Meningen

Fascinerende documentaire, die een inkijkje geeft in de werkwijze van de CIA.

Het is vooral een persoonlijk verslag van de betrokkenen bij de jarenlange speurtocht naar Bin Laden en zijn netwerk. Toch wel opmerkelijk dat men betrekkelijk vrij praat over de gebruikte methodes, al is het meeste de afgelopen jaren al eerder bekend geworden in de media.

Het meest aangrijpend is het verslag van de zelfmoordaanslag op een CIA-basis in Afghanistan door een informant.

Voormalig CIA agent Marty Martin lijkt een personage uit een over-the-top comedy. Hij weet het zeer levendig te vertellen.

Wat me wel flink tegen is gevallen is het gedeelte over de doorbraak in het onderzoek. Er wordt wel besproken hoe men de koerier van Bin Laden vond en zodoende Bin Laden zelf kon vinden, maar vervolgens is de documentaire ineens afgelopen. Terwijl ik nou juist zo benieuwd ben hoe ze het laatste jaar te werk zijn gegaan.

De climax uit Zero Dark Thirty (2012) ontbreekt hier dus. Het is misschien niet zo vreemd, omdat alle informatie hierover officieel als top secret wordt beschouwd, maar daardoor eindigt de documentaire wel in een anti-climax.

Sympathieke film met inderdaad goed spel van de twee hoofdrolspelers.

Leuk meiske die Antje de Boeck!

Ik vind dat de scènes met de oude dame (Ann Petersen) wel helemaal uit de film gesneden hadden mogen worden. Die scènes vond ik stuk voor stuk niet boeiend.

Trouwens, kan iemand mij het merkwaardige einde verklaren? Van mij hadden de laatste 5 minuten weggelaten mogen worden.

Het heeft een beetje de charme van de film Big, maar is niet zo veelzijdig en niet zo iconisch.

Gelukkig is daar Kim Cattrall.

De typetjes in deze film zorgen voor herkenbare running gags; de beveiliger met de hond en de gay man met de excentrieke zonnebrillen duiken steeds weer op.

In die zin heeft het wel wat weg van Groundhog Day; elke volgende dag kent weer dezelfde ingrediënten als de voorgaande dag. De actie in deze film is soms een beetje onnozel, soit.

Gewoon aardig 80s feelgood vermaak met een dito soundtrack. Het is een simpel verhaal, maar genoeg om het boeiend te houden.

Verrassend goede film.

Männer was Doris Dörrie's doorbraak en is samen met Bin ich schön haar bekendste film.

Ik had mede vanwege de titel een min of meer feministisch pamflet verwacht. Dat viel reuze mee.

De film heeft een eenvoudig maar leuk verhaal met goede dialogen. Daarnaast zijn de acteerprestaties goed en de film heeft een aparte sfeer. De kille jaren 80 die je ook zag in American Psycho weerspiegelt zich in het karakter van Lauterbach. Hij is kil, afstandelijk en snel geirriteerd.

Heiner Lauterbach speelt perfect de rol van cynische en uitgebluste Julius Armbrust. Het psychologische spel met zijn huisgenoot en tegenspeler in de liefde is boeiend.

Lauterbach lijkt trouwens soms uiterlijk wel wat op Kevin Spacey.

Zijn tegenspeler Uwe Ochsenknecht speelt aanstekelijk. Hij is goed gecast als lanterfantende vrije jongen zonder ambities.

Männer... is een beetje vreemd, maar erg lekker.

Mar Adentro is een film die erg goed in elkaar zit.
Alle verhaallijnen zitten erg knap in elkaar vervlochten. Ik vind, naast de ontwapenende glimlach van Bardem, het scenario het beste element van de film. Hoe maak je een goed verhaal rond iemand die de hele dag in bed ligt? Dat vroeg ik me vantevoren af.
De dromen, de uiteenlopende personen die zich rond Ramon scharen, en de inventieve cameravoering zorgen er voor dat van dit beperkende gegeven, toch een afwisselende film wordt gemaakt. En veel filmischer dan ik had gedacht.

