Meningen

Redelijke film maar had er toch meer van verwacht, zeker naast andere Koreaanse misdaad-thrillers (alhoewel die vergelijking niet helemaal eerlijk is omdat Children veel meer een 'detective-lijn' volgt dan dat het een (harde) misdaad-film is). De plot is boeiend, het mysterie rondom de mogelijke dader(s) blijft lang en goed aanhouden maar het wist me allemaal niet écht te pakken, ondanks het aangrijpende thema. Een paar scènes zijn wel sterk zoals in het huisje met de wijzende oma en bij het toilet maar verder blijft het allemaal wat op de vlakte, ook audiovisueel.

Inderdaad erg mooi geschoten en slim afgewisseld tussen de mistige bosomgeving en het landhuis. Geen bijster originele locaties, maar zo fraai en slim in beeld gebracht dat je je aandacht er wel bij houdt. Vooral de tunnel is niet bepaald een prettig plekje..

Gelukkig heeft het mede dankzij die looks een aardige dosis spanning. Die zet vrij vroeg in wat wel prettig is, maar de keerzijde is dat het lastig is die boog gespannen te houden. En dat lukt helaas niet tot het einde.

Het plot wordt nogal rommelig, alsof er teveel hooi op de vork wordt genomen: tijdslijnen die samen komen en een niet te ontkomen cirkel á la Evil Dead2. Zie daar maar eens uit te komen.. De eerste ontmoeting met de dubbelgangers wordt qua spanning en verbazing dan ook niet meer geëvenaard. En over ED2 gesproken: de brug en de bewegende voorwerpen in het huis..

De cast beviel me trouwens wel, vooral Hille. Alleen de vader leek niet zo op z'n plaats, beetje de plaatselijke melkboer.
3 - 3,5*

Veel ups en downs maar uiteindelijk 3,5* dankzij de uitschieters.

De beste drie:

L - libido - knap om zoveel perversiteit in een kort stukje te proppen en boeiend te maken. Die machtsverhouding tussen man en vrouw:

D - dog fight - Ziet en klinkt mooi, een paar rotkoppen erin maar dat kleine jochie heerst.

X - XXL - Vet, en een héle strakke soundtrack, lijkt een mix van Philosophy of a Knife en Psycho.

(en beide titels hebben er wat mee te maken maar dat zal wel toeval zijn)

Goed:

A - man en vrouw - mept er meteen lekker op los en dus de juiste opener

I - vrouw in bad - simpel maar nasty

O - orgasme - duidelijk in de stijl van Amer, nice

R - patient - vaag, sfeervol en smerig

S - speed - mooie metafoor!

T - toilet - grappig en goor, lijkt erop dat die gast van youtube is geplukt

U - origineel om de point of view eens vanaf de andere kant te zien

Z - wat zullen de makers van W (WTF) gedacht hebben toen ze deze zagen

(Magere) voldoende:

B, C, E, F, J, V en Y

Matig, slecht:

G, H, K, M, N, P, W en Q (Wingard, had in V/H/S ook al een belabberde bijdrage).

Jammer dat er nogal wat (horror-arme) troep tussen zit maar genoeg leuks tussendoor. En zo te zien maar 1 Amerikaanse inbreng die goed of beter scoort....dat is dan weer wel exemplarisch.

Leuk figuur die Warren, een norse uitstraling maar vriendelijk tegen anderen (ook al is dat geveinsd, wat een beetje als een rode draad door de film loopt, zo ook bij de bruiloftstoespraak). Het verhaal is meelijwekkend maar daaronder schuilt een laagje humor, vooral in de reacties van Warren op andere personages en zijn gezichtsuitdrukkingen. De dinerscene is daar het leukste voorbeeld van
Het lijkt alsof Meet the Fockers geïnspireerd is op wat typetjes hier. Soms iets te karikaturaal maar goed.

Ik vind het een geweldige vondst om die brieven erin te verwerken als intermezzo tussen wat troosteloze scenes. Dat begint al met de uitspraak van die naam Maar het is ook wel typerend dat hij z'n heil uiteindelijk alleen kan zoeken in zo'n afstandelijk systeem
(dat het gewiekst persoonlijk maakt voor donateurs, en Warren lijkt het ook vooral te gebruiken om persoonlijke redenen door van zich af te schrijven).

De enige reactie terug - en ironisch ook nog eens zo'n standaardreactie - leidt dan weer wel tot ontroering waarbij je voor jezelf kan invullen of hij huilt om z'n vrouw, z'n eigen eenzaamheid, z'n dochter of de aparte relatie met de anonieme Ndugu, ik hou het maar op de eerste twee.
Perfect einde.

Straight forward film die even grappig is als dramatisch, beide niet echt super maar wel goed gedaan. De gesprekken zijn net zo duf als in The Royle Family en het het is best ontroerend, dat 'trucje' van hoe de buitenwereld aankijkt tegen junks. Alleen Adam vond ik soms iets té goedaardig en naïef.

De film doet me erg denken aan This Is Not a Love Song, eveneens met twee dolende Britse jongens, een onbekende film maar ook mooi en een aanrader als je Adam & Paul goed vindt.

Redelijke bomen-zombie-horror die in alle opzichten rustig is: tempo, dialogen, camerawerk, muziek (volgens mij is er geen soundtrack, alleen score). Het enige onrustige zijn de zombies, maar die zijn niet echt eng en spannend is het jammer genoeg evenmin, op een enkel momentje na.

Wel vermakelijk om te volgen allemaal met aansprekende, alledaagse personages en een paar aardige shots. Typisch zo'n film waarvan je na een tijdje de titel niet meer weet ('ja die ene in het bos met franssprekende lui maar verder..)'.

Een prettig te volgen, eigengereide horror van Bogliano die gelukkig opnieuw niet vies is van een beetje ongerepte naaktheid De film krijgt een lekker (licht-)diabolisch karakter mee, zonder dat het belachelijk of overdreven wordt, en dat terwijl het ook nog eens grotendeels bij daglicht geschoten is.

Langzaamaan dringt zich een sluimerende spanning op en wordt het redelijk ongemakkelijk op een paar momenten, juist vanwege de geleidelijke opbouw en omdat het gaat om je eigen kinderen waar je alles voor over hebt waardoor dilemma's nogal groot worden en bepaalde handelingen dubieus. Kan het zo gauw niet vergelijken met genre-genoten (hoewel er natuurlijk altijd aspecten zijn geïnspireerd op andere films).

Audiovisueel is het niet gek bijzonder (op een stijl-afwijkende trippy scène na, ik dacht met de oppas) maar het is een prima filmpje waarmee de jonge regisseur opnieