Meningen

Bijzonder sterke film, die 12 jaar na dato actueler blijkt te zijn dan ooit. Op wat kleine details na zou La Haine net zo goed de afgelopen 5 jaar ergens gemaakt kunnen zijn. Erg knap en het zegt iets over de keuze van het onderwerp.

La Haine zit zeer solide in elkaar, het verhaal dat zich afspeelt in een kort tijdsbestek van 24 uur, de klok die de seconden wegtikt, de parallel met het "vallen". De jonge cast, die zeer realistisch en overtuigend hun personages tot leven wekken en daarbij zeker niet alleen spelen om de sympathie van de toeschouwers te krijgen, want laten we wel wezen lieverdjes zijn het nu bepaald niet. En uiteraard "last but not least" het fenomenale camerawerk. Er zitten enkele juweeltjes van scenes in deze film, het gebruik van zwart/wit zorgt hierbij voor de juiste troosteloze, grauwe sfeer. Denk dat het leven in de banilieus treffend en realistisch wordt weergegeven. En hoewel het een verre van prettig en comfortabel leven is, vergeet de regisseur toch niet om ook de nodige humor in zijn film te stoppen (ik moest erg lachen toen ze de cameraploeg wegjoegen bv).
Sterk is ook het gebruik van muziek, nergens op de voorgrond, de muziek lijkt altijd ergens rond te zweven. Alsof het uit een openstaand raam komt of uit een geparkeerde auto. Straatmuziek die vanaf de straat de huiskamer binnen waait. Natuurlijk helpt het nieuw afgemixte DTS geluid daar ook erg goed aan mee.

Constant zit er een bepaald soort dreiging in de film, die mij gisteren ondanks het late tijdstip op vrijdagavond 90 minuten aan het scherm deed plakken. Dat je als kijker denkt; "tot nu toe gaat alles goed..." en hoewel je het neerkomen natuurlijk ziet aankomen is het toch een smakkerd van jewelste en doet het daadwerkelijk pijn.

Dacht hier in eerste instantie een goede 4* voor te geven maar nu al typende merk ik dat de film toch meer indruk heeft weten te maken, 4.5* wordt het.

Tja... Beetje gemengde gevoelens bij Half Nelson.

Vind het prettig om eens een hedendaagse Amerikaanse Indie film te zien die wat rauwer en zwartgalliger is dan het veelal nogal gezapige sfeertje wat daarin doorgaans wordt weggezet.
Het onderwerp blanke leraar op zwarte school in Brooklyn biedt dan ook zeker de mogelijkheid om eens een wat meer realistischer inkijkje te geven in de lagere regionen van de Amerikaanse samenleving. Het had zo een thema uit een Spike Lee film kunnen zijn, echter geeft die laatste zijn hoofdpersonen altijd een motivatie mee en dat miste ik hier enorm.

De film is vooral leegheid, onderhond sprak al over zelfmedelijden maar dat is het niet helemaal. Ik miste gewoon de motivatie waarom die gast zo ongelukkig zou moeten zijn... Hij heeft ouders die om hem geven, hij heeft gestudeerd, hij heeft een aardige kop en ligt niet slecht bij de dames, hij vindt schijnbaar zijn werk ook leuk... Dus, waarom!?! Jammer hoor, ik kan dus niet zoveel met zo'n karakter en dat gevoel van zwelgen in zelfmedelijden kwam bij mij dus ook wel erg sterk opzetten.

Verder acteert Goseling best behoorlijk en overtuigend, alhoewel hij af en toe net wat te doorzichtig zo zijn maniertjes heeft. Ook Epps prestaties waren prima verzorgd dus daar ligt het echt niet aan.

Visueel is de film niet echt opmerkelijk te noemen. De gekozen locaties zijn uitstekend, het had volgens mij overal in iedere (middel)grote stad in de VS geschoten had kunnen zijn. Ik kwam er pas bij de aftiteling achter dat de film in Brooklyn speelde. Het camerawerk had wel wat minder nerveus gemogen.

Al met al, niet slecht maar ook niet zo goed als het had kunnen zijn.

3*

Het verhaal van Hill 937, de heuvel (nou ja heuvel met 937m hoogte meer een kleine berg) die het leven kosten aan 70 Amerikaanse soldaten en er 372 verwonden. Aan Viëtnameese zijde waren er zeker 630 doden te betreuren en een onbekend aantal gewonden. Verhaal wil dat er zoveel "vlees" op de heuvel te vinden was dat deze omgedoopt werd tot Hamburger Hill. De Amerikanen wisten uiteindelijk na zeer zware gevechten de heuvel in te nemen maar moesten hem, omdat ze constant bestookt werden door de NVA, deze een week later weer afstaan. Hierdoor konden de Viëtnamezen hun oude positie gewoon weer innemen. Hoe dan ook, Hamburger Hill was een strategische "Fuck Up" en zou een van de tragische gebeurtenissen worden die min of meer leidde tot het terugtrekken van de amerikanen uit dit Aziatische land.

De film die hiervan gemaakt is vind ik zeker de moeite waard hoewel hij het niet haalt bij genregenoten Platoon of Full Metal Jacket. Hamburger Hill concentreert zich vooral op de waanzin van de actie, van het keer op keer bestormen van dezelfde heuvel. Het wordt heel duidelijk wat de Amerikaanse strategie was in die tijd maar het verblijft niet tot een droge opsomming van strategieën en tactieken. Het zijn niet de belangrijke bevelhebbers die de hoofdrol hebben maar de soldaten die het vuile werk moeten opknappen. Zodoende laat deze film ook meteen de complete waanzin en chaos van de veldslag zien. In die zin deed deze aanpak me denken aan de film Back Hawk Down. Hierbij vond ik het ook wel prettig dat de film zich alleen maar concentreert op de Amerikaanse kant van het verhaal. Verdiepen in de Viëtnameese kant had de film waarschijnlijk alleen maar nodeloos complex gemaakt zonder dat het uiteindelijk een beter beeld oplevert. Voor de kijker is wel duidelijk dat het voor de andere kant ook geen wandeling in het park zal zijn geweest.

Er zitten vrij veel karakters in de film en hoewel sommige ietwat cliché zijn vind ik het toch geloofwaardig. Het eerste half uur gaat soms wat moeizaam, het is meer een podium waarop de belangrijkste karakters worden geïntroduceerd. De echte kracht zit hem toch in het uiteindelijke actie gedeelte waarin alle registers worden opengetrokken en waarvan het gedeelte in de regen en modder angstwekkend goed is.