Wat me stoort aan deze film, is het perfectionisme dat deze film van begin tot eind uitstraalt. Alles lijkt perfect uitgedacht door Amenábar. Alles valt steeds volmaakt op z'n plaats. Natuurlijk heb ik genoten van enkele adembenemende shots, en van scènes die op de juiste momenten een gevoelige snaar raken. Als een ware schepper weet hij elementen van leven en dood te integreren.
Ik vind dat een dergerlijk onderwerp een rauwere, meer ongepolijste film hoort te krijgen. Sentimenteel is de film maar zelden, maar geromantiseerd vind ik de film zeker.
De dromen vertegenwoordigen de hemel op aarde. Ramón wordt als een heilige benaderd, zijn handschrift is bijzonder, hij is een Willy Wortel die zelf de aanpassingen ontwerpt voor de bediening van instrumenten die hij kan bedienen met zijn mond. Opa en het neefje sleutelen samen onder het genot van een Titanic muziekje aan een rolstoel, in een scène die niet zou misstaan in The A-team.
Ligt Ramon weken depressief in bed? Kan hij geen bezoek meer verdragen, snauwt hij mensen af? Nauwelijks, want hij heeft alles perfect op een rijtje.
Dat bestaat niet. Zijn twijfels zijn er door de scenarioschrijvers opzichtig ingemoffeld. Ik geloof het niet. En daar vliegt hij weer op een sprookjesachtige manier door het raam naar het strand. Het kwam op mij erg Disney-voor-volwassenen over. Het levert mooie surrealistische beelden op, dat wel. Een paar keer stopt de muziek even, wat de beelden nog meer laat spreken.
Tuurlijk, mensen met grote handicaps ontwikkelen compenserende gevoeligheden en hebben een vergroot voorstellingsvermogen. Dat geloof ik zeker, maar de manier waarop het in deze film verwerkt wordt gaat me te ver.
Ondanks al mijn scepsis, vind ik Mar Adentro zeker geen slechte film. Een ingenieus scenario en een fenomenale Bardem maken toch nog dat ik op een veilige 3 sterren uit kom. Andere verrassing: Lola Dueñas. Een Spaanse dame met een prachtige uitstraling.
De keuze om de film te eindigen met de stervende Ramon en expliciet het stervensproces na inname van de gifpil in beeld te tonen, vind ik een moedige. Ik vond het naar om naar te kijken. Het zag er angstaanjagend levensecht uit, voor zover ik kan inschatten hoe iemand dood gaat na het slikken van zo'n pil. Meestal wordt zoiets niet getoond, of wordt volstaan met het tonen van een persoon waarvan de ogen langzaam dichtgaan.

De film is duidelijk gemaakt in een land waar euthanasie nog veelal een taboe-onderwerp is. Dat is het uitgangspunt van de strijd van een man die vecht voor een waardige dood. Immers, er is daar nog een strijd te leveren; tegen de staat, tegen de kerk, en tegen enkele naasten niet graag hebben dat hij gaat. En niet te vergeten de strijd van Ramón met zijn eigen onzekerheden en angsten die zijn ziekte en de situatie waarin hij verkeert met zich meebrengen.
Jammer dat de film zo duidelijk een statement wil maken. De broer van Ramon en de pastoor zijn in deze film overduidelijk de mietjes en zijn de personen die ze niet helemaal op een rijtje lijken te hebben. Jammer dat Amenabar van de tegenstanders karikaturen maakt. Het lijkt mij dat het voldoende is om personen van vlees en bloed te tonen die anders denken over euthanasie. De vrouw die uiteindelijk niet kiest voor euthanasie wordt dement of seniel. Het is de euthanasie-MOET-je-doen show. Te geforceerd naar mijn smaak.

Echt uniek en aandoenlijk; 50 procent door het unieke wezen Marcel en zijn oma. Ze zijn weekdieren en hilarisch dat ze gewoon korte voetjes met schoenen hebben.

De andere 50 procent vanwege de zeer geslaagde maffe stem van Jenny Slate die de stem van Marcel voor haar rekening neemt.

