Meningen

Ondanks de vaak niet altijd al te positieve berichtgeving in mijn omgeving toch maar een poging gewaagd... en het geheel viel me 100% mee! Vond het best een amusante, vermakelijke film.

Er wordt gedegen geacteerd door de cast en zelfs Tom Hanks vond ik behoorlijk overtuigen als Robert Langdon (niet verwacht in eerste instantie). Tautou doet wat ik haar in alle films zie doen, namelijk met een mix van onschuld en sexappeal met die bruine staarders van d'r de camera in kijken, is niet erg want ze blijft er leuk uitzien.
Ook bijzonder voor een hedendaagse blockbuster, de film weet over de volle lengte van ruim 2 uur te blijven boeien en dat zonder spectaculaire effects en stunts of overbodig geweld. Nee, we krijgen een lekkere spannende, mysterieuze speurtocht die ook nog eens goed en duidelijk verteld wordt. Mijn twee medefilmkijkers hadden het boek niet gelezen maar begrepen de film in een keer! Alleen de connectie tussen Opus Dei en Teabing moest ik even toelichten.
Ook de visualisaties van de geschiedenkundige gebeurtenissen, kunstwerken en puzzels waren leuk gedaan en voegde vaak daadwerkelijk iets toe aan de filmbeleving.

The Da Vinci Code, net als het boek niet geniaal maar wel uitermate onderhoudend en professioneel aangepakt. 3.5*

Werkelijk wanneer hebben ze dit gefilmd? Op zondagochtend vroeg tijdens de grote vakantie? Wat een rust in jouw plaatsje zeg...

Maar verder bijzonder prettig filmpje van onze zuiderburen. Licht melancholisch maar toch vrij wapperend in een zomerbriesje, vluchtig als een vakantiehitje maar toch zo vol van herinnering. Coming of age met als belangrijkste boodschap "pluk de dag" leef vandaag in het hier en nu. Ik ben het er geheel mee eens.

Waarom zoeken naar dat ene mooie meer van vroeger? Blindstaren op herinneringen terwijl aan je voeten een prachtig watertje ligt en de zon schijnt en het gezelschap meer dan okay is. Goed, het is niet hetzelfde als vroeger maar wat zou dat, morgen regent het misschien... Dus uit die broek en plons in het water. Ja prachtige levensfilosofie is dat, daar kan geen oude griek of rus tegenop

Kan me een beetje voorstellen dat mensen wat teleurgesteld zullen zijn omdat de film niet echt de diepte lijkt in te willen gaan met bepaalde thema's die het wel rakelings aansnijdt maar dat is denk ik de essentie van de film helemaal niet. Het zijn zaken die in het verleden liggen of juist in de toekomst maar eigenlijk gaat het om het hier en nu, niet meer niet minder. Die sfeer heeft de film toch best wel goed te pakken vind ik.

Verder is het cinematografisch erg leuk gedaan er zitten enkele geweldige scènes en shots in; Het feest bij het zwembad, dat gebeuren met de hond en de magnifieke eindscène waarbij in het laatste shot niet de hoofdpersonen worden gevolgd maar de jongeren op de scooters. Nu nog jong en onbevangen maar over pak hem beet 10 jaar zou een zelfde film over hun gemaakt kunnen worden.
Acteerwerk is niet altijd perfect maar het enthousiasme maakt dat dan weer meer dan goed. Bovenal zijn de personages ook zeer naturel en geloofwaardig wat bij deze film, die toch valt of staat met zijn karakters, zeker aan het aangename karakter bijdraagt. De muziekkeuze tenslotte is ook perfect passend.

Lekkere frisse filmbries uit het zuiden deze Dagen Zonder Lief. 4* makkelijk verdient.

Voor het laatst gezien in de bioscoop, dus al weer een redelijke tijd geleden, te lang vond ik om zo uit het blote hoofd op te stemmen. Weet nog wel dat ik hem erg mooi vond toen, gelukkig is er op dat gebied niet veel veranderd want dit is nog steeds een prachtige western met een schitterende cinematografie.

Dances with Wolves handelt mooi over de westernthematiek van het laatste stuk ongerepte wildernis dat onvermijdelijk zal worden opgeslokt door de beschaving. John Dunbar is de romanticus die op zoek is naar zijn vrijheid en naar zichzelf (mischien wel om zijn geweldadige oorlogsverleden achter zich te kunnen laten) en vindt zichzelf terug in alle eenzaamheid op de eindeloze hoogvlakte van het noord-amerikaanse continent. Een omgeving die ontzag en bewondering opwekt. Ontzag en bewondering voor de woeste medogeloze natuur en voor de bewoners van dit gebied die met die natuur weten te leven. Duidelijk is dat Dunbar eigenlijk vanaf het eerste treffen gefascineerd is door zijn nieuwe buren, de indiaanen en zijn nieuwsgierigheid wint het al snel van de argwaan en angst. Iets dergelijks speelt zich ook in omgekeerde richting af, ook de indiaanen raken langzaam aan gefascineerd door die eenzame bleekgezicht in het fort. Eigenlijk is dit ook wel een mooi stukje thematiek in de film, dat met openheid, begrip en respect mooie dingen kunnen worden bereikt en dat angst en onbegrip uiteindelijk slechte raadgevers zijn.

Dunbar lijkt zich steeds meer te verweven met het indiaanenvolk en eigenlijk is dat niet zo vreemd aangezien ze beidde hetzelfde noodlot tegemoet gaan. In het nieuwe westen zal immers geen plaats meer zijn voor de immense kuddes van bizons en de volkeren die daar van leven noch zal er plaats zijn voor figuren als Dunbar met hun hang naar onafhankelijkheid en vrijheid. En alhoewel dit thema vaker terugkeert binnen het genre vind ik het mooi dat nu ook eens gekozen is voor de invalshoek vanuit de oorspronkelijke bewoners.

En ja de film is cinematografisch mooi, die kent een aantal erg mooie beelden. Het is ook echt zo'n film waar ze in amerika bijzonder goed in kunnen zijn. Groots, episch met overweldigende beelden en muziek als het goed gedaan is kan ik daar erg van genieten. Dances with Wolves stelt op dat gebied niet teleur. Zo is de jacht op de bizons erg sterk gedaan. Weet nog dat dit behoorlijk indrukwekkend was op het grote doek maar ook op een 71cm breedbeeld doet dit het gelukkig nog steeds bijzonder goed. Daarnaast vind ik de portretering van de Sioux indiaanen erg gepast en niet overdreven geromantiseerd.Er wordt sterk geacteerd en ondanks de lange speelduur verveelt de film eigenlijk nergens, het blijft allemaal meeslepend en fascineerend.

De minpuntjes dan maar, film leunt soms wel een beetje naar het sentiment maar eigenlijk mag dat best ook wel eens. De romantische liefdesaffaire was naar mijn smaak ook net iets te uitgebreid.

Dances with Wolves, zeker een goede film die de moeite waard is om gezien en herzien te worden, 4 welverdiende sterren haalt dit schitterende regiedebuut van Kevin Costner dan ook makkelijk.

Tenslotte nog een vraagje. Waar focust de 4 uurs versie zich nu meer op tov de normale versie?

Ik niet... Juist de schoonheid en het ontbreken van het morele verval of echte heftige emoties vind ik een niet zo'n gelukkige keuze. Het voelt toch wat wrang omdat zo'n tragische gebeurtenis bijna "geromantiseerd" wordt gebracht. Ik kan de keuze echter ook wel begrijpen, het zou de film een stuk ongemakkelijker maken en ik vraag me ook af of het wel haalbaar en/of aanvaardbaar zou zijn aangezien je hier wel met nog erg jonge kinderen te doen hebt.