Denk dat Hamburger Hill vooral veel te leidden heeft door zware concurrentie van al eerder genoemde genregenoten en dat is jammer want deze film heeft zeker wel wat toe te voegen aan de films die gemaakt zijn over de oorlog in Viëtnam. Het is nochtans wachten op een goede DVD release met goed geluid want de goedkope DVD die overal te vinden is vind ik maar matig van kwaliteit. Hamburger Hill krijgt van mij hoe dan ook een goede 3.5*

Mijn tweede japanse film die ik gezien heb na het vreselijke Baturo Rowaiaru en gelukkig beviel deze veel en veel beter. Prachtige film waarbij ik wel wat moeite had om tijdens het eerste half uur in het verhaal te komen. De totaal onaangekondigde flashbacks en de trage stukken afgewisseld met onverwacht snelle montage waarbij ook nog regelmatig sprongen in de tijd gemaakt worden vroegen bij mij wel enige gewenning. Maar daarna werd ik echt wel gegrepen door de film. De al eerder genoemde bizarre afwisseling tussen scenes met extreem geweld en serene, romatische scenes is bijzonder maar wat me echt aansprak in deze film is dat er zoveel gezegd kan worden met maar zo weinig woorden, vind de emoties dan ook alles behalve stoicijns.

Jammer dat ik het idee heb dat het eerste half uur wat aan me voorbij ging maar ga hier toch 4* voor geven. Alleen al de prachtig uitgekaderde beelden, die ware kunstwerkjes op zich zijn, samen met de schitterende filmmuziek zorgen ervoor dat een lagere score geen recht zou doen aan deze film.

Ben erg benieuwd geworden naar andere films van Kitano en japanse cinema. Iemand noch goede adviezen voor dit voor mij nog vrij onontgonnen filmgebied?

Ja, er zit dit jaar weer een vrijgezellenfeest aan te komen voor een van mijn maatjes die gaat trouwen dus kan het geen kwaad eens wat inspiratie op te doen dacht ik zo...
Blijf het een vreemd fenomeen vinden dat ze in de VS het vrijgezellen feest echt net de avond voor de trouwerij houden (of zou dat alleen in films zijn ) zodat de meeste huwelijken dan toch met een enorme drankkegel gesloten zouden moeten worden.

The Hangover, ik vind het wel een geslaagde film, lekkere onpretentieuze, niet te moeilijke humor. Gelukkig niet (puur) gericht op 15 jarige pubers maar wat meer in de lijn van Amerikaanse komedies als Office Space of films uit de Apatow stal, iets waar de 30-plusser ook nog wat mee kan. Natuurlijk komt zowat onvermijdelijk de vergelijking op zetten met Very bad Things echter is die zwartgalliger en giftiger. In dat opzicht blijft The Hangover veel braver en wordt er duidelijk meer op safe gespeeld. Het eindigt dan ook allemaal heel veilig onder moeder de vrouw haar rokken tijdens de bruiloft, alhoewel de fotoreportage tijdens de eindcredits nog wel het een en ander goed weet te maken.

Qua plotontwikkeling vind ik helaas ook zeker niet alles even sterk uitgedacht. Vooropgesteld, de uitgangssituatie is erg leuk bedacht. De totale chaos waarin er wordt ontwaakt na een uit de hand gelopen nachtje heftig stappen in good 'oll Vegas. Dat je als kijker net zo veel weet als de brakke koppen op het scherm... Maar, het hele gedoe met die Aziaat en Mike Tyson vind ik zelf nogal geforceerd overkomen was wat mij betreft niet nodig geweest.
Daar staat tegenover dat de 3 hoofdrolspelers het er eigenlijk de hele film bijzonder goed van af brengen, ze zijn grappig en er lijkt een goede onderlinge chemie te zijn. De dialogen zijn goed uitgedacht en vaak slimmer dan in de gemiddelde doorsnee komedie afkomstig uit Hollywood

En dan natuurlijk last 'but not least' de overheerlijke Heather 'Roller Girl" Graham die sinds Boogie Nights wel 13 jaar ouder is geworden maar nog steeds even 'Sexy as Hell' is...

3.5*

Aardige prequel, en het is weer eens een iets andere invalshoek dan de voorgaande 3 films met Hannibal Lector in de hoofdrol.

Alhoewel het een beetje teleustellend is dat het ontstaan van de even meesterlijke als monsterlijke serial-killer Hannibal the Cannibal gewoon een ordinair wraakverhaal blijkt te zijn is zijn jeugd toch uhh... "sfeervol" genoeg om een film aan te wijde.

Vind dat de film het daar dan ook vooral van moet hebben, de griezelige, horrorfilm-achtige sfeer met de pompeuze muziek erbij. Het levert een aantal spannende en lugubere scenes op en hoewel Ulliel een beetje wat aan overacting lijkt te doen vind ik hem wel de juiste looks hebben voor zijn rol. Ook Li Gong blijft natuurlijk leuk om naar te kijken.

Al met al niet een baanbrekende thriller maar zeker vermakelijk genoeg voor op de vrijdagavond. 3*

De films van Shyamalan werden er de laatste jaren al niet echt beter op en bleven vooral hangen in de grijze middenmoot maar met The Happening heeft hij zichzelf werkelijk overtroffen... Wat een ongelooflijk slechte film is dit zeg.

Als parodie had het nog best kunnen werken maar helaas wordt het met veel te veel serieusheid gebracht en zijn de spoortjes humor of relativering zeer spaarzaam en lang niet altijd geslaagd.
Alhoewel... Gisteren best vaak gelachen als er weer een briesje de boom voor mijn raam liet bewegen en dan heb ik het nog niet eens gehad over de opmerkingen met betrekking tot cactussen en vingerplanten Waardeloze manier van spanning opbouw in deze film als of ik onder de indruk moet zijn van een shot van een boom of grassprietjes die gaan bewegen op de wind En dan die mensen die eerst een paar passen achteruitlopen en dan zichzelf voor de kop knallen ofzo omdat het mechanisme voor zelfbehoud wordt uitgeschakeld door de Sanseveria Hilarisch slecht! Echt wat dacht die Shymalan toen hij deze film ging maken, ik zal mijn publiek eens overdonderen, ik laat een takje kraken of een briesje waaien? Nah, ja ik pies nog net zo makkelijk tegen een boom aan hoor.

Daar waar in zijn oudere werk tenminste nog fatsoenlijk geacteerd werd is dit ook op dat gebied een absoluut dieptepunt. Cliché personages van de bovenste plank, wat een gestuntel, wat een houterig acteerwerk en wat een ontzettend slechte dialogen. Echt waar ik heb amateur toneel gezien waar meer overtuiging en passie in zat.
Zal ik het dan ook nog maar even over de stroperige moraal hebben... Nou, nee laat ook maar.

1 mager sterretje omdat er een paar leuke dingen in zaten (zelfmoord met de grasmaaier bv) die de film redden van totale vernedering.