Een uniek weekdier universum, met een vergelijkbaar perspectief als in Toy Story.

De Mockumentary stijl werkt wel.

Van mij hoeft zoiets niet 89 minuten te duren, een half uur korter was ook prima geweest, maar ik heb me er prima mee vermaakt.

Ontroerende film.

Vooral vanwege het aanstekelijk acteren van de jonge Pablito Calvo.

Een film met een eenvoudig maar krachtig verhaal, gecombineerd met schitterende beeldtaal. Ook erg scherpe beelden met veel contrast.

Het religieuze verhaal deed me niet zoveel als anderen. Toch wel jammer dat ik niet katholiek ben opgevoed.

Nogal zwaarmoedige film, met een minder aansprekend verhaal dan de voorgaande delen.

De ontknoping laat te lang op zich wachten.

Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares worden nogal gemist. Ulrich Thomsen doet het wel heel aardig trouwens, maar die nicotinekauwgum is inderdaad erg irritant. Zaki Youssef is vergeleken met Fares Fares een bijzonder onopvallende acteur.

Hele lieve kalme film met een mooie ingetogen maar toch charmante rol van Karin Viard. Zo'n rol die Isabelle Carré ook vaak heeft, maar Viard kan dat dus ook heel goed. Zoals te verwachten bloeit het muurbloempje volledig op.

De personages hebben zo allemaal hun gebreken en hebben voldoende zelfspot.

Leuke weergave van het kunstwereldje.

Het is allemaal niet wereldschokkend, maar het is een film die makkelijk weg kijkt. Prima feelgood vermaak.

'Een betoverend Middeleeuws sprookje', staat er op de hoes, en dat is precies hoe ik de film ervaren heb.

Een prachtige film, met als stralend middelpunt Laurien van den Broeck. Wat een natuurtalent!

Wat Hugo al zei; de overige cast is ook voortreffelijk.

De film bevat spitsvondige dialogen. Ik heb meermaals hardop moeten lachen. Als Kim van Kooten zich met de dialogen mag bemoeien weet je dat het goed zit.

Een juweeltje om trots op te zijn.

Degelijke film, met goede rollen van Liam Neeson en Diane Lane.
Mark Felt, een stoïcijnse man die dankzij zijn pokerface, enorme dossierkennis en vooral durf een cruciale rol heeft gespeeld bij Amerika's grootste politieke schandaal en het ten val brengen van Nixon.
Interessant om te zien hoe de (top van de) FBI na de dood van Hoover een politieke speelbal werd van het Witte Huis en bijna volledig werd uitgekleed.
De film werkt echter niet zo goed naar de verwachte climax toe en gaat een beetje als een nachtkaars uit. Natuurlijk gaat het hier vooral over de inhoud die boeiend is, maar ik miste toch wat in de uitwerking, en ik had ook meer spanning verwacht. Het is grauw en sober gefilmd, komt bijna over als een zgn. talking heads documentaire.
De treurige en pijnlijke privésituatie van Felt komt wel goed naar voren. Zijn vrouw pleegde uiteindelijk in 1984 zelfmoord.

Sean Connery op z'n best!

Ik las ergens dat Marnie Hitchcock's meest Freudiaanse film is en dat klopt wel vind ik.

Tippi Hedren kende ik niet, maar ze speelt erg overtuigend de psychisch gestoorde vrouw.

Deze film is minder spannend dan andere Hitchcock films, maar is toch heel boeiend.

Ik had wel met Margit Carstensen te doen.
De film heeft soms een wat lichtkomische, ironische toon, maar wat er gebeurt is tamelijk treurig.
Deze man is een tiran en narcist; wat er ook gebeurt hij zal altijd zijn vrouw afzeiken en africhten.
Het einde is verrassend en sterk. De nachtmerrie wordt nog eens versterkt, nu raakt ze hem nooit meer kwijt en zit ze de rest van haar leven in een rolstoel aarghh....

