Matrimonio all'Italiana (1964)

De DVD is net binnen, ben benieuwd.

Een Italiaans meesterwerk!

4,5*

Sophia Loren en Marcello Mastroianni spelen bijzonder indrukwekkende rollen in een film van De Sica die enorm geslaagd is. Fantastisch script en het goede spel tillen deze film tot grote hoogten.

Vooral Sophia Loren vind ik echt de show stelen.

Aanrader dit. 4.5 * voorlopig.

Beetje erg onbekend moet ik zeggen maar NRC Handelsblad ism Homescreen brengen gelukkig dit meesterwerk op een behoorlijk goede kwaliteit DVD uit.

De film heeft een ingenieus verteld verhaal. De verschillende lagen vormen een knap inelkaar gewoven constructie.

Daarnaast is het leuk om Sophia Loren met steeds wisselend uiterlijk in deze film te zien.

3,5 sterren

Leuke film maar heeft net wat te weinig om het lijf om echt de moeite waard te zijn.

Het duurt even voordat de film op gang komt. De conflictsituaties tussen Loren en Mastroianni komen ook niet altijd even grappig over. Naar het einde toe, wel wat meer. Het blijft eigenlijk allemaal erg warm en lief om naar te kijken, het had nog wel wat meer mogen botsen tussendoor.

Sophia Loren speelt trouwens een prachtrol. Ik kan echt genieten van haar gracieuze optreden, waarschijnlijk dat ik daarom het 1ste half uur niet zo kon waarderen. Ze kwam een beetje over als een duf vogeltje, ik zie haar liever wat vrolijker en levendiger. Daarin komen haar talenten wat meer naar boven. 3,5*

Leuke film met een paar sterke momenten, wat mij betreft vooral wanneer het allemaal nog niet al te dramatisch is, maar het heeft inderdaad net wat te weinig om het lijf om echt bijzonder te worden. Mastroianni en Loren zijn beiden wel lekker op dreef overigens. Een aanrader voor fans van deze film en het duo is wellicht Ieri, Oggi, Domani, die ik zelf wat steker vond.

Dit is een bijzonder fascinerende film. De oogverblindend mooie Sophia Loren en this charming man Marcello Mastroianni spatten van het scherm af. Ze spelen met bijzonder veel hartstocht en passie. Napels en de Vesuvius worden fraai in beeld gebracht. Deze film vervult mij met heimwee en nostalgie.

Onderhoudende en inventieve komedie!

Verhaal van een naïeve vrouw die eindelijk het heft in handen neemt. Uiteindelijk komt alles dan toch op zijn pootjes terecht, iets wat niet vanzelfsprekend is wanneer je de film aan het zien bent.

De film laat je op belangrijke momenten raden, hoewel een enkele ontwikkeling van kilometers ver aan te zien komen is. Prima!

Deze Italiaanse bruiloft overtuigt allerwege, zeker tot op het punt waar Mastroianni het opeens van het grootste belang vindt welk van de drie zijn zoon is.

Bij aanvang vd film valt de frisse cameravoering mij op, verrassend voor een film uit '64. Ook de humor is nog steeds heel goed te doen, in tegenstelling tot zovele komedies die een decennium na uitkomen hopeloos verouderd zijn.

La Loren heb ik nog nooit zo stralend en weelderig gezien.

Na Otto e mezzo is het voor mij een verademing om Il Gran Marcello in een begrijpelijke film te zien schitteren.
Ja, blij om dit Italiaanse kwaliteitsproduct mee te hebben gepikt.