Verder vind ik dit uiteindelijk best een heel behoorlijke film hoor, zeker wel aangrijpend en emotioneel en bovendien zeer sterk geacteerd door de jonge cast. Mooie, fijne sfeervolle plaatjes ook waarin alle seizoenen in Tokyo wel aan bod komen. Ook prettig om eens een Aziatische film te zien waarin wel normale natuurlijke dialogen voorkomen, eigenlijk vond ik de film ook helemaal niet zo Aziatisch aandoen. Qua opbouw en verhaal doet het zelfs vrij westers aan. Ook de hier nogal veel geroemde subtiliteit vind ik nogal overroepen eerlijk gezegd. De film speelt namelijk wel heel duidelijk op het gevoel van de kijker in met bepaalde sentimenten (niet dat ik dat overigens erg vind, van mij mag dat wel als het mooi gedaan wordt). Zo vind ik de scène waarin Akira zijn jongste zusje mee uit neemt voor een wandelingetje echt prachtig (alleen al door het geweldige typisch fenomeen van de "piep-sandaaltjes"). Eigenlijk vindt ik dit stukje uit de film nog aangrijpender dan de begrafenis omdat je als het ware het noodlot al voelt hangen boven de kinderen. Er staan echter ook zat scènes tegenover waarbij ik makkelijk even thee kon gaan zetten zonder al te veel te missen.

De film duurt mij dus ook wel wat te lang en de samenhang was niet altijd even sterk, denk dat de film beter was afgeweest met een compactere speelduur om zodoende meer als een harde vuiststoot aan te komen... Nu is het een lange dromerige film geworden maar helaas is de realiteit alles behalve dat. Mooie film maar heeft niet de impact die het op mij zou kunnen hebben gehad.

3.5*

Ben lang niet zo enthousiast als mijn bovenbuurman over deze Anderson film. The Royal Tenenbaums en vooral The Life Aquatic... vond ik veel vlotter, grappiger en scherper. The Darjeeling Limited vind ik nogal een suffig filmpje eigenlijk.

3 van die slome semmelaars met een batterij aan Louis Vuitton koffers op een soort van spirituele reis door het grote India. Dit alles in een hip retro jaren '70 jasje. Meeste situaties waarin de 3 terecht kwamen vond ik nogal geforceerd aanvoelen. Zowel de als grappig bedoelde dialogen en scènes als het drama het werkt nauwelijks. Alles sukkelt ook maar op een ontzettend gezapig tempo door en het gaat ook nergens heen. De uiteindelijke climax is uiteindelijk gewoon teleurstellend, de scènes in het klooster behoren tot de meest saaie en nietszeggendste van de film.

Erg jammer want op zich kan ik een lekker op dreef zijnde Anderson best waarderen maar hier schiet hij zijn doel echt voorbij. Het kortfilmpje Hotel Chevalier vind ik zelfs stukken beter al was het maar om dat daar wel lekker scherpe en goed doordachte dialogen inzitten.

Handjevol leuke scenes (het begin met Bill Murray ), de leuke Indiase kleurtjes, Owen Wilson en Rita zorgen nog voor een 2.5*

The Dark Knight is het een hype? Jazeker wel. Is het een vermakelijke superhelden film Ja ook dat is het zeker. Maar is deze film nu zo veel beter, anders of origineler dan andere goede genre genoten zoals X-Men, Ironman of Spiderman Spiderman staat zelfs ondanks het mindere 3e deel nog steeds voor bij op punten tov Nolans Batman.

Eigenlijk had ik wel iets meer verwacht na de monsterscore hier en op IMDB en de veelal jubelende en lovende woorden van de doorgaans kritische pers. De film die het superheldengenre heeft veranderd? De film die de spiegel is van de amerikaanse maatschappij anno 2008? Ja, Batman is zelfs beschuldigt van enig realisme in de serieuze pers zelfs!?! Alsof dit ook maar iets meer met realisme te doen heeft dan bv een Cloverfield. Hilarisch commentaar blijkt achteraf. Enige waar ik het wel mee eens ben is dat Batman de grote "Joker-show" is geworden. Heath Ledger zet een geweldige weirde en freaky badguy neer (de scene met het potlood ). Maar oscarwaardig? Mwah zo'n sterke acteur heb ik Ledger nu ook nooit gevonden, het is gewoon jammer dat we niet weten hoe hij zich zou hebben ontwikkeld maar om hem nu door zijn Joker rol meteen de hemel (excusez le mot) in te prijzen als groots gaat me wat te ver.

Goed, zoals ik al zei The Dark Knight is een behoorlijke en wat donkere actie/superhelden film geworden. Beter dan zijn voorganger Batman Begins die zich vooral focuste op hoe Batman in de wereld kwam, iets wat ik gewoon niet zo boeiend vind (daarom is het tweede deel van Spiderman ook beter).
De badguy steelt hier de show ten opzichte van de wat grijze (vleer)muis Bale, die nogal droogjes speelt. De rest van de cast met Eckhart en Caine voorop doen het ook prima trouwens. Oldman is ook leuk maar die kan beter.

Maar verder waar onderscheidt Batman nu zich precies in met andere vakbroeders? Geen idee... De actie is goed en mooi "over-the-top" met coole en flitsende gadgets. De film kent dezelfde cheesy oneliners en moraaltjes die het genre eigen zijn. Net zoals de nodige plotgaten en sterke staaltjes die je als kijkers door de vinger moet zien (doe ik trouwens met liefde en plezier bij dit soort films). Ook de muziekscore is dramatisch en zwaar aangezet door Zimmer gecomponeerd en biedt dus ook niets nieuws onder de zon.
Ja Batman is een twijfelende held en niet onkwetsbaar en laat zelfs het leven van een van zijn geliefde door de vingers glippen. Maar ook dit is niet uniek en is al vaker vertoond.

Jammer ook dat de film net te veel op moraallesjes drijft (bij het sadistische experiment van The Joker met de twee veerboten ligt het er wel erg duimendik bovenop) en dat de film neigt naar een soort van niet terecht realisme. Gotham City is gewoon NYC geworden en het hele stilistische strip element is verdwenen. Nu is het weer de zoveelste film met ontploffende gebouwen en vluchtenden meutes waarin Amerika zijn 9-11 trauma lijkt te willen verwerken. Het is het soort realisme waarop ik in een film als Batman nu niet perse zit te wachten... Superhelden films horen gewoon een bepaald campy of pop element te bezitten omdat, laten we eerlijk wezen, het natuurlijk gewoon allemaal grote onzin is! Enige relativering is dan ook wel op zijn plaats en dat ontbreekt er hier nogal eens aan.

Ik hou het op een bescheidde 3.5* voor de prima actie, de grimmige sfeer en een sterke badguy. Ook fijn dat er weer een film is die de tijd neemt om het verhaal te vertellen en het niet afraffelt in een krappe 90 minuten. Maar waarom deze film nu zo bewierookt wordt? Beats me...

Mjah, ik had toch een beetje gemengde gevoelens na het bekijken van deze docu. Laat ik er maar mee beginnen dat ik niet twijfel aan de integriteit en de bedoeling van de maker. Iedereen weet dat er op het afrikaanse continent al vele lange jaren dingen behoorlijk scheef zitten. Armoede en uitbuiting bij de bevolking, burgeroorlogen, scheve economische verhoudingen en AIDS teisteren grote delen van dit werelddeel. Hongerige kinderen en uitgemergelde zieke jonge mensen laten mij zeker niet koud en ik vind het goed dat daar aandacht voor gevraagd wordt. We mogen in het westen niet de ogen sluiten voor die problemen maar of ik nu helemaal gelukkig ben met de aanpak van deze oostenrijker is een andere zaak.