De film begint erg goed. Het ziet er schitterend uit, de scènes op Mars zijn magnifiek. Matt Damon is in zijn element. Zijn inventieve handelingen en overlevingsstrategie zijn erg boeiend en zijn droge commentaar is leuk. Een soort van Cast Away op Mars.
Jammer alleen dat het hele gebeuren in het controlecentrum van de NASA op de aarde te weinig boeit, met een grote cast aan inwisselbare personages. Een langdradig middenstuk volgt en de scènes met Damon worden een zijlijntje, waarin Damon steeds meliger wordt en Waterloo van ABBA klinkt.
De hele reddingsoperatie wilde maar niet spannend worden voor mij. De voorspelbaarheid is te groot en zelfs de climax was precies volgens het boekje. Ik verwachtte ook al min of meer een happy ending, die er dus ook kwam.
Jessica Chastain, Kristen Wiig en Jeff Daniels zijn acteurs die doorgaans goed en vol overtuiging spelen, maar hier is het allemaal wat kleurloos wat ze laten zien. Dat had ook wel met een minder bekende cast gekund.
De film doet denken aan zowel Gravity als Moon. Twee films die ik allebei afwisselender en beter vond. Toch wel de moeite waard om eens gezien te hebben, maar ik vond het al met al wat teleurstellend. Ik had hier meer van verwacht.

Leuke oldstyle kinderfilm.

Cor van Rijn, Alexander Pola en Lex Goudsmit, dat voelt erg vertrouwd aan.

Kees Prinsen is geweldig goed. Het komisch duo Jongewaard - Mol is geestig. Krabbé daarentegen....

Bart Gabriëlse kende ik nog van De Zevensprong (brozem).

De special effects zijn nog best overtuigend.

De titelsong is hilarisch. Heerlijk overdreven zielig. Iemand zou de teksten hier eens moeten posten.

Tja, wat zal ik hier nou eens over posten...

De film spreekt me totaal niet aan. Op een enkele memorabele scene na (o.a. badkuip scene) vind ik het een ellendige film. Zo is het natuurlijk ook bedoeld, maar deze horror viel bij mij verkeerd.

Met de personages heb ik ook bijzonder weinig en de manier van filmen spreekt me niet aan.

Viel me nog enigzins mee. De film is wat te omslachtig en te langdradig en valt te veel in herhaling, maar ik vond het nog wel boeiend om te zien.

De personages zijn eigenlijk heel lege zielen. Ze hebben iets troosteloos en zelfs in het hedonisme komen ze treurig over. Isabelle Adjani is een tragisch en ongelukkig personage. Ze hunkert naar liefde en aandacht, maar krijgt die vooral in haar werk.

De film had zeker een half uur korter gemoeten, dan was de film overtuigender geweest.

Deze Chabrol viel me toch iets tegen.

De locatie en sfeer zijn prima. De setting en personages hebben wel iets van een Van Warmerdam film, alleen mist hier het nodige absurdisme en humor. Het zit er wel in, maar het is te pover.

Philippe Noiret kan eigenlijk nooit iets verkeerd doen, maar wie hier vooral indruk maakt is Anne Brochet. Zij heeft een hele bijzondere en fragiele uitstraling.

Robin Renucci, die overigens wat weg heeft van François Cluzet, speelt hier nogal een irritant personage, als verwaande en iets te nieuwsgierige journalist.

Bernadette Lafont is een heel aparte en excentrieke actrice. Beetje Mathilde Willink achtig.

De climax laat te lang op zich wachten. Deze film had al met al meer suspense en humor kunnen gebruiken. Net geen voldoende.

Machtig mooi, Valery Gergiev geeft alles wat in hem zit, en misschien wel meer.

Een fascinerende man. Ooit zal hij ook eens als pupil begonnen zijn, hoewel dat moeilijk voor te stellen is.

De pupillen ogen als dwergen ten opzichte van reus Gergiev.

Het evangelie dat Gergiev verkondigt is dat dirigeren alles te maken heeft met persoonlijkheid en expressie (gezicht en lichaamshouding). En ervaring natuurlijk.

