat ze te oud wordt voor dit soort rollen en het niet meer geloofwaardig kan spelen (het naieve maar spontane girl next door meisje).

Zo'n romcom hoeft niet aan de lopende band lachsalvo's op te leveren. Gewoon prima luchtig vermaak.

3 sterren

Blade Runner zonder ziel.

Onaangename en futloze personages gemixt met de gebruikelijke freaky personen. Een man die niet kan praten, je zou zeggen dat kan op zich nog interessant zijn of iets toevoegen, maar hier werd er niets bijzonders mee gedaan.

Ik vind het een verhaal van niks, het heeft totaal geen diepgang. Een zoektocht die maar niet spannend wil worden.

De nabije toekomst ziet er niet interessant uit. De decors zien er niet geweldig uit en de belichting is matig. Waarom toch altijd weer met dat achterhaalde neon licht en trashy gebeuren komen. Dat kennen we nu wel.

Paul Rudd die verdwaald is in de verkeerde film. Behoorlijke miscasting.

Lichte tegenvaller.

Niet omdat deze ie slecht is, integendeel. Het ziet er prachtig uit. Is snel gemonteerd en het Bounty verhaal is leuk en avontuurlijk. Maar ik vond het jammer dat de film me nergens echt verrast heeft.

Ik zag in mijn jeugd een van de twee remakes en was toen uitermate enthousiast en gegrepen door het verhaal en in mijn herinnering is de beleving alleen maar gegroeid.

Charles Laughton is ge-wel-dig. Die man is zo goed. Zulk soort acteurs zie je tegenwoordig helaas niet meer. Nou misschien Hopkins een beetje.

Hij is hier nog vrij jong en nog niet zo dik overigens.

Paul Reiser is een goed acteur. De 'Amerikaanse' hoffelijkheid en correctheid van zijn personage vormt een schril contrast met de harde en directe mentaliteit van zijn familie in een arbeidersbuurt in Liverpool. Dat maakt de film zo leuk.

Wat een lelijke originele titel zeg. Ben blij dat hierboven een hoes staat met de alternatieve titel.

3,5 sterren

Ik houd van de animatiestijl van deze studio. Song of the Sea vond ik erg mooi.

Ik had er iets meer van verwacht. Deze film is net wat kinderlijker, maar is voor volwassenen ook wel de moeite waard. Het is een wat simpel verhaaltje. Ik vind het een aandoenlijke animatiefilm, die vooral door de voice-overs van Jacob Tremblay en Gaten Matarazzo tot leven komt.

Gezien het thema met de draak zou je iets meer magie en fantasie verwachten, maar het gaat hier om een onzekere bange draak, dus dat valt uiteindelijk wat tegen. Later in de film wordt dat nog wel wat goedgemaakt.

Dat is ook hoe ik in grote lijnen over de film denk.

Er zit me iets te veel eendimensionaliteit in de bijrollen. De zeurende moeder, het excentrieke en weirde kapstertje, de dieetcollega, de geheimzinnige Lee en het 'professor' typetje in het ziekenhuis. Bij goed drama vergeet je dat het bedacht is, maar hier zie ik toch iets teveel de keuzes die de scenarioschrijver heeft genomen in het verhaal en de casting terug.

Mark Ruffalo die ik in You Can Count On Me nog erg goed vond, vind ik hier erg slecht. Wat een zielig gedoe zeg. Je kan zeggen dat het stuntelende acteren juist het karakter weerspiegelt dat hij speelt. Ik vind het er veel te dik op liggen allemaal.

Genoeg gezeurd. Sarah Polley speelt perfect haar rol. Zij weet voor mij deze film toch van begin tot eind boeiend te maken.

Ben het hier geheel mee eens. Het eerste half uur is veelbelovend. Veel afwisseling in plot en visuele benadering (o.a. die jongens op de covers van die gaytijdschriften). Daarna is het plot even doelloos als de personages zelf. De hele tijd kijken naar doelloze en rondhangende personen vind ik maar zo zo.

Ook vond ik de flashbacks overdreven en het gegeven van de jongen uit ontwricht gezin te cliché (dus hij kan zich niet aanpassen).

De trip naar Italië was welkome afwisseling, maar het voegde ook niet echt veel toe.

Een andere user zei het ook al ; de eerste en enige (?) film van Keanu Reeves waarin hij heel behoorlijk acteert en niet als een houten klaas z'n dialogen opratelt.

Mooie rol van River Phoenix. Als hij nog had geleefd was ie te oud geweest voor Last Days, maar hij had die rol goed kunnen spelen. Daar ben ik van overtuigd.

2,5 sterren

Mooi gestyleerd maar keihard en pijnlijk drama.

Hollywood - de ufo-nerd met bril die uit een Night Shyamalan lijkt weggelopen - vs. arthouse - een Larry Clark achtige aanpak die overheerst in de film.

Er wordt goed geacteerd. Het scenario is goed en belicht te twee hoofdpersonages goed naast elkaar, om vervolgens mooi samen te komen op het eind.