Darwin's Nightmare is een persoonlijk document, een opinie, een visie van de filmmaker net zoals de docu's van Michael Moore dat bv zijn. Echter waar het bij Moore wel duidelijk is dat het de mening van de persoon Moore betreft kan ik dat hier niet altijd zeggen. Vind het ook een beetje flauw om het dan ook maar te gooien over de boeg van de visuele armoede bij de kijkers.
De docu is zonder meer erg suggestief en er worden bewust of onbewust verbanden gelegt die volgens mij helemaal niet zo direct te leggen zijn. Een en ander zorgt voor een erg eenzijdige en misschien op sommige plaatsen wel onjuiste belichting van de complexe problemen die er zeker zijn.
Het lijkt uit deze docu alsof de export van de vis naar Europa direct te linken is met de dreigende hongersnood maar dat lijkt me niet juist. De hongersnood komt door droogte en het mislukken van de rijstoogst. Ook de connectie met AIDS, prostitutie en straatkinderen is niet juist. Dit zijn geen specifieke problemen die spelen in afrika, die te maken hebben met de ecologische verstoring rond het Victoriameer. Het zijn problemen die voortkomen uit armoede, uit het feit dat te veel mensen van het platteland trekken naar de plaatsen waar werk te vinden is (de steden) om er vervolgens achter te komen dat er toch niet genoeg werk is. Dit probleem speelt in bijna alle ontwikkelingslanden en globalisering is daar maar ten dele schuldig aan.
Ook de sugestie dat organisaties als de VN oorlogen sponsoren in Afrika, met behulp van goedkope russische vrachtmaatschappijen, gaat mij te ver. Evenals de bewering dat vele afrikanen op oorlog zouden zitten te wachten om er dan finacieel beter van te worden (dat is natuurlijk grote onzin, daarvoor hoef je alleen maar te kijken naar de humanitaire ramp die oorlog is).
De documentaire lijkt ook wel gemaakt vanuit een soort van westers schuldgevoel maar werkt daardoor ook stigmatiserend. Zo van wij het rijke westen zijn de boosdoeners en de afrikanen zullen de eeuwige slachtoffers blijven. Een boel problemen in Afrika zijn uiteindelijk ook intern (kijk naar wat er in Zimbabwe gebeurt is) de oplossing zal dus eindelijk ook van de afrikanen zelf moeten komen. Ik ben dan ook erg benieuwd wat een afrikaan van deze documentaire zou vinden.

Een intressant en zeker urgent onderwerp dat door te veel aan suggestie, te veel aan persoonlijke inkleuring, te veel aan zogenaamde waarheden die niet zo duidelijk en glashard te stellen zijn, bij mij iig behoorlijk aan kracht moet inboeten. 3*

Gaat wel, deze remake. Het origineel uit de jaren '50 heb ik overigens nooit gezien maar gezien de koude oorlog dreiging waren films over totale vernietiging van de aarde toen aardig populair. De koude oorlogsdreiging uit het origineel is hier vervangen door een meer "Al Gore-ish"- achtige milieuboodschap.

Wellicht beter geweest als het daar bij gebleven was maar natuurlijk moet er in Hollywood altijd aandacht zijn voor het persoonlijke verhaal. Dus is het Connely en haar aangenomen zoon (ja moeilijk verhaal ) dat een buitenaards ras moet overhalen de mensheid te sparen. En die Klaatu trapt er natuurlijk nog in ook, ongelooflijk dat hij de neiging om het menselijk ras te vernietigen nog kon onderdrukken na een confrontatie met dat bloedirritante kind. Dat hele persoonlijke drama kan me totaal gestolen worden. Keanu Reeves is overigens wel perfect gecast als buitenaardse droogkloot.

Gelukkig was de vernietiging van de aarde al gedeeltelijk in gang gezet en kan er iig nog genoten worden van enkele mooie special effects. Die robot zag er best tof uit en ook zo'n Bijbelse sprinkhanen plaag past wel mooi in het plaatje van de apocalyps.

2.5* lijkt me voldoende.

Alweer een klein pareltje van Malick (van wie ik nu alle 4 zijn films heb gezien). Het blijft voor mij toch wel een bijzondere filmmaker, erg jammer dat hij zo'n lage productie heeft overigens.

Thematiek ligt in de lijn van zijn andere films waarbij mensen op zoek gaan naar het paradijs maar dit nooit en te nimmer zullen kunnen vasthouden. In dit geval is het paradijs de agrarische gemeenschap in amerika begin vorige eeuw waar mensen nieuwe horizonten en vrijheden zoeken in een eindeloos landschap. Malick weet dat paradijselijke weer zeer mooi in beeld te brengen, cinematografisch is Days of Heavenn om de vingers bij af te likken. Dit alles ondersteunt door de prachtige muziek van Morricone. De film heeft soms zelfs wat surrealistische trekjes waarmee Malick zijn dromerige sfeer vaak nog extra kracht bij weet te zetten. Dromerigheid die ook zit in de montage van de scenes, de lanschappen met de bijna voelbaar ijle lucht op de amerikaanse hoogvlakte, de zonsondergangen, de ongrijpbare personages... Het geeft een wat melancholische sfeer aan zijn films waarbij de natuur en het landschap sterker is en de mens slechts vergangkelijk , de mens als klein onderdeeltje van het grote geheel (een gevoel wat ik bij veel films van Kubrick bv ook heb).

Het einde van het pardijs mag trouwens niet minder dan indrukwekkend en spectaculair te noemen zijn.

Qua verhaal vond ik de film dan helaas wat minder intressant dan The Thin Red Line en Badlands, het blijft toch hangen in een wat gezapig liefdesverhaaltje.

Desondanks 4 welverdiende sterren.

Wazige maar gave film, typisch Jarmush ook. Dat wil zeggen bizarre personages,die constant onderweg zijn, bevreemdende dialogen, een nogal apart gevoel voor humor, een film die zich via een sukkeltempo ontwikkeld en prachtig zwart/wit camerawerk.

Dead Man is een poetische trip, een spirituele reis naar...? Ja naar wat eigenlijk? Toen ik de film zat te kijken deed het me wel een beetje aan Stalker denken. Een reis naar het ultieme weten waar alle eenvoudige stervelingen op deze aardkloot aan begonnen zijn op de dag dat het levenslicht werd gezien. Maar ook iets wat in de hectiek van het (westerse) leven vaak is verloren gegaan. Zoiets dus
Jarmusch bekleedt zijn reis wel met meer humor en verwijzingen naar de populaire cultuur, zijn personages krijgen quotes uit gedichten en songteksten.
De reis begint in Machine, wat al "The end of the line" wordt genoemd. Een smerig, donker Charles Dickens-achtig western stadje. De verwezenlijking van het aardse doucheputje, zweet, hoeren, drank, geweld, modder. Door het noodlot moet Blake dit oord verlaten en onder begeleiding van zijn spirituele gids, de Indiaan Nobody, en achternagezeten door een drietal geschifte premiejagers onderneemt hij een gewelddadige reis naar een beter iets, een spirituele verlossing. Volgens mij door de kijker vrij in te vullen wat dit dan is...