Nou dat is dus de reden waarom je nooit een hond in je gezicht moet laten likken...

Eindelijk eens gezien dan, op de een of andere manier miste ik deze film telkens. Happiness van Todd Solondz is een pijnlijk grappige zenuwbehandeling zonder verdoving. Het geeft een bizarre en inktzwarte kijk achter de schermen van de onderlinge relaties van een aantal op het eerste gezicht doodnormale mensen. Een gezin met 3 zussen staat centraal waarbij de een nog een meer perverse kerel achter zich aan heeft dan de ander.

Happiness is een sterke raamvertelling die geniaal acteerwerk en verschillende briljant uitgewerkte scènes kent. Solondz bewandelt daarbij een heel dun lijntje tussen extreem grappig en extreem pijnlijk, goed fatsoen wordt compleet verlaten en nergens veranderd de film in gezapigheid. De film blijft keihard, cynisch en scherp tot de laatste snik. Eigenlijk weet je als kijker nu niet wat je moet (of mag) vinden van de bizarre karakters in deze film. Daarbij steelt natuurlijk Bill wel de show. Denk dat het wel de grootste creep op het witte doek is die ik ooit gezien heb... Wat een ranzigheid. Ook de rol van Hoffman, als ultieme viespeuk, is natuurlijk briljant al vind ik zijn verhaallijn met de (weliswaar prachtige) schrijvende zus niet de meest boeiende.

Dat is ook een van de minpunten van de film, dat niet iedere verhaallijn me even veel aansprak. Ook vervalt Solondz net iets te veel in karikaturen, waarbij ik moet zeggen dat ik die Vlad dan wel weer een geniaal typetje vind.

Er gebeurt erg veel en de acteurs en actrices zijn een genot om bezig te zien. Het geeft de film iig een hoge herkijk waarde. Zelden was lachen meer pijnlijk dan in Happiness. Knappe film!

4*

Innemend en charmant filmpje met een hoofdrolspeelster die ik dezelfde eigenschappen plus schattig daar aan toegevoegd kan toedichten...

Snap het vele gezeur hier over Poppy dan ook niet zo goed eigenlijk... Maar trek het je verder niet aan hoor meid ik vind jouw wel veel leuker dan die tuttige Amelie. Laat ze maar lullen

Happy-Go-Lucky is geen film van het grote gebaar of van het zware drama. Nee, het is een luchtige slice-of-life, een aangename feel good voor op een zwoele zomerse avond en dat is prima zo. Niet iedere film hoeft van mij vol te zitten met minuten durende jankpartijen en levensbepalende ingrijpende gebeurtenissen. Nee, soms biedt een doodgewone autorijles stof genoeg voor een boeiende dialoog. Vooral wanneer 2 tegenpolen als de ubervrolijke, optimistische doch enigszins ondeugende zonnestraal Poppy in een extreem kleine ruimte wordt gestopt met de paranoïde, introverte, oerpessimist Scott. Heb toch wel erg kunnen genieten van die scènes, volgens mij zat er ook best wel wat aardig spontaan spul bij. Verder is de Flameco-lerares ook een favoriet van mij.

Alhoewel er verder weinig gebeurt in de film weet deze toch een bijna constante glimlach op m'n gezicht te toveren. De personages worden eigenlijk zonder uitzondering prima vertolkt en de film staat bol van de amusante dialogen.

Echt uitzonderlijke of gedurfde cinema wordt het nooit en de muziek had wel iets minder tuttig gemogen. Leigh blijft veilig aan de linkerkant van de Londense weg maar verder niet bijzonder veel aan te merken op dit uitstekende en luchtig vermaak.

Mooie 3.5* lijkt me voldoende.

Hard Candy, vond het helemaal maar dan ook helemaal niks. Dit een "slechte film" noemen zou nog een understatement zijn.

Het idee achter de film is nog wel aardig (alhoewel niets nieuws, want het is uiteindelijk niet meer of minder dan een wraakverhaal) en sluit wel goed aan bij de huidige actualiteit. Echter in de uitvoering gaat het imo werkelijk op ieder vlak totaal de mist in. Als ik het in een woord moet samenvatten; "bedacht". Deze film heeft totaal geen bezieling.

Uiteindelijk is de spanning of het drama gewoon scriptmatig. Er lijkt nergens enige chemie tussen de twee hoofdpersonages te zijn, dit leidt uiteindelijk niet tot de ijzingwekkende psychologische strijd die tot op het bot gaat en die ik als kijker graag wil zien. Nee, het is gewoon oersaai om te aanschouwen.

Daarnaast stapelen de ongeloofwaardigheden en toevalligheden zich gedurende de film huizenhoog op... met als ongeloofwaardig dieptepunt het einde

Ook de looks van de film zijn bedacht hip; de belichting, het out-of-focus, het net niet laten zien van allerlei essentiële zaken, de semi kunstzinnige kadering. Ik vind het allemaal zo... berekenend bijna.

O,ja en hou die camera toch eens stil tijdens actiescenes, zie toch eens in dat dat 9 van de 10 keer totaal niet effectief is maar gewoon irritant!

Totale mislukking; 0,5*

Deel 4 uit de Harry Potter reeks, van de boeken vond ik dit de leukste. Vroeg me dan ook af of dat met de film ook het geval zou zijn. De films zijn aardig sfeervol vermaak maar ze vallen nog steeds niet in de categorie topfilms, alhoewel de vorige Harry Potter best dicht tegen de 4* aan ligt.

Jammer dus dat de opgaande lijn niet wordt doorgezet met The Goblet of Fire. Waar ik bij de deel 3 de vertaling van boek naar het witte doek erg goed gedaan vond was dat hier weer wat minder kunstig uitgepakt. Nu is het natuurlijk een heel karwei om zo'n dikke pil te verfilmen en is het niet meer dan logisch dat bepaalde verhaallijnen geschrapt worden of minder uitgebreid aan bod komen. Toch is de film uiteindelijk naar mijn smaak veel te fragmentarisch geworden, de flow is er een beetje uit. Ook gaat dit ten koste van de sfeer, juist een van de sterkere punten van de Harry Potter reeks. Doordat het ontbreken van die duidelijke lijn en spannings- en sfeer opbouw valt de uiteindelijk climax me toch wat tegen. Dit terwijl het in het boek behoorlijk duister en heftig was kiest de film hier duidelijk voor een veel veiligere aanpak.

En waar Harry Potter toch ook voor een goed gedeelte is het je afzetten tegen de brave, saaie en vooral duffe volwassenmaatschappij is dat element geheel verdwenen, het is allemaal meer gewoontjes en braaf. Totaal niet in overeenstemming met de boeken of de vorige films. Bij films als deze moet je als kijker meegevoert worden en verbaast worden door "die andere" wereld. Dit is mischien nog wel het grootste gemis van deel 4.

