Meningen

Vorig weekend getipt over deze film hier op de site en gisteren bekeken. En ja hoor, dit soort films liggen mij wel. Knappe misdaad film met een goed uitgewerkt plot, boeiende personages die uitstekend vertolkt worden en een sfeertje om de vingers bij af te likken.

Geen van de belangrijke karakters is eigenlijk erg sympathiek, alle lijken ze er een verborgen agenda op na te houden. En waar de ene een pennenlikker is die over lijken gaat om z'n carriere vooruit te helpen zijn de andere twee niet te beroerd om het zo nu en dan voor eigen gewin niet al te nauw te nemen met de regels binnen het korps. En toch weten deze personges je langzaam maar zeker te grijpen en je zo de film in te trekken, want waarom zijn deze mannen uiteindelijk geworden zoals ze zijn?

Het plot mag dan goed in elkaar zitten en uitgewerkt zijn toch vind ik dit niet het meest bijzondere aan de film. Vooral mooi vind ik dat de focus echt bij de personages wordt gehouden, de karakters maken echt de film in dit geval en gelukkig kunnen de acteurs dit ook prima dragen want er wordt uitstekend en overtuigend geacteerd. Dit wordt perfect aangevuld door het mooie strakke camerawerk dat de personages schitterend uitkadert tegen sfeervolle achtergronden van een LA uit de jaren '50. Gelukkig is de film ook niet overgestilleerd, de beelden en locaties komen erg realistisch en naturel over. Samen met de uitstekend gekozen muziek maakt dit dat de Stad der Engelen zoals het er in de jaren '50 bijlag erg overtuigend in licht gevangen wordt.

Heerlijke film, een grote Hollywood productie waarbij ik denk; "Zo kan het dus ook..." 4* lijkt me een mooie score voor LA Confidential.

El Laberinto del Fauno is een duister sprookje binnenin een duister sprookje. De film is erg grauw, duister, keihard en biedt uiteindelijk weinig mogelijkheid tot ontsnapping of een happy-end. Het rekent flink af met het beeld van sprookjes zoals dat vaak door Disney en consorten gebracht wordt. Gelukkig zag ik deze film zonder al te veel voorkennis, waardoor de eerste klap dan toch altijd weer de hardste blijkt te zijn, het zuigt in een klap alle mogelijkheid tot een vrolijke fantasiewereld uit de film. De toon is definitief gezet.

Dat de film een vermenging van de fantasiewereld van het meisje zou zijn met de harde realiteit van de oorlog is volgens mij slechts gedeeltelijk waar. Want wel beschouwt is het verhaal van de kapitein, de moeder en de rebellen ook een sprookje compleet met de moraliteit die hierin verwerkt is en de tegenstellingen tussen goed en slecht. De kapitein is het beeld van de bekende "boze stiefmoeder" zoals ik dat al lang niet meer gezien heb, want wat een enorm goed in en in slecht personage wordt hier neergezet. Mercedes en de rebellen kan je ook net zo goed zien als de wraakengel of de helden en spelen hiermee ook eigenlijk de rol van de bekende "jager" die het beest omleggen. Alleen het beest wordt wel omgelegd maar uiteindelijk vond ik het einde toch behoorlijk zwart en triest. Dat het meisje in de sprookjeswereld verenigd zou worden met haar ouders is natuurlijk niet waar. Want de wel denkende kijker weet dat sprookjes uiteindelijk niet bestaan en dat het hier de laatste fantasie op de laatste ademtocht van een onschuldig kind betreft.

De muziek is erg mooi en passend. Verder moet ik zeggen dat ik erg gecharmeerd was van het creature-design, vooral de paleman vond ik echt te gek gedaan. Ook is het een van die films waarbij de CGI en de effects ten diensten staan van het verhaal en de film en niet andersom zoals steeds vaker het geval lijkt te zijn. Gelukkig is het ook geen boekverfilming, het is duidelijk dat het script en het verhaal puur voor de film zijn geschreven. En dat is goed... want het voorkomt vaak moeilijke kunstgrepen die nodig zijn in de vertaling van papier naar beeld.
Dit alles samen met de uitstekende acteer prestaties (zeker ook van 12 jarige Ivana Baquero) maakt dit toch wel een van de meest bijzondere hedendaagse films die ik de laatste tijd gezien heb. Vandaar een mooie 4.5*

Mwah, ik vind Bowie juist een van de zwakkere schakels in de film. Tweede film met Bowie (na Merry Christmas Mr Lawrence) en echt onder de indruk van zijn acteertalent ben ik niet, aardig maar zeker niet meer dan dat. Bovendien heeft ie hier ook nog eens een wel erg storende "strakke groene broek"

Wat ik juist wel mooi vindt zijn de special effects (alhoewel die scene met de trollen inderdaad niet de mooiste is) maar wat mij betreft staan deze traditionele poppen nog 9 van de 10 keer boven de digitale monstertjes van tegenwoordig. Het ontwerp en de creativiteit van Henson en consorten is nog steeds geniaal (ook Muppets, Sesamstraat, Freggels bv).

Verder natuurlijk voor mij ook behoorlijk jeugd sentiment deze film, welk jochie was er toen niet verliefd op de prachtige Jennifer Connely uit deze film Verder aardige liedjes van David Bowie, zeker niet het beste wat de man ooit gedaan heeft op muzikaal vlak maar toch zeker best leuk.

Moet wel zeggen dat de film in retrospectief minder indrukwekkend is dan een andere favoriete jeugdfilm van mij The Neverending Story. Die film heeft net wat meer een duister fantasy randje en qua design en effects staat die ook een treetje hoger.

Labyrinth is uiteindelijk nog steeds een hele behoorlijke film;

3.5*

Vond het tuttigheid ten top deze promotiefilm van de britse VVV. Tuttigheid in combinatie met zo'n mooie vrouw als Natasha McElhone (die veel te weinig opduikt in films) noem ik dus eeuwige zonde.

Verder vooral een ubersentimenteel verhaaltje over twee oude vrijsters die op een mooie ochtend na een flinke storm een mooi sappig manspersoon in hun achtertuintje aan het strand vinden. Het leidt in huize Widdington tot paniek, fikse ontregelingen en puberale verliefdheid alom. De meeste polen die zullen stranden kunnen behoorlijk asperges steken of zijn geen onverdienstelijke stucadoors maar uiteraard kan dit exemplaar uitzonderlijk prachtig viool spelen En dat komt dan eigenlijk wel weer mooi uit want zijn muziek complementeert het sentiment meer dan perfect.

