My Life without Me (2003)

Prachtige emotionele en ontroerende film zonder een spatje vals sentiment.

De film had namelijk makkelijk zo'n tranentrekker kunnen zijn vol met vals sentiment die zelfs de mieren te zoet zouden vinden maar het script is echt wonderschoon.

De dialogen komen erg natuurlijk en realistisch over en de voice-over is prachtig.

Ik vond de scene waarin ze die bandjes voor haar kinderen aan het inspreken is echt hartbrekend en er zitten nog meer van die prachtige ontroerende scenes in.

De acteerprestaties zijn ook erg goed vooral van Sarah Polley die ook nog eens een prachtige uitstraling heeft.

Een film naar mijn hart.

Cijfer: 4,5

Aardige film, met, zoals nightbreed al zei, geen vals sentiment. Dat is het sterke punt van deze film, het verhaal komt geloofwaardig over en er wordt ook goed geacteerd.

Montage en camerawerk vond ik wat minder, er wordt soms overbodig snel geknipt en de bewegende camera voegt niet altijd wat toe.

3,5*

mooie film over een goed onderwerp. wel vondt ik dat het accent niet genoeg lag op Ann en haar ziekte. het ging er wel over de hele tijd, maar ik had meer emotie verwacht. wel boeide hij van begin tot eind! maar als de film ergens inzakte, dan genoot ik gewoon van Sarah Polley! mooie en goeie actrice. 3.5

Film zat gratis bij de DVD van 'Lost In Translation' dus ik had magere verwachtingen, maar het was eigenlijk best wel een boeiende en soms wel ontroerende film, zeker geen B-film ofzo.

3,5*

Vrij goede film, realistisch, zonder poeh pah

Doet je wel eens nadenken, wat zou ik doen in dergelijke situatie

een 4

Dit was de 2de prent van I. Coixet die ik bekeek, na "La vida secreta de las palabras" en opnieuw was ik aangenaam verrast. Ook hier speelt Sarah Polley de pannen van het dak. Het verhaal zit goed in elkaar en ook al is het allemaal zo dramatisch, je blijft niet achter met een wrang gevoel. Integendeel...

Een film die een gedurfte verhaal lijn heeft verfilmt.. en het ook nog degelijk in beeld weet te brengen!

In het begin kan de hoofdrolspeelster het nog niet begrijpen.. en weet ze niet wat ze met die gedachte aanmoet.. even later gaat ze plannen maken van dingen die ze nog wilt doen voordat ze dood gaat.. en dat allemaal op een vrij rustige manier weer gegeven zodat de regiseur je echt mee laat voelen met de personages in zijn film..

Ook valt op dat ieder personage grote of kleine rollen.. allemaal een groot gebrek hebben aan iets.. en allemaal proberen toch het beste ervan temaken(sommige pas later in de film) maar dit alles geeft de film een hoop meer gevoel mee.. en natuurlijk de hoofdrolspeelster.. een erg sterke en gedurfde rol die ze goed weet neer tezetten zeker mijn complimenten! film krijgt net geen 4,5 omdat sommige dingen(onderandere het einde) beter uitgewerkt mochten worden.. maar toch zeker de volle 4 sterren waard! een verhaal datje met de neus op de feiten drukt al vanaf het begin af aan.. een gedurft onderwerp en een mooie uitvoering!

in het begin vreesde ik ook even, dit wordt de zoveelste zeikfilm van een stelletje dat constant ruzie maak, low life trailer trash maar nee, het geheel ging gelukkig een heel andere verrassende kant op

ga um vanavond afkijken

prachtige film over de liefde en het afscheid moeten nemen van mensen.

alleen als ik speedman had gehad, was ik nooit verliefd geworden op iemand bij de wasserette.

afgekeken, de kracht is dat het allemaal niet heel dramatisch wordt gebracht terwijl het dat wel is natuurlijk

het is een triest maar ook heel positief verhaal en het bleef relatief luchtig en aan de oppervlakte

3

Ik vind het een heerlijke en krachtige drama. Ik leef mee, begrijp wat ze doet en heb begrip. Kreeg deze als gratis film bij een andere film. Heeft mij verast.

Ik hoop dat je "verrast" bedoelde...

Hmmm komt zometeen op tv... maar eens gaan kijken...

Sterk acterweerk van Polley die op een monotone manier haar verhaal verteld, maar je toch enorm weet te boeien. Ook het verhaal wordt monotoon, maar prachtig opgewbouwd.

Less=more? In dit geval wel!

Zo wat heeft deze film een verpletterende indruk op mij gemaakt! Echt nooit verwacht. Je leeft zo erg met de hoofdrolspeelster mee, dat je al de emotie's zelf gewoon echt meemaakt(vooral bij de afscheidopnamens). Echt een ontroerende film. De film heeft mezelf ook aan het denken gezet. Echt een prachtige film, met drama op het hoogste niveau! En niet te vergeten de fenomenale acteerwerk van zowel alle acteurs die meededen. was wel het sterkste punt van de film.