Wat wel goed gedaan is, is dat de film en de acteurs meegroeien. De Goblet of Fire is duidelijk geen kinderfilm meer maar veel meer een tienerfilm en typische tienerproblemen komen tussen de bedrijven door voldoende aan bod. Ook in de acteerprestaties zijn de 3 jonge hoofdrolspelers duidelijk gegroeid, waarbij ik vooral Rupert Grint als Ron erg relaxed en naturel vind spelen.

Na het erg sterke 3e deel een lichte tegenvaller, ik blijf op 3* hangen.

Zeer matige Tarantino wannabe kloon... Jammer ook dat altijd bij ieder non-product waar Tarantino een keer komt pissen in een Dixie op de set zijn naam groot op de cover moet komen te staan. Heb ik toch al een paar keer flink m'n neus aan gestoten. Nou ja, zo lang ie er genoeg geld aan overhoudt om zijn eigen films te blijven maken vind ik het prima.

Hell Ride is verder een vrij futloos filmpje wat net iets te graag stoer wil doen maar gewoon niet bij de echte mannen aan tafel mag aanschuiven. Daar waar dezelfde acteurs in Kill Bill 1 + 2 een geweldige indruk maakte kan ik hier nauwelijks een langgerekte geeuw onderdrukken. Bishop vertilt zich behoorlijk aan de B-film elementen het wordt eerder saai en lachwekkend dan dat het de film op een hoger plan weet te krijgen.

Het eerste half-uurtje is best vermakelijk al is dat eigenlijk alleen te danken aan de deelname van het voltallige deelnemersveld van de Miss Topless USA contest 2008! Ja, qua T&A geen klagen...

Daarna kan de film net zo goed afgezet worden want wat volgt zijn slaapverwekkende en slechte dialogen een onlogisch flutverhaaltje en een paar erg beroerde langverwachte confrontaties die als climax worden opgevoerd. Bishop die voor zichzelf de hoofdrol had bedacht als president van een motorclubje had zich beter kunnen concentreren op zijn regisseurs werk. wellicht was het de film ten goed gekomen want nu is het namelijk beidde twee keer niks.

Ten slotte kent de film een van de beroerdste en lelijkste trip-scènes ooit.

2 piepkleine sterretjes voor Michael Madsen en de dames uit de eerste 30 minuten en dan ben ik in een vrij gulle bui.

Toch wel een geinige film en dat is vooral te danken aan het karakter Hellboy wat zeer amusant blijkt te zijn. Een occulte, anti(super)held, die vloekt, rookt, bier drinkt, een identiteitscrisis heeft en bovendien heerlijk lomp blijkt te zijn. Zijn uiterlijk heeft hij daarnaast ook nog eens niet mee dus daar gaat je gemiddelde superhelden rolmodel

De film straalt een lekker cultachtig comicboek sfeertje uit en lijkt zichzelf ook niet zo über-serieus te nemen. Vooral het begin vond ik erg stoer, dat met die nazi's in de regen is een gaaf gedaan stukje, van mij had de film zo wel door mogen gaan maar jammer, jammer... Na een sterk begin vervalt de film toch wel tot een erg standaard en weinig boeiend verhaaltje. Beetje Indiana Jones met een likje Men in Black en een toefje Power Rangers. De climax stelt ook uitermate teleur.

Hellboy is verder een cool en grappig karakter en er wordt met verve gestalte aan gegeven door een lekker op dreef zijnde Perlman. Helaas speelt de rest van de cast wat als houten klazen en zijn dan verder maar weinig interessant.
Men kan hier met recht stellen dat; "Hellboy saves the day".

Del Toro blijft een intrigerend regisseur en ik kijk ook best wel uit naar deel 2, verwacht er stiekem toch wel wat van. Deze kan het doen met een ruime 3*

Bijzonder leuk vervolg, misschien wat minder cult en wat meer blockbuster maar toch... Wordt altijd wel vrolijk van dit soort films en aangezien ik een wat katerige zondag beleef kan ik dat goed gebruiken

Waar deel 1 vooral een mix is van superhelden film met occulte zaken is dit deel veel meer aangelengd met fantasy-elementen. Als dit een kleine stijloefening van Del Torro is voor zijn Hobbit film dan kijk ik er nu toch wel reikhalzend naar uit. De decors en wezens zijn weer heel tof gedaan, het ziet er werkelijk prachtig en spectaculair uit. De geweldige trollen Marrakesh onder Brooklyn Bridge wordt als perfect excuus aangegrepen om helemaal los te gaan op dit gebied. Ook dat figuur van Johan Krauss is geweldig bedacht.

De Hellboy humor kan ik persoonlijk wel erg waarderen en als 2 superhelden samen aan het bier gaan en daarna over vrouwen beginnen te ouwehoeren dan is dat toch zeker iets wat uniek te noemen is binnen het genre;

Hellboy: You're in love. Have a beer.
Abe Sapien: Oh, my body's a temple.
Hellboy: Now it's an amusement park.

En zo zitten er veel meer geweldige one-liners in.

Verbaas me toch wel een beetje over de relatief lage score hier. Persoonlijk vind ik dat Del Torro veel beter en leuker in het superhelden-genre zijn weg vindt dan zo'n uberserieuze Nolan met zijn Dark Knight.

Qua fanatsy-elementen en karakters zou ik de film best een 4* beoordeling kunnen geven echter blijft het verhaaltje en de ontwikkelingen wat slapjes. Wel grappig dat er alvast lijntjes worden uitgezet voor een Hellboy 3. Nu van mij mag die komen, als de stijgende lijn zich voortzet. Deel 2 geef ik vooralsnog een ruime 3.5*

Zoutloos, ongeïnspireerd, clichématig actiefilmpje. Wraakverhaaltje a la Man on Fire natuurlijk niet chronologisch vertelt zodat het toch nog heel wat lijkt. Wat het niet is want het plot is op z'n zachts gezegd nogal ver gezocht.

Verder behoorlijk stroef geacteerd, slechte dialogen en oneliners die je al 100x eerder in dit soort stoere films voorbij hebt horen komen.

Het vreselijk melige einde doet de film definitief de das om...

Zonde van de tijd (zelfs op vrijdagavond) 1*

Had eigenlijk niet veel van deze film verwacht, maar hij viel me toch erg mee. Eigenlijk vond ik het zelfs een erg leuke avonturenfilm met mooie beelden uit de woestijn. Weet iemand trouwens waar deze film geschoten is (de woestijnscenes dan)?