Geen onaardig acteerwerk van de beidde tantes en hun huishoudster de plaatjes zijn ook behoorlijk professioneel geschoten (alhoewel de stukjes aandachtvestigende slo-mo me behoorlijk de neus uitkwamen na 1,5 uur). Het maakt het allemaal nog enigzins het bekijken waard 2.5*

Mooie film met een soort van tijdloze schoonheid erin. Waar moderne films vaak kracht verliezen in enorme onrustige ADHD beelden en montage hebben oudere films vaak last van juist een wat te statisch camerawerk en dito montage. Het toverwoord hierin lijkt ritme te heten, iets wat een film vaak kan maken of breken. Nu... Welles lijkt dat gevoel voor ritme bijzonder goed in zijn vingers te hebben met deze mysterieuze lady. Wat mij opviel is het dynamische uiterst mooie camerawerk, het zich prettig ontrollende raadsel, de air van onderdrukte sexualiteit en mensen die door het leven cynischer zijn geworden dan goed voor ze is. Bijzonder goed acteerwerk van zeker Welles zelf moet genoemd worden maar ook Hayworth is met name fysiek behoorlijk indrukwekkend aanwezig.

De film is eigenlijk net iets te kort en dat is jammer, had deze film een klein half uurtje langer geduurt dan was dat waarschijnlijk de sfeer en de verdieping van de personages zeker ten goede gekomen. Ondanks dat blijft het nu toch ook zeker wel 87 minuten genieten van deze prachtige klassieker. 4*

Zeker niet de meest geniale film uit het filmjaar 2006 maar toch zeker ook niet zo slecht als hier vaak wordt beweerd en persoonlijk vind ik dit weer een stap in de goede richting na het tegenvallende The Village.

Shyamalam is voor mij in de eerste plaats een regisseur te zijn die gewoon een lekkere aangename suspense sfeer kan neerzetten met stemmige muziek en mooie plaatjes. Er wordt in de moderne tijd een hele aardige sprookjeswereld gecreeërd, die eens een keer niet uit Tolkieneske draken en tovenaars en wat niet meer bestaat. Dat de uitwerking van het plot en bepaalde karakters uit deze Lady in the Water niet helemaal vlekkeloos is vond ik allemaal minder storend. Het is en blijft in die zin een klassiek soort sprookje met bijbehorende simpele verhaallijn en moraal. Gelukkig wordt de moraal nogal verzacht door de nodige "comic relief" waardoor het geheel lekker luchtig blijft wegkijken.

Dat Shyamalam zichzelf wel een heel uitgebreide cameo heeft toebedeeld en dat sommige dit als egotripperij zien vind ik vreemd want over bv een Clint Eastwood die hele films met zichzelf in de hoofdrol regisseert heb ik dit nog nooit gelezen. Laat de man lekker in z'n eigen film aub! Paul Giamatti blijkt weer eens een prima acteur te zijn ben alleen nog niet altijd gelukkig met zijn keuze voor films.

Leuke vermakelijke film die zeker niet perfect is maar toch gewoon een voldoende scoort 3*.

Overigens vind ik het woord Narf nog niet zo vreemd klinken, het woord Scrums deed me eerder een wenkbrouw heffen...

Leuke, slimme en sympathieke film van Hitchcock wederom maar vind hem niet zo indrukwekkend als Rebecca die hij 2 jaar later zou maken.

Sfeer is luchtiger, komisch zelfs (alhoewel ik altijd wat moeite heb met humor uit lang vervlogen tijden) en het is in veel zaken herkenbaar als een typische Hitchcock film. Zorgvuldig uitgewerkt en opgebouwd plot, een boeiend mysterie en een behoorlijk vooruitstrevende en goede blik voor vrouwelijk schoon. Eigenlijk spelen sterke vrouwen in al zijn films een belangrijke (hoofd)rol. Er is ook (zeker in het tweede deel) een uitstekende chemie tussen de hoofdrolspelers.
Een van de sterkste punten van Hitchcock als filmer vind ik zijn manier van vertellen. Rustig en beheerst, beetje bij beetje ontrafeld zich het mysterie en altijd op het juiste moment weet hij de kijker weer te prikkelen om te blijven kijken. Dat de film antiek is doet niets aan de kwaliteit van zijn kunsten als vakman af. Flightplan uit 2005 zag ik eerder en is niet half zo boeiend, enorm slap aftreksel zelfs.

Wel denk ik dat Hitch een klein foutje heeft gemaakt in het plot... De officier die na de shoot-out in de treincoupé nog aanwezig is lijkt ook gewoon te zijn verdwijnen in het niets. Maar het is hem verder vergeven hoor...
Overigens denk ik dat de internationale intrige die op de achtergrond meespeelt vast wel wat te doen zal hebben gehad met de politiek situatie in Europa van dat moment.

Ik las trouwens dat die twee Engelse Cricketfans destijds zo poulair werden dat ze daarna nog in verschillende films zijn aangetreden. Een soort Jay and Silent Bob in oerversie dus

Leuke film, eens in de zoveel tijd een Hitchcock kijken doet toch altijd weer veel goed voor je humeur.

3.5*

Geen meesterwerk maar zeker wel een behoorlijke film. Het sterke punt uit de film is inderdaad de rol van Whitaker, die een zeer labiele Amin neerzet. Een naar buiten toe charismatische man maar van binnen een totaal verknipte psychopaat. Geweldig ook zoals hij tegen zijn lijfarts te keer gaat. Het ene moment is hij nog de enige persoon die hij kan vertrouwen, zijn belangrijkste raadgever. Het volgende moment is hij niemand, slechts een simpel doktertje maar net hoe het Amin uitkomt. Die onvoorspelbaarheid maakt hem levensgevaarlijk en die spanning voel je wel erg goed door de film heen.

