Martha (1974)

Fassbinder-programma in het Filmmuseum van 3 november t/m 28 december! vele klassiekers opnieuw in de bioscoop

Martha begon hoe ik een Fassbinder liever niet zie; groots opgezet en primair gericht op het vertellen van een breed verhaal. Dit zag ik al eerder helemaal fout gaan bij Die Ehe der Maria Braun bijvoorbeeld. Fassbinder is imo het best wanneer hij zich bezighoudt met rauw menselijk drama.

Vanaf het moment dat Martha trouwt met Helmut slaat de film compleet om naar een naar psychologisch drama die mij positief verrastte. Zo had ik Fassbinder nog niet eerder gezien.

De psychologische, sadistische en machtsbeluste spelletjes van Helmut (geweldige rol van Bohm) zijn een schot in de roos en dat in combinatie met de aandoenlijke naiviteit van Martha geeft de film een naar sfeertje mee en mag voor mijn part de film deels geclassificeerd worden als een thriller in de stijl van Hitchcock.

Visueel verder niet altijd even mooi maar de sterke rollen en het goede scenario zorgen ervoor dat ik deze een kleine 4* geef.

Barokke terreur met watercementfactoren en Orlando Lassus.

How can you not love this.

Erg goede film.

Fassbinder trekt het breed hier, heel goed gedaan!

Thematiek deed 'm een klein beetje denken aan 'Bitter Moon' van Polanski.

Een zwart satirisch, psychologisch en melodramatisch portret van een vrij egoïstische vrouw (door haar vader onderdrukt), die aan de ene kant vrij agressief reageerde en tegelijkertijd leed, verdroeg en slikte en haar controlerende, dominante sadistisch masochistische echtgenoot. In de eerste plaats duurde de film te lang en verder was het eerste halfuur een wirwar van verschillende thematieken. Mede daardoor boeide ie me wat minder, maar vooral het camerawerk was ijzersterk.

N.B. Slecht een kleine rol voor El Hedi ben Salem deze keer.

Wie houdt van wat absurde personages, een eerder zwoel tot licht erotisch sfeertje, onnatuurlijke dialogen en vreemde tot vragen oproepende situaties (de man in de hotelkamer) moet bij de eigenzinnige, tegendraadse cinema van Fassbinder zijn, zeker in het eerste deel van deze "Martha". Hou van deze regisseur omdat het element "verrassing" in zijn films voortdurend aanwezig is. Je bent altijd nieuwsgierig naar de volgende scene en weet dat het heel onverwacht kan zijn.

"Martha" is evenwel een film over psychische onderdrukking binnen het huwelijk. Martha is het slachtoffer van de sadistische neigingen van haar echtgenoot. Sommige noemen de film een melodrama. Wat het einde van de film betreft kan ik daarin komen, maar daarvoor ligt het accent toch op de perversiteit waarmee met Martha wordt "gespeeld".

Goede enscenering, puik vast camerawerk, geen ellenlange scenes en uitstekend acteerwerk, van zowel Margit Carstensen, abonnee bij Fassbinder, als Karlheinz Böhm als de rest van de cast.

Nu te zien op Netflix!

Zieke relatie tussen twee beschadigde mensen: een sadist en een masochist. Niet altijd even prettig om binnen te krijgen, maar nergens over de top en zonder meer geloofwaardig. Deze relaties bestaan nu eenmaal. Geweldige rollen van Karl-Heinz Böhm (die van Sissi) en van de mij onbekende Margrit Carstensen. Orlando di Lasso snapte ik niet: die schreef voornamelijk motetten, madrigalen, misssen, etc; gezongen muziek dus. Wat we hier hoorden was het vioolconcert van Max Bruch. Het zoveelste mindfucking moment van Helmut?

Ander opvallend detail: de film verscheen in 1974, hetzelfde jaar waarin The Night Porter in de bioscopen kwam. Zelfde thema, maar veel gruwelijker om naar te kijken en moeilijker voorstelbaar. Toeval?

Eerste film von fassbinder was geen schot in de roos maar voor de vintage-eurotrash fanaten toch een kleine aanrader vanwege bizar kamerawerk und dito schauspielkunst. Over een ouwe vrijster die in de handen valt van (trouwt met) een ex nazi schoft nadat haar tiranieke ouders zijn weggevallen. De hufter blijkt een sadist die zich laat bevredigen door de pijn van de ander. Kan ze ooit ontsnappen? Ik kan de lol ervan inzien maar is te kolderiek om er dieper op in te gaan. Thema (vrouw ontsnapt aan hufter) kwam je in de 80’s wel vaker tegen op de amerikaanse tv.

Aardige film over een vrouw die gaat trouwen nadat haar vader is overleden. Zeker op het begin een toch wat eigenaardige film. Er gebeurd genoeg en de relatie die ontstaat tussen de vrouw en man is goed uitgewerkt. Margit Carstensen is goed in de titelrol. Voor 3.5 sterren valt het iets te vaak in herhaling.

Ik had wel met Margit Carstensen te doen.
De film heeft soms een wat lichtkomische, ironische toon, maar wat er gebeurt is tamelijk treurig.
Deze man is een tiran en narcist; wat er ook gebeurt hij zal altijd zijn vrouw afzeiken en africhten.
Het einde is verrassend en sterk. De nachtmerrie wordt nog eens versterkt, nu raakt ze hem nooit meer kwijt en zit ze de rest van haar leven in een rolstoel aarghh....