Heerlijk, heerlijk van de bovenste plank inderdaad ik heb echt met heel veel plezier naar deze film gekeken. Sommige zaken waren ook zo ontzettend herkenbaar geweldig gewoon. Ik moest ook gelijk denken aan mijn eigen "vaste" platenzaak hier in de stad. Ook zo'n pracht van een winkel waar ze nog vanalles op vinyl verkopen en waar je ineens met een wild vreemde de laatste van de Beasty Boys aan het bediscussieren bent.
Ook enkele zeer sterke memorabele scenes; Zoals Rob nadat Laura het uitgemaakt heeft daar zit in z'n platenzaak. Dikke wallen onder de ogen, peuk in z'n mond geen dubbeltje meer waard. Of als Ian Raymond de platenzaak inloopt en de gedachten van Rob verbeeld worden. Dat deed het vreugde gejuich van mij en 2 vrienden waar ik deze film mee zat te kijken ten volle losbarsten.
4 sterren zeker waard misschien komt er zelfs nog wel eens een halfje bij....

Goede western alweer. High Noon is niet de meest spectaculaire western maar moet het meer hebben van de dramatische ontwikkelingen rond de hoofdpersoon. In die zin doet deze me meer denken aan westerns als Unforgiven of Shane en een stuk minder aan bv de wat meer macho en testosteron geladen dollar-triologie van Leone. Wie met die insteek deze film gaat kijken zal bedrogen uitkomen, wie een kleine anderhalf-uur de tijd neemt om zich in de persoon achter de sheriff te verdiepen zal een klein juweeltje van een film vinden.

Het verhaal is weer eens behoorlijk basic (lijkt bijna wel een voorwaarde voor een goede western) maar ik vind het gegeven van de man die alleen zijn problemen onder ogen moet zien wel erg mooi uitgevoerd. Cooper speelt dan ook erg goed en overtuigend, hij is geen held en geen "mij kan niets gebeuren" macho. Nee, in High Noon klotst het angstzweet de sheriff in zijn laarzen. En dat terwijl hij de kans had om er tussen uit te knijpen... of toch niet? Het is natuurlijk niet alleen nobelheid wat hem terugdrijft in het dorpje wat hem nu eigenlijk liever kwijt blijkt te zijn. Nee, Kane weet ook dat hij het rustige leventje wat hij met z'n mooie kersverse vrouw wil gaan leiden op de buik kan schrijven als hij nu geen stand houdt. Geen heldenmoed maar een pure overlevingsstrategie is de motivatie van de man.
Daarnaast speelt ook de rivaliteit tussen zijn jongere ex-collega. En niet alleen op proffesioneel gebied ook op relationeel gebied hebben beidde mannen nog een appeltje met elkaar te schillen. Met als middelpunt de mooie exotische Helen Ramirez. Mooie scene ook als Kane alleen in het dorpje staat en de twee vrouwen rijden samen weg om dezelfde trein te nemen als waarmee zijn grootste nachtmerrie bewaarheid lijkt te worden.
Dat alles vindt in bijna anderhalf uur real-time plaats, de zon klimt, de schaduwen worden korter, de stoere mannen uit de kroeg zijn nergens meer te bekennen evenals de godsvresende mannen uit de kerk. De twee vrouwen uit zijn leven nemen samen de benen en toch blijft Kane staan, van god en iedereen verlaten. Ja das mooi voer een film!

De gevechten zijn overigens uitstekend, lekker no-nonsense. De settings is mooi, de acteurs prima en de muziek maakt het geheel mooi af. Goede klassieker dik 4 verdiende sheriff sterren.

Even een prehistorische quote aanhalen...

Grappig, ik moest tijdens de film vaak denken aan de prachtige video van Everybody Hurts door REM. Kan bijna geen toeval zijn lijkt me.

Der Himmel uber Berlin is mijn tweede film na Paris, Texas van Wenders en is zowaar een nog grotere filmische parel. Het is zonder twijfel visueel een van de mooiste films die ik de laatste tijd gezien heb daarnaast wist het verhaal en de hele thematiek me echt te raken.

Normaal gesproken heb ik ook meer met verhalende films met een meer concretere aanpak maar dit is wel een bijzonder prettige uitzondering daarop. Der Himmel Uber Berlin is poëzie in zijn mooiste en puurste vorm. Een ode aan het leven, de liefde en aan de stad Berlijn. Zo eerlijk en fijn dat je er bijna tranen van in de ogen krijgt.
Het Berlijn, voor de eenwording, lijkt ook het perfecte toneel voor dit verhaal. Berlijn, zoals het toen was, grauw en grijs, verwaarloosd en troosteloos, een muur die het hart van de stad openrijt en verdeeld. Een stad met een geschiedenis van oorlogsgeweld die zijn littekens heeft achtergelaten in de mensen. Maar onder dat verscheurde uiterlijk, klopt nog steeds het warme menselijke hart. De film lijkt dan ook wel wat somber op het eerste gezicht maar uiteindelijk is de boodschap toch erg positief, hoopvol en mooi.

De rol van de engelen vind ook erg sterk, mooi ook dat ze ontdaan zijn van hun doorgaans religieuze achtergrond. Het zijn meer wezens die de mensheid observeren en kunnen doordringen in het wezen van wat de mensen beweegt (ik dacht eerst hun gedachte maar dat lijkt me wat te oppervlakkig). Hun invloed is zeer beperkt, het zijn buitenstaanders en het maakt het verlangen om een sterfelijke mens te zijn erg begrijpbaar. Ook het uiterlijk van de engelen vind ik passend en goed getroffen.

Het gebruik van zwart./wit voor de wereld van de engelen en kleur voor de wereld van de mensen is natuurlijk erg symbolisch. Ik vind de scene waarin Damiel net mens is geworden en de eerste beste voorbijganger vraagt naar de kleuren van de graffiti op de doorgaans sombere "Mauer" echt geniaal (en ik ben zelf kleurenblind ). Maar eigenlijk kent deze film volop briljante en prachtige scènes, die mooi weten door te dringen in de beweegredenen van gewone stervelingen.

Er staat hier nogal wat kritiek over het concert van Nick Cave en de aansluitende scene in de bar. De muziek van Cave past toch wel heel mooi in het tijdsbeeld, ongeacht wat je er van vind. Dat de laatste monoloog van de vrouw niet realistisch is klopt maar de film kent helemaal geen natuurlijke dialogen, het zijn meer poëtische uitingen van gedachten. Ik vind het iig allemaal perfect in elkaar passen. En bovendien ben ik wel gelukkig met de keuze van Wenders om de taartsmijt-scene niet als einde te gebruiken gebruikt

Erg mooie film, die op een zeer sterke wijze weer geeft waarom het "gewone" leven van iedere dag meer dan de moeite waard is. Een boodschap die ik met warmte in mijn hart kan sluiten.

4.5* maar ik sluit een 5* in de toekomst zeker niet uit.