Helaas vind ik het gedeelte met de Schotse arts (de eigenlijke hoofdpersoon) toch wat minder sterk.Niet dat McAvoy het slecht doet maar ik verbaas me wel wat over sommige zaken.
In het begin zwalkt de film een beetje en bewandelt paadjes die er ogenschijnlijk niet zo toedoen (de flirt met de vrouw van z'n collega) maar misschien is dit om het avontuurlijke, onbesuisde maar ook zeer naïeve karakter aan te geven van deze man. Echter gedurende de film wordt het er niet veel beter op. Ik vind dat hij wel erg naïef en onwetend blijft, veel te veel zelfs. Hij heeft echt zo'n "Ich habbe est nicht gewust" houding de hele film door. Kom op zeg... Hij had voor mij daar wel harder op afgerekend mogen worden (nu is het alleen die engelse (spion?) die er wat over zegt), de blanke man wordt toch een beetje het handje boven het hoofd gehouden, zo voelt het.
Ook is dat zijplotje met de affaire met de vrouw van Amin ongeloofwaardig of anders gewoon oerdom. Een relatie aan te knopen met de vrouw van een dictator die 300.000 doden op zijn geweten heeft, jaja. Jammer ook dat de kijker dan pas met de echte gruwelijkheden geconfronteerd wordt en dat terwijl de straten toen al vol lijken lagen van onschuldige burgers.

Nu klinkt dit nogal als zware kritiek maar de film is uiteindelijk best goed en spannend. Ik had alleen liever gezien dat het politieke gedeelte wat beter uit de verf was gekomen en dat die arts niet zo ongeloofwaardig goedgelovig en simpel blijft de hele film door.

3.5*

Vreselijke over the top en melige LotR kloon. Klunzige actiescenes en beroerde dialogen die, ik ben er bang voor, serieus bedoeld zijn maar eerder op de lachspieren werken.

Slechts een ruim 1,5uur me vermaken met Bollywoodster Aishwarya Rai, prachtige, bezwete lichaam maakt het nog een beetje draagbaar. 1 klein sterretje.

Vreselijke film, gaat 90 minuten lang doel en zielloos naar een ontknoping toe die je al vanaf minuut 2 ziet aankomen...

Relatie perikellen van een stelletje dat op zich al niet veel boeiends aan elkaar te melden had. Slappe futloze dialogen terwijl het er in een film over verleiding en vreemdgaan juist pittig en passievol aan toe zou moeten gaan. Niemand in de film vind ik ook echt sympathiek, heb met geen van de karakters iets. Sam Worthington speelt een slappe zak, Knightly is hypocriet en Mendes een eersteklas feeks.

Mendes haar fysieke aanwezigheid kan me wel bekoren, Knightly daarentegen lijkt alleen interessant als je voor de anorexia-look gaat, getver

Het einde is echt vreselijk (of eigenlijk in zijn geheel niet aanwezig).

Weiinig overtuigend, 2*

Hele behoorlijke poging om het bijna onmogelijke huwelijk tussen fantasy/horror en (coming-of-age) drama in art-house sausje te sluiten. Het blijft echter grotendeels imo toch een verstandshuwelijk want ook in deze film loopt het soms nogal stroef.
Probleem wat ik vaak heb met horror/fantasy is dat het eigenlijk zoiets belachelijks is (kan in dit geval ook positief zijn) dat wanneer daar een serieus drama tegen over staat dit vaak dan maar weer halve bak werkt.
Wel denk ik dat de romantische inslag best wel eens bedoelt kan zijn als een terugverwijzing naar het oorspronkelijke Dracula verhaal.

Wat Låt den Rätte Komma In dan wel weer erg goed doet is een soort van onderkoelde humor erin verweven die perfect past bij het besneeuwde, donkere en lichtelijk deprimerende Zweedse klimaat. Ik snap trouwens best dat Scandinavië vaak de geboorteplek is van allerlei horror, fantasy verhalen en muziek als doom-metal. Ik bedoel wat voor inspiratie krijg je anders uit een 6 maanden durende winter... Vreselijk lijkt me dat.

Het audiovisuele aspect van deze film vind ik persoonlijk wat overroepen. Ja er zitten een paar erg sterke scenes in maar het is nu niet dat ik constant met open mond zat te kijken. Grote gedeeltes van de film zijn daarvoor simpelweg te gewoontjes en die scene met de katten was zelfs ronduit slecht gedaan.

Ik was vooral gecharmeerd van de jonge hoofdrolspelers en dan met name het meisje deed het erg goed. Helaas kan ik dat niet altijd zeggen van de volwassen bijrollen, die lang niet altijd indruk wisten te maken.
Verder wel een briljant einde! Nooit eerder was een slachtpartij zo romantisch en vertederend

Leuke film, met helaas wat zwakkere elementen maar verdient zeker niet minder dan een nette 3.5*

Oppervlakkig beschouwd zou je Laura kunnen afdoen als een spelletje Cluedo op film (Ja! Het was Waldo Lydecker met het shotgun in de hal!) maar natuurlijk gaat het daar helemaal niet om. Het gaat over al die mannen die hun hoofd compleet op hol laten brengen door het meisje in kwestie. Niet dat dat zo vreemd is want hoewel ik het bijna niet toe wil geven heeft volkszanger Jan Smith geheel gelijk wanneer hij zingt; "Haar naam is Laura, een hele lieve meid
Als ik in haar ogen kijk ben ik de weg heel even kwijt". Ja, Gene Tierney weet bijzonder goed te overtuigen en ook rechercheur McPhersons rol mag er zijn helaas wisten de andere spelers me wat minder te overtuigen. Jammer dat de moordenaar uiteindelijk gewoon een ouwe jaloerse zeur blijkt te zijn met verder maar weinig diepgang in zijn karakter.
Als locatiekeuze heb ik toch ook een lichte voorkeur voor riooleringsstelsels, industrie en rangeertereinen of havens dan voor New Yorkse appartementjes.

Uiteindelijk is Laura een heel behoorlijke film-noir met een goede psychologische lading over mannen en hun obsessie voor mooie, jonge vrouwen. Vooral staande gehouden door het spel van een prachtige Tierney (jaja, obsessies zijn mij ook niet vreemd ) en een gewoon erg goede Andrews. 3.5*

Nah, deze film voor serieuze 'Right Wing Propaganda' uitmaken is nogal overdreven... Ik had echt nergens het idee dat deze film een serieus probleem aan de kaak wil stellen, daarvoor is het plotje veels te idioot. Enige doel hier lijkt me ontspanning en vermaak te zijn en ja daar slaagt deze film eigenlijk heel aardig in.