4.5*

Bekeken vanuit het standpunt van een beschaafd iemand, is het mij - een beschaafd iemand - onmogelijk deze "tearjerker" af te kraken, alleen maar omdat dit mijn ding niet is. Dit genre -themafilms - volg je niet om je te ontspannen. Zelf ben ik dat soort "Sentimental lifestyle" reeds lang ontgroeid. Een objectieve beoordeling lijkt mij moeilijk realiseerbaar en zal dan ook ongeloofwaardig overkomen. Tenzij ...

' De Hemel en de (hel) niet Hemel overlappen geregeld ons leven op aarde! ' Zei Confucius de jongere.

Sommige dialogen liggen me wel. De 'Milli Vanilli' bevoorbeeld; heb ik zelf nog meegemaakt. En zo zijn er nog wel een paar. Maar ... maar ... maar ... naarmate de film vorderde zette ik alle vooroordelen opzij en begon ik er anders tegenaan te kijken! Haar subtiele spel dat zij hier met volle overtuiging, en realistisch vertoond getuigd van grote klasse.

"Tearjerker" is een grove belediging voor dit uiterst sereen mooi meesterwerkje, en hoe langer hoe meer sloot ik dat Moedertje in mijn hart. Velen met mij zullen het er mee eens zijn, en zij die het er niet mee eens zijn moeten maar eens een tweede poging wagen.

Sterren ? Vier briljantjes.

Prachtige film met een sterk acterende `polly`. Deborah Harry als moeder speelt ook uitstekend. Eigenlijk iedereen in de film, zelfs de dochtertjes. Alsof ik even om het hoekje mee mocht kijken in hun leven. Ik had helemaal niet het idee dat ik naar een film zat te kijken. Meer een docu. Knap gemaakt!

Van te voren had ik het idee dat het een nogal standaard en oversentimenteel- Hollywood filmpje betrof maar dat is me echt honderd procent meegevallen. Een paar erg ontroerende stukken, de sterke rol van Polley en een hele aangename sfeer maken het tot een prima en bescheiden filmpje.

3,5 sterren

Dit soort films zijn meestal niet mijn ding omdat ik over dit onderwerp - de hoofdpersoon weet dat zij niet lang meer te leven heeft - een oversentimenteel Hollywood drama verwacht. Mijn sombere verwachtingen werden dit keer gelukkig niét waargemaakt. Integendeel zelfs. Wat ik te zien kreeg was géén tearjerker, maar een zeer sterk drama, dat ook nog zeer geloofwaardig overkwam. Ook ik heb mij meermalen de vraag gesteld "Wat zou ik doen als .....?" Of ik op dezelfde manier zou handelen als Ann weet ik niet, maar het lijkt me wel het overwegen waard. Verder werd er door de hoofdpersoon Sarah Polley - ik ken haar alleen van de drama's van Atom Egoyan - zeer sterk geacteerd.

Een zeer goede film dus van Isabel Coixet waarvan ik nog niet zo lang geleden het voor mij zeer teleurstellende "Elegy" heb gezien.

4,0*

Heb deze film gisterochtend gezien en hij heeft me de hele dag niet meer losgelaten. Prachtig, integer spel van alle acteurs.

Debbie Harry was mooi als moeder.

Vond het grappig om te zien dat Ann het ene moment heel mooi was en daarna weer minder mooi leek. Het kwam heel natuurlijk op me over.

En wat moet het heerlijk zijn dat er twee zulke fijne mannen verliefd op haar waren!

Mijn eerste film van Coixet (los van het Paris je T'Aime segment). Dit was wel zo ongeveer zoals ik verwacht had. Was trouwens een hele tijd geleden, dat ik een dergelijk arthouserig drama zag. Ik weet niet of het door de aanwezigheid van Blondie kwam, maar het deed me erg denken aan Heavy, het debuut van James Mangold.

Het was zo'n fraai voortkabbelend drama, sympathiek, maar nergens al te diep snijdend, omdat het nogal afstandelijk bleef (of misschien is het woord wel ongeloofwaardig). De hele ontwikkelingen na de bekendmaking van haar tumor, vooral de verliefdheid en affaire met Ruffalo, en die buurvrouw waren er té bijgesleept om het een drama te maken. Alsof Coixet niet op de acteerkwaliteiten van Polley vertrouwde om ons het drama te laten doorvoelen en er daarom maar wat dramatische scenario-lijntje bij heeft bedacht. Dat deed afbreuk aan de fraaie sfeertekening, het verzorgde kleurgebruik, de landerigheid in Vancouver en de milieuschets in het algemeen.

Belangrijkste conclusies na het zien van de film waren (1) dat ik bevestigd werd dat ik Mark Ruffalo een vervelende acteur vind met dat slijmerige stemmetje en de huilende hondenogen en (2) ik Amanda Plummer echt al in geen eeuwen meer in een film had gezien en dat ik het wél leuk vond dat ik haar weer eens zag.

