My Life without Me (2003)

Dat is ook hoe ik in grote lijnen over de film denk.

Er zit me iets te veel eendimensionaliteit in de bijrollen. De zeurende moeder, het excentrieke en weirde kapstertje, de dieetcollega, de geheimzinnige Lee en het 'professor' typetje in het ziekenhuis. Bij goed drama vergeet je dat het bedacht is, maar hier zie ik toch iets teveel de keuzes die de scenarioschrijver heeft genomen in het verhaal en de casting terug.

Mark Ruffalo die ik in You Can Count On Me nog erg goed vond, vind ik hier erg slecht. Wat een zielig gedoe zeg. Je kan zeggen dat het stuntelende acteren juist het karakter weerspiegelt dat hij speelt. Ik vind het er veel te dik op liggen allemaal.

Genoeg gezeurd. Sarah Polley speelt perfect haar rol. Zij weet voor mij deze film toch van begin tot eind boeiend te maken.

Je kunt zeggen dat het goed en moedig is om aan niemand te vertellen dat je dood gaat, maar ik denk toch dat het een verkeerde keuze is.
Ze doet het dan als "cadeau" voor haar gezin, om niets te vertellen, zodat ze niet steeds in de wachtkamers van de ziekenhuizen hoeven te wachten.

Ik vond het een mooi verhaal, en sterk geacteerd, vooral door Sarah Polley, maar ik vind het jammer dat ze het niet toch verteld heeft. De kinderen moeten er op voorbereid worden. Het laatste wat je van haar ziet is dat ze thuis in bed ligt met haar zogenaamde bloedarmoede en ze sluit met een glimlach haar ogen.

Ik kan me wel een voorstelling maken van wat er daarna gebeurt:
Een van de kinderen springt bij haar in bed en geeft haar moeder een kus, maar ze reageert niet. Papa komt erbij en schud mama door elkaar, want mama reageert niet. De kinderen beginnen te huilen. Oma begint te gillen: "Mijn god, ze is dood!!" De kinderen kunnen wekenlang niet slapen, en de man krijgt in het ziekenhuis te horen dat ze al maanden wist dat ze dood zou gaan. Dan komt er nog zo'n griezel van een dokter aan en die zegt dat hij voor iedereen een cassettebandje heeft, en dat de kinderen er elk jaar één voor hun verjaardag krijgen.

Daarom had ze het moeten vertellen.

Toch 4 sterren van mij. De film houdt me bezig.

Aardige film, met, zoals nightbreed al zei, geen vals sentiment. Dat is het sterke punt van deze film, het verhaal komt geloofwaardig over en er wordt ook goed geacteerd.

Montage en camerawerk vond ik wat minder, er wordt soms overbodig snel geknipt en de bewegende camera voegt niet altijd wat toe.

3,5*

Heb deze film gisterochtend gezien en hij heeft me de hele dag niet meer losgelaten. Prachtig, integer spel van alle acteurs.

Debbie Harry was mooi als moeder.

Vond het grappig om te zien dat Ann het ene moment heel mooi was en daarna weer minder mooi leek. Het kwam heel natuurlijk op me over.

En wat moet het heerlijk zijn dat er twee zulke fijne mannen verliefd op haar waren!

Ann is een meisje die liefde geeft en wil krijgen en die heel sterk blijft na het dramatisch verdict.

Deze houding zorgt er voor dat de film niet vervalt in tranerigheid en overdreven sentimenteel wordt. Uiteraard is er emotie, maar het blijft gemodereerd.

De relatie die werd opgebouwd stoorde mij wel wat. Mark Ruffalo vond ik niet bepaald denderend.

Filmisch zijn er heel wat opnames met handcamera en close-ups wat de schets van de sfeer in dit toch sociaal eenvoudig gezin ten goede komt.

Enkele zeer goede scènes en ook correcte bedenkingen als dat pietluttigheden, die voorheen belangrijk schenen, totaal wegvallen wanneer men in een ernstige toestand is gedreven.

Ook het contrast tussen geluk en ongeluk wordt onderlijnd.

Tenslotte vond ik de figuur van de dokter zeer goed gekozen, bijna symbolisch.

Goede, evenwichtige film.

Erg mooi film die zeer realistisch wordt gebracht.

Geen typisch, standaard filmpje met een uitgekauwd verhaal. Nee, My Life without Me wordt vooral erg realistisch gebracht waardoor je echt meeleeft met Ann. Gelukkig is het ook niet een en al drama. Het wordt niet overdreven en er is ook ruimte voor een glimlach. De scenes met de kinderen bijvoorbeeld.

Sarah Polley speelde echt heel sterk! Alsof ze het echt allemaal onderging. Haar overtuigingde acteerwerk brengt deze film naar een hoger niveau. Mark Ruffalo vond ik wel wat minder.