Vooral het begin is echt sterk, als kijker blijf je lang zitten wachten waar de film je nu uiteindelijk heen gaat brengen. Alhoewel er wel een bepaalde mate van voorspelbaarheid in zit blijven heel lang zowat alle opties open en wordt het tempo lekker hoog gehouden. Jammer, dan ook van de behoorlijke anti-climax, ik had echt een slimmer einde verwacht. Dat ze uiteindelijk die napalm-bom laten ontploffen in zijn eigen cel gaat er bij mij toch echt niet in. Dat was net een stapje over de lijn hoor...

Vooral Butler deed het toch wel heel behoorlijk als intelligente manipulerende 'bad guy'. Foxx daarentegen was om aan te zien maar doet verder niets om ook maar wat extra's uit zijn rol te halen, erg standaard wel.

Aardig vermaak.

3*

Ja, leuke engelse gangster flick geheel in de lijn van films als Lock, Stock..., Snatch en Sexy Beast. Lekker met genoeg 'coolness' gebracht.

Niet iets wat al niet eerder gezien is dus maar het geheel is buitengewoon fris en fruitig verpakt. Het acteerwerk is zeker meer dan voldoende en dan van zowel de hoofdrolspeler als de bijrollen, bovendien hebben ze ook nog eens ongelooflijk lekker vrouwenvlees in de kuip.

Humor is okay, grappige dialogen en scherpe one-liners in diverse Engelse accenten. Actie is prima en de body-count ruim voldoende. Meligheid en braafheid wordt professioneel en zorgvuldig met succes vermeden. Prettige muziek ook met een duidelijk eerbetoon aan Scorcesse lijkt me, Gimme Shelter van The Rolling Stones.

Uiteraard schiet ook deze film weer een tig aantal verhaallijnen in, die helaas uiteindelijk niet allemaal even goed tot hun recht komen. Ik had toch liever gezien dat er hier wellicht wat meer in geschrapt was om zo de film ietwat meer gefocust te houden. Het einde verdient wel een dikke pluim overigens.

Uiteindelijk is het een film waarvan je krijgt wat je ook verwacht, namelijk prima vermaak. Niets mis mee, best lekker zo op de luie zondag maar echt spannende cinema is het nu ook niet meer te noemen. Daarvoor hebben inmiddels te veel soortgenoten het filmlicht gezien waardoor het langzaam aan toch steeds meer op formulewerk begint te lijken.

3.5*

In principe is alles in de basis aanwezig bij Leatherheads om een vermakelijke 90 minuten voorgeschoteld te krijgen. Goede aankleding, solide camerawerk, charmante hoofdrolspelers, grappig jaren '20 sfeertje maar op de een of andere manier komt het gewoon niet uit de verf. Het wordt wel geprobeerd maar de echte 'klik' bleef maar uit...

Het verhaaltje kon me gewoon niet zo erg boeien,het plot is ook gewoon te standaard en te voorspelbaar. Clooney en Zelwegger brengen ieder op zich best een vermakelijk karakter maar van enige chemie tussen de twee kan ik nu ook weer niet spreken. Verder wat belegen grapjes en vaak wat flauwe dialogen, aan echte scherpte een groot gebrek hier.

Film blijft jammerlijk hangen in goede randvoorwaarden en dito bedoelingen.

2.5*

Bijzonder sterke debuutfilm.

Ooit was er een tijd dat er in Europa een keiharde, zwaarbewaakte grens liep. Een grens bestaande uit wachttorens, mijnenvelden, anti-tank greppels en met aan beidde zeiden 100.000en tot de tanden toe bewapende soldaten. De mensen die aan de oostkant van die grens woonde hadden zeer beperkte burgerrechten en vrijheden. Ze leefde onder het juk van een Russische overheersing en communistische dictaturen. Dit verleden kan niet alleen verteld worden door grijze oude mannetjes en vrouwtjes, het zijn geen lang vervlogen tijden. De muur viel 's avonds 9 november 1989, ik was toen 15 jaar oud en had tot dan toe altijd geleefd met het hierboven geschetste beeld van Europa.

De grenzen gingen open en in 1990 ben ik voor het eerst in Tsjechoslowakije (zoals het toen nog heette) geweest en een paar jaar later ook nog in Polen. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik de kans om in voorjaar 1989 naar Berlijn te gaan heb laten lopen... Ik heb De Muur dus nooit in functie gezien. De landen van het Oostblok waren toen echt anders, bijna exotisch. Ik herinner me stoffige boerendorpjes, paard en wagen op de velden, de geur van bruinkool en een hoop oude autootjes van merken als LADA en SKODA en vooral ook schichtige en wat wereldvreemde mensen, die de ontwikkelingen met een soort mix van nieuwsgierigheid en terughoudendheid gade sloegen.

Das Leben Der Anderen laat denk op een meer dan magnifieke wijze zien wat de burgers van het voormalige Oostblok en de DDR in het bijzonder dagelijks ondervonden aan terreur van hun eigen overheid. het geeft een inkijkje in een wereld die voor het westen lange tijd aan het oog onttrokken is geweest en alleen dat al maakt deze film fascinerend.
Audiovisueel is de film zeer kil, grauw en troosteloos het past perfect bij het niet al te makkelijke thema van deze film. Het geheel wordt vooral gedragen door de fantastische acteurs en actrices die eigenlijk zonder uitzondering een zeer goede prestatie leveren. De beelden lijken ook echt gefocust op de acteurs, die gedurende de film steeds centraal staan.

De personages in de film af doen als zwart/wit vind ik te makkelijk. Christa-Marie een stasi-hoer noemen is toch het punt wat missen. Niemand weet immers hoe hij of zij onder grote druk zou reageren, in een maatschappij die gebaseerd is op achterdocht, wantrouwen en angst omdat er een absoluut controlerende overheid is. Feit is dat niemand in deze film zijn of haar leven kan lijden zoals hij of zij zou willen. Het systeem laat goede mannen en vrouwen bezwijken en dat geldt voor zowel hen die geloven in het systeem als zei die dat niet doen. Het sterkst is dat natuurlijk zichtbaar in de rol van agent Wiesler die er langzaam maar zeker achterkomt dat hij een onmenselijk en egoïstisch systeem dient dat mensen ruïneert. Hoe meer het systeem bij hem haarscheurtjes gaat vertonen hoe harder zijn menselijkheid naar buiten wil barsten... Je moet wel een verdomd goed acteur zijn om dat op deze manier, met dit onderkoelde en berekende karakter zo vorm te geven. En wat een verlies dat hij zo jong al gestorven is.

