Meningen

Vond het een heel behoorlijk actie-avontuur Sahara, niet bijzonder goed maar gewoon leuk vermaak om op vrijdagavond onderuitgezakt op de bank te bekijken. Film ziet er gewoon goed uit met een aantal prima woestijn opnames. Acteerwerk van beidde heren is ook best te pruimen vond het gekibbel tussen die twee best vermakelijk. En ja, over Cruz is al veel gezegd hier maar ik doe het gewoon nog maar een keer want wat is die vervelend irritant. Heb eigenlijk nog nooit een fatsoenlijke acteerprestatie van die dame gezien echt een zeer overschatte actrice imo en ook hier voegt ze weer niks toe aan mijn filmbeleving.

Toch vindt ik Cruz niet het grote minpunt van de film. De film loopt een beetje mank op het plot dat niet altijd even logisch is, veel te vaak op toeval berust en mij ook niet overal even goed uitgewerkt leek. Jammer. Wat een beetje avonturenfilm ook nodig heeft is een aansprekende "bad guy", en die miste ik hier ook wel een beetje.

Toch geef ik de film 3 goede sterren al was het alleen maar omdat het eindelijk weer een actiefilm is waarbij ik niet het idee had de helft van de tijd naar een videoclip te zitten kijken.

Tja, ik had dus in eerste instantie ook de NL versie in handen. Ik dacht lekker handig met Nederlandse ondertitels, bleek het de ingekleurde versie te zijn Nooit begrepen wat iemand bezielt om een zwart/wit film in te gaan kleuren, ben er verre van gecharmeerd. Afijn, ik terug naar de videotheek om te ruilen tegen de oude import-versie, die ook verre van ideaal is. Belabberde filmkwaliteit en de helft van de Engelse ondertitels valt weg omdat wit op wit niet zo fijn leest...

Echter... ondanks alles mocht het de pret niet drukken! Heb erg genoten van deze prachtige en spannende film. Het plot is simpel maar uiterst effectief. Een aantal mannen die zich vervelen, op zoek zijn naar avontuur en dringend behoefte hebben aan harde valuta's. Een gevaarlijke missie met een flinke zak geld die aan het eind klaar staat. De pikorde wordt vastgesteld en onder druk komen het ware karakter boven drijven. In die zin deed de film me erg denken aan Deliverance trouwens.

Had ook geen problemen met de lange introductie, het zet het juiste gezapige tropisch tempo, een prima "couleur local" en een uitstekend podium om de belangrijkste karakters te introduceren. Natuurlijk gaat de film echt lekker worden als er met het explosieve goedje gereden moet gaan worden, vooral als blijkt dat de regisseur nog enkele verassingen in petto heeft die ineens een heel andere draai aan de geschetste situatie geven. Vind dat de film zeker een aantal bijzonder memorabele scènes kent die zeer sterk zijn uitgevoerd. Niet in de laatste plaats omdat de rollen erg overtuigend gebracht worden.
Uiteindelijk eindigt de film ook erg bitter, wanneer de definitieve prijs, het uiteindelijke loon van angst betaald moet worden met je leven... En dat op de tonen van een vrolijke wals. Het geeft de film net dat beetje extra venijn in de staart. Wat ervoor zorgt dat de film niet slechts kan worden afgedaan als een spannend avontuur. Net zoals in het al eerder genoemde Deliverance moet er worden nagedacht over de consequenties van de daden. Vind dat wel mooie thematiek.

Ook bijzonder trouwens dat er zo veel verschillende talen gesproken worden in deze film, vaak werd er bij oudere films voor een voertaal gekozen heb ik het idee. Het komt de authenticiteit iig zeker ten goede.

Le sailaire de la Peur is meer dan een terechte Klassieker.

4.5*

Gebaseerd op ware gebeurtenissen vertelt Memories of Murder het verhaal van de eerste seriemoordenaar in de Zuid-Koreaanse geschiedenis. Verbazingwekkend genoeg vonden deze gruwelijke moorden op voornamelijk jonge vrouwen niet plaats in de anonimiteit van de miljoenenstad Seoul maar juist in de kalmte en vredigheid van het platteland. Deze film gaat in de eerste plaats niet over de dader maar handelt over de mannen die als taak hebben de moordenaar te pakken. Een interessant gegeven en uitgangspunt.

Helaas maakt de film dit maar gedeeltelijk waar. Het begin is wat rommelig en hoewel ik met regelmaat op mooie plaatjes getrakteerd werd zijn de drama en thriller-elementen vaak ver te zoeken. De film volgt dan ook een beetje iedere keer hetzelfde stramien. Namelijk dat van brute moord, vermoedelijke dader wordt bij de lurven gevat waarop een nogal onorthodoxe ondervraging volgt, bijdehand uit Seoul zegt dat het de verkeerde is en we zijn weer terug bij af.
Gelukkig wordt de film in zijn tweede uur sterker, de frustraties bij de recheceurs worden steeds meer voelbaar en zichtbaar. Een en ander komt de spanning en het drama hier zeker ten goede. Voor een groot deel ook zeker te danken aan het vrij sterke en overtuigende acteerwerk. Vooral de twee plaatselijke koreaanse dienders bedienen zich van een lompheid en grofheid die enige naam mag hebben. Duidelijk is dat ze zich bij het klasje communicatieve- en sociale vaardigheden flink hebben verslapen. Het handboek stalinistische ondervragingstechnieken van hun Noord-Koreaanse collegas heeft vast ook een vaste plek op het nachtkastje. Typisch is dat de film juist zijn humor haalt uit deze nogal soms banale grofheden. 'T is wel even wennen maar ik kon af en toe een stiekeme glimlach toch niet onderdrukken.
Verder wordt de film nogal opgefleurd door gebeurtenissen uit het dagelijks leven van de zuid-koreaan halverwege de jaren '80. Daar waar in de rest van de wereld het broeikaseffect zijn uitwerking begon te krijgen op de koude oorlog zitten beidde Koreas nog diep in de ijstijd (en sinds vandaag weer opnieuw ben ik bang). Gasalarm, verduisteringsoefeningen, studentenrellen, het zet de toon voor een land dat hangt tussen een dictatuur en een democratie.