Depp is prima in zijn rol als schuchtere accountant die zich ontpopt als een van de meest gezochte outlaws van het Wilde Westen. Een veel meer ingetogener rol dan zijn capriolen uit Pirates of Fear and Loathing, deed me bv meer denken aan zijn optreden in Edward Siccorhands. Verder zijn de andere rollen echt lekker bizar. Zo'n Indiaan Nobody, die vooral in gedichten en raadsels spreekt, een fabrieksdirecteur die tegen zijn opgezette beer praat, een premiejager die met een knuffelbeer slaapt, Iggy Pop in een jurk die zijn eigen interpretatie geeft van Goldie Locks. Hoe verzin je het? Maakt niet uit, heb er veel plezier aan beleeft.

Het zwart/wit camerawerk van Robby Muller is fantastisch, blijkt toch iedere keer weer een vruchtbare samenwerking op te leveren samen met Jim Jarmush. Daarbij komt de muziek van Neil Young, die ik och wel erg mooi vind passen in deze Dead Man. Het breekt ook met wat bij een western zou horen en werkt daarom extra bevreemdend.

Meer dan prima film dit. 4 dikke sterren voor mijn 1111e stem op de site.

Magertjes, deze hypothetische mockumentary. Ben absoluut geen fan van Bush maar vind het toch wel wrang een levend iemand dood te verklaren. Het is ook een echte anti-Bush film geworden en eigenlijk is dat meteen de grootste zwakte die Death of a President heeft.

De film lijkt namelijk hypothetisch maar is dat verre van. Het is gewoon (al dan niet terechte) kritiek op de maatregelen die de Bush regering heeft genomen na de aanslagen van 9/11. Het is in die zin een sterk gekleurde film en bovendien gewoon een herhaling van stappen en dus verre van origineel. Het hele riedeltje van toen komt alsnog een keer aan bod. Als dit je als filmmaker zo dwars zit maak dan gewoon een goede docu over de nasleep van 9/11. Ook wordt de VS wel erg afgeschilderd als een of andere bananenrepubliek, want zelfs na 9/11 waren er vanuit de politiek en rechtelijk macht zeer kritische geluiden te horen richting Bush en aanhang. Het kritiek in deze film wordt echter vooral geuit door in staat van beschuldiging gestelde minderheden zoals afro-amerikanen, linkse demonstranten en moslims.

Ook vind ik lang niet alle geïnterviewde even sterk of realistisch overkomen (het hoofd beveiliging dat bijna in snikken uitbarst en de politiechef die alleen maar steeds het gebruik van geweld goedpraat ). Soms is het echt behoorlijk tenenkrommend.
Wat ik wel vrij sterk vond is de manier waarop de bewijslast wordt doorgevoerd om maar vooral snel richting een dader te kunnen wijzen. Ook het gebruik van echte nieuwsbeelden (zoals die van de begrafenis, ik denk van ex-president Reagan) verhoogt het realiteitsgehalte van deze nep docu.
Helaas zakt de film na de eerste helft behoorlijk in en eigenlijk vond ik de uiteindelijke uitkomst nogal slapjes.

Ik kom echt niet veel verder dan een kleine 2.5*. Eigenlijk vooral omdat ik de aanpak redelijk origineel vind. Helaas wordt er veel te weinig boeiends mee gedaan.

Opnieuw een plezante film van nonkel Quentin.

Dit was de laatste die nog open stond van de beste man zijn films en nee daar is geen speciale reden voor dat is uiteindelijk gewoon toeval. Snap de lage score ook niet zo want dit is gewoon in alles een Tarantino film. Misschien niet zo ingenieus als Pulp Fiction, niet zo gedreven als Resevoir Dogs of zo sfeervol als Kill Bill maar toch nog altijd een bovengemiddelde amusante en entertainende film. Al had hij wel wat minder nadrukkelijke stijlelementen mogen gebruiken maar goed...

Tarantino is een regisseur met een krachtige signatuur, een duidelijk herkenbare stijl in alle films die hij maakt. Dat maakt zijn versie van een Grindhouse B-film dus in de eerste plaats geen Grindhouse B-film maar eerder een typische Tarantino film. En ja, ik geef toe dat is leuker voor de fans dan voor diegene die toch al niet zo veel met zijn werken stijl hebben...
Tegelijkertijd is iedere Tarantino film sterk en uniek genoeg om stevig op eigen benen te kunnen staan en de kop ver boven het maaiveld uit te steken.

Ook Death Proof, Tarantino's verzameling van te gekke muziek, American Muscle Cars, strakke kontjes en een geflipte stuntman Mike was weer een waar plezier om gezien te hebben. Het is en blijft een vakman pur sang en mooi ook dat in iedere film zijn liefde voor het medium zo nadrukkelijk spreekt. Ik kan daar als mede filmfan wel van genieten.
Het oeverloze geouwehoer van die meiden, een 'damn sexy' lapdance, een ultiem coole witte Dodge Challenger en een nog coolere Earl McGraw en natuurlijk Quentin als, niet onverdienstelijke, barman maken het al meer dan de moeite waard.
De tweede helft van de film wordt er een tandje bijgeschakeld en ligt de nadruk meer op de actie en pulp elementen. Stuntman Mike krijgt het maar moeilijk met zijn dametjes...

Leuke film, die ik nog eens nodig moet herzien zonder irritante reclameblokken ertussendoor.

Zeker een mooie 3.5*

Best vermakelijke 'no-brainer'. Bevat precies die ingrediënten die (vooral) het mannelijk deel van de natie graag wil zien naar een dag noeste arbeid.

Auto-achtervolgingen, veel geweld, veel kogels, veel dooien en vooral veel pyrotechnisch gestunt. O, ja en een paar hete chicka's natuurlijk... Testosteron stroomt in overvloed.
Echt origineel is het natuurlijk allemaal niet, dit concept is inmiddels al vaker en beter gedaan. Het verhaaltje is net zo ingewikkeld als Nascar-racen maar doet er eigenlijk ook maar weinig toe . De gebruikte automobielen zijn behoorlijk ruig, het camerawerk is nogal... uhmm... dynamisch. Vaak een beetje te zelfs wat de actiescènes zeker niet altijd ten goed komt. Die schildjes op het circuit deden me wel erg denken aan een Playstation gebeuren trouwens.
Statham doet wat hij moet doen en dat is vaak voor die, recht-toe recht-aan, van dik hout zaagt men planken, actiegebeuren prima. Geloof trouwens dat hij best wel wat uurtjes in de sportschool moet doorbrengen tegenwoordig, de show-off met z'n wasbordje

Ook jammer van het slappe einde (vooral dat de ontsnapping dus helemaal niet zo moeilijk bleek te zijn) en de nogal verkeerde muziekkeuze, Hip-Hop en Rock die net dat beetje street-credibility mist.

Kleine 3*

Ja dat vond ik nou ook. In eerste instantie vond ik die trouwscene en alles wat daaraan vooraf gaat ook wel vrij lang duren daarom stond deze film bij mij nog op 4*. Maar als ik er even over na denk is het juist essentieel voor de film. De overgang naar de oorlog wordt er meer rauwer, schokkender door. Ook het contrast bij de thuiskomst is des te groter. Overigens vond ik de jachtscene net zo indrukwekkend als de beroemde roulettescene. Blijft een meesterlijke film dit.

Scott combineert deze keer de teletijdmachine van prof. Barabas met Google Earth en overgiet het met de pompeuze, calorierijke actiesaus van Bruckenheimer. De beelden zijn weer behoorlijk hyperactief maar gelukkig weet Scott toch iets vaker zijn statief te vinden en wat minder vaak de zoomknop dan in bv Man on Fire. De film ziet er erg gelikt uit en heeft de juiste hippe looks.