Eén van de dingen van de lijst heeft ze echter niet uitgevoerd. Als ze het gewoon niet laten zien zou ik dat vreemd vinden want de rest kwam wel allemaal voor.

Ik heb in ieder geval genoten van deze geslaagde film.

4,0*

Er wordt wel eens gesteld dat filmdrama's aan diepgang inboeten ten opzichte van boekvarianten van het genre, omdat boeken de psychologie van de personages beschrijven. Nou ben ik het sowieso al niet eens met deze stelling en zijn boek en film te verschillende media om het hier überhaupt mee eens te kunnen zijn, maar My Life Without Me is in ieder geval een goed argument vóór het filmdrama, mochten we die ooit nodig hebben. Dat we niet echt in de gedachtes van de hoofdpersoon duiken (op een paar poëtische voice-overs na) wordt gecompenseert met wat boeken dan weer missen: een goede blik op het menselijk gezicht. De enige echte reden dat deze film werkt is doordat Sarah Polley vreselijk goed acteerd en we erg veel van kleine veranderingen in haar gezicht kunnen aflezen.

De rest van de film is aardig gedaan, maar ik vind het plot net iets te gemakkelijk verlopen, net iets te gladjes. Alles valt net iets te goed op zijn plaats. De film kan ook niet kiezen tussen realisme (in de filmstijl en het acteren van de hoofdpersoon) en sprookje (zo'n dansscène in de supermarkt; de simpele bijrollen) en daardoor maakt het als beide niet echt indruk. Niettemin heeft de film zijn momenten en is het soms zelfs oprecht ontroerend. En we hebben Sarah Polley. Dat is gewoon een gigantische extra waarde. Jammer dat we die actrice zo weinig zien.

3,5*

Erg sterke film, die indruk maakt dankzij vooral een enorm sterke Sarah Polley. Zelden een beladen onderwerp als het doodgaan op zo'n overtuigende en vooral ook realistische manier gebracht zien worden.

Erg realtistisch inderdaad. Ik vond het allemaal overtuigend overkomen en de keuzes die gemaakt worden door Ann zijn goed verklaarbaar, al zou ik vanwege redenen, die Hannibal ook al zegt nooit zoiets tot mijn dood geheim houden.

Maar verder een erg overtuigende film dus. Bijrollen waren soms ietsje minder, maar zeker niet storend. Indrukwekkend en een film die me nog wel een tijdje bij zal blijven!

4,0* en dik ook

My life without me doet wat een film misschien wel precies hoort te doen; alles net wat mooier maken dan het in het echt is. Flink besuikerd realisme zeg maar. Dat levert voor mij een prachtig ontroerende film op die in alle redelijkheid inderdaad te gepolijst, onrealistisch en toch wat zoet is, maar ach, wat kan mij dat schelen? Scenes als die dans in de supermarkt en het verhaal over de Siamese tweeling kwamen echt vrij hard binnen. Tel daarbij de buitengewoon sympathiek overkomende Sarah Polley en de juiste muziekkeuze en ik ga voor de bijl. Opvallend trouwens dat die dansscene en bijvoorbeeld de korte flash-back bij de secretaresse in het ziekenhuis slechts eenmalig worden gebruikt, waarmee dus niet wordt geprobeerd de film een bepaalde stijl te geven. Het wordt gewoon gedaan omdat het werkt. Uitstekende keuze. Zo worden in de hele film over het algemeen de juiste keuzes gemaakt en is dit voor mij toch een klein pareltje. Ik kan niet onder vier sterren uit.

Het gebeurt niet vaak, maar deze keer ben ik het eigenlijk in geen enkel opzicht eens met eRCee. Het "besuikerde realisme" van 'My Life Without Me' heeft aanvankelijk nog zijn charme, maar regisseuse Isabel Coixet neemt haar eigen microkosmos te ernstig. De dans in de supermarkt is het enige moment waarop ze breekt met de sérieux waarmee ze haar hele film opzadelt. Wat meer vrolijke intermezzi hadden die zoete baksteen in de maag immers wat lichter verteerbaar kunnen maken.

Met het verhaal over de Siamese tweeling tracht Coixet nog wat extra gewicht in de sentimentele weegschaal te leggen, maar een Siamese tweeling is bij mijn weten per definitie ééneiig en dus van hetzelfde geslacht. Dokter in spe eRCee hoort dergelijke fouten toch niet door de vingers te zien?

Ik bedoel maar: ofwel maak je een zware, oprechte film, ofwel kies je voor gemakkelijk sentiment. De combinatie van beide zie ik eigenlijk nooit slagen.