Memories of Murder schiet mijns inziens wat tekort in vooral de eerste helft, hier had het script toch wel wat sterker mogen zijn. Gelukkig wordt het gered door sterke karakters, goed acteerwerk en mooi en sfeervol camerawerk. Uiteindelijk een mooie 3.5*

Goede film van Stone maar over de hele linie genomen toch iets minder dan zijn Viëtnamfilms. Daar vind ik het verhaal en de karakters toch wat solider, in deze film is alleen het karakter van Woods goed uitgewerkt, Belushi blijft er de hele film als een soort side-kick bijhangen.

Typisch een film die persoonlijk drama mengt met een politieke situatie in verre, onstabiele landen (net zoals Killing Fields, Hotel Rwanda dat bijvoorbeeld doen). Goed dat Stone als hoofdpersoon een anti-held opvoert, in de vorm van Woods die gestalte geeft aan de cynische, rebelse, enigzins mislukte en uitgebluste journalist met een enorme drang naar vrijheid en een voorliefde voor alles wat god verboden heeft. Zijn karakter past toch wel uitsteken bij de onstabiele, explosieve situatie in El Salvador begin jaren '80. Cowboy Woods die weer helemaal opleeft in deze hel. Ben er van overtuigd dat zijn motivaties om zich te begeven in dit wespennest realistischer zijn dan vaak menig andere film wil doen geloven.
Gedurende de hele film blijf je ook de dreiging voelen dat echt ieder moment de poep de ventilator kan raken, behoorlijk unheimisch gevoel door de hele film heen. En toch is de film op bepaalde momenten grappig, heroïsch op een eigenzinnige manier en biedt ook avontuur en spectakel.
Einde is dan ook in stijl. Geen gelukkig we zijn in weer terug in Amerika, het land van de onbeperkte vrijheid bullshit. Nee, de film blijft hardnekkig in zijn rauwe realisme tot het bittere einde.

Het is allemaal goed in beeld gebracht in de strakke manier van filmen die Stone kenmerkt. Stone die trouwens een bezig baasje moet zijn geweest in het jaar 1986 om Salvador en Platoon te maken.

Beetje lastig te beoordelen film, kent bijzonder sterke punten maar ook zo zijn zwakheden. Zou gevoelsmatig op een 3,5 a 4* uitkomen... Nog even laten bezinken om er achter te komen hoeveel indruk deze film uiteindelijk heeft weten te maken. Voor nu een ruime 3.5*.

Mjah, weet het ook niet zo met Sauna. Op de een of andere manier is het het allemaal net niet.

Ziet er visueel verzorgd uit kan niet anders zeggen, setting deed me wel wat denken aan de Hoge Venen. Echter weet de film nergens lekker te beklijven, helemaal los komt het niet (op de erg sterke laatste 5 minuten na dan).

Deed me vaker denken aan een historisch drama dan aan een horror. Veel niet zo boeiend gedoe over oude politiek aangevuld met wat pseudo filosofisch geouwehoer. Mjah, niet echt mijn kopje thee. Erik Spore is wel een sterk karakter, wellicht is zijn rode lijn de grootste verdiensten van de film.

Grootste probleem is toch wel het plot, dat is erg vaag maar niet op een lekkere manier. Kan er niet echt veel mee, het blijft maar wat zweven en ik heb geen idee welke richting de regisseur de kijker wil opsturen. Sauna is na 80min klaar en ik heb niet het idee dat de puzzelstukje (zijn die überhaupt aanwezig?) op z'n plaats zaten.

De sauna leek trouwens wel van beton... Niet echt op zijn plaats in de film (maar dat was misschien wel de bedoeling).

Gedeeltelijk geslaagd experiment 2.5* lijkt me voldoende...

Heel behoorlijke film. Moeilijk onderwerp maar integer en met het hart op de juiste plaats gemaakt. Bovengemiddeld acteerwerk en mooie plaatjes die een wat somber gevoel van eenzaamheid weten op te wekken.

Vind de film toch vooral drama met hier en daar een grappige scene maar komedie zou ik dit niet willen noemen. The Savages laat 3 mensen zien in een moeilijke periode van hun leven, mensen van vlees en bloed met realistische beslommeringen en een normale en menselijke reactie daarop. De film vliegt dan gelukkig ook nergens uit de bocht, geen melodrama, geen opzichtige tranentrekkerij. Een verademing om eens een keer "echte" mensen te zien in een dramafilm. Het is de grootste verdienste van deze film.

Alhoewel het thema vrij universeel is is de uitwerking ervan toch erg Amerikaans, net iets te voor mijn smaak zelfs. Ook had de film wel iets korter gekunt hij heeft de neiging om na de eerste helft een beetje in te kakken.