De pupillen stelden me wat teleur. Ze zijn misschien zoveel onder de indruk dat ze bijna enkel over bewondering spreken.

Behalve dat ik hun passie wel zag vond ik dat ze in tegenstelling tot Gergiev niet echt wat te melden hadden. De Nederlander Otto Tausk had wel iets meer te melden dan de twee buitenlandse pupillen.

Ruime 3,5 sterren

Mat i Syn kijken is een ervaring.

Zet je telefoon(s) uit, en bekijk de film in een stille omgeving.

Een film die nog lang op je doorwerkt. Beelden die een natuur laten zien die paradijselijk is. Het is zo mooi dat je er reken mee houdt dat 't op een andere planeet is gefilmd. Een van de mooiste scènes op dit gebied vind ik de scene wanneer de zoon een wandeling gaat maken en een stoomlocomotief voorbij ziet gaan in het dal. Je hoort op dat moment niets, en de beelden werken enorm hypnotiserend.

En dan het thema van de film. Zoon die voor zijn terminaal zieke moeder zorgt. Het mooiste daarvan zijn de stiltes en het onderhuidse ultieme begrip voor elkaar. Dit is houden van, dat voel je.

De stiltes wekken een zee aan filosofieën bij je op. Tenminste bij mij, en bij Ramon heb ik begrepen.

Je moet er een beetje moeite voor doen om deze film goed tot je te laten komen. Maar dan krijg je er ook veel voor terug.

Mata Hari heeft me altijd gefascineerd.

Deze documentaire toont een vrij gedetailleerd overzicht van haar leven.

Door brieffragmenten te gebruiken krijgen we een vrij goede inkijk in het hoofd van Mata Hari.

Het is met name een talking heads documentaire. Er komen experts aan het woord, maar ook enkele mensen die blijkbaar uit persoonlijke interesse zich hebben verdiept in haar leven.

Ik wist al vrij veel over het leven van Mata Hari, maar toch heb ik weer nieuwe interessante details over haar leven vernomen. Hoeveel geld Mata Hari in haar hoogtijdagen heeft verdiend is ongekend. De bedragen die ze kreeg van haar rijke minnaars waren ook astronomisch.

Wat zielig dat Mata Hari haar eigen dochter niet heeft kunnen zien.

Het beeld komt naar voren dat zij onbevreesd en onbevangen was, maar ook tamelijk naïef. Uiteindelijk heeft dat haar ondergang ingeluid. Was ze werkelijk een dubbelspionne? Welke spion is zo loslippig tegen iedere partij? Feit is dat ze wel degelijk contacten heeft gehad met meerdere spionagediensten. Dat geeft nog veel ruimte voor allerlei speculatie.

Prachtige film met geniaal script!

De hoofdrolspeler Jonathan Rhys-Meyers vond ik erg goed. Hij is een manipulator eerste klas. Scarlett Johansson ultra uitdagend. Met zo'n rol weet ze wel raad. Haar rol blijkt bij nader veel minder eendimensionaal dan aanvankelijk. Eigenlijk komt er steeds meer diepgang in de film naarmate de film vordert, en tevens wordt de spanning vergroot.

Ik vond de film ook wel wat Talented Mr. Ripley kwalieiten/raakvlakken hebben, hoewel de vergelijking niet letterlijk te maken is.

De film heeft toch nog wel wat Allen kenmerken hoor; in veel van zijn films gaan hoofdrolspelers bijna elke avond uit; restaurant / opera / theater. Zo ook hier.

Ook in het script zie ik de hand van Allen terug. Hij heeft altijd veel leuke vondsten en toeval speelt in veel van zijn films een (meestal komische) rol. Ook in Match Point.

Match Point is de eerste Allen film die volledig buiten de VS is opgenomen, maar in Everyone Says I Love You verbrede Allen al eens eerder zijn terrein naar het buitenland (Parijs, Venetië).

4 sterren (ruim)

De film heeft een ingenieus verteld verhaal. De verschillende lagen vormen een knap inelkaar gewoven constructie.