Enige kleine minpunt vind ik het einde van de film, dat ik te concreet vind. Ik had liever gezien dat de film een wat opener einde zou hebben gehad dat versterkt vaak het nazoemen van een zo'n indrukwekkende film. Het is nu toch net ietsjes te veel een zachte landing.

Twijfel nog een beetje of ik de film een 4.5* zal geven maar dat hij een zeer riante 4* verdient lijkt me duidelijk.

Een slagje beter dan het andere deel van Eastwood's tweeluik, maar om nu te spreken van "stukken beter", neuh.

Film vertelt het vanuit de kant van de Japanse soldaten gelegerd op Iwo Jima. In potentie kan dit gegeven heel interessant zijn vind ik, want uiteindelijk zijn er niet bijzonder veel films die het verhaal van de verliezers vertellen. De film slaagt er redelijk in een beeld te schetsen in welke bijna onmogelijke situatie de Japanners zich bevonden. Helaas, had ik bij deze film niet het idee te kijken naar een Japanse visie op de slag bij Iwo Jima. De drijvende krachten achter deze film, Eastwood en Spielberg, blijven op en top amerikanen, hoeveel Japanse adviseurs ze ook in de arm mogen nemen. Het resultaat is en blijft dan ook een typisch Amerikaanse oorlogsfilm met nu eens japanners in de hoofdrol. Subtiliteit is in deze dan ook weer ver te zoeken en ook deze film kent weer momenten waar het sentiment met kilo's tegelijk in de ogen van de kijkers gestrooid moet worden (Ik noem de scènes met, de amerikaanse soldaat en de brief van zijn moeder en dat hele gebeuren met die hond ). Al is het minder dik aanwezig dan in zijn voorganger.

Ook trapt deze film in dezelfde valkuilen dan Flags of our Fathers, het mist diepgaande en aansprekend hoofdpersonages (alhoewel Ken Watanabe wel erg zijn best doet). Het verhaal wordt wat beter verteld en kent veel minder overbodige flashbacks en weet gelukkig ook het nu er zo goed als buiten te houden (goddank geen oude mannen die mijmeren, of verhalen vertellen aan hun zonen). Toch wil deze film eigenlijk te veel vertellen, waardoor het verhaal op sommige punten erg fragmentarisch wordt en op andere momenten juist te langdradig. Met ritme zit het niet zo lekker in deze Letters...

Wel mooi en professioneel is, alhoewel niets nieuws onder de zon, de actie natuurlijk. Ook het rode, sepia-achtig filter (ik verzin zelf ook maar een naam) vond ik mooier dan het blauwige bij Flags... Het oogt en voelt warmer en ik had dan ook meer het idee van een bloedheet vulkanisch rotseiland. Bij Flags... had ik vaak het idee dat de soldaten zich op IJsland bevonden.

Samengevat; Minder sentiment en beter verteld verhaal met een boeiender uitgangspunt. Maar een meesterwerk heeft Eastwood helaas niet weten te produceren met zijn oorlogs-tweeluik. 3*

Mooi portret van een interessant en getergd karakter, de iraakse borreltijdpianist Samir Peter. De man die, hoe naief ook, vatklampt aan de droom van het land van de onbegrensde mogelijkheden Amerika, beroemdheid en een hereniging met zijn ex-vrouw en kinderen. En dat terwijl de wereld om hem heen steeds meer verandert in een levensgevaarlijke geweldadige anarchistische puinhoop, met dank aan meneer Bush en consorten. Niet dat Samir zo te spreken is over het regime van Sadam Hussein maar het besef dat de amerikanen alleen zijn gekomen voor de olie en niet voor de bevrijding van het volk is net zo goed een bekend feit bij de irakeese bevolking. De puinhoop, chaos en onveiligheid waarin het land zich verkeerd drijft de bevolking zo in de armen van radicale groeperingen en weet zelfs sympathie op te wekken voor de oud dictator. Kenmerkende uitspraak van Samir is dat hij zegt dat ze onder Sadam tenminste nog lol hadden om de angst.
Toch ligt de nadruk in de documentaire eindelijk eens niet op de politieke statements, maar gaat het om de mensen die dag in, dag uit met de werkelijkheid van ons nieuws verder moeten leven.
Samir wil dan ook vooral zijn familie en vrienden veilig houden en wanneer zijn buurvrouw in koele bloeden wordt neergeschoten komt het geweld wel erg dichtbij. Niemand gaat ook meer zonder wapen de deur uit vanaf dat moment en ook filmmaker Sean is zo bezorgt dat hij voor een nieuwe familie Kalsjnikov zorgt.

Ik vond de documentaire ook erg oprecht, de beelden zijn met respect geschoten en ik had ook het idee dat er werkelijk een bijzondere vriendschap aan het ontstaan was. De filmmaker is getuige van enkele ontluisterende momenten van intens verdriet maar deze zeer persoonlijke momenten worden zonder sensatielust gebracht. Het is ook niet de uitbundige woede van opgehitste meutes die we hier maar al te vaak op TV zien. Nee het is het echte stille hopeloze verdriet van mensen die de dag erop weer met dezelfde situatie moeten zien te leven. Het moment waarop Samir vertelt hoe hij een jongen heeft omgebracht aan het front van de Irak/Iran oorlog geeft ineens een heel ander beeld van de kettingrokende pianist en zijn verleden en is een ander goed voorbeeld van hoe Sean met veel respect zijn vriend portretteert. Dat Sean geen bijzonder technisch begaafde filmmaker is, is hem bij deze wel vergeven.

Het laatste beeld van Samir in zijn kamer, de bierblikjes en de sigarettenpeuken overal, het uitgeleefde lichaam en Samir die zegt fit te moeten blijven voor zijn familie en Amerika. En dat terwijl zijn in Amerika wonende dochter hem al heeft gezegd dat hij zich nooit thuis zal voelen daar maakt indruk het liet me wel een beetje stil achter.

The Life Aquatic, ik vond het wel een geinige film. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik vroeger ontelbare keren naar Jacques Cousteau heb gekeken, vond vooral die oude vliegboot altijd erg cool (lichte telerstelling dat er geen Catalina in de film zat natuurlijk).