Maar dat verhaal hé... Dat is wel erg uit een ontzettend dikke duim gezogen. Niet dat ik iets tegen fantasie in films heb, helemaal niet juist. Maar dit is, in de setting van de film die verder als een serieuze thriller is, zo onmogelijk dat het me moeite koste om in de film te komen.
De film begint op zich best aardig, er zijn genoeg onbekende factoren wat de boel lekker spannend weet te houden, echter het einde stelt teleur en is niet veel meer bijzonders dan het standaard Hollywood "The All American Hero Saves the Day- again" scenario. Washington begint trouwens ook behoorlijke Nicholas Cage trekjes te krijgen, door veel te vaak hetzelfde typetje te spelen. Jammer.
Daarnaast is een plot in "terug in de tijd films" altijd lastig maar de film spreekt zichzelf toch wel erg vaak tegen. Zo kan het nooit dat de Carlin uit de ene tijdlijn (de boot is ontploft) aanwijzingen tegenkomt (zijn eigen vingerafdrukken en bloed) van de Carlin uit de andere tijdlijn (de boot is niet ontploft). Dat wordt notabene zelf in de film zo uitgelegd En dan heb ik het nog helemaal niet over het feit dat er dus op een bepaald moment 2 Carlins rondlopen... Ja, dat kan dus niet!

Nou ja, wie 2 ogen dichtknijpt en net door zijn wimpers naar de plotholes kan kijken ziet een best aardige actiefilm. Met genoeg pyrotechnische effecten en achtervolgingen om een vermakelijke filmavond te hebben. Deja Vu goed voor 3*

Wat is dat toch met mannen, en rivieren en wildernis dat er altijd gedonder van komt? De aantrekkingskracht van het donkere mysterie, het gevaar, van de rivier die als een kronkelende slang door de duistere bossen slingert. Ik hou er altijd wel van, van die "men against nature" verhalen, de strijd tegen de elementen maar vooral de innerlijke geestelijke strijd tegen zichzelf.

Ik had ook wel verwacht dat Deliverance me goed zou bevallen maar dat de film van zo'n cinematografische schoonheid zou zijn was toch een beetje onverwacht. Het camerawerk hier is werkelijk fenomenaal! Erg strak en scherp, mooie close-ups waarbij de bossen op de achtergrond een soort ondoordringbaar groene muur vormen, en de bijna altijd aanwezige rivier, letterlijk de (bloed)rode draad door de film. Met al die geluiden van vogels, krekels, muggen en cicades die door de boxen de kamer binnekomen waan je jezelf soms net in de wildernis. Niet zo gek dus dat ademhaling en hartslag tijdens enkele ijzingwekkende (en memorabele) spannende, zenuwslopende scenes een versnellingkje hoger gaat. Dat mensen deze film 'saaiig' kunnen noemen vind ik vreemd, intens lijkt me een meer passende beschrijving. Altijd fijn als een film meer aanspraak weet te doen op de parasympaticus (over het ruggemerg) ipv de sympaticus (wat helaas veel vaker voorkomt).

De film vertelt over wat er gebeurt als er echt stront aan de knikker is, wie dan als natuurlijke leider boven komt drijven, wie na een flinke mentaale deuk toch weer de kracht vindt om door te gaan. En verrassing, het blijkt niet diegene te zijn met de grootste mond en de meest flashy horloge (geweldige rol van oer-macho Reynolds trouwens)...
Het einde vond ik zeker bevredigend, goed er volgt geen spectaculaire, geweldadige climax maar dat hoeft ook niet. De film is een chronologische vertelling, zonder kunstmatige tijdsprongen, over een totaal misgelopen kanotrip. Met de horror en traumas moeten de overlevenden nu zelf zien af te rekenen, dat kunnen ze de rest van hun leven in de zak steken...

Deliverance is een ongekend rauwe en tegelijk prachtige film. En ach, om dan ook maar even de vergelijking met Calvaire te maken. Waar Deliverance een woest stromende rivier door de gevaarlijke amerikaanse woestenij is, is Calvaire toch echt een Waals afwateringsslootje hoor

4.5* en een kanotripje door de Biesbosch zal nooit meer hetzelfde voelen... *snif*

Gelukkig worden ze nog gemaakt, goede amerikaanse films met grote namen (die in hedendaags filmland helaas steeds meer een zeldzaamheid aan het worden zijn). Maar gelukkig lopen er nog regisseurs rond als Scorsese, mijn dank daarvoor is groot

Duidelijk is dat Scorsese met The Departed geen nieuwe Taxidriver of Goodfellas heeft aflgeleverd, wel een uitermate boeiende en goed gemaakte misdaad thriller die ruimschoots boven het maaiveld van het filmjaar 2006 uitsteekt. Het origineel Infernal Affairs is mij (nog) niet bekend maar dat zal weinig afdoen aan het plezier wat ik aan deze film beleefd heb.
Plezier wat vooral zit in bijzonder mooi camerawerk en een goed opgebouwd en verteld verhaal met enkele prachtige en bloedstollende scenes. Maar vooral ook in het sublieme acteerwerk en de meer dan geweldige dialogen. Nicholson is echt de beste gangster sinds jaren op het witte doek, een demonische geweldenaar met een enorm charisma en aanwezigheid. DiCaprio heb ik zijn vreselijke, hoewel door vele geroemde prestatie in Blood Diamond, bij deze ook vergeven. Als hij dit soort rollen speelt kan het nog best eens wat worden met die gast. Damon is heerlijk onderkoeld en Whalberg is echt uitermate ammusant grofgebekt.
Ook fijn dat Scorsese zich niet verliest in de bijna verplichte doch vaak overbodige romance (was ik trouwens de enige die moest denken bij de scene, waar de vriendin van Damon hem op het kerkhof ijskoud voorbij loopt aan The Third Man?).

Hier en daar laat de man wel eens een klein steekje vallen en vooral van het einde (wat komt als een soort duveltje uit een doosje) ben ik niet helemaal gecharmeerd (denk ik). En wat zou er nu gebeurt zijn met de envelop die Costigan in bewaring had gegeven bij de vriendin van Sullivan? En wat was de rol van Whalberg nu in het grote geheel? Een klein smetje op deze verder zeer goede film. 4*

Wat te doen op een dag met zo'n somber, donker weer? Dersu Uzala kijken terwijl het buiten sneeuwt en steeds donkerder aan het worden is leek mij wel een goede keuze. Dit is ook mijn 4e Kurosawa en ik sluit me bij Freud aan, het zijn 4 wonderlijke meesterwerken en 4 prachtige filmervaringen.