Daarnaast is het leuk om Sophia Loren met steeds wisselend uiterlijk in deze film te zien.

3,5 sterren

Slappe actie met dom handjegetik en misplaatste Superman scenes.

En wat een loodzwaar / onzinnig verhaal.

Leuke chemie tussen Matt Johnson en Deragh Campbell, maar daar is ook bijna alles wel mee gezegd.

Het begon wel leuk en fris, maar ik geloofde de personages niet.

Deragh Campbell speelt een docente en Matt Johnson speelt een auteur. Het komt niet oprecht en echt over.

Het plot is flinterdun.

Naar het einde toe begon de film me steeds meer tegen te staan. Die Matt Johnson kan ook de hele film alleen maar lachen.

Ik zag in de boekenkast in de film een boek over Éric Rohmer staan. Goede inspiratie, maar die maakte toch echt wel films met meer diepgang en was een meester in het tonen van 'alledaagse' intermenselijke relaties.

Subliem gestyleerd, origineel verhaal en special effects die nog steeds staan.

Bijzonder om een film uit 1946 (grotendeels) in kleur te zien. Ik dacht dat de wereld toen nog zwart-wit was...

Toch, de film spreekt me niet zo aan als het anderen blijkbaar wel in hoge mate doet.

Geeft niet, maar ik geef wel 3,5*.

Prachtig lange speelfilmdebuut van Diederik Ebbinge.

Ton Kas en Rene van 't Hof spelen fenomenaal. De juiste balans tussen komedie en drama is getroffen.

In de traditie van Alex van Warmerdam, over Hollandse kleinburgerlijkheid en stijf Christelijke milieus.

Het lijkt in de jaren '80 te spelen, maar ze hebben het op een gegeven moment expliciet over euro's, dat vond ik wel opmerkelijk. Dat doet niets af aan de film.

Mooi gefilmd en goede locatiekeuze. Opmerkelijk dat het in België is opgenomen, maar dat heeft enkel met gunstige belastingregelingen aldaar te maken. Hopelijk komt er in Nederland ook spoedig een degelijke tax shelter regeling.

Wat een bijzondere film, met een heel sterke cast.

Een glansrol voor Patrick Dewaere, maar ook Brigitte Fossey, Jacques Dufilho en Yves Robert brengen allemaal mooie rollen met diepgang.

Bruno, het hoofdpersonage gespeeld door Patrick Dewaere, lijkt aanvankelijk wat labiel, maar hij blijkt over veel mentale veerkracht te beschikken. Hij krijgt tegenslagen te verwerken en de relatie met zijn vader is treurig en problematisch. Het is gewoon zielig om te zien hoe hard die vader naar zijn zoon is. Gaandeweg blijkt de vader toch ook niet helemaal brandschoon.

Bruno pakt alle kansen die hij krijgt aan en zijn relatie met Brigitte Fossey brengt een vleugje hoop. Maar zij worstelt nogal met haar verslaving.

De film is ondanks de zware thema's toch nog best luchtig en hoopvol. Dat waardeer ik aan deze film. Zoals het uitstapje naar de zee, dat een tragikomisch verloop kent. Mooie film.

In Nederland te zien op Netflix!

Films over losers; Je kan er om lachen en/of het wekt medelijden op en je bent begaan met het lot van het hoofdpersonage.

Bij deze film had ik geen van beide.

Kansloos en diep triest gedrag van beide losers.

Als komedie totaal mislukt.

Wat een vreselijke film.

Ik vind het anti-cinema. Totaal geen passie of filmliefde in te bespeuren. Je zit eigenlijk naar een zeer statische soap te kijken waarin de camera amper beweegt. Het scenario is ook heel statisch en kent amper diepgang.

De vrouwenhoofdrollen spreken me niet aan. Het zijn geen personages van vlees en bloed. Ze komen nep over.

Die jonge partner van Moore vind ik nogal een rare kneus en hij manifesteert zich ook nauwelijks als vader. Alsof hij nog een kind is. Dat is denk ik wel het treurige verhaal dat de film vertellen wil.