He, gezellige film voor het hele gezin van meneer Cronenberg

Vind dit toch wel een bijzondere film hoor... Het ziet er mooi en strak uit en er wordt zonder meer behoorlijk sterk geacteerd. Weet eigenlijk niet zo goed wat ik hiervan nu moet denken, bepaalde elementen vond ik erg sterk andere daarintegen weer juist niet zo, of als ik erover nadenk misschien toch weer wel. Hoe dan ook de film houdt me iig wel bezig.

Het tempo is vrij traag voor een thriller maar de film wist toch genoeg de spanning vast te houden door de constante aanwezigheid van een bepaalde gevoel van onbehagen. Een gevoel dat versterkt wordt door het geweld dat komt in korte, hevige redelijk onverwachte uitbarstingen en dat behoorlijk expliciet in beeld wordt gebracht.
Maar wat moet je met dat geweld? Is de vraag die mij bezig houdt. Cronenberg neemt na een uiterst onheilspellend eerste begin (het geluid van de cicades ) uitgebreid de tijd om de gezapigheid en burgelijkheid van de Stall's onder de loep te nemen. Op het ondeugende standje met het cheerleaderpakje na zou het zo uit een Disney-film kunnen komen. Waarschijnlijk om het contrast in de loop van het verhaal des te groter te maken vermoed ik. Daar slaat hij imo echter de plank een beetje mee mis, het is net wat te makkelijk. De held tov de brute aggressor (bij Tom/Joey), redelijkheid tov agressie (bij de zoon) en de liefde tegenover de dierlijke lust (bij Edie)... Het thema van de menselijke redelijkheid, het denken tov het dierlijk instinctieve geweld, ik vind het zeker interessant maar heb het thema al eerder geraffineerder uitgewerkt gezien (ik noem een Blue Velvet, Taxi Driver, Apocalypse Now of Deliverance bv).
Goed vind ik dan weer wel dat het geweld ook op een bepaalde, spectaculaire filmische manier wordt gebracht dat het misschien in eerste instantie niet alleen afstoot maar ook een soort "kick"geeft bij de kijker, die zich zodoende als een soort voyeur geconfronteerd voelt met zijn eigen geweldadigheid.
Het einde vond kwam me jammer genoeg wat gehaast over. Had liever wat meer van William Hurt willen zien, een grotere meer indrukwekkendere confrontatie was zeker op zijn plaats geweest vooral in vergelijking met de uitgebreide gazapigheid aan het begin van de film. Leuk vond ik dan weer wel dat tijdens de laatste scene alle leden van het gezin in het zwart gekleed zijn op het jongste kind na... logisch want ze is de enige onschuldige in dit gezelschap, de enige zonder een geschiedenis.

Hou het voorlopig op een goede 3.5* (een kleine 4* heeft ook nog door m'n gedachte gespookt) maar ik wil hem over een tijdje graag nog een keer zien.

Moet zeggen dat ik ondanks de lage score en niet al te positieve berichten hier op MM toch best uitkeek naar deze film.

Nu zijn de boeken van Douglas Adams natuurlijk ronduit briljant en ik had niet verwacht dat de film dit nivo zou halen, en dat doet hij dan ook niet. Toch is dit een hele aardige, kleurrijke poging tot verfilming. Moeilijkheid is dat het boek van Adams aan elkaar hangt van de meest geweldige redenaties over leven, het universum en de rest, op een heerlijke droge, engelse wijze neergepent door de man. Geen makkie omdat te vertalen naar het witte doek en in deze film is dat ten dele wel gelukt maar is er ook veel aan gedaan om er meer een spannend avontuur van te maken. Wel begrijpelijk aangezien film een audiovisueel medium bij uitstek is zeker in vergelijking met een boek
Sterke punt vind ik dan ook de hele sfeer die de film uitstraalt. Het was echt wel zo als ik in gedachte Adams chaotische universum had voorgesteld, grappig en totaal absurd! Ford en Beeblebrox als prettig gestoorde partypeople, Rockwell met z'n flashy outfits is echt hilarisch (ik kan me geen betere intergalactische president voorstellen).

The Hitchhiker's Guide is verder een erg aangename film om te kijken, de decors zien er mooi uit (de planetenfabriek is ronduit prachtig en ook Vogsphere met die stomme scheppen uit de grond ), de CGI is niet al te nadrukkelijk aanwezig. Dit is met name te danken door het vakwerk van Jim Henson zijn bedrijf. Ik vind die poppen zo veel mooier dan zielloze computerfiguren, jammer dat het soms wel een uitstervend beroep lijkt in de filmwereld. Voeg daarbij het alleraardigste, niet perfecte maar wel lekker enthousiaste acteerwerk en ik heb iig een prima filmavond gehad.

Okay, toegegeven de film is vrij chaotisch, maar is chaos uiteindelijk niet de enige realiteit in het universum? Zat zelf te denken dat 4* misschien een beetje te veel van het goede zou zijn, aan de andere kant staat deze film al idioot laag en vond ik hem gewoon erg grappig! Maar nee, denk uiteindelijk dat 3.5* de juiste waardering is. Toch is het niet onmogelijk (wel zeer onwaarschijnlijk) dat deze film in de nabije toekomst nog in waardering gaat stijgen.

Tenslotte voor alle lieve kijkbuiskinders die deze film nog gaan kijken; mocht je op een bepaald moment in de film het spoor totaal bijster zijn, onthoudt dan vooral 1 ding; DON'T PANIC

Het verfilmen van games blijkt tot nu toe iedere keer maar een uitermate teleurstellend resultaat op te leveren. Zo ook deze Hitman (waarvan ik de game best kan waarderen), wat een belabberde film zeg.

Matig en rommelig plotje, een hitman met 0,0 uitstraling, gevechten die op slapstick lijken en zelfs niet eens een lekkere meid om de boel op te leuken. Tja, dan is er zelfs van hersenloos vermaak niet veel te maken. En Rusland is sinds de jaren '80 onder Reagan niet meer zo achterlijk afschildert in een film.

Zeer, zeer matig. Kleine 1.5*

Geslaagde terugkeer naar Middle Earth

Jackson laat opnieuw een goede indruk achter met het eerste deel uit zijn Hobbit Trilogie. De verassing naar hoe Middle Earth en zijn bewoners eruit zou komen te zien op het witte doek is natuurlijk minder opwindend dan met zijn Lord of the Rings. Het boek waarvan werd beweerd dat het voor de kritische fans niet te verfilmen zou zijn. Jackson schiep een wereld die minimaal aan de hooggespannen verwachting voldeed en het zelfs vaak wist te overtreffen.
Dus waarom deze wereld uit de boeken van Tolkien niet gebruiken voor een nieuwe spannende filmreeks? De aanvankelijke nieuwsgierigheid naar deze wereld heeft gedeeltelijk plaatsgemaakt voor een bijna vertrouwd gevoel, een gevoel van thuiskomen in de wereld van Elven, Orks, Tovenaars, Dwergen en natuurlijk Hobbits. En eigenlijk voelt dat best lekker.