De film toont de geweldige rauwe en prachtige natuur van Siberië in al zijn facetten door alle seizoenen heen. Soms mooi, groen en liefelijk met vrolijk fluitende vogeltjes maar soms ook kil, koud en levensbedreigend. De scene op het bevroren meer is werkelijk onovertroffen. Het panisch kappen van het gras tot aan het laatste zonnestraaltje. Zo mooi en tegelijk zo dreigend.
Het personage van Dersu wist me ook diep te raken. Echt iemand uit een andere tijd en plaats, Dersu en de streek waar hij leeft zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hij leeft volgens de regels en gewoontes van zijn volk en van de heuvels. De kapitein komt uit een totaal andere wereld, de wereld van onze beschaving. Zijn doel is ook om de wildernis in kaart te brengen en zo dus de grenzen van de beschaving te vergroten. Uiteindelijk wordt ook het graf van Dersu opgeslokt door de steeds verder oprukkende beschaving. Aan het einde van de film besef je pas hoe ontroerend deze scene eigenlijk wel niet is. En toch... er onstaat een mooie, menselijk vriendschap tussen die twee. En ik begreep dat volkomen want zowel de kapitein als Dersu zijn beidde ontzettend innemende en charismatische persoonlijkheden. Ontzettend sterk neergezet door de acteurs, had zelfs niet eens het idee naar acteurs te zitten kijken.
Een andere scene die me nog lang bij zal blijven is het eerste afscheid. Dersu aan de kant van de wildernis, de kapitein en zijn mannen op de spoorrails. Kippevel als ze daarna naar elkaar roepen.
Kan nog wel even doorgaan met lofuitingen over deze film, Kurosawa heeft wederom een prachtig filmisch pareltje op zijn naam staan. Ben erg blij dat ik films van die man ben gaan kijken. Beoordeling is minimaal een hele goede 4.5*, unieke film met unieke personages.

Eindelijk snap ik nu ook de symbolie van de filmposter, een poster die me al fascineerd sinds ik hem hier op de site voor het eerst zag.

Yes! Eindelijk weer eens een lekkere suspense-horror waarbij ik op het puntje van de bank heb gezeten en die me zowaar een paar keer een behoorlijk hartwip wist te bezorgen.
The Descent is een film geheel in de traditie van klassiekers als de Alien-reeks en The Blair Witch Project (en ik moest zelfs wat aan Kubricks The Shining denken) en dat is een werkelijke verademing na alle onzin, CGI horror die ik de afgelopen jaren heb aanschouwd.
Niet dat de film nu zoveel nieuws brengt, het is het wel bekende b-film horror verhaaltje waarbij de slachtoffers een voor een vakkundig en veelal lekker bloederig naar de andere wereld geholpen worden. Dit door een onbekende, boosaardige, genadeloze, monsterlijke kracht van buitenaf. Wat deze film tot een feest maakt en het b-film scenario helemaal doet vergeten is de sfeer, de timing en de dreiging die van het onbekende uitgaat. Eigenlijk zit dat allemaal wel goed in deze film, de opbouw is uitstekend, de sfeer is heerlijk donker en claustrofobisch, de belichting is super gedaan, er zitten zelfs een paar erg mooie en uiterst effectieve shots in.
En natuurlijk is er het grote kwaad wat in de duisternis schuilt, en het liefst sappig vrouwenvlees op het menu heeft. Gelukkig deze keer geen neppe CGI-monstertjes, maar ouderwetse gore en acteurs met een rubberpak En hoewel die monsters natuurlijk wel wat weg hebben van een Gollem on Steroids denk ik dat de inspiratie eerder bij deze schimmige foto en mythe vandaan komt.
Wat The Descent ook nog eens doet onderschijden van de mindere genregenoten is het fantastische compromisloze einde. Er is geen ontsnapping deze keer, victorie voor de slechterikken Heerlijk zoiets.

4* voor dit topvermaak en met Nathalie Jackson Mendoza (Juno) zou ik trouwens ook wel eens in het donker opgesloten willen zitten

De hele week geen tijd gehad om een film te kijken en dan krijg je op vrijdagavond dit voorgeschoteld Gekeken uit sociale overwegingen zeg maar... voor de rest een absolute baggerfilm van de buitencategorie. 0.5*

Ook ik heb niet zoveel met Ché Guevera in die zin dat hij geen persoonlijke held is of dat ik mij laat leiden door zijn ideaalen of filosofieën. Dat was voor mij ook niet de reden om deze film te gaan bekijken. Wat dan wel? Ben deze zomer samen met een vriend 3 weken door Spanje getrokken en die begon tijdens het reizen nogal regelmatig scenes uit deze film aan te halen. Na de vakantie ben ik deze film dus maar meteen bij de videotheek gaan halen.

Na de film gezien te hebben schaar ik me hierbij dan ook in het kamp van diegene die hier vooral een geweldige roadmovie in zien.

En als roadmovie vond ik hem zeer geslaagd. De prachtige landschappen, de geweldige nieuwe ervaringen die je opdoet, kleurrijke mensen onderweg, de vriendschap maar ook de soms flinke tegenslagen. Dat maakt reizen tot een schitterend avontuur. Maar wat ik vooral erg goed vond is dat deze film laat zien dat een mens door te reizen, door andere ervaringen op te doen, echt kan veranderen. Dat de persoon aan het begin van de reis niet meer dezelfde persoon is als aan het eind van de reis. En dat vind ik de echte essentie van reizen en dus ook van een roadmovie.

De film heeft ook wel wat kleine minpuntjes. Zo vond ik, zoals wel eerder is opgemerkt, dat het sociaal bewust worden van Ché zo nu en dan er wel erg dik boven opligt. De film komt mij vooral in het begin een beetje te gehaast over en af en toe zitten er wat slordige overgangen in.

Maar ik zie het allemaal door de vingers want het belangrijkste is wel dat ik een prettig gevoel had na het zien van de film. 4* krijgt deze dan ook van mij.

O, ja de muziek is trouwens ook super. Die brengt het geheel echt precies op de juiste zuidamerikaanse smaak.

Verrassend gave Zuid Afrikaanse SF-flick.

Had eigenlijk geen idee wat ik hier van moest verwachten. De reacties in mijn omgeving op District 9 waren overwegend toch niet echt positief te noemen vandaar dat het nog een tijdje geduurd heeft voor ik me aan de film waagde. Maw aan je vrienden heb je ook al geen ene donder als het op filmsmaak aankomt

Origineel uitgangspunt voor een SF film waarbij de Aliens nu eens de ondergeschikte partij zijn en verworden tot een soort vluchtelingen met een totaal ondergeschikte status in de Zuid-Afrikaanse maatschappij. Een gedeelte van de thematiek is natuurlijk terug te voeren op lands geschiedenis met apartheid maar meer nog zegt het wat over de huidige stand van zaken. Het verhaal van de 'Shrimps' deed me vooral denken aan dat van de recente uitbarstingen van geweld en vreemdelingenhaat in Zuid Afrika tegen emigranten uit de Afrikaanse buurlanden. Goede SF weet altijd iets te zeggen over de wereld van vandaag (al dan niet met een dikke knipoog).

En die knipoog is meer dan aanwezig in District 9. Ik stop dan nu ook met het aanhalen van enige relevantie met de werkelijkheid want wat deze film toch vooral uitstraalt is de enorme fun en enthousiasme die met filmmaken gepaard kan/moet gaan. De rede waarom ik deze film zo waardeer. Het bewijs dat je geen mega sterren en budgetten nodig hebt om een amusante en spectaculaire topfilm af te leveren.

Ik snap ook prima waarom dit project Peter Jackson zijn aandacht trok, het is een film die hij vroeger in zijn beginjaren ook had kunnen maken. Een zelfde soort passie voor gore en B-films spreekt uit deze District 9 als uit Jacksons zijn vroegere werk. De humor is cynisch met een zwart randje en zit vooral in het eerste gedeelte van de film, de tweede helft lijkt zich meer op het plot en de actie te concentreren.

De film mag dan wellicht wat onevenwichtig zij in vorm en zijn belangrijkste karakters dat wordt meer dan ruimschoots vergoed door de geweldige gedrevenheid die in de film zit. Het tempo is heerlijk rap, echt rust krijg je als kijker eigenlijk nooit en saai wordt het gewoon nergens. En hoewel het creature-design van de aliens wat beter had gekund brengen ze wel een enorm cool arsenaal aan wapens mee.

