Masques (1987)

Een film waarin de acteurskwaliteiten van Noiret goed tot uiting konden komen. Wat speelt hij moeiteloos een supergladde quizmaster, een charmante gastheer en ook een persoon met donkere gedachten die het daglicht niet kunnen zien. De verhouding met zijn kijkerspubliek vind ik hilarisch met als klap op de vuurpijl zijn slottekst voor de tv-camera. Ik dacht meteen aan een QM van vroeger, ene Fred Oster, die ik altijd verdacht van deze zelfde attitude. Deze film heeft daarmee een satirisch element. Het mysterie kon me minder boeien; wel aansprekend zijn de volkomen outdated decors in de tv-studio.

Ik vond het een briljante Hitchcock-achtige film, maar ik had associaties met Henny Huisman als de quiz-presentator.

In de herziening.

Een soort zwarte satire op aalgladde presentatoren die thuis natuurlijk de nodige "lijken" in de kast hebben en zich van een heel andere kant laten zien.

Thriller-elementen zijn zoals gebruikelijk bij Chabrol voornamelijk wat op de achtergrond aanwezig.

Met Franse klasse-acteur Philippe Noiret die deze keer voornamelijk associaties opriep met Ted de Braak

Eén van de betere Chabrols, als ge 't me vraagt.

Inderdaad een Hitchcock-scenario. Goed en behoorlijk uitgewerkt, deze keer.

Chabrol kan hier rekenen op een weer meesterlijke Philippe Noiret, één van de grootste Franse acteurs.

De TV-zangwedstrijden (Prachtige openingsscène van de film en indrukwekkend slot) verwijzen naar het zondagnamiddag succesprogramma gedurende jaren op TF 1, "L'Ecole des Fans" gepresenteerd door Jacques Martin.

Geweldige rol van Noiret,maar goed da's niks nieuws.

Vier personages dragen een masker. Legagneur speelt de rol van altijd vrolijke presentator, terwijl hij een duister geheim verbergt. Colette is afwisselend als secretaresse en als dienstmeid uitgedost. Max draagt de ene keer een chauffeurspet, de andere keer een koksmuts. Deze twee zijn de handlangers van Legagneur. Ook Roland Wolf gebruikt een valse identiteit, zoals blijkt uit de ontknoping.

Het is een rustig opgebouwde thriller met een mooie rol voor Philippe Noiret, die veel glimlacht en joviaal overkomt, maar tevens niet tegen z'n verlies kan en zich als een suzerein gedraagt op z'n landgoed. Voor Anne Brochet was deze rol van weerloze, gemanipuleerde dochter haar debuut. Chabrol laat haar natuurlijke schoonheid zien, met helderblauwe ogen en sproeten. Hij gebruikt vaak de combinatie blauw en roze om het glimmende schijnwereldje van speltelevisie op te roepen.

Deze Chabrol viel me toch iets tegen.

De locatie en sfeer zijn prima. De setting en personages hebben wel iets van een Van Warmerdam film, alleen mist hier het nodige absurdisme en humor. Het zit er wel in, maar het is te pover.

Philippe Noiret kan eigenlijk nooit iets verkeerd doen, maar wie hier vooral indruk maakt is Anne Brochet. Zij heeft een hele bijzondere en fragiele uitstraling.

Robin Renucci, die overigens wat weg heeft van François Cluzet, speelt hier nogal een irritant personage, als verwaande en iets te nieuwsgierige journalist.

Bernadette Lafont is een heel aparte en excentrieke actrice. Beetje Mathilde Willink achtig.

De climax laat te lang op zich wachten. Deze film had al met al meer suspense en humor kunnen gebruiken. Net geen voldoende.