The Hobbit, en toch zeker dit eerste deel, is wel veel meer een rechtlijnige actie/avonturenfilm dan The Lord of the Rings wat toch duidelijk meer gelaagdheid kent en zwaardere thema's aanhaalt. Denk wel dat dat grotendeels ook komt door het bronmateriaal. Tolkien heeft The Hobbit immers in eerste instantie ook als kinderboek geschreven. Moet zeggen dat de film daardoor wel wat minder indrukwekkend is dan de eerste film uit de oorspronkelijke trilogie. In The Hobbit geen confronterende scènes, geen zelfopoffering, het is vooral een leuk en spannend avontuur waar zo goed als altijd de redding net op het juiste moment komt. Alhoewel Jackson natuurlijk wel al wat laat doorschemeren wat er in het verschiet ligt.
The Hobbit gaat veel minder de diepte in, en veel karakters blijven daardoor toch wat vlakjes. Natuurlijk krijgen, Bilbo, Gandalf en Thorin Oakenschield genoeg zendtijd om hun karakters goed neer te zetten echter de overige dwergen hangen voor mijn gevoel er toch te veel bij als schermvulling, en dat is jammer. Acteerwerk is prima, vooral de rollen van nieuwkomers de jonge Bilbo en Thorin worden prima neergezet. Gandalf is geloofwaardig als altijd als oude grijze tovenaar.

De aanloop naar het avontuur is lang, iets wat in The Fellowship ook al zo was, maar vind het prima dat Jackson ook hier trouw blijft aan de boeken van Tolkien. Daarna pikt het tempo echter aardig op en gaat de film van de ene actiescene naar de andere. Leuk dat Jackson ook lekker losgaat met de badguys met als hoogtepunt de vatzige Aardmannenkoning Toch is wellicht het echte hoogtepunt niet de talloze massale gevechten (al dan niet in 3D) maar de eerste ontmoeting van Smeagel/Gollum met Bilbo, in een prachtige ondergrondse setting.
3D actiescenes waren overigens van erg goede kwaliteit, duidelijker, scherper en rustiger voor de ogen dan ik ooit eerder heb gezien. Een van de weinige films waarin de 3D niet vooral afleidt maar meer een natuurlijk onderdeel vormt van het geheel (Avatar is de andere film waarvan ik dat ook vind).

Ben benieuwd wat de volgende delen gaan brengen, ik kijk er iig al weer met smart naar uit aangezien er nog best wat spectaculairs aan zit te komen. Denk ook dat de komende delen serieuzer en wat zwaarder van toon zullen gaan worden.
Voorlopig geef ik dit eerste deel een goede 4* maar het zou best kunnen dat ik in het licht van de toekomstige delen mijn beoordeling nog ga bijstellen. Aangezien het pas echt mogelijk is dit deel op waarde te schatten nadat de trilogie is afgerond.

Uitstekende cinema die het popcornniveau met gemak weet te ontstijgen.

PJ's prelude van Lord of the Rings.

Want eerlijk is eerlijk dit 2e deel heeft nog minder te maken met het oorspronkelijke boekje van Tolkien maar is veel meer te doen om het verhaal voorafgaand aan de Lord of the Rings trilogie te vertellen. Verhaaltechnisch vind ik het tweede deel ook niet zo veel toevoegen want feitelijk gebeurt er niet zo gek veel voor een film van 2,5uur. Voor mij het bewijs dat The Hobbit gewoon perfect in maximaal 2 delen zou moeten worden zijn uitgebracht.

Desalniettemin is het altijd leuk om weer even in PJ´s versie van Tolkiens Middle Earth te zijn. De 3D beelden zijn fantastisch scherp en helder en laten duidelijk de technische reuzensprongen zien die op dit vlak gemaakt zijn de laatste jaren. De sfeer is fijn en voelt inmiddels bijna vertrouwd aan, ook het nimmer afwezige oog voor detail maakt deze film toch wel weer een klein feestje.
Jammer dat er dan toch enkele ´partypoopers´ zijn die de pret een tikkeltje weten te verpesten. De al eerder genoemde afwezigheid van een echt interessante verhaalontwikkeling vertaald zich direct in karakterontwikkeling van de belangrijkste personages. De confrontatie tussen Smeagol en Bilbo uit het eerste deel is ook veel mooier en intiemer dan met Smaug in dit deel. PJ probeert het publiek nog te lijmen met een ontluikende romance tussen elf en dwerg (een gewonde dwerg nog wel...) maar helaas vond ik dit weinig boeiend en had dat die hele overbodige love interest bijna een uur film kunnen besparen.
Daarnaast verslikt de film zich ook in de wel erg overdadige actiescènes. Spectaculairder dan ooit in Lord of the Rings vertoond is maar vaak toch net een stapje erover qua geloofwaardigheid. En wat zijn badguys waard als ze met 100e tegelijk worden omgelegd door 2 elfjes

Het is dat ik echt een enorm zwak heb voor de verhalen van Tolkien en voor de door PJ geschepte fantasie wereld. Het geeft de film weliswaar het voordeel van de twijfel maar ik weet nu ook zeker dat de originele trilogie nooit geëvenaard gaat worden. Ik deel ook niet de mening dat deel beter zou zijn dan het eerste. De zogenaamde duister wordende sfeer vind ik zwaar overroepen. Dan is deel 1 consistenter in wat het wil uitstralen, namelijk een jolige avonturenfilm. Ligt ook qua verhaal veel dichter aan bij het oorspronkelijke boek en was daarom veel meer een feest der herkenning.

3.5*

Weer een mooie, kleine, lekker vertederende en intieme film over een nomaden-familie en het reilen en zeilen op de mongoolse hoogvlakte. Mooie plaatjes weer van mooie en ruige uitgestrekte landschappen en kleurrijke mensen. Leuk ook om de spontaniteit en enthousiasme weer in deze film terug te zien. Goed dat er ook deze keer niet met professionele acteurs gewerkt is, vooral de kinderen zijn toch wel erg spontaan en grappig.

