My Life without Me (2003)

Met Mark Ruffalo (You can Count on me) en Sarah Polley (The Sweet Hereafter). En mede geproduceerd door Pedro Almodóvar.

hele mooie film, maar het einde vond ik toch wel zo slap. En haar voornemens worden niet goed genoeg uitgewerkt vind ik. Maar voor de rest zat het allemaal mooi in elkaar, alleen jammer van het einde.

3*

Mooi en rustig drama met een origineel thema. Het geheel had af en toe wel iets beter en scherper uitgewerkt kunnen worden en de film kent iets te veel dipjes om tot een echte topper uit te groeien. 3*

Mooie drama film die een goed beeld geeft naar van iemand die binnenkort sterft. Inclusief een lijstje maken van laatste dingen die nog moeten gebeuren en andere dingen dan normaal doen. 3.5 sterren

Sterke film. Ik heb een zwak voor dit soort films. Het einde vind ik juist goed, het laat zien dat het een verliefdheid was met de 'nieuwe jongen'. Misschien hadden ze á la Walk To Remember haar wensen wat meer kunnen uitlijnen, maar evengoed vind ik dit sterk.

Vier sterren. Een film dat je na laat denken.

Tweede keer beviel mij de trage verhaalstijl beter. verhoogd naar 4 sterren

Ook met 'Blondie" Deborah Harry.

Heel mooie film met prachtige vertolking van Sarah Polley. Sterke cast, zelfs Scott Speedman doet het goed. Mooi scenario vooral omdat het niet soapachtig wordt uitgewerkt. Prachtig!

Een 4,5*

Dit verhaal had twee kanten op kunnen gaan; of het had de zoveelste RTL4 tv film van de week kunnen worden, of het had een integere aanpak, zonder franjes kunnen krijgen. Gelukkig werd het die tweede aanpak. De film omzeilt elk vals sentiment en dat is, met een onderwerp als dit, prijzenswaardig te noemen. Je moet denk ik wel een beetje in de stemming zijn voor een film met een zwaarmoedig verhaal als dit, maar als je je er voor open kan stellen is het zeer genietbaar. Goede rollen ook, van eigenlijk alle acteurs. Sarah Polley is eigenlijk altijd goed.

Dat is ook hoe ik in grote lijnen over de film denk.

Er zit me iets te veel eendimensionaliteit in de bijrollen. De zeurende moeder, het excentrieke en weirde kapstertje, de dieetcollega, de geheimzinnige Lee en het 'professor' typetje in het ziekenhuis. Bij goed drama vergeet je dat het bedacht is, maar hier zie ik toch iets teveel de keuzes die de scenarioschrijver heeft genomen in het verhaal en de casting terug.

Mark Ruffalo die ik in You Can Count On Me nog erg goed vond, vind ik hier erg slecht. Wat een zielig gedoe zeg. Je kan zeggen dat het stuntelende acteren juist het karakter weerspiegelt dat hij speelt. Ik vind het er veel te dik op liggen allemaal.

Genoeg gezeurd. Sarah Polley speelt perfect haar rol. Zij weet voor mij deze film toch van begin tot eind boeiend te maken.

Prachtige film, het tempo ligt niet erg hoog, maar hoeft ook niet vanwege het thema. De types zijn inderdaad wat stereotiep uitgewerkt en missen diepgang, hoewel Ann (de hoofdpersoon) ontzettend goed acteert, heel natuurlijk.

Het eind vond ik wel wat tegenvallen, had verwacht dat het wat meer in de drama-stijl van de film was.

Maar over het algemeen is het wel een film die je bijblijft en waar je later nog eens aan terugdenkt.

Mooie film, ij speelde heel goed. Alleen had haar lijdt idd iets beter uitgewerkt mogen worden. 3.5 *

Mooi uitgangspunt, dat zij tenminste wel de kans heeft gehad om nog alles te kunnen doen, voor ze kwam te overlijden. Ik vond het geheel goed uitgewerkt, zonder te sentimenteel over te komen.

sorry voor het slecht nederlands in mijn bericht hierboven!

Hele mooie film, heel echt. Ik persoonlijk zie geen karikaturen of typetjes, zoals Kappeuter. Van de karakters worden aspecten belicht, er ontstaat dan geen volledig beeld, maar karikaturaal vind ik het beeld ook zeker niet. Je ziet de mensen zoals Ann ze meemaakt. Ik vind alles in de film natuurlijk. Het gegeven dat het Ann zo goed lukt om haar doelen te verwezenlijken is wel wat bovennatuurlijk, maar tegelijkertijd is het heel erg mooi. Een bijzonder krachtig levend wezen, die Ann! Heel inspirerend. Ook het einde vind ik goed: krachtig, eenvoudig, naturel, zoals Ann is. Ann wil haar lijden en sterven niet laten zien. En dus zien we dat ook niet.

(Misschien heeft Ann wel voor euthanasie gekozen, toen haar lijden/sterven echt begon.)

aardige film zeker niet slecht maar ik miste toch iets hoe die af was ......geen idee wat ........moet hem misschien over een tijdje nog eens kijken

Mooie film met voor mij onbekende spelers die zeer goed acteerden.

Almodovar heeft het geproduceerd las ik.

Mooie ontroerende film, kon wellicht beter uitgewerkt worden. Maar ik kon me ergens wel vinden in de keuzes die Ann maakte. Vond mooie manier om met de dood om te gaan, zover je van mooi kunt spreken in zo'n situatie. Sarha Polley zette een overtuigende rol neer, wat de film alleen maar sterker maakte.