Ben niet zo dol op de komedie-periode van De Sica, maar dit is een relatief goede film uit de periode wat mij betreft. In de film is namelijk gelukkig niet alleen voor een kluchtige, maar ook voor een dramatische invalshoek gekozen. De dramatische delen van de film (met name in de eerste flash back helft) zijn dan ook het best. Ook omdat Sofia Loren dan meer tot haar recht komt. De volkse 'del' die ze vaak speelt bij De Sica (bijvoorbeeld in La Riffa) komt in het tweede deel van de film helaas wat vaker boven en dan vind ik het ook gelijk stukken minder. De roem van Loren (afgezien van haar uiterlijk - en ook dát is wat mij betreft nog een discussie) als goede actrice vind ik toch wel verrassend. Marcello Mastroianni speelt nogal op de automatische piloot hier. In de drama's en komedies van Visconti en Zurlini komt hij toch meer tot zijn recht.

Verrassend leuke film, met een Sophia Loren die echt een prima rol neerzet. Haar emoties spatten af en toe echt van het scherm. Tegenspeler Marcello Mastroianni valt dan hoewel hij het niet slecht doet, toch een beetje in het niet bij haar. Verder zit de film best goed in elkaar en vond ik de afloop nog best verrassend en leuk. Ondanks dat de film al ruim 40 jaar oud is, oogt het allemaal nog erg verfrissend.

3,5*

Knap en sterk verhaal met al even goede acteerprestaties van 'Mastroianni' en 'Loren'.

De Sica zet hier een knap werk neer.

Sophia Loren bewijst hier haar acteertalent en Mastroianni heb ik nog nooit weten ontgoochelen.

Kende de film al jaren bij naam en nu heel tevreden ze toch te hebben gezien.

Beetje een vervelende film.

Niet al te boeiend om te volgen en bovenal, niet grappig en veel vervelende personages. Vooral dat platte spreekt mij nou niet echt aan.

Desalniettemin zal De Sica nog wel eens een kans krijgen met Umberto D.

1.5*

Die film raad ik je ten sterkste af, net als zijn andere neo-realistische films. Ik vermoed dat je ze allemaal zult haten.

Het was ook met nadruk op 'nog wel eens' Misschien verbaas ik je dan nog wel. Maar dat zou nog wel eens jaren kunnen gaan duren.

Mijn vierde of vijfde film van Vittorio De Sica. Zal wel nooit een liefhebber worden van die oude Italiaanse films. Ook nu weer vind ik die rol van Sophia Loren zo zwaar aangezet. Ik snap sowiezo niet waarom zoveel heren deze dame zo aantrekkelijk vinden. Ik heb nog geen rol voorbij zien komen waar ze niet onder een dikke laag make-up acteert. Marcello Mastroianni staat hier ook maar wat op zijn automatische piloot te kloten. Dat merk je niet alleen op maar dat ervaar je ook zo. Al met al stelt deze film niet veel voor en is het meer een klucht dan een drama. Eens kijken wat Umberto D. met me gaat doen...

Van Federico Fellini kan ik alleen 8 ½ appreciëren, Luchino Visconti alleen Rocco and His Brothers, Pier Paolo Pasolini helemaal niets, Vincente Minnelli ook vrijwel niets en bij Bernardo Bertolucci heb ik een redelijk goed gevoel. Novecento, The Last Emperor en Little Buddha vond ik best goed. Terwijl La Commare secca, La Luna, The Sheltering Sky en The Dreamers niet meer dan onderhoudend zijn. Gebroeders Taviani kan ik dan al veel meer mee en Michelangelo Antonioni maakt ook wel bijzondere films. Ben ik nog iemand vergeten?

Dat is een Amerikaan.

Nog genoeg. Olmi, Rosi, Risi, Rossellini en Monicelli bijvoorbeeld. Sergio Leone natuurlijk. En meer cult- en genreachtige regisseurs als Argento en Bava. En dan hebben we alleen de bekendste nog maar genoemd.

Vind je beoordeling trouwens erg gul als ik je stukje lees.

Eén van de beste regisseurs van oude Italiaanse films is Valerio Zurlini.

Vincente Minnelli moet natuurlijk Rossellini zijn...

Sergio Leono en Dario Argento vind ik geweldig die andere regisseurs heb ik volgens mij nog niets gezien. Van Mario Bava heb ik alleen The House of Excorism gezien maar die film is min of meer niet van hem. De rest komt wel een keer...