Ook deze keer is "het verhaaltje" in de film, net zoals in de Weeping Camel gebaseerd op de plaatselijke folklore en natuurlijk zijn die verhaaltjes altijd redelijk simpel en kennen ze een duidelijke moraal, zo hoort dat ook. Maar ach, het was een schattig hondje en eigenlijk draait het daar allemaal niet om. Het gaat meer over een traditionele wijze van leven die steeds meer verdrongen wordt door de moderne tijd. Niet dat vooruitgang per definitie slecht is of dat de illusie gekoesterd moet worden dat deze niet zal doordringen op de mongoolse hoogvlakte maar laat de mensen hun eigen geschiedenis niet vergeten, hun waardevolle tradities en wijsheden. De wereld wordt er anders zo'n eenheidsworst op. Je moet er toch niet aan denken dat IKEA een filiaal opent met doe-het-zelf nomadententen met keuze uit 4 soorten kleuren hout, of een McD met Yak milkshakes... brrrr.

Van mij mogen er nog wel meer van deze (h)eerlijke films gemaakt worden, over een bijzonder volk met een fascinerende manier van leven. 4*

Dat deze fiilm zo'n lage score heeft hier. Werkelijk schandalig! Heb hem pas sinds enige tijd weer op de TV gezien en de combinatie Winslet/Keitel is toch wel erg fenomenaal. Mooi zoals die 2 aan elkaar gewaagd zijn. De beelden van het australische niemandsland maken deze film helemaal af. Rest mij nog een vraag. Ben ik nu de enige die Kate Winslet veel leuker vond toen ze nog wat ronder van vorm was?

Zeer leuke, goed vormgegeven film en alweer een film afkomstig van het zuid-amerikaanse continent die me prima bevallen is. Jammer dat films daarvandaan maar mondjesmaat binnendruppelen hier in europa.

Audiovisueel erg aantrekkelijk, uitstekende soundtrack, grappige animatie en stijltruukjes die nu wel eens een zinvolle bijdrage hebben aan de hele sfeer van de film. Een lekkere fantasierijke sfeer in een hedendaagse realistische omgeving (beetje zoals Amelie en Good Bye Lenin) een modern urbaan sprookje dus.
De film is al net zo divers als zijn land van herkomst, Brazilië. Moeiteloos worden diverse genres door elkaar gehusselt en ook de acteurs en actrices zijn van divers pluimage. Overigens deden die prima werk, ze vormden een leuk sympathiek kwartet waarbij vooral de rol van Lazaro Ramos er uitspringt. Heerlijk hoe hij gestalte geeft aan André, droogkomisch (heerlijke voice-over) maar met veel gevoel en subtieliteit.
Enige waar ik misschien niet helemaal over te spreken ben is hoe ze zich tegen het einde van de zogenaamde vader ontdoen. Okay, niet het meest sympathieke karakter uit de film maar een lompe moordaanslag met een zelfgemaakte bom vond ik ongeloofwaardig. Paste niet echt bij de verder behoorlijke goedaardige en zelfs soms wat naïeve en sullige helden. Kan er niks aan doen maar hier moest ik toch even denken aan wat gemis aan creativiteit van de makers. Had dit liever anders en slimmer opgelost zien worden.

Maar verder bijzonder aangename film heb er een uitstekende filmavond mee gehad. Braziliaans pareltje dat zeker 4 goede sterren verdiend heeft.

Toch een behoorlijk sterk debuut hoor van Yimou Zhang.

Vooral in visueel opzicht opvallend sterk in verhalend opzicht duidelijk wat minder maar wel met een mooie en nog piepjonge Li Gong.
Geheel is fragmentarisch en niet lekker in evenwicht op de een of ander manier. Bepaalde scenes zijn erg traag en lang uitgesponnen en het volgende moment vliegt de film weer jaren vooruit. Het middenstuk is overigens tergend langzaam op sommige punten en ik had eerlijk gezegd wat moeite de ogen open te houden hier. Echter de confrontatie met de Japanse bezetter tegen het einde zorgde dat ik weer volledig bij de les was.

Verder moest ik vaak aan een andere Aziatische grootmeester denken Akira Kurosawa (niet de minste gelukkig). Het theatrale spel van met name Wen Jiang deed me daarnaast erg denken aan dat van Mifune.
De film ademt, zeker visueel, een Kurosawa bijna western-achtig sfeertje uit wat hem vooral zit in de stoffige landschappen, het wuivende gierst, bezwete lichamen, de positionering van de personen in het landschap, het plotselinge en scherpe geweld... Erg goed gedaan, sterkste troef van deze Red Sorghum.

3.5*

Een cocktail van Shrek, Rashomon en James Bond afgemixt met wat vleugjes Matrix en xXx die wonderwel regelmatig op de lachspieren weet te werken.
Van de hoofdverdachten vind ik de wolf, gerespecteerd journalist van The Once Upon a Times, samen met zijn hyperdehyperactieve sidekick toch wel de show de stelen. Maar ook de bijrolletjes, de vervloekte berggeit of de sullige ooievaar , waren vaak erg grappig.
Was het niet dat de animatie behoorlijk lelijk was dan had de film een 3.5* gekregen van mij.

En ik wist het wel...

"Never trust a bunny!"

Het behoorlijk hoge gemiddelde had mij meer doen verwachten van Hooligans wat uiteindelijk best een tegenvaller bleek te zijn. En nee, dat ligt niet aan Elijah Wood die doet nog best aardig zijn best om het lieve hobbit imago van zich af te trappen.

Wat dan wel? Deze film trakteerd je op een wel erg dun voorspelbaar verhaaltje (ow, verassing de loting tegen Millwall) waarin de clichés er duimendik boven opliggen. De karakters zijn allemaal wandelende prototypes, waarbij de GSE, intelectueel en met respect er op los mag rossen (zij hebben immers leraren en piloten en andere gestudeerde in de groep en in het normale leven staan ze gewoon op voor de oudjes in de metro ) het zijn eigenlijk zo'n nette jongens. Het mag dan ook geen verassing zijn dat de suporters van Millwall een troep losgeslagen horken zijn (zij rossen zonder na te denken en zonder respect natuurlijk) ook buiten het voetbalveld. Ja, ja....

De film hangt al wat van rare toevalligheden aan elkaar maar op zich was het allemaal nog best vermakelijk om te zien. Vooral het randgebeuren met de supporters in de pub en rond de wedstrijden was best leuk. Helaas, helaas wordt de film afgesloten door een van de meest stompzinnige eindes ooit! Totaal absurd en ongeloofwaardig hoe die vrouw daar in godsnaam met haar kind terecht komt Als ze wist waar die knokpartij was had ze toch ook de politie kunnen bellen! Maar goed, de hele moraal van het verhaal is dus; Als je jezelf laat doodrammen door een hooligan van de tegenpartij wordt je vanzelf een memorabele held. Stelletje idioten zijn het! Maar dat blijkt dan weer nergens uit deze film.
O, ja dit alles wordt nog eens begleid door de slechtste muziekkeuze ooit (een soort van mislukte Dire Straits).

Vrij trieste film Hooligans. 1,5*