Martha (1974)

Martha begon hoe ik een Fassbinder liever niet zie; groots opgezet en primair gericht op het vertellen van een breed verhaal. Dit zag ik al eerder helemaal fout gaan bij Die Ehe der Maria Braun bijvoorbeeld. Fassbinder is imo het best wanneer hij zich bezighoudt met rauw menselijk drama.

Vanaf het moment dat Martha trouwt met Helmut slaat de film compleet om naar een naar psychologisch drama die mij positief verrastte. Zo had ik Fassbinder nog niet eerder gezien.

De psychologische, sadistische en machtsbeluste spelletjes van Helmut (geweldige rol van Bohm) zijn een schot in de roos en dat in combinatie met de aandoenlijke naiviteit van Martha geeft de film een naar sfeertje mee en mag voor mijn part de film deels geclassificeerd worden als een thriller in de stijl van Hitchcock.

Visueel verder niet altijd even mooi maar de sterke rollen en het goede scenario zorgen ervoor dat ik deze een kleine 4* geef.

Barokke terreur met watercementfactoren en Orlando Lassus.

How can you not love this.

Wie houdt van wat absurde personages, een eerder zwoel tot licht erotisch sfeertje, onnatuurlijke dialogen en vreemde tot vragen oproepende situaties (de man in de hotelkamer) moet bij de eigenzinnige, tegendraadse cinema van Fassbinder zijn, zeker in het eerste deel van deze "Martha". Hou van deze regisseur omdat het element "verrassing" in zijn films voortdurend aanwezig is. Je bent altijd nieuwsgierig naar de volgende scene en weet dat het heel onverwacht kan zijn.

"Martha" is evenwel een film over psychische onderdrukking binnen het huwelijk. Martha is het slachtoffer van de sadistische neigingen van haar echtgenoot. Sommige noemen de film een melodrama. Wat het einde van de film betreft kan ik daarin komen, maar daarvoor ligt het accent toch op de perversiteit waarmee met Martha wordt "gespeeld".

Goede enscenering, puik vast camerawerk, geen ellenlange scenes en uitstekend acteerwerk, van zowel Margit Carstensen, abonnee bij Fassbinder, als Karlheinz Böhm als de rest van de cast.

Aardige film over een vrouw die gaat trouwen nadat haar vader is overleden. Zeker op het begin een toch wat eigenaardige film. Er gebeurd genoeg en de relatie die ontstaat tussen de vrouw en man is goed uitgewerkt. Margit Carstensen is goed in de titelrol. Voor 3.5 sterren valt het iets te vaak in herhaling.

Ik had wel met Margit Carstensen te doen.
De film heeft soms een wat lichtkomische, ironische toon, maar wat er gebeurt is tamelijk treurig.
Deze man is een tiran en narcist; wat er ook gebeurt hij zal altijd zijn vrouw afzeiken en africhten.
Het einde is verrassend en sterk. De nachtmerrie wordt nog eens versterkt, nu raakt ze hem nooit meer kwijt en zit ze de rest van haar leven in een rolstoel aarghh....