Matt and Mara (2024)

lees volledig

Leuke chemie tussen Matt Johnson en Deragh Campbell, maar daar is ook bijna alles wel mee gezegd.

Het begon wel leuk en fris, maar ik geloofde de personages niet.

Deragh Campbell speelt een docente en Matt Johnson speelt een auteur. Het komt niet oprecht en echt over.

Het plot is flinterdun.

Naar het einde toe begon de film me steeds meer tegen te staan. Die Matt Johnson kan ook de hele film alleen maar lachen.

Ik zag in de boekenkast in de film een boek over Éric Rohmer staan. Goede inspiratie, maar die maakte toch echt wel films met meer diepgang en was een meester in het tonen van 'alledaagse' intermenselijke relaties.

In de film Matt and Mara komt het drama niet voort uit indringende gebeurtenissen maar door nauwelijks merkbare psychologische veranderingen bij zijn personages. Matt and Maria is een rustige film waarin niets schokkends gebeurt, waarin de personages triviaal wauwelen en waarin de regie meer op intuïtie lijkt te berusten dan op een strak draaiboek.

Een film zonder personages van vlees en bloed. De personages laten door middel van intellectueel gewauwel en subtiele gebarentaal zien of ze iemand toegenegen zijn of juist afstand wensen te nemen. Niemand wordt eens hardop de waarheid vertelt. Niemand spreekt uit dat hij ongelukkig is. Niemand presenteert zich oprecht. Iedereen houdt een bepaalde schijn op. Personage Mara is schrijver en op een intellectuele manier gevoelig voor klank en taal. Haar gevoeligheid schept afstand tot haar musicerende echtgenoot en vader van haar kind. Terwijl hij moeite heeft met het ontbreken van een intuïtieve laag in haar schrijfwerk, mist Mara in zijn muziek de intellectuele component. Jaja, de film houdt zich met zwaarwichtige thematiek bezig.

Gelukkig ontdekt Mara, die behalve schrijver ook professor is aan een universiteit, de intellectuele component in een oude bekende die zij op de universiteit tegen het lijf loopt. In de vriendschap die platonisch van aard is en op intellectuele leest geschoeid, ontwikkelt zich voorzichtig een amoureuze component die beiden op hun eigen manier invullen. De vonken spatten er in ieder geval niet vanaf. Hoe passend in een film waarin veel wordt gepraat, de dingen niet bij naam worden genoemd en het leven ingehouden wordt beleefd.

Regisseur Kazik Radwanski observeert intermenselijke nuances in een met koele beelden omringde vertelling. Geen intermenselijke relaties van de hartstochtelijke soort, maar van de emotioneel gevoelloze soort. De dialogen tussen de personages zijn niet bij voorbaat oninteressant maar klinken nogal hoogdravend en gekunsteld. Matt and Maria biedt een kijkje in de geïsoleerde wereld van de gevestigde academische orde waarvan de zichzelf bewonderende leden hun verlangens niet uitleven maar emotioneel archiveren. Niet spannend, soms interessant, meestal zonder wezenlijk belang en met personages die tamelijk vervelend zijn.

Kazik Radwanski’s “Matt and Mara” probeert een intieme, observerende film te zijn, maar biedt voornamelijk ongemakkelijke gesprekken en onsamenhangende scènes in een zelden boeiend plot. De film volgt twee oude vrienden die elkaar opnieuw ontmoeten. Er wordt heel veel gepraat maar er gebeurt bitter weinig.

Het grootste kenmerk van de film is het minimalisme, wat resulteert in een verzameling losse scènes zonder duidelijke spanningsboog. De gesprekken zijn traag en herhalend, wat betrokkenheid bij de personages bemoeilijkt. Hun relatie heeft weinig chemie en nuance.

Visueel gebruikt Radwanski een handheld-stijl die dicht op de personages zit, wat claustrofobisch kan overkomen. Deze stijl lijkt eerder een technische keuze dan een artistieke beslissing.

Tot slot is er weinig emotionele afsluiting. De complexiteit van de relatie tussen Matt en Mara wordt gesuggereerd, maar komt niet sterk naar voren. Voor liefhebbers van extreem observerend drama kan Matt and Mara een interessante ervaring zijn. Voor anderen zal het waarschijnlijk een trage en weinig memorabele film blijken. Mij kon de prent in elk geval niet aanspreken.

Was het een parodie op de zelfverklaard intellectuele schrijverselite van Amerika? Of was het juist serieus bedoeld en moesten we mededogen tonen? Er wordt hier vaker 'like' op je afgevuurd dan het woord 'fuck' in Goodfellas en ik vond het bloedirritant. Een nipte 2,5* omdat het personage van Deragh Campbell nog wel enigszins oprecht overkwam en de speelduur niet lang was.

Vanaf 31 juli 2025 in de bioscoop (EYE)

Mara Walsh [Deragh Campbell] is getrouwd met Samir [Mounir Al Shami] met wie ze een kind heeft gekregen en heeft zich er min of meer bij neergelegd dat ze met haar haar literaire ambities niet veel verder zal komen dan het geven literatuuronderwijs en lezingen op kleine festivals. Totdat ze bij een literaire bijeenkomst stuit op haar ex-vriend Matt [Matt Johnson] die zijn ambities nog niet heeft opgegeven. Dat hernieuwde contact herinnert Mara aan hoe ze vroeger was en wakkert haar ambities aan. Klein, onafhankelijk gemaakt romantisch drama met dialogen die voor een groot deel ter plekke lijken te zijn geïmproviseerd. Gecombineerd met het feit dat dit voornamelijk is gefilmd op locatie zorgt dat voor een hoge mate van authenticiteit. Het is jammer dat de dialogen vaak warrig en oppervlakkig zijn.

In de basis wel een fijne film, de toon en rust zijn ergens wel prettig. Maar ik geloofde beide personages en hun onderlinge relatie niet echt. Daar deed de film me meer aan het slechtere werk van Woody Allen of een Alexander Payne lijken met vooral veel gelul dat geschreven lijkt voor de film. 2,0*.

Nou dit was echt helemaal niks. Ergens tussen de regels door zit er een relatie tussen de twee, maar de film doet erg zijn best om alles zo impliciet mogelijk te houden. Nu is dat nog niet eens het grootste probleem, dat is meer het hele ergerlijke intellectuele 'we dragen coltruien zonder een bh eronder en praten over vage dingen'-sfeertje. Kon er heel weinig mee. Net als het ergens heen lijkt te gaan tussen de twee is de film ook alweer afgelopen.

Irritante navelstaarderij dit, geen idee waarom dit gemaakt is, doe iets anders (iets nuttigs) met het geld (en dat denk ik eigenlijk nooit bij films).

1,5*

Een zeldzaam mooie film! Echte gevoelens, die diep gaan, alsof het niet gespeeld is... een parel tussen de vele films!!