Ontroerende film met prachtige slow-motion scenes en leuke vertolkingen. De voice-over was ook een passende keuze. Goede regie van Coixet (heeft het niet té zoet gemaakt)

Ann is een meisje die liefde geeft en wil krijgen en die heel sterk blijft na het dramatisch verdict.

Deze houding zorgt er voor dat de film niet vervalt in tranerigheid en overdreven sentimenteel wordt. Uiteraard is er emotie, maar het blijft gemodereerd.

De relatie die werd opgebouwd stoorde mij wel wat. Mark Ruffalo vond ik niet bepaald denderend.

Filmisch zijn er heel wat opnames met handcamera en close-ups wat de schets van de sfeer in dit toch sociaal eenvoudig gezin ten goede komt.

Enkele zeer goede scènes en ook correcte bedenkingen als dat pietluttigheden, die voorheen belangrijk schenen, totaal wegvallen wanneer men in een ernstige toestand is gedreven.

Ook het contrast tussen geluk en ongeluk wordt onderlijnd.

Tenslotte vond ik de figuur van de dokter zeer goed gekozen, bijna symbolisch.

Goede, evenwichtige film.

Rustige, mooie, maar vooral tragische film zonder enig vals sentiment.

Er wordt goed naar voren gebracht hoe de hoofdpersoon omgaat met haar ziekte, en hetgeen wat als gevolg van die ziekte komen gaat.

Vooral de scene in de auto tijdens het inspreken van de boodschappen vond ik behoorlijk doeltreffend en pakkend.

Sterk acteerwerk van alle acteurs.

Zien.

4*

heftige emotionele zeer goede film.

hele goede cast,leg de tissues maar klaar

Erg mooi film die zeer realistisch wordt gebracht.

Geen typisch, standaard filmpje met een uitgekauwd verhaal. Nee, My Life without Me wordt vooral erg realistisch gebracht waardoor je echt meeleeft met Ann. Gelukkig is het ook niet een en al drama. Het wordt niet overdreven en er is ook ruimte voor een glimlach. De scenes met de kinderen bijvoorbeeld.

Sarah Polley speelde echt heel sterk! Alsof ze het echt allemaal onderging. Haar overtuigingde acteerwerk brengt deze film naar een hoger niveau. Mark Ruffalo vond ik wel wat minder.

Eén van de dingen van de lijst heeft ze echter niet uitgevoerd. Als ze het gewoon niet laten zien zou ik dat vreemd vinden want de rest kwam wel allemaal voor.

Ik heb in ieder geval genoten van deze geslaagde film.

4,0*

Op zich wel een mooie film alleen vond ik alles wel erg rooskleurig, niet erg realistisch. O.a. het beginstuk (waar ze in de regen staat) vond ik wel erg mooi.

3 sterren

Niet realistisch? Kun je me dat is uitleggen? Ik vond het juist niet erg rooskleurig en juist wel erg realistisch.

Er wordt wel eens gesteld dat filmdrama's aan diepgang inboeten ten opzichte van boekvarianten van het genre, omdat boeken de psychologie van de personages beschrijven. Nou ben ik het sowieso al niet eens met deze stelling en zijn boek en film te verschillende media om het hier überhaupt mee eens te kunnen zijn, maar My Life Without Me is in ieder geval een goed argument vóór het filmdrama, mochten we die ooit nodig hebben. Dat we niet echt in de gedachtes van de hoofdpersoon duiken (op een paar poëtische voice-overs na) wordt gecompenseert met wat boeken dan weer missen: een goede blik op het menselijk gezicht. De enige echte reden dat deze film werkt is doordat Sarah Polley vreselijk goed acteerd en we erg veel van kleine veranderingen in haar gezicht kunnen aflezen.

De rest van de film is aardig gedaan, maar ik vind het plot net iets te gemakkelijk verlopen, net iets te gladjes. Alles valt net iets te goed op zijn plaats. De film kan ook niet kiezen tussen realisme (in de filmstijl en het acteren van de hoofdpersoon) en sprookje (zo'n dansscène in de supermarkt; de simpele bijrollen) en daardoor maakt het als beide niet echt indruk. Niettemin heeft de film zijn momenten en is het soms zelfs oprecht ontroerend. En we hebben Sarah Polley. Dat is gewoon een gigantische extra waarde. Jammer dat we die actrice zo weinig zien.

3,5*

Erg sterke film, die indruk maakt dankzij vooral een enorm sterke Sarah Polley. Zelden een beladen onderwerp als het doodgaan op zo'n overtuigende en vooral ook realistische manier gebracht zien worden.

Erg realtistisch inderdaad. Ik vond het allemaal overtuigend overkomen en de keuzes die gemaakt worden door Ann zijn goed verklaarbaar, al zou ik vanwege redenen, die Hannibal ook al zegt nooit zoiets tot mijn dood geheim houden.

Maar verder een erg overtuigende film dus. Bijrollen waren soms ietsje minder, maar zeker niet storend. Indrukwekkend en een film die me nog wel een tijdje bij zal blijven!

4,0* en dik ook