The Liberace of Baghdad (2005)

Mooi portret van een interessant en getergd karakter, de iraakse borreltijdpianist Samir Peter. De man die, hoe naief ook, vatklampt aan de droom van het land van de onbegrensde mogelijkheden Amerika, beroemdheid en een hereniging met zijn ex-vrouw en kinderen. En dat terwijl de wereld om hem heen steeds meer verandert in een levensgevaarlijke geweldadige anarchistische puinhoop, met dank aan meneer Bush en consorten. Niet dat Samir zo te spreken is over het regime van Sadam Hussein maar het besef dat de amerikanen alleen zijn gekomen voor de olie en niet voor de bevrijding van het volk is net zo goed een bekend feit bij de irakeese bevolking. De puinhoop, chaos en onveiligheid waarin het land zich verkeerd drijft de bevolking zo in de armen van radicale groeperingen en weet zelfs sympathie op te wekken voor de oud dictator. Kenmerkende uitspraak van Samir is dat hij zegt dat ze onder Sadam tenminste nog lol hadden om de angst.
Toch ligt de nadruk in de documentaire eindelijk eens niet op de politieke statements, maar gaat het om de mensen die dag in, dag uit met de werkelijkheid van ons nieuws verder moeten leven.
Samir wil dan ook vooral zijn familie en vrienden veilig houden en wanneer zijn buurvrouw in koele bloeden wordt neergeschoten komt het geweld wel erg dichtbij. Niemand gaat ook meer zonder wapen de deur uit vanaf dat moment en ook filmmaker Sean is zo bezorgt dat hij voor een nieuwe familie Kalsjnikov zorgt.

Ik vond de documentaire ook erg oprecht, de beelden zijn met respect geschoten en ik had ook het idee dat er werkelijk een bijzondere vriendschap aan het ontstaan was. De filmmaker is getuige van enkele ontluisterende momenten van intens verdriet maar deze zeer persoonlijke momenten worden zonder sensatielust gebracht. Het is ook niet de uitbundige woede van opgehitste meutes die we hier maar al te vaak op TV zien. Nee het is het echte stille hopeloze verdriet van mensen die de dag erop weer met dezelfde situatie moeten zien te leven. Het moment waarop Samir vertelt hoe hij een jongen heeft omgebracht aan het front van de Irak/Iran oorlog geeft ineens een heel ander beeld van de kettingrokende pianist en zijn verleden en is een ander goed voorbeeld van hoe Sean met veel respect zijn vriend portretteert. Dat Sean geen bijzonder technisch begaafde filmmaker is, is hem bij deze wel vergeven.

Het laatste beeld van Samir in zijn kamer, de bierblikjes en de sigarettenpeuken overal, het uitgeleefde lichaam en Samir die zegt fit te moeten blijven voor zijn familie en Amerika. En dat terwijl zijn in Amerika wonende dochter hem al heeft gezegd dat hij zich nooit thuis zal voelen daar maakt indruk het liet me wel een beetje stil achter.