Geweldige film van Vittorio De Sica, zeer de moeite waard. Origineel verhaal en heeeerlijk om naar te kijken, leuk om te zien deze film uit '64 met een geweldige Mastroianni en La Loren!! Super........ een aanrader c.q. een must.

Eigenlijk leuker dan ik had verwacht. Ik hou van de neorealistische periode van De Sica, maar heb op zijn deel uit Boccaccio '70 nog nooit iets uit zijn latere komedie-periode gezien. Trok me nooit echt. Maar ik vond dit een erg vermakelijke film met een goed evenwicht tussen komedie en drama. Verder ook best sfeervol.

Bijlange na niet Mastroianni's beste rol, maar dat lag ook een beetje aan zijn karakter. Loren vond ik leuker.

Ik heb me prima vermaakt.

3.5*

Knappe film. Zoals starbright boy opmerkte: erg vermakelijk, sfeervol, en met een goed evenwicht tussen komedie en drama. Daarin zijn die (oude) Italianen toch meesters, het treffen van de zone waar tragedie en klucht elkaar raken! Matrimonio all'Italiana heet dat... Een lach, een traan, een knipoog, maar nadien vooral... een warm gevoel...

In tegenstelling tot anderen hier vond ik Mastroianni wel heel sterk in deze film, zelfs beter in zijn rol dan in de naar mijn smaak voor hem nogal zware films als La notte of La dolce vita. Loren is natuurlijk ook geweldig als Napolitaans hoertje, misschien een beetje... té geweldig...

Wat sommigen "plat" noemen, vond ik dan weer heel erg sfeervol en levensecht. Het maakt de film ook uniek Napolitaans...

Ik had eigenlijk een prequel op Divorzio All'Italiana (Pietro Germi, 1961) verwacht, maar daar lijkt deze film in de verste verte niet op.

De film begint als een komedie en ontwikkelt zich van lieverlede tot een drama, waarbij de luchtige ondertoon blijft.

Mastroianni (toch niet van de minste) wordt helemaal weggespeeld door Sophia Loren, die andermaal laat zien dat ze goed en temperamentvol kan acteren. Bovendien als 17-jarig hoertje met dat rode haar ziet ze er extra spectaculair uit in weerwil van het feit dat díe jonge leeftijd niet erg geloofwaardig is. Loren haalt niet het niveau van La Ciociara (1960) of Una Giornata Particolare (1977), maar is niettemin indrukwekkend bezig.

Matrimonio all'Italiana staat voornamelijk bekend als komedie, dus ik was verbaasd om te zien dat dit toch veel meer een drama is. Misschien zelfs voor dik drie-kwart of zo. Dat pakte niet helemaal geweldig uit. Zeker in het eerste deel van de film, waarin het koppel voor elkaar valt vond ik er nauwelijks leven in zitten. Een nogal saaie romance. Vreemd ook dat het verhaal er een punt van maakt dat Loren's personage meer is dan een sexy object, maar dat De Sica er kennelijk geen genoeg van krijgt om haar juist zo sexy en prikkelend mogelijk in beeld te brengen, zeker in de eerste helft.

Later krijgt het allemaal wat meer plot en hoewel dit wat te soapy en melodramatisch is naar mijn smaak werd het iets boeiender. De personages zijn toch wel goed uitgewerkt en Loren speelt bijzonder goed. Mastroianni doet vooral zijn ding, maar heeft ook het mindere personage van de twee. Het is dan prima kijkbaar allemaal wat mij betreft, maar echt pakkend wordt het niet en helaas vond ik het ook nooit grappig.