3.5*

Zeker wel een spannende film dit maar de vergelijking met Seven en Silence of the lambs zoals ik hier regelmatig lees gaat toch niet geheel op. daarvoor komt deze film op heel wat plekken echt dik tekort. Het plot is erg dunnetjes, de acteerprestaties mogen nog niet in de schaduw staan van die uit Silence of the lambs en Seven maar wat ik vooral mis is de psychologische uitwerking van de dader. Je komt als kijker niks te weten over zijn motieven.

Wat dat betreft moet deze film het toch echt meer hebben van de goor uitgewerkte scenes dan dat het een inteligente thriller is zoals beidde voorgenoemde films.

Neemt niet weg dat ik hem erg spannend vond en dat de film ook zeker wel kon blijven boeien. Er komen de laatste tijd inderdaad ook maar heel weinig echt spannende thrillers uit Hollywood. Maar echt meer dan een goede middelmaat haalt Saw toch echt niet.

Vind het hele gedoe om Saw eigenlijk behoorlijk overdreven, zulke geweldige cinema is het allemaal niet. Het origineel had nog wel iets lekker onbevangen, met die morbide, sadistische serialkiller. Gewoon een vrij onnozel verhaal met een luguber sfeertje. Prima vermaak, verder niets mis mee.

Deel 2 wil ook op dit pad verder gaan maar slaagt daar eigenlijk niet goed in. Er moet ineens teveel verklaard worden, er wordt een of andere rare theorie bijgesleept om de moorden van JigSaw te verantwoorden. Jammer en vooral onnodig, want het werd mij iets te veel onzin allemaal.

En wat heb ik een hekel aan die verklaarende beeldenseqeunties op het eind van een film, dat verpest het echt helemaal.

Ach 2.5*, soms wel spannend maar eigenlijk overbodig en te onzinnig om over een waardevolle opvolging te spreken.

Phhh, met ieder vervolg worden ze slechter en slechter...

Saw 2 was al geen briljante film maar die had tenminste nog een net wat andere insteek (een soort afvalrace met een who-dun-it erin). Saw 3 haalt vooral in de eerste helft nog niet het nivo van de gemiddelde pornofilm, alleen is de pizzajongen en de daad vervangen door nog maar een slachtoffer en nog maar eens een sadistische val. De gore neemt in dit deel epische proporties aan, het slachtafval wordt dan ook met tonnen over de kijker uitgestort, beetje lachwekkend wordt het intussen allemaal wel.
Tweede deel van de film is wel wat beter met als hoogtepunt de doe-het-zelf hersenoperatie (hilarisch.. die geluiden erbij ).
De ontknoping op het einde is voorspelbaar en erg slecht uitgevoerd. Schaamteloos wordt er een lijn uitgegooit voor een Saw 4, maar geloof niet dat ik daar op zit te wachten (van mij hadden ze er na deel 2 mee mogen stoppen).

1.5*

Ach fijnziinigheid, wie geeft daar nou om bij een film als Scarface. Ik vond het palmboom behang , de foute shirts van Pacino en vooral de bergen poedersuiker erg smaakvol anders. Maar goed ik ben dan ook iemand die bij tijd en wijle ook wel een overheerlijk broodje Kebab met vette knoflook en sambalsaus naar binnen propt, gewoon omdat haute-cuisine toch ook vaak een miniscuul gerecht op een te groot bord blijkt te zijn.

Ongelooflijk flinterdunne versie van een eeuwenoud liefdesverhaal in een modern jasje met twee totaal onintressante, saaie hoofdpersonages.

Gelukkig wordt de boel behoorlijk opgeleukt door de grappige bijrollen, en alhoewel dat eigenlijk allemaal zonder uitzondering clichematige karikaturen zijn, heb ik daar toch best wel om moeten lachen.

Film duurt gelukkig niet al te lang en de montage is lekker vlot zodat het net niet gaat vervelen. Het Schnitzelparadijs mist verder wel iedere body, ik zat echt te wachten op wanneer er nu eens iets onverwachts, origineels of gedurfts zou gaan gebeuren. Maar dat zat er niet in, het blijft allemaal erg braaf, zoetsappig en voorspelbaar.

2.5* voor de leuke bijrollen en de ranzigste keuken sinds Guesthouse Paradiso

Wat een waardeloze film dit, heb hem met moeite uitgekeken echt deze film mist werkelijk alles wat een film goed kan maken; geen goede acteurs, geen goed verhaal, geen humor en ook al geen mooie special effects... 1,5* hooguit.

Zo mijn filmisch begin voor 2009 en tevens mijn eerste Woody film...

Zat er altijd een beetje tegen aan te hikken omdat Woody Allen me niet zo meteen aan spreekt. Wat ik al wel eens meegepikt had deed me te weinig om er eens echt voor te gaan zitten. Maar nu heel Nederland vakantie heeft en dat wanneer er niet op de schaatsen gestaan wordt er voor de TV gezeten wordt en dus zodoende de hele bibliotheek van interessante titels berooft bleek te zijn, leek me een film met Scarlett Johansson nog niet zo slecht om het jaar mee aan te vangen

Scarlett was inderdaad weer prachtig maar voor de rest vind ik het maar een oubollig geheel en met een verhaaltje a la Agatha Christie. Beetje moorden voor huisvrouwen zeg maar... En ik dacht al die tijd dat Woody moeilijke relatie films maakte voor kunstzinnige intellectuelen.

Woody's humor bezorgt me ook geen maagkrampen van het lachen maar omdat een film met Scarlett in badpak (jawel!) natuurlijk nooit echt heel slecht kan zijn een 2.5*

Vooralsnog geen hevige aandrang om me fanatiek op de rest van 's mans oeuvre te gaan storten.