Deze film is wel lekker fris en opgewekt, met name de felle levendige kleuren en dito karakters zorgen daarvoor maar ook zeker de fantasievolle en alle even kleurrijke onderwater flora- en fauna doen het prima.
De humor in de film is niet al te nadrukkelijk aanwezig, voor een groot gedeelte is de film al grappig omdat hij een soort van eigen wereld creeërt (die spidoos en de rode mutsjes gecompleteerd door de Glocks alleen al ). Daarbij is Murray gewoon erg grappig met z'n droge opmerkingen en hij wordt daar nog eens heel leuk bij aangevuld door Owen Wilson (die ook een erg leuke rol heeft).
Grappig dat ik ook iedere keer bij die portugeese liedjes dacht, ik ken ze ergens van? Maar waarvan ook al weer precies ? Na een nummertje of 4 kwam ik uiteindelijk achter de gezamelijke oorsprong van de kampvuursongs.

Toch is de film niet een echte hoogvlieger, het mist soms net een beetje de scherpte en ook de meeste karakters blijven, alhoewel erg grappig, toch ook wat vlak. Al met al een leuke film heb me er uitstekend mee vermaakt, goede 3.5*

Dankzij de posten van de laatste dagen kwam ik weer eens bij deze film uit en heb ik met erg veel interesse de discussies op de voorgaande paginas gelezen. Gisterenavond dus de DVD maar weer eens uit de kast getrokken om de film eens aan een kritische herziening te onderwerpen.
Op zich zie ik geen echte grote plotfout in deze film, in die zin dat het plot wel verklaard kan worden; Een groep bloedfanatieke anti-doodstraf activisten wil aantonen dat de doodstraf onschuldigen het graf kan injagen. Hiervoor offeren ze zelfs hun eigen leven op. In het geval van Gale omdat hij zich nu mislukt en uitgekotst voelt en denkt, als "martelaar"voor de juiste zaak, eerherstel en niet vergeten te worden. In het geval van Constance omdat zij stervende is en niet in een slachtofferrol wil komen.

Ondanks dat het plot dus te verklaren is, neemt dat niet weg dat deze film met een behoorlijk geloofwaardigheidsprobleem kampt. Het plot is namelijk te absurd voor woorden en zelfs van een wat dubieus karakter. De tegenstanders zijn vooral van het type christelijk conservatief texaan a la George Bush, de tegenstanders zijn een totaal gestoord groepje fanatici. Geen nuanceering en waar het nu om gaat, iemand zit al dan niet onschuldig in de dodecel komt totaal niet aan bod. Het is niet duidelijk wat voor boodschap de film nu t.av. de doodstraf wil overbrengen en hiermee doet de film zichzelf de das om.

Op zich blijft de film als thriller toch nog wel heel behoorlijk. Acteerwerk is en blijft goed (ook bij herziening) en de sfeer in een regenachtig Texas past perfect bij het donkere thema. Het plot ontvouwt zich langzaam maar zeker en er wordt op een spannende, boeiende manier naar de climax toegewerkt. Echter slaat de film de plank finaal mis als het gaat om op een goede manier de kijker te laten nadenken over de doodstraf. 1* eraf.

Was erg onder de indruk van de acteerprestaties van vooral Oksana Akinshina en ook Artiom Bogucharskij. Ook de koude naargeestige sfeer van de Moskouse buitenwijken vond ik erg treffend en mooi verfilmd. Echter het verhaal is wel wat voorspelbaar en wist mij op weinig plekken maar echt te verassen. Hou het voorlopig op 3,5*

Niet onaardig The Lion King, mooie vloeiende animaties en fraaie achtergronden sieren de film dat zeker. Maar er zijn betere, grappigere en originelere Disney's vind ik, in die zin viel het me toch best een beetje tegen.

Het verhaal is nogal groots en mythisch van opzet maar weet eigenlijk nergens echt verrassend te worden dacht toch met enige regelmaat; Zoiets hebben ze in Bambi ook al eens gedaan alleen dan zonder al die bombast d'r omheen. Tja, het plot en de karakters voldoen gewoon keurig aan alle (Disney) verwachtingen.

Verder is de muziek bijna de gehele film door nogal behoorlijk overstuur en zo zwaar aangezet dat het bijna bijbels aandoet of wordt juist de toevlucht gezocht in die mierzoete tranentrekkerij van Elton John. Nee, had toch liever meer traditionele Afrikaanse muziek gehoord. Het is ook allemaal een beetje te veel van het goede. Een paar liedjes horen ook gewoon thuis in een Disney maar om nu op zondagochtend geconfronteerd te worden met een complete Joop van den Ende musical, mwa liever niet...

Afijn, Timon en Pumbaa vond ik dan weer wel grappig (geheel terecht dat die ook een eigen spin-off op TV hebben gekregen) het zorgt tenminste nog voor een vrolijke en relativerende noot in dit verder toch wel te veel over-the-top Afrikaans koningsdrama.

3*

Erg sterke en leuke, misschien wel de leukste film van afgelopen jaar. Little Miss Sunshine weet perfect de lichtelijk zwarte humor te combineren met oprecht drama. De belangrijkste karakters balanceren, zoals de beste filmpersonages, op een dun lijntje tussen typetje en iemand die zo maar bij je op de hoek zou kunnen wonen.

Gaandeweg de erg mooi in beeld gebrachte reis, met een oude VW bus die al net zoveel gebreken lijkt te hebben als de mensen aan boord, beginnen deze personages steeds meer tot leven te komen. En blijkt achter het masker van al die vreemde lui een verhaal te zitten. Geen simpel moralistisch verhaaltje over winners en losers maar een warm verhaal over menselijke tekortkomingen. Iets waar iedereen vroeg of laat mee te maken krijgt; Ik wou vroeger ook altijd piloot worden, tot ik erachter kwam dat ik kleurenblind was. Alhoewel ik die "A" dan nog wel kon lezen trouwens Maar ach, ook die tegenslag kom je wel te boven met een beetje hulp van je dierbare naasten. Hoogtepunt hierbij is toch wel die opgeblazen fakezooi van de little miss-verkiezingen. Die stiptease van Olive en de reactie van haar familieleden is vertederend en hilarisch tegelijkertijd, een waar eerbetoon aan haar zuipende en snuivende, helaas te vroeg in de film overleden opa.

Vind het acteerwerk in deze film sowieso zonder uitzondering er prettig. Daarbij komen de mooie, zonnige beelden en de goed gekozen muziek. Ik heb iig erg genoten van deze vreemde en toch ook weer niet zo vreemde familie. Die 4 dikke sterren zijn makkelijk verdiend.