2,5*

Het begin vond ik rommelig. Ik had het idee dat ik naar een andere film zat te kijken dan de beschrijving die hier boven staat vermeld. Halverwege kwam de film uit op een meer komisch drama. Geen slechte film, leuke soundtrack en de 2 hoofdrolspelers acteren naar behoren

Een huwelijk op z'n Italiaans

Vittorio De Sica, het is een regisseur bij wie ik nooit goed weet wat te verwachten. Zijn bekendste werk, Ladri di Biciclette, was heerlijk (4.5*), zijn segment in Boccaccio '70 was ook goed (4.0*) en Teresa Venerdi was een vermakelijke klucht (3.5*) maar de films zijn op zich moeilijk te vergelijken en kon ik niet echt een lijn trekken in zijn oeuvre. Nu zijn 3 geziene films op een oeuvre van 30 films (in 34 jaar trouwens!) maar een fractie dus hopelijk ging er met Matrimonio all'Italiana wat meer een lijn te zien zijn.

Het tegengestelde is echter waar, want dit valt zowat tussen Ladri en de twee andere films in. Met geen volbloed komedie en ook geen volbloed drama is dit een wat onevenwichtigere film geworden met een vrij taaie aanloop. De eerste helft van de film is nagenoeg één grote flashback van Don Domi en die is eigenlijk niet echt interessant. Noodzakelijk voor het verhaal uiteraard om te weten hoe Domi en Filumena elkaar hebben leren kennen, maar ik denk dat iedereen het er wel mee eens zal zijn dat de film pas echt in gang schiet wanneer de fraude van Filumena aan het licht komt. Weliswaar niet zo'n grote schok (de drukte en grote gebaren lagen er deze keer wel erg dik op, zelfs voor een Italiaanse film) maar wel één die de film nodig had. Vanaf dan wordt het een tof gevecht tussen de twee minnaars en de zoektocht van Don Domi naar wie van de drie kinderen nu eigenlijk zijn zoon is.

Zucht, Sophia Loren. Het is één van de grootste Italiaanse actrices die ooit het scherm heeft mogen sieren en het is verbazingwekkend om te zien hoe ze eigenlijk elk stadium van haar personage naar haar hand weet te zetten. Of ze nu een 17-jarig hoertje is (met een heerlijk vlammende haardos) of een op sterven liggende minnares van 40 jaar... Loren kan het allemaal en Marcello Mastroianni stond erbij en keek ernaar. Vond hem vooral in het eerste deel van de film ook wat beneden zijn niveau eigenlijk. Net als het verhaal heeft ook hij er baat bij dat Loren meer en meer in the picture komt. Verder nog een aantal vermakelijke bijrollen, maar het is toch vooral Loren die op je netvlies gebrand blijft.

Beetje twijfelend hoeveel ik hier aan zou geven. Het eerste gedeelte van de film was nogal lastig door te komen en het tweede gedeelte vond ik dan weer erg leuk. Neigde meer naar 3* maar laat ik voor La Loren dan toch nog net dat halfje extra geven. Die kan zo'n film toch naar zich toe trekken, zie zeker ook De Sica's segment in Boccaccio '70

3.5*

Luchtige dramatische film waarbij het tijdsbeeld, de sfeer en het mooie kleurgebruik de film iets extra geven.

Maar de ster van de film is niet Marcello Mastroianni, maar Sophia Loren die een sterke performance neerzet door op een verbluffende wijze telkens een bepaalde leeftijd van haar personage te spelen.

Hoe meer Loren in het verhaal betrokken wordt, hoe beter de film wordt.

Het stadium van Loren met de felle rode haardos is ééntje die bij zal blijven. Wat een looks !

Ook leuke rollen van Aldo Puglisi als Alfredo en Tecla Scarano als Rosalia. 7/10

Een leuke mix van komedie en dramatiek. Passend voor een Italiaanse film. Veel gesticuleren, pathetiek en schreeuwerige conversaties. De spaghetti Bolognaise hier thuis smaakte er voortreffelijk bij. Sophia Loren en Marcello Mastroianni zijn een perfect bij elkaar horend acteerkoppel. En die Loren was toch een vurige vamp in die tijd. Zwoele lippen, prachtige ogen en wellustige vormen. Met die vuurrode wilde haardos zag ze er oogverblindend uit. Toch wel een genietbare film.

3*