Verder vind ik Sarah Polley niet bepaald een aangename verschijning, maar dat kan een mij liggen. De rest van de cast acteert niet slecht, maar ontsnapt evenmin aan de zweem van semi-tragiek die rond de dialogen hangt, om nog maar te zwijgen van de zogenaamd intellectuele voice-over. De film kijkt niet onaardig weg, hoewel ik op den duur de oprecht bedoelingen van Coixet in vraag stelde. Ligt het aan mij, of smaakt deze film echt klef?

2,75*

Aanvankelijk dacht ik dat dit een Spaanstalig film was. Jammer genoeg werd er Engels gesproken en daar had ik vooral in het begin wat moeite mee.

My Life without Me is verder gewoon een voelbare, bij vlagen esthetisch fijnzinnig filmpje. Ondanks de intensiteit van enkele scènes sluit de regisseuse vals sentiment makkelijk buiten de deur. Hulde!

En dat is mijns inziens toch enigszins jammer. De visuele flair kon fantastisch uitpakken maar is helaas te minimum om echt indruk te maken.

De film begint al met een minpunt. Je krijgt namelijk meteen te weten wat je de volgende 2 uren te zien zal krijgen, maar ondanks het voorspelbare was het toch niet slecht. De gebeurtenissen die er volgen zijn wel matig en te simpel uitgewerkt. Ik voelde ook nergens sympathie voor Ann, maar dat komt misschien ook omdat ze nog even vreemd wou gaan.. Met de 2 lieve kindertjes had ik wél medelijden, die hadden wel beter verdiend. Uiteindelijk is My Life without Me wel redelijk, maar nergens echt goed.

Mooie film. Heel mooi verhaal dat op een goede, aangrijpende manier is uitgewerkt/verteld. Zeer goed geacteerd, alleen wat jammer van het camerawerk, dat beviel mij niet zo. Ook de enkele 'dromen' van haar (dansen in de supermarkt, glazenmuzikant) vond ik erg leuk. Mooi drama.

Mooie, ingetogen film met prachtig naturel akteerwerk en een subtiel uitgewerkt gegeven. Een prettige dromerige sfeer overheerst, met af en toe als contrast erg grappige scenes en dialogen (de verhandeling over Milli Vanilli is bijvoorbeeld hilarisch). De dialogen zijn sowieso erg sterk. Tel hierbij op fraaie bijrollen van oa Mark Ruffalo en Alfred Molina en je hebt een prima film. Zou een interessante double bill maken met het vergelijkbare Komt Een Vrouw Bij De Dokter, die qua thema aansluit op deze film.

Erg prettige en ingetogen film. Geweldig acteerwerk van iedereen. Alle ontmoetingen en gebeurtenissen hebben hun eigen waarde en sentiment. Camerawerk was ook tof, niet de standaard shots die je in dit soort films tegen komt maar heel erg onderhouden en origineel. Sterk dialoog over sterfte, ben erg enthousiast.

Sterk filmpie dit.

Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar ik vond hem dus eigenlijk wat minder zoet dan verwacht. Tuurlijk had het zijn geromantiseerde dingen, maar daar is het een film voor. Wel vond ik dat bepaalde scenes of uitspraken zó erg op het sentiment speelde, dat het een beetje té werd en begon op te vallen (vooral de scenes met kinderen zijn makkelijke doelwitten). Aan de andere kant, het zij de film vergeven want het snijdt toch wel een zwaarmoedig onderwerp aan.

Ook ik vond het verhaal rondom de nieuwe vriend (op wie zij dan verliefd werd) niet echt bij de film passen. Hierdoor vielen wat andere scenes (bijvoorbeeld met haar man) wat in het niet.

Verder waren de rollen qua acteerprestaties goed bezet. Het verhaal was aangrijpelijk en verder gewoon een goede productie, alleen de editing was wat afgeraffeld zo nu en dan. Had soms wel wat meer muziek in gemogen misschien.

Deed me soms wat denken aan P.S. I Love You, maar vond deze nét wat beter. Zelfs de overweging om nog een keer te kijken, alhoewel je er niet vrolijk van wordt.

Zit te denken aan 4,5* maar laat hem nog even zinken.

Erg fijn filmpje, dat op een eigen manier luchtig probeert te blijven. Ik ben het niet helemaal eens met de mensen die beweren dat alles subtiel is gebracht, zonder enig vals sentiment (alleen het Siamese tweelingverhaal al... ), al heeft Isabel Coixet zich op de meeste momenten wel ingehouden.

Sarah Polley is toch wel een aparte verschijning. Ze geeft zich absoluut voor de volle 100% voor haar rol en kan inleven als geen ander, toch is er iets met haar waardoor je een wat ijselijk gevoel krijgt. Wellicht komt het door haar rollen die nogal eigenaardig zijn, hoewel het bij My Life without Me nog wel meevalt - bij Mr. Nobody droop de ellende van haar gezicht.

Jammer dat ze niet meer, als volwaardig gezin, naar het strand zijn geweest . Zou pijnlijk en treffend geweest zijn als Ann samen met Lee naar de zee zou zijn gegaan.