Is District 9 een B-film? Ja misschien wel maar is een B-film die die zijn status zo weet te perfectioneren tot in de puntjes nog wel een echte B-film?

Hoe dan ook, zeer zeker een aangename verrassing graag meer van dit soort films AUB.

Dikke 4* (wellicht nog zelfs met een 0,5* verhoging in de toekomst).

Mwah, wel leuk om eens gezien te hebben vooral omdat waarschijnlijk door mij gerespecteerde hedendaagse regisseurs hier toch ook vast eens naar gekeken zullen hebben.

In vergelijking echter met de spaghetties van Leonne komt deze Django nogal amateuristisch en gedateerd over. Het camerawerk vind ik zelf ook behoorlijk matig met als dieptepunt het gevecht in de saloon waar de camera erg slordig zwiept en zomaar wat lijkt te doen.
Nero speelt een aardige Eastwood-kloon maar dat is het dan ook wel zo'n beetje, de rest van de cast is niet echt geweldig en het acteren vind ik nogal wat stroef ogen. Het plot is ook wel wat erg simpel (beetje het niveau van als ik vroeger zelf cowboytje speelde met m'n vriendjes), kogels die maar niet opgaan, een doodskist met machinegeweer dat door een man met haast (het moet wel) bovennatuurlijke krachten door de prairie en over daken wordt gesleept en vooral nogal ongeloofwaardige actiescènes (die overval ) en een toch licht tegenvallend einde (had een wat ingenieuzer einde verwacht toen Django eigenlijk niet meer kon schieten omdat z'n vingers tot appelmoes waren geslagen). Wellicht dat een en ander ook de bedoeling is hoor want de film barst echt van de foute pulp-elementen (moddergevecht met die 3 hoertjes ) maar vooral door het amateurisme kon het me gewoon niet optimaal bekoren.

Niet top maar uiteindelijk toch wel grappig. 3* lijkt me voldoende.

Vooral het begin van de film is erg sterk en bijzonder. Fascineerende, tikkeltje vreemde en mysterieuze personages die leven en verliefd worden in de anonimiteit van een regenachtige en in neonlicht badende metropool Hongkong.

Waar 2046 en vooral In the Mood for... een zwoele, warme droom zijn is deze film meer een koortsige hallucinatie, met bizarre humor en geweld. Maar een goede sfeer scheppen is wel toevertrouwd aan Wong Kar Wai en beeldvirtuoos Doyle. Ook hier vond ik het beweeglijke camerawerk die de hoofdpersonen soms wel op de huid lijkt te zitten en dan weer als een soort spion door Hongkong dwaalt erg goed.

Helaas heeft een film om echt goed te worden ook andere elementen nodig en daar onbreekt het nogal aan. Zo op de helft van de film is de fascinatie voor de brei aan kunstzinnige beelden wat afgenomen en blijf ik met een vrij lege film zonder verdere interessante ontwikkelingen op het gebied van intermenselijke relaties zitten. Wellicht volgde ik hier soms iets te vaak ook Bassie's (van Adriaan) voorbeeld door de wereld eens van de binnenkant van m'n ogen te bekijken. Wellicht in een staat van meer alertheid en uitgeslapenheid nogmaals bekijken, voor nu een 3* voor het sterke en mooie begin.

Wow, lekkere film dit. Mooie plaatje, bijzonder fijne muziek en als kers op de filmtaart een sterke boodschap. Zeker de beste film uit Lee z'n oeuvre die ik gezien heb.

Film speelt zich af eind jaren '80 in een gemengde wijk in Brooklyn NY. Sterk vind ik dat Lee niet echt kiest voor een ghetto wijk, met drugsdealende gangs, drive-by shootings en leegstaande verwaarloosde drugspanden ... Nee, Lee laat zijn verhaal afspelen in eigenlijk een vrij respectabele doorsnee buurt met wel zo zijn sociale problemen maar die kan je eigenlijk overal door de Amerikaanse samenleving tegenkomen. Kinderen spelen op straat, er is zelfs een soort van sociale controle, mensen maken praatjes en kennen elkaar, er wordt gewerkt, er wordt geflirt, er wordt lol getrapt op deze bloedhete zomerdag... Niets bijzonders dus.

De mensen uit de buurt worden gevolgd in hun dagelijkse gang van zaken. De film start dan ook met een, een dag uit het leven van... gevoel. Maar toch, langzaam voel je onder de windstille, drukkende grote stadshitte dat de sluimerende frustratie van al die nationaliteiten steeds meer vat krijgt op de bewoners. De hitte, die werkt als een soort snelkookpan. Het stoomt vooroordelen, ontevredenheid en een ontbrekend gevoel van eigenwaarde tot een onvermijdelijk kookpunt.

Lee weet dit overtuigend te brengen door een fantastisch broeierig en zweterig sfeertje te creëren. Sterk, expressief kleurgebruik en camerastandpunten maken het tot een genot om je heerlijk in de film onder te dompelen. Verder is het acteerwerk, eigenlijk zonder uitzondering, bijzonder goed en sterk. Nergens wordt er te kort door de bocht of zwaar over de top gegaan. Wellicht kan je inbrengen dat de personages wat stereotype zijn maar dat vind ik geen recht doen aan de fantastische karakters. Wanneer mensen zich tot een bepaalde groep voelen aangesproken en daarbij willen horen wordt dit groepsgedrag ongemerkt gekopieerd en gaat deel uit maken van die persoon.
Er zitten enkele scènes in, die wat mij betreft, het predicaat legendarisch mogen dragen. Ik noem Radio Rakheem bij de Koreaan en die gast die over z'n witte Air Jordans wordt gereden. Hilarisch doch enigszins onheilspellend.

Spike Lee maakte deze film 3 jaar voor Rodney King, het geeft aan dat hij met Do The Right Thing, heel goed wist aan te geven wat er speelt onder de Afro Amerikaanse gemeenschappen in de grote steden van de UsofA, dat hij met deze film precies de zere plek wist te raken. (inclusief het schofterige optreden van een racistische politie) Dat meer dan 1 op 10 Amerikanen zich nog steeds een tweede rangs burger voelt.
Je zag dit ook met de recente overwinning van Obama toen eindelijk deze bevolkingsgroep zich durfde uit te spreken, een soort opgekropte trots die ineens naar buiten komt.

Film doet me terugdenken aan Rukiah, een afro-amerikaanse dame uit Atlanta waar ik een paar jaar terug een paar zeer interessante avonden mee heb gehad. Zij veranderde mijn kijk op deze problematiek en deze bevolkingsgroep meer dan Spike Lee ooit zal kunnen met een film maar toch... Hij mag best in het rijtje aansluiten.

Indrukwekkend.

4.5*

Lekkere eigenwijze film dat Dog Day Afternoon, daar hou ik wel van.

Wat de film vooral bijzonder maakt en hem een geheel eigen smoel meegeeft zijn toch de personages die het bevolken. Mooi is dat de personages lekker onconventioneel zijn. Zo is de motivatie van de master-mind achter de overval (wederom een geweldige rol van de jonge Pacino) geld te bemachtigen voor de sex-operatie van zijn homosexuele lover (je verzint het niet zoiets ). Maar uiteindelijk als we kennis maken met de vrouw van Sonny ook wel weer heel begrijpelijk Ook het feit dat niemand lijkt te weten wat zijn wat naieve, sullige maar ook labiele partner te zoeken heeft in die bank is natuurlijk eigenaardig maar draagt wel even zeer bij aan het karakter van de film.