Eindelijk weer eens een leuke blockbuster! Maar goed heb toch altijd wel een zwak gehad voor de Die Hard- reeks. Bruce Willis doet dit altijd erg leuk. Bezweet, bebloed en een beetje slepend met zijn been, slaat hij zich met snedige one-liners door totaal over the top actie-scenes heen. Grappig vind ik dat McClane nog steeds een van de lompste actiehelden uit Hollywood blijkt te zijn (wel jammer van z'n politiek correct verdwenen sigaret trouwens).
Meer explosies, nog meer vuur, nog meer kogels per minuut, nog meer hippe technologie lijkt het devies van dit 4e Die Hard deel. Tja, daar kan je over zeuren dat het niet des Die Hard is, meer MI of een andere willekurige high tech actiefilm uit de USofA. Aan de andere kant moeten dit soort films wel met de tijd meegaan, kijk maar naar Bond films bv. Het soms nogal opzichtige "Brand-placement" hoort daar jammer genoeg ook bij (niet dat ik me meestal daar zoveel aan stoor, maar toch).
De actie is overigens wel een van de sterkere punten hoor... Vind het niveau hier toch beduidend hoger liggen dan het gemiddelde. De CGI is niet te opzichtig en daardoor voor een keer eens niet al te storend aanwezig. De laatste scene met de straaljager vond ik zelfs een erg knap staaltje van CGI vermengt met live-action! Alleen jammer dat McClane die piloot na zijn noodlanding geen klap op z'n smoel gaf (de ouwe niet gekuiste McClane had dat zeker gedaan ).

De bijrollen zijn overigens ook weer erg amusant, vooral die nerdige computerfreaks en uit het andere kamp die lekkere kung-fu chick en de free-runner. Jammer dat de opper-badguy toch een beetje een brave witte-boorden crimineel is (misschien wel de gemeenste soort maar helaas ook een van de saaiste), het deed me iig meer dan eens weemoedig terugdenken naar de met duits accent pratende Rickman.

Een klassieker als Die hard 1 (en een beetje 2) zal dit 4e deel niet zo snel worden. Maar het blijft een bovengemiddelde heerlijke hakken met de botte bijl actiefilm. 3.5*

Vind dit wel een aardige psychologische thriller maar zie het toch niet als een groot meesterwerk.

Grootste minpunt is nog wel dat ik de film erg gedateerd vind aanvoelen, zeker vergeleken met Polanskis's Chinatown die notabene 2 jaar ouder is. Le Locataire heeft een bedroevend slechte dub, alle fransen praten ineens vlekkeloos engels en de film is nogal donker met een fletse kleur. Het stoorde me toch wel bij de filmbeleving eigenlijk.
Verder vind ik het verhaal niet altijd even logisch en ging de eerste helft van de film nogal stroef. De geroemde onderhuidse spanning vind ik zelf vrij ver te zoeken, zo eng of angstwekkend was het allemaal niet. Na het einde toe, wanneer de paranoia steeds groteskere vormen gaat aannemen wordt de film wel interessanter en gaat Polanski ook lekker over de schreef.

Toch is dit zeker geen slechte film. Polanski blijkt werkelijk over enig acteertalent te bezitten en weet de film zo'n beetje in z'n eentje te dragen (de bijrollen zijn maar vrij matig) en de insteek van de film vind ik erg sterk gevonden. Trelkovsky lijkt het enige punt van gezond verstand in de film maar tegelijk wordt hij zo gek als een deur... Wat best geniaal is aangezien de meeste paranoiden en schizofrenen ook denken dat ze zelf helemaal 100% onder de pet zijn en de juist rest van de wereld een beetje vreemd en onbegrepen doet. Voorts kent de film zeker wel enige ijzersterke scènes die de geestestoestand van Trelkovsky mooi vormgeven maar er staan er te veel tegenover die gewoon matig uitgevoerd zijn..

Beetje lastige film om te beoordelen dit. Le Locataire is zeker het bekijken waard maar de uitvoering vind ik niet over de hele film genomen altijd even geweldig. Houd het voorlopig op een goede 3*.

Man je hebt helemaal gelijk! Vind deze film al jaren fantastisch vermaak en in dat opzicht ook beter en oorspronkelijker dan Snatch! (die ook erg goed is hoor), tijd voor wat extra waardering na al die negativiteit. 4* ---> 4.5*

Een van de laatste films van Kubrick die nog op mijn lijstje stond om gezien te worden (nu alleen Spartacus nog).

Lolita behoort imo niet tot de meesterwerken van deze kunstenaar maar blijft uiteindelijk wel een aangenaam filmpje (van meer dan 2 uur). Eerste wat me opviel is dat het allemaal nogal gewoontjes oogt. Niet dat de film lelijk of slecht gefilmd is en er zitten enkele mooie scènes in hoor maar gewoon niet wat ik van Kubrick gewend ben. Paths of Glory van een paar jaar eerder heeft dat weer wel, het is dus ook niet dat Kubrick nog zoekende was naar zijn stijl denk ik.

Nog wel het meest bijzondere van deze film is dat hij begin jaren '60 is gemaakt onder het juk van de preutse en strenge filmkeuring toentertijd. Toch is Kubrick er in geslaagd om met een venijnig en (erotisch) suggestief komisch drama op de proppen te komen. Misschien wel het beste zo, dat Kubrick deze film heeft gemaakt op de drempel van de strenge jaren '50 moraal en de vrije jaren '60 moraal die er aan zat te komen. Een ongemakkelijke positie maar wel een die de film iets bijzonders meegeeft.

Goed acteerwerk ook. Vooral het meisje zelf steelt toch wel de show. Sue Lyon als Lolita is erg naturel, erg charmant en is perfect voor deze rol als eigenlijk toch niet zo naïef en onschuldig schoolmeisje van 14. Shelley Winters is ook erg leuk als gefrustreerde huisvrouw met jeuk op bepaalde plekken waarvan ze van haar eigen opgelegde moraal en die van God niet mag toegegeven dat ze er last van heeft ... Wat mij betreft zijn het vooral de dames die de show stelen maar het improviseerwerk van Peter Sellers mag er natuurlijk ook wezen. Mason is wat houterig maar dat past wel bij zijn rol als stijve Britse literatuur prof.