Het einde kwam abrupt, en dat was toch wel even schrikken.

3,5*

Bij deze film had 'k totaal geen verwachtingen, maar 'k vond hem erg goed. Hij heeft me eigenlijk geboeid van de eerste tot de laatste minuut. De cast (vooral het hoofdpersonage) speelde heel naturel en overtuigend.

De film kostte maar 1€, maar dit was zeker geen weggesmeten geld, 'k heb er echt van genoten.

Na het zien van het grandioze The Secret Life of Words heb ik er maar een Coixet-Polley avondje van gemaakt en aansluitend hun My Life without Me opgezet. Ik had deze film al eerder gezien en wist dat ik getrakteerd zou worden op een onroerend verhaal met een andermaal pakkende vertolking door Sarah Polley.

Film haalt weliswaar naar mijn mening niet het niveau van The Secret Life..., maar is een tweede keer bekijken meer dan waard, al was het alleen maar om Polley opnieuw te zien schitteren. Ook de bijrollen worden goed ingevuld, in het bijzonder door Deborah “Blondie” Harry als Ann’s moeder. Bovendien wederom sterk geregisseerd door Isabel Coixet.

Een mooie drama, met een mooie en bijzondere stijl, die het deprimerende van het onderwerp toch redelijk luchtig weet te brengen.

Haar gedrag is egoistisch en onbaatzuchtig tegelijk. Aan de ene kant kiest ze voor wat zij nog wil doen en deelt haar ziekte niet met anderen, waarmee ze hen de mogelijkheid om afscheid te nemen ontneemt, wat haar vast niet in dank zal worden afgenomen. Aan de andere kant probeert ze voor haar man en kinderen een andere vriendin/moeder te regelen. Dit laatste geeft ook aan dat ze er geen moeite mee heeft dat haar man een andere vrouw zal hebben, en dat verklaart wellicht dat ze zo licht over het vreemdgaan denkt. Richting haar nieuwe vriend is ze wel totaal egoistisch, hij wordt gewoon gebruikt.

Ik zat steeds te wachten op het moment dat ze 'betrapt' zou worden (m.b.t. de ziekte en/of relatie), aan de ene kant is het wel fijn dat de film niet met zo'n cliché aan komt zetten, aan de andere kant was het wellicht wel mooi geweest om te zien wat er dan gebeurt, en hadden we ook andere emoties zoals boosheid, woede, of machteloosheid kunnen zien. Ik ervaar dat toch een beetje als een gemiste kans.

Een hele mooie film die zeker het kijken waard is en wat mij betreft net onder de 4 sterren zit. Het deed me in de verte een beetje denken aan The Life Before her Eyes (2007).

Redelijke film over een jonge moeder die het nieuws van haar komende dood besluit niet te delen met haar dierbaren. De film kiest niet voor de gemakkelijke weg en is wat aan de trage en soms wat saaie kant. Zeker wel een aantal mooie momenten en het einde weet te ontroeren. Sarah Polley draagt de film met gemak.

Een prachtige, sfeervolle en ontroerende film. Het verhaal greep mij aan, de manier waarop het is uitgewerkt vind ik heel mooi en ik vind het acteerwerk erg goed. Bovendien vind ik ‘m niet voorspelbaar. Dat is fijn. Dingen waarvan ik dacht dat ze mogelijk zouden gebeuren, gebeurden niet. De kinderen vind ik erg lief, en ook zij spelen zo natuurlijk. Dit is een film die je aan het denken zet en die je leven op een positieve manier kan beïnvloeden, ondanks het verdrietige onderwerp. 5*

Een schrijnend portret van een jonge moeder die het financieel niet erg breed heeft. Ze woont in een caravan op een stukje tuin van haar moeder. Ondanks alles lijkt ze toch gelukkig te zijn met haar gezinnetje ook al zijn de vooruitzichten vaak van korte termijn. Die korte termijn wordt nog strakker aangehaald wanneer ze te horen krijgt dat ze terminaal ziek is.

Het doet haar nadenken en het leven zorgelozer aan te vatten, voor de tijd die haar nog rest. Vreemd is het wel dat ze haar partner met wie ze een goede band heeft, niet mee betrekt in het verhaal. Wellicht om te vermijden dat dit een domper zou zetten op haar resterende maanden.

Haar bucket list is aandoenlijk. Geen mega-avonturen, maar gewone kleine alledaagse dingen die er nog niet van kwamen of die anders nooit ten uitvoeren zouden gekomen zijn. Aangrijpend waren de geluidsbanden met verjaardagswensen telkens één van haar dochters zou verjaren. Haar band met haar arts was ook fijn. Met die snoepjes ... het leven zit echt in die kleine dingen, als je maar zoekt, vindt en apprecieert. Fijn!