Mooie film die wel net iets te lang duurt. Net als in Brokeback Mountain staat er een soort van onmogelijke geheime liefde centraal, ook weer gebaseerd op een litterair werk. Typisch dat er deze keer opnieuw weer een hoop ophef aanwezig was rond de sexscenes. En dat terwijl ik het wel sexy maar toch ook allemaal vrij netjes en beschaafd in beeld gebracht vind worden... Niets wat zoveel ophef ook maar enigszins rechtvaardigt.

De setting en de decors zijn imposant en deden me denken aan die van Spielbergs Empire of the Sun (en dat is een groot compliment). Apart ook dat de film zich afspeelt in de high society kringen van China, iets heel anders dan de grauwe en harde oorlogsbeelden die je doorgaans in films krijgt voorgeschoteld. Nee, het is allemaal erg upperclass, beschaafd en stijlvol.
Het beste wat de film te bieden heeft is zonder meer het fantastische acteerwerk van veteraan Tony Leung (begin hem toch steeds meer een van de beste acteurs van de hedendaagse cinema te vinden) en debutante Wei Tang! Ongelooflijk knap dat iemand zich in haar eerste grote filmrol zo bloot kan geven, letterlijk en figuurlijk.

Centraal staat een totaal onmogelijke liefde tussen de geslepen en ervaren havik Yee en de naïeve naar liefde hunkerende studente Mai. Ze wordt eigenlijk door beidde kampen misbruikt, het Chinese verzet gebruikt haar als totaal onervaren en ongetrainde agente en voel je aan je water aan dat die Yee ook een smerig spelletje speelt met haar. De film is erg broeierig, constant denk je wanneer zal ze gepakt worden...? En dan komt Lee dan ineens met die scene in het Japans restaurant waarmee hij de verhouding op scherp stelt. Ineens vraag je je af of Yee toch ook liefde voelt voor dat meisje... Echt een meesterlijke scene! Het einde is dan wel erg wrang, dat haar hoop op echte liefde de ondergang wordt voor haar en al haar vrienden die betrokken waren in het complot.

Jammer dat de film niet over de hele linie evenwichtig is en dat het allemaal net iets te lang uitgesponnen is, vooral de aanvang gaat wel erg traag. De bijrollen hebben ook weinig interessants te bieden

Uiteindelijk blijken Lee zijn films waarin hij dichterbij zijn Aziatische roots blijft toch een stuk boeiender dan zijn avonturen in Hollywood.

Ruime 3.5*

De genre aanduiding documentaire doet deze prachtige poëtische muzikale film eigenlijk niet echt goed recht. Het is veel meer een zoektocht naar de inspiratie waaruit zoveel geweldige (alternatieve) country muzikanten en andere kunstenaars putten. Een filmische collage van moerassen, armmieterige dorpjes, kerken, mijnen en gevangenissen van arm en wit Amerika. En hoewel de film voelt als een roadtrip door de zuidelijke staten, is het niet geheel duidelijk waar de film zich nu afspeelt. Het lijkt me ook veel meer de bedoeling om de atmosfeer van deze zuidelijke staten te laten voelen en zien en er niet zo zeer een geografisch label aan te plakken. Dat werkt wel prima, het vergroot het gevoel van mysterie en ongrijpbaarheid. De film is bovendien prachtig en sfeervol geschoten en gemonteerd, erg fijn om naar te kijken en luisteren.

In Searching for the Wrong Eyed Jesus neemt zanger/poëet Jim White de kijker mee op een reis langs zijn grootste muze. Een arm, achtergesteld gebied met een sterke traditie in het vertellen van verhalen. Kleine gemeenschappen waar het aardse heftig botst met het hemelse, waar het zwart of wit is en geen grijs, waar predikanten hun publiek ophitsen door te spreken in tongen waar nog gelooft wordt in een bijna vleselijke hemel en hel. Het is ook daarom dat er zoveel bloeddorst en geweld zit in de verhalen vanuit deze traditie, want zonder het kwaad heeft ook god geen bestaansrecht.

Wat te doen als je wordt geboren in zo'n gemeenschap? Het biedt weinig toekomstperespectief en vooral uitzicht op eeuwige verveling. Wanneer je niet precies past binnen de zeer nauwe kaders van de gemeenschap wat rest er dan nog? Zoals wel vaker in de VS wordt het dan of criminaliteit of kunst waarbij het eerste natuurlijk zeker tot niets zal leiden. Mooi hoe Jim White dit uitlegt met zijn ijsje...

Het mooie van de Amerikaanse cultuur (en dan bedoel ik niet de McD) is dat het een bijzondere smeltkroes is van zeer verschillend pluimage. Amerikanen zijn ook vaak erg bedreven in het vertellen van verhalen (zie de hele film en muziek industrie). Het is natuurlijk een relatief jonge natie en waarschijnlijk is er daardoor meer behoefte aan nieuwe helden en verhalen. De eeuwenoude tradities uit Europa of Azië worden daar gemist, er wordt veel meer geput uit het dagelijks leven of de recente geschiedenis. Dat heeft, zeg maar, de meer verlichte denkers uit de noordelijke staten en steden voortgebracht maar ook uit de benauwende en bekrompen moerassen sijpelen tonen en denkbeelden die mij iig toch wel weten te raken.