Typische Kubrick thema's zie ik ook hier weer terug. Zo lijkt de combi Humbert Humbert/Clare Quilty 2 kanten van dezelfde medaille. Waar Humbert nog vast lijkt te houden aan zijn laagje vernis wat beschaving heet lijkt Quilty daar totaal geen last van te hebben en wordt die vooral gedreven door zijn innerlijke dierlijke lusten. Humbert uiteindelijk ook natuurlijk maar die geeft het niet toe... Alhoewel het einde wellicht suggereert dat Humbert toch wel echt hield van Lolita. Hij wil haar helpen ook als ze arm, zwanger en er een stuk minder appetijtelijk bij zit. Ook de wraakexercitie tegen Quilty aan het begin duidt daar op (of wil Humbert zijn ware aard gewoonweg niet onder ogen zien?)

Sowieso kent de film erg leuke stukjes waarbij in en ubertuttige omgeving subtiele voorstellen worden gedaan die tot rode oortjes leidden. Een minder verdorven geest zou er zo over heen kijken waarschijnlijk Vooral dat bevriende stel van Charlotte Haze is geweldig in dat opzicht. Deed me wel wat denken aan Kubrick's Barry Lyndon waarin etiquette en beschaving ook vooral iets cosmetisch is.

Alhoewel de film vrij lang is, wat gewoontjes oogt is het Kubrick wel gelukt een interessante (zwarte)komedie met geloofwaardig drama te brengen. Met een tot op de dag van vandaag controversieel thema en een onderhuidse erotische spanning in een tijd dat preutsheid troef was.
Veel suggestie maar de American Beauty's en Happinessen van deze tijd zijn duidelijk schatplichtig aan deze film...

3.5*

Hoop negatieven berichten over deze prachtige film op de voorgaande paginas. Zal er wel vrij alleen in staan maar deze film sprak mij meer aan dan Amelie.

Visueel is de film weer prachtig met mooie, zachte zonnige kleuren wordt een sprookjesachtige plattelandssfeer geschept, dit in contrast met de veelal regenachtige, sombere loopgraven. Alhoewel ik moet zeggen dat zelfs deze er na mijn smaak toch nog iets "te mooi" uitzagen. Ik miste het ruwe, grauwe randje aan het oorlogsgeweld. In iedere scene lijkt het net alsof op ieder moment de zon kan doorbreken en dat is niet altijd even gepast in een oorlogsfilm. Een klein minpuntje.

Audrey Tautou speelt hier net zoals in Amelie 90% van de tijd het onschuldig, naief wicht. Veel meer dan met die grote bruine ogen de camera in kijken doet ze eigenlijk niet. Is dat erg? In dit geval niet. In Amelie had ik het na 2 uur wel een beetje gehad met haar. Zoniet in Un Long Dimanche... Ik vind haar rol hier een stuk boeiender en ze is er uitermate geknipt voor. Kinderlijk naief, maar vol overtuiging dat haar geliefde nog in leven is gaat ze op een bij voorbaat verloren zoektocht. Is er eigenlijk een romatischer plot denkbaar dan dit. Iedere strohalm grijpt ze aan om verder achter de waarheid te komen en als kijker wordt je meegetrokken in haar avonturen en ontmoetingen. Deze lijken soms wat fragmentarisch en verwarrend, maar dat is de queste van Mathilda ook en uiteindelijk volgt een mooie ontroerende ontknoping.

Dus, deze film geen ziel? te kitscherig? geen spanning? een verwarrend plot en een teleurstellend eind? Ik heb het er niet uit kunnen halen. Mijn 4 sterren heeft Jeunet met dit prachtig staaltje vakwerk.

Goede film met eindelijk weer eens een Cage die lekker op dreef is. Ik zie hem het liefst in de rol van de klootzak die toch sympathie bij de kijker weet te krijgen, vind hem daar ijzersterk in.

Lord of War een film met geweldige cynische humor waar een inktzwart randje aan zit. Ik zie dit liever en het doet mij ook meer dan bv het bloedserieuze en zwaarmoedige The Constant Gardner die ik recent zag, en die ook min of meer dezelfde problematiek behandelt. Juist door de relatieve luchtigheid vind ik de boodschap harder en confronterender. De prekende schoolmeester is uit de film geëlimineerd en het verhaal vertelt zich gewoon als vanzelf. Ik kan daar meestal wel wat mee. Ook het verassende einde, het past perfect in de toon die in de film gezet is. Wat dat betreft laat de film geen steekjes vallen, cynisch tot het bittere einde.

Visueel is de film ook erg sterk. Het begin, de levensloop van een kogel, het vliegtuig op de weg, de drugstrip het is prachtig en spectaculair in beeld gebracht. Ook de muziek is goed gekozen waarbij ik toch even speciaal Jeff Buckley met het prachtige Hallelujah wil noemen Goede keuze van makers met smaak

Kleine minpuntjes heeft de film ook wel, zo vond ik de subplotjes met de broer en de Interpol-agent wat matig uitgewerkt. Ook beslaat de film een tijdsvak van bijna 25 jaar, echter zie ik de omgeving maar vooral de hoofpersonen nauwelijks veranderen of ouder worden gedurende het voortschrijden van de tijd. jammer, want dat soort details maken een film pas echt helemaal af. Toch krijgt Lord of War 4*, daar zorgen de geweldige cinematografie en Cage persoonlijk wel voor.

Niet onaardige surf en skate film met een grappige retro, vintage look. Een wat slap niets verrassend verhaaltje met drama-elementen die 9 van de 10 keer finaal de (skate)plank mis slaan. Die gastjes kunnen beduidend beter skaten dan dat ze kunnen acteren. Wat dat betreft heeft de film dan ook niet zoveel bijzonders te bieden.
Ook had ik de muziek toch een stuk heftiger verwacht. Kom op, het betreft hier een skatefilm spelend eind jaren '70 begin '80 waarom knalt dan niet keihard Suicidal Tendencies uit mijn speakers!?! Nee, een paar nummers uitgezonderd vooral veel slap gitaargejengel ergens op de achtergrond.
En toch is het geen echt slechte film, vooral van de skate en (weinige) surfbeelden heb ik wel genoten. Mooi en stijlvol geschoten (de zwembaden en de rioolbuizen zijn echt tof gedaan). Dankzij de sterke actiebeelden alsnog 3* voor Lords of Dogtown.

Ik had trouwens de unrated versie, en moet zeggen dat ik dat unrated er niet echt aan kon af zien. Zo schokkend was het allemaal niet.