Je kunt zeggen dat het goed en moedig is om aan niemand te vertellen dat je dood gaat, maar ik denk toch dat het een verkeerde keuze is.
Ze doet het dan als "cadeau" voor haar gezin, om niets te vertellen, zodat ze niet steeds in de wachtkamers van de ziekenhuizen hoeven te wachten.

Ik vond het een mooi verhaal, en sterk geacteerd, vooral door Sarah Polley, maar ik vind het jammer dat ze het niet toch verteld heeft. De kinderen moeten er op voorbereid worden. Het laatste wat je van haar ziet is dat ze thuis in bed ligt met haar zogenaamde bloedarmoede en ze sluit met een glimlach haar ogen.

Ik kan me wel een voorstelling maken van wat er daarna gebeurt:
Een van de kinderen springt bij haar in bed en geeft haar moeder een kus, maar ze reageert niet. Papa komt erbij en schud mama door elkaar, want mama reageert niet. De kinderen beginnen te huilen. Oma begint te gillen: "Mijn god, ze is dood!!" De kinderen kunnen wekenlang niet slapen, en de man krijgt in het ziekenhuis te horen dat ze al maanden wist dat ze dood zou gaan. Dan komt er nog zo'n griezel van een dokter aan en die zegt dat hij voor iedereen een cassettebandje heeft, en dat de kinderen er elk jaar één voor hun verjaardag krijgen.

Daarom had ze het moeten vertellen.

Toch 4 sterren van mij. De film houdt me bezig.

de plot klinkt als dat van een slechte weekendfilm en mijn god wat haat ik zo een weekendfilms.

deze film krijgt echter 4 sterren van mij omdat hij in plaats van voor goedkope pathetiek te gaan je als kijker raakt met zijn echtheid.

sara polley en mark ruffalo acteren ijzersterk en hun liefde is tegelijk fragiel , hartverwarmend en hartverscheurend ontroerend.

net als heel de film.

zelden zo geraakt geweest door een film.

Denk dat RTL4 hier op woensdagavond nog een hoop plezier aan gaat beleven.

De laatste scene vond ik wel goed, maar dat kwam door dat mooie liedje.

Van wie was ie ook alweer?

Geen Onderbouwing, gewoon puur op gevoel, Prachtig Mooi

4.0

Erg mooie ,sobere en aangrijpende film.

Met een mooi uitgewerkt verhaal waarin Ann keuze's moet gaan maken omdat ze nog maar kort te leven heeft.

Dit alles werd erg mooi en ontroerend in beeld gebracht door Sarah Polley.

Die een erg overtuigende rol neer zet als stervende moeder.

Vooral de scene's van de bandjes inspreken voor haar dochtertjes maakten indruk.

Kortom TOPPIE!!

Prachtige film, het onderwerp had enorm melig en dramatisch kunnen worden maar dat wordt het nooit doordat het heel sober en echt wordt gebracht, ook dankzij de acteurs met Sarah Polley op kop.

Een film die je door z'n soberheid ook echt weet te raken mij in alle geval toch

Doet er me trouwens aan denken dat ik deze echt wel in m'n collectie wil hebben!

4*

Ik vond het wel mooie film, maar toch blijft het gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. Het einde vond ik ook wat magertjes uitgewerkt. Maar de sfeer en het acteerwerk waren absoluut goed.
Detail: ze had eierstokkanker, geen borstkanker.
Overigens vind ik ook dat ze het had moeten vertellen.

Onverwacht mooi filmpje. Ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord, tot ik 'm in m'n broertjes filmkast zag staan en 'm besloot te kijken. Is dus zeer de moeite waard gebleken. 4*

Het liedje was van: The Jesus and Marychain en het heet: Just like honey. Komt van de geweldige LP (ja toen was het nog vinyl) "Psychocandy".

Ik raad je aan om hem eerst maar even te luisteren, voordat je hem koopt: "Just like honey" is het meest "toegankelijke" nummer van de LP. De rest is, hoe zal ik het zeggen, nogal "alternatief". Nee, beter gezegd: Alternatiever/experimenteler dan Psychocandy kan bijna niet . Bij veel songs klinkt het alsof ze met vlakschuurmachines en drilboren aan de gang zijn. Geen grap.

Een geweldige LP, als je ervan houdt.

Ik heb deze film in mijn verzameling, omdat Deborah Harry erin meespeelt en zij was, toen ik twaalf of elf was, mijn allereerste grote liefde. Door de jaren heen ben ik haar en Blondie altijd blijven volgen en zo kwam ik tot deze film. De film is zeer zeker niet slecht, maar minimaal uitgewerkt, naar mijn mening. Het had allemaal wel wat vetter gemogen wat mij betreft. Ik heb me vaak afgevraagd of ik het ook zo zou aanpakken en ik besef me dan toch, dat ik het toch wel aan mijn familie en geliefden zou vertellen. Jammer dat het einde zo afgeraffeld overkomt. Ineens was... floeps... de film voorbij. Toch 3,5 *.

dan heeft jouw broer van een hele goeie smaak qua films...ik vond deze heel erg goed..prachtig geacteerd....voor wie daar ook zo over dacht moet ook The Secret Life of Words maar eens kijken...net niet even goed als deze,,,maar ook prachtig,,,van dezelfde regisseuse, producent en ook met sarah polley in de hoofdrol...