Dat brengt meteen een bijzondere paradox aan het licht want je moet bijna wel een buitenstaander zijn om in de uitzichtloze dagelijkse armoe de schoonheid te ervaren. Een ambigieus gevoel wat zeker terug te vinden is in deze film, het levert een mooi en interessant spanningsveld op.

Prachtig.

4.5*

Grappige verkleedfilm van Willy de Filmclown. De humor zal denk ik niet iedereen liggen maar meestal kan ik het wel waarderen. Vooral de improvisatie stukjes van Ferrell waarin hij helemaal los gaat zijn leuk om te zien en de scene rond de pokertafel is zelfs meesterlijk

Jammer dat het verhaaltje echt wel heel standaard is en dat Woody niet genoeg tegenwicht biedt aan Ferell, dat zat in bv Blades of Glory een stukje beter.

Geinig, 3*

Mooie dromerige sfeervolle fantasie film met prachtige animaties. Dat was echt wel het eerste wat me opviel. De vele goed uitgewerkte details en het gebruik van mooie en zachte kleuren. Ook wordt er op een schitterende manier met licht gespeeld zodat de fantasiewereld uit Spirited Away helemaal tot leven komt.

Het verhaaltje is dan af en toe wel een beetje zoetsappig en het hoe en waarom van sommige zaken is ook niet altijd even duidelijk. Echter deed dit voor mij maar weinig afbreuk aan de filmervaring. Eigenlijk vond ik het wel passend dat de geestenwereld zowel voor mij, de kijker, als Chihiro veel raadsels en mysteries bevatte. In een droomwereld hoeft dan ook niet alles altijd glashelder te zijn, liever niet zelfs.

Geef de film 4* voor de prachtige animatie en omdat het weer een mooi staaltje menselijke fantasie laat zien. En stiekem omdat die liefelijke, dromerige sfeer van Spirited Away gewoon ook wel erg lekker is.

...het thema van deze vrijdagavond leek dus, na ook nog een poging tot American Dreamz te hebben ondernomen, uit te draaien op ; De amerikaanse president.
Maar helaas blijkt dit een typisch geval van "van de regen in de drup". Nu had ik het kunnen weten want wat waar valt zojuist mijn oog op, The Sentinel is van hetzelfde talent dat ons ook het geweldige S.W.A.T. heeft gebracht
Deze film is zowaar nog slechter! Natuurlijk blinkt een verhaaltje over president, geheime dienst, aanslag al niet uit in originaliteit daarnaast is de film ongelooflijk rommelig en chaotisch. Graag vermijd ik het woord MTV-achtige (*oeps*) montage. Maar een flitsende montage waarbij ieder beeld maximaal 2 sec. zichtbaar is en waar ieder denkbaar filmtruukje toegepast wordt kunnen het vreselijk beroerde script niet verhullen.
Film biedt geen ruimte aan enig degelijk acteerwerk (en dat met zo'n dure cast) en emotie. En wat gewoon echt idioot slecht is er wordt geeneens een motief voor de badguys gegeven! Wat overblijft is een absolute lege huls, dat dit dan weer in de bioscoop moet gaan draaien zeg Als er toch niets nuttigs gedaan wordt met al die filmdollars stort ze in het vervolg maar op de rekening van Madecineman. 1* voor de soms nog wel aardige scenery en die strakke latina.

Dankzij de MM-meeting in Antwerpen mijn tweede Ki-Duk en een behoorlijk apparte film is dit. Net zoals in Bin-Jip staat een bizarre, bijna onmogelijke liefdesrelatie centraal. Wederom is verbale communicatie niet de sterkste eigenschap van het koppel. Tot zover de overeenkomsten Seom is verder totaal tegenovergesteld aan Bin-Jip. Waar in de laatstgenoemde een mystieke, spirituele, romatische liefdesrelatie ontstaat in een hardvochtige urbane omgeving is hier het landschap liefelijk en sereen maar is de relatie wreed en geweldadig. In Seom zien we de meest banale zaken van mensen; piesen, poepen en hoerenloperij. De hoofdpersonen zijn gefrustreerd, doen zichzelf, elkaar en hun omgeving veel pijn en geweld aan. Toch laat Ki-Duk zien dat ook in deze totaal ontspoorde personen liefde zit. De meest bizarre uiting vond ik hiervan de bloederige vishaakjes in de vorm van een hartje, hoe verzin je zoiets!
Het spreekt voor Ki-Duk dat hij zo een wreede liefde heeft verfilmd maar ik als kijker kan hier toch een stuk minder mee dan met Bin-Jip. Enige inleving in deze gekwelde geesten is welliswaar bijna onmogelijk en dus blijft een apparte, cinematografisch uitstekende maar ook wat lege film over. 3.5*

Geen makkelijke film deze Seppuku maar ik had Samurai Rebellion al achter de kiezen dus wist een beetje waar ik aan begon.

Opvallend is de overeenkomst in thematiek tussen beidde films, want ook hier wordt het sumarai gebeuren rond eer en traditie zwaar aan de kaak gevoeld. Wederom gaat het om individuen die een zware afweging moeten maken tussen aan de ene kant plicht en de dwingende samurai-erecode en aan de andere kant naastenliefde en hun gevoel.

Wat verder opvalt is dat Kobayashi ook nu niet kiest voor het spektakel. Deze film is eerder te omschrijven als een drama of zelfs een tragedie. Maar die spaarzame momenten dat er een actiemoment wordt voorgeschoteld is ook wel meteen van zeer hoog niveau (het gevecht op de heuveltop en het meesterlijke eindgevecht diepe, diepe buiging). Het plot steekt uitstekend in elkaar en verloopt wat verassender dan dat van Samurai Rebellion. Ook de hoofdpersonages komen wat minder stijf over omdat ze door de armoede die ze ondervinden al grotendeels ontdaan zijn van het meeste protocol. Het maakt het inleven wat makkelijker in deze welliswaar erg mooie en sterke maar toch zeker ook wel wat trage en taaie film.

Seppuku zal zeker geen film zijn die iedereen zal liggen, daarvoor zitten er teveel scenes in met japanners die "slechts" een gesprek voeren met elkaar. Ik mag dat wel, het geeft de film een bepaalde rust en tegelijk ook een soort geladenheid mee. Erg fijne film die ik nog wel eens met een goede DVD-transfer opnieuw wil bekijken. 4*

Aardige film voor een verloren doordeweekse dinsdagavond waarop je nu niet meteen zin hebt in cinematografisch geweld van uitzonderlijk hoog nivo.

Het geheel kijkt lekker weg, doet nergens moeilijk en ziet er verzorgt uit. Film kent zelfs een aantal behoorlijk mooie scenes maar toch kon ik mij op de een of andere manier niet van het idee ontdoen dat ik naar een lange aflevering van een TV-serie zat te kijken. Film mist net een beetje detail en finesse. Toch een behoorlijke 3*

Serpico, jammer genoeg een beetje een vergeten klassieker. Heb me hier zelf ook schuldig aangemaakt maar dankzij een bepaalde site waar ik weleens rondhang werd het verlangen om deze film maar weer eens snel te bekijken gelukkig weer aangewakkert.

En ja dit is toch wel een film zoals ik ze graag zie! Pacino geeft magistraal vorm aan klokkeluider met rechte rug uit gewapend beton; politieman Frank Serpico. Pacino vloekt en tiert, is innemend en vrolijk, tikje eigenaardig, is gefrustreerd en zelfs angstig. Hoe dan ook ik geloofde hem in ieder scene! Misschien wel de beste rol van de man die ik gezien heb.

Daar komt bij, de meer dan ongelooflijke fotogenieke scenery van een New York in de jaren '70. Met z'n ongure achterbuurten, oude roestige amerikaanse sleeën, nauwe steegjes en brandtrappen, het geeft de film een air van stoerheid en rauw realisme die je zelden zo mooi in beeld gebracht ziet.

Film weet ook makkelijk over de volle lengte te boeien, dwaalt nergens af en heeft een zeer solide script. leuk ook om te weten dat de volgorde van waarin de scenes geschoten zijn volledig afhankelijk was van de gezichtsbeharing van Pacino

Ach ja, soms komen nu eenmaal alle filmische puntjes gewoon heel mooi op de i in het woord cinema en dan heb je een meer dan prima filmavond. Serpico is dus zo'n film zonder enig twijfel, 4.5*

En om maar met quote uit de film te eindigen;

"This is good shit, man"

Oversentimentele nietszeggende en zeverige draak gebrouwen volgens Oscarverzekerd recept.

Ik vind de film dus niet zo goed, sterker vind het nogal een vervelend Jezus-verhaaltje dat eigenlijk kant nog wal weet te raken. Buiten de aspecten die gewoon niet kloppen (hoe kan een tropische zoutwaterkwal in godsnaam overleven in ijkoud zoetwater?Om maar wat te noemen). Dat het wel allemaal heel erg toevallig is dat net al die zeven mensen net allemaal bovenaan de transplantatielijst staan en dat een donor sowieso nooit bekend is zullen we ook maar even buiten beschouwing laten voor het gemak... Ik geloofde er werkelijk geen ene sodemieter van.

Maar dat is nog niet het ergste want wat ik me nu echt afvraag, wat wil deze film nu eigenlijk zeggen??? Will Smith die een stuk lever heeft afgestaan, een lob van zijn long voor zijn broer met longkanker (wat trouwens ook dikke bs is want bij kanker kom je niet in aanmerking voor transplantatie en een mens kan ook makkelijk op een long leven), en passant nog beenmerg doneert en ook nog zijn huis heeft weggeven aan een gezin in nood is al wel een enorme streber zeg... Maar het is volgens de makers van Seven Pounds nog niet genoeg want Smith moet zelfmoord plegen om de rest van zijn organen af te staan aan zeven "goede" mensen? Alsof dat dan ineens die zelfmoord rechtvaardigt Wat een grote onzin zeg. De film gaat nergens in op ook maar een enkele ethische of morele overweging en haalt daarmee eigenlijk zijn eigen bestaansrecht onderuit. Het plot is gewoon, compleet absurd en idioot.

Goedkoop effectbejag is het eerste wat me te binnen schiet... Het is dat mejuffrouw Dawson zo'n mooie innemende verschijning is maar anders.

2* en dan ben ik in een milde bui.

Geinige film over engelse (ex) criminelen, van het type; te bruin, te vatzig, te veel aan foute goude juwelen. Voor de liefhebber deze zomer weer live te bewonderen aan de diverse costa's in Spanje.

De film doet soms wel heel erg zijn best om vooral maar snel en hip te zijn en doet een beetje denken aan een Guy Ritchie film, maar door de bocht genomen is het allemaal leuk gedaan en ziet het er heel behoorlijk uit en sommige scenes mogen zelfs het predikaat "Mooi" meekrijgen.
De rol van Kingsley is natuurlijk erg goed (heb hier Ghandi nog liggen, maar eens bekijken binnenkort met Sexy Beast in het achterhoofd ) een heerlijke, grofgebekte, psycho driftkikker zet hij hier neer. Het maakt er de confrontatie met de teddybeer des te leuker en boeiender op.
Jammer is wel dat er verder maar weinig progressie in de karakters zit, nu stoort het niet zo omdat de film maar krap 1,5 uur duurt maar het blijven natuurlijk (hoe heerlijk soms ook) gewoon wat platte typetjes. Ook jammer dat het einde zo slap en wat onlogisch is en dat het allemaal uitdraait op een Mission Impossible, Oceans 11 achtige kraak de kluis. Nee, toen Kingsley onder de zachtroze tegeltjes was verdwenen, verdween gelijk een groot gedeelte van de charme van deze Sexy Beast.

Daarom...

Ammusant, niet meesterlijk, een nette 3.5*

Grappig maar moet bij deze film gelijk denken aan de buurman van Charlie uit Two and a Half Men, bij wie zijn spulleke door zijn vrouw liefkozend dus Mr Roundthree wordt genoemd

Maar goed, Shaft... Soms is de legende groter dan de werkelijke daad dus.

De film lost de belofte over de cultstatus die deze legendarische filmfiguur heeft weten te verwerven niet geheel in.

Ja, de film heeft een heerlijk sfeertje met een hoop coole en ruwe bolster blanke pit figuren en op filmisch gebied is New York in de seventies zowieso moeilijk te evenaren qua street credibility. En uiteraard heeft de film erg lekkere muziek met het wereldberoemde themaatje dat nu alweer de hele dag niet uit m'n hoofd te krijgen is.

Tegelijkertijd zitten er in de film helaas ook wat bijna amateuristische trekjes, het acteerwerk is niet overal even overtuigend en het verhaaltje is ronduit simpel.

Maar toegegeven ook dat maakt dan wel weer deel uit van de charme van deze Shaft.

Als eindoordeel ga hier toch voor een bescheiden 3.5*. Film met enkele bijzonder vermakelijke scenes, bovendien blijft Shaft hoe je het ook wend of keert natuurlijk een kei coole Badmothaf$#@% en dat is ook wat waard

Wat een geflipte wijven zeg... Jihadi liedjes zingen voor je pasgeboren zoon

Jammer genoeg mist de documentaire inderdaad net dat beetje diepgang. Veel verder dan het geïndoctrineerde 'Inshallah' -riedeltje komen de meeste vrouwen niet. Terwijl ik vermoed dat er veel meer achter dit leed en gedrag moet zitten. Armoede, onderdrukking, geestelijke en fysieke mishandeling (of ben ik de enige die vermoed dat die brandwonden niet van een keukenongelukje zijn) er is gewoon heel erg veel voor nodig om een moeder van een gezin zich zover te laten krijgen dat ze zich opblaast in een Israëlische stad. Ironisch genoeg zitten ze in deze Israëlische gevangenis zeer waarschijnlijk veiliger dan thuis....

Niet dat ik had verwacht dat deze documentaire nu met antwoorden zou komen maar de vrouwen zijn en blijven erg gesloten. Slechts op een enkel onbewaakt ogenblik lijkt de camera een glimp van hun ware aard en twijfels te kunnen vangen.

Interessant genoeg omdat een blik gericht wordt op een wereld die doorgaans voor de meeste van ons gesloten zal blijven.

3*

Interessante en unieke film, goed gekozen onderwerp maar ook niet geheel vrij van enige zwaktes.

Op de eerste plaats is het een mooi geschoten film, niet het rauwe hand-held documentaire- achtige aandoende wat bij dit 'genre' erg in zwang lijkt te zijn de laatste jaren. Nee, prachtig belichte en uitgekaderde shots, lange tracking shots omlijst met mooie muziek. Absoluut de sterkste troef die Shame uitspeelt is het fenomenale acteerwerk, van met name Fassbender natuurlijk die een zeer geloofwaardige getroebleerde eenzame verslaafde neerzet. Een onsympathieke klootzak maar toch voelde ik uiteindelijk wel iets van medelijden voor hem. De bijrollen zijn eigenlijk zonder uitzondering trouwens ook allemaal erg goed hier.

Ik deel niet de mening dat de film op het einde de fout maakt om moralistisch te worden of dat de zelfmoord van Sissy overbodig zou zijn geweest. De zelfmoord maakt imo duidelijk hoe diep de verslaving zit bij deze man. Hij ziet gewoon niet dat mensen in zijn omgeving, waar hij ongetwijfeld van houdt en die ook op hem geven, het erg moeilijk hebben. Duidelijk dat Sissy ook een kutleven heeft en dat haar roep om aandacht vooral een hulpvraag is aan wellicht de enige persoon in deze wereld die ze vertrouwd en die ze familie kan of wil noemen... Echter is Branon zijn emotionele vizier zo vertroebeld door zijn verslaving dat hij het gewoon niet ziet tot het te laat is. Het einde is volgens mij ook gewoon open voor eigen interpretatie, althans ikzelf had niet het idee dat hij nu van zijn verslaving af was of niet. Ik bedoel gaat hij nu wel of niet achter die vrouw uit de metro aan? Overigens was dit nu dezelfde vrouw als uit het begin van de film? En zag ik het nu goed dat ze itt tot de eerste scènes geen trouwring meer aanhad? Dat laatste shot uit de film en de mogelijke betekenis houdt me nog steeds bezig iig...

De film kent enkele erg sterke scènes die goed de impact van een (seks)verslaving weergeven. Zo las ik dat het vreemd was dat zijn baas (en vriend) niet verder onderzoek deed naar de besmette PC. Echter komt de constatering dat hij niet gelooft dat zijn vriend en een van zijn beste medewerkers zo'n zieke geest kan hebben gewoon keihard aan. Ook de scene in die vieze homobar is erg sterk. Tot dan doet Brandon het met vrouwen waarvan je als kijker nog kan denken; Tja allemaal mooie vrouwen, ik zie het probleem nog niet zo erg. Echter maakt deze scene genadeloos duidelijk dat zelfs dat hem niet meer uitmaakt. De eenzaamheid die daar vanaf druipt is bijna onthutsend.
De seks in de film is niet geil of opwindend, het is gevoelloos, lelijk zelfs. Een automatische handeling zonder emotionele betrokkenheid, alsof je een pak suiker openmaakt. Enige uitzondering hierop is de seks met zijn collega. Daar gebeurt ineens iets tussen twee mensen, fascinerend om te zien. Hoe Brandon plotsklaps ook zijn eigen zwakte ontdekt en dat er nauwelijks meer een uitvlucht uit deze ellendige situatie voor hem is. De verslaving is sterker dan zijn eenzaamheid...

Shame is een erg kille, bijna nihilistische film (soms een beetje too much voor mijn smaak zelfs). Hier en daar twijfel ik wel of McQueen niet wat zijn doel voorbij schiet met de hoeveelheid en expliciteit aan seksscenes? Alhoewel ik begrijp waarom en wat hij hiermee wil bereiken bestaat de kans dat mensen het vooral over deze scènes zullen hebben en de rest, de eigenlijke kern, vergeten...

Lastige film om te beoordelen wel, zit constant te twijfelen tussen een 3.5* of een 4* maar neig nu uiteindelijk toch meer na het laatste.

4*, dan toch voor deze uniek ongepolijste filmdiamant.

Jawel, ik ga mij ook in de groep aanhangers scharen die vinden dat Shane meer verdient dan de aardige 3.5(-) waar hij nu op hangt. Geweldige western die me inderdaad vaak deed denken aan de "moderne" westerns van Leone en Eastwood.

Dit komt met name door het totaal ontbreken van enige glitter en glamour. De meeste opnames zijn gemaakt in de buitenlucht de weidse hoogvlakte en de machtige bergen van de Rocky Mountains vormen een indrukwekkend natuurlijk decor. De nederzetting oogt echt authentiek en ademt geheel de sfeer van de pioniersgeest. Openheid, eenzaamheid en ruigheid ik geloof echt dat dit het land van de onbegrensde mogelijkheden was zoals het eind 19e eeuw erbij moet hebben gelegen.

Ook de boeren, en rangers ze ogen als de ongeschoren, rauwe en zwetende mannen die we ook kennen uit de westerns van Leone. De cast past dan ook perfect in deze magnifieke setting.

En dan ineens uit het niets is daar Shane, een eenzaam mysterieus figuur waarvan we eigenlijk niets te weten lijken te komen. Is hij de held van de film? Ik vond het iig geen traditionele held zoals ik verwachte in een western uit 1953. Het belangrijkste gevecht wat Shane in deze film levert is imo ook niet tegen de bandieten, maar vooral tegen zichzelf.

Moet ook zeggen dat ik de gevechten helemaal niet zo amateuristisch vond hoor. Qua sfeer (die saloon is absoluut geweldig!) en opbouw vind ik ze zelfs erg sterk, ook het gebruik van verschillende camerastandpunten gedurende de gevechten zorgen voor een behoorlijke dynamische beleving.

En die bandieten, zijn ze echt zo door en door slecht? Er zit meer achter het verhaal dan je in eerste instantie zou denken. En dit is dan ook meteen een van de sterke punten van Shane. Deze film is geen standaard actie/western maar is net zoveel een prachtig drama over de amerikaanse geschiedenis, een geschiedenis over mensen die de grenzen opzoeken om een nieuw bestaan op te bouwen. Een geschiedenis vol met conflicten waarin mensen als Shane maar ook Stryker en Scarlett hun aandeel hadden.

Shane is een erg mooie gelaagde film waarin voor de kijker veel te ontdekken valt. Bovendien is het een goed uitgebalanceerde combinatie van western en drama. Ik ga voor een goede 4* maar sluit een verhoging absoluut niet uit.

Inderdaad prima vermaak. Niet te moeilijk wel erg leuk en erg brits. Vond het gedeelte pre Z-day bijna net zo leuk als het gedeelte dat daarna volgde.

Het was al best weer een tijdje geleden sinds ik deze film had gezien. En alhoewel ik het toen wel een goede film vond was ik toch wat verbaast over de wel hele hoge positie in de top250. Gisteren heb ik hem weer eens bekeken en ik moet zeggen... mijn menig hierover is niet veranderd.

Het is natuurlijk allemaal zeer knap verfilmd en ook het acteerwerk is prima. Het verhaal over vriendschap en hoop en wanhoop in de gevangenis is goed uitgewerkt. Maar daarnaast is de Shawshank Redemption bij vlage toch ook wel erg klef en sentimenteel en sommige scenes en thema's zijn gewoon ronduit cliche. Het ruwe dagelijks leven in de gevangenis wordt wel aangehaald maar toch blijft de film daar heel keurig en braaf in. Niks mis mee verder hoor alleen blijf ik me toch een beetje verbazen over die nr2 positie.