Mooi ook zijn de talloze bijrollen, de figuren die dan de film in en dan weer uit lijken te wandelen, springen of rennen. De reacties van de media en het toegestroomde publiek (vooral als ze merken dat Sonny homsexueel is) zijn gewoon erg grappig.
En natuurlijk de dames en heer van het bankpersoneel. De humoristische details maken de film, het kauwgom-vrouwtje wat zwaait als ze merkt dat ze op TV is, de repeteer-oefening met het geweer bv. Toch vervallen de karakters niet in karikaturen, je blijft met ze meeleven en ook ik kreeg, evenals de dames in de bank, echt wel sympathie voor die arme sukkel en z'n mislukte plannetje.

Daarnaast is de hele sfeer in de film al geweldig, de presentatie is erg reportage-achtig (bijna zonder muziek enzo) alsof Lummet ook een van de aanwezige nieuwsteams zou zijn die verslag doet van het geheel. Toch wordt hier het drama en de spanning niet door uit het oog verloren, tot een paar minuten voor het eind had ik geen idee hoe het zou gaan eindigen (alsof je het live meemaakt). Film deed me ook wel wat aan Tarantino denken en laat ik net daar nu ook wel van houden zeg.

Knap staaltje cinema, zijn 4.5* meer dan waard.

Het blijft toch leuk... Horrorfilms waarin het overbekende b-film scenario met veel liefde en plezier wordt uitgewerkt. Aan de nodige clichés is dan weliswaar bijna niet te ontkomen maar dikke (film)pret blijft het.

Samen met American Werewolf in London toch een van de betere weerwolvenfilms. Zelf vind ik de acteurs in groteske carnavalsoutfit tig keer efficiënter en mooier in de film dan gebruik van halfbakken CGI. Het budget van de film zal zeker niet gigantisch zijn geweest maar problemen (zoals de transformatie) worden met veel zorg en creativiteit opgelost.
Meer nog heeft de film de juiste toon te pakken tussen spanning, sfeer, gore en humor... De scene met het vuistgevecht tussen mens en weerwolf is werkelijk te grappig
Leuk ook dat het overgrote gedeelte van de film helemaal niet in het ruige en verlaten Schotland geschoten is maar in het doorgaans liefelijke Groothertogdom van Luxemburg...

De film heeft nog wel net iets te veel voorspelbaarheid en de personages zijn ook wellicht wel net wat te stereotype. Gelukkig wist Marshall deze probleempjes te overwinnen en kwam hij hierna met het geweldige The Descent op de proppen waarin hij het hele b-film gebeuren naar een hoger plan weet te tillen.

Dog Soldiers is goed voor een prima en welverdiende 3.5*

Hypergestilleerde esthetische film van Kitano die, nadat ik 3 films van hem heb aanschouwt, wel heeft bewezen oog te hebben voor mooie plaatjes. Qua kleur en compositie ziet het er allemaal zeer gelikt uit toch vind ik dat Kitano vaak balanceert op een erg dun lijntje tussen kunst en kitsch. In Dolls lijkt het scheidslijntje soms dunner dan ooit.

De verhaaltjes, een soort van japanse folklore, na wat ik begrepen heb zijn aardig en zijn leuk met elkaar verweven. Dat de film gebasseerd is op een traditioneel japans poppenspel blijkt wel uit de minimale expressie van de hoofdpersonen die als een soort levende poppen lijken te fungeren. Ook het veelal ontbreken van enige "achtergrondruis" versterkt dat gevoel nogeens.

Toch moet ik zeggen dat ik over de uitwerking niet alleen maar mijn hulde kan uitspreken. Het verhaal over het zangeresje vond ik zelfs ronduit matig (over die muziek wil ik het helemaal niet eens hebben... brrrr) en bij het gebeuren rond de twee aan elkaar gebonden geliefden wat leuk begon kreeg ik op het laatst toch haast een Gerry flashback, en maar lopen... en lopen... door het bos... door de sneeuw....

Mooie plaatjes maar toch de minste van de 3 Kitanos die ik gezien heb vooralsnog krijgt de man het voordeel van de twijfel en staat Dolls op een voorzichtige 3.5*

Had redelijk wat goede verhalen gehoord over deze film maar na hem gezien te hebben viel hij me toch behoorlijk tegen. Het verhaal is romelig en komt pas zeer laat een beetje op gang. In het begin springt de film van de hak op de tak, situaties en personages worden zeer matig uitgewerkt, ik miste ook echt de dramatiek die toch wel bij een epische misdaadfilm past. Hierdoor ging bij mij de aandacht al snel verslappen. En ja dan gaan inderdaad zaken opvallen als ferrari's uit de jaren 80 in de 70'er jaren, of ziekenhuishemdjes afkomstig uit het Spaarneziekenhuis dat pas in 1989 is ontstaan als fusie uit de Mariastichting Haarlem en Diaconessehuis Heemstede. Kan er ook niks aan doen hoor dat ik bij mijn voormalige werkgever honderden van die hemdjes heb gezien

Maar goed terug naar de film maar. De acteerprestaties vond ik vrij mat. Frank Lammers was wel okay maar het echte dieptepunt was toch wel Chantal Jansze. Wat eigenlijk een sleutelpersoon zou moeten zijn in het verhaal is niet meer dan een leuke barbiepop die iedere keer in een ander leuk pakje, ander kapsel op het scherm verschijnt en enpassant nog wat woordjes opdreunt ook. Bovendien toen ik de 5e All Stars acteur zag opkomen moest ik wel een beetje denken; Leuk die jongens van Swift Boys zijn een homevideo aan het opnemen voor het 50 jarig jubileum van hun club.

Naar het einde werd de film nog wel spannend maar het uiteindelijke einde kwam dan weer een beetje uit het niets vallen.

En zoals andere hier al gepost hadden, het geluid is soms erg slecht. Gesprekken zijn soms niet meer dan wat gemompel en geheel onverstaanbaar wat erg irritant is.

Nou ja, naar al deze negativiteit blijft er toch nog wel een film over met enige entertainende waarde die er filmisch niet slecht uitziet. 2.5*

Ach ja, kan nu niet zeggen dat de verwachtingen zo hoog gespannen waren voor Doom, als ze nu Quake verfilmd hadden dan werd het een geheel ander verhaal

De essentie van de film is wel precies goed, hersenloos knallen op monsters, net zoals in het spelletje dus. Eigenlijk is het meer een soort van zombiefilm (ik heb er niet zoveel mee) dan een echte gameverfilming (wat dat ook moge zijn). Hoogtepunt blijft hier toch wel het first-person-shooterstukje, en dan met name dat monster wat op een mijn trapt en vervolgens in brokken snot en ingewanden neerkletterd, jummie. Ook de donkere gangen vond ik wel okay en videogame-achtig gedaan.

Grote tekortkoming van de film is dat je het na een uurtje wel gezien hebt, veel te veel van hetzelfde. En dat is jammer, mocht ikzelf deze film gemaakt hebben dan had ik me helemaal uitgefreakt op het creeëren van de meeste helse gedrochten (alleen dat rolstoelmonster was wel tof).
Ook had er wel wat meer humor in mogen zitten, het was nu wel erg strak allemaal.

Niet al te best Doom maar ook zeker niet het slechtste wat ik ooit heb aanschouwt. 2,5* voor deze SF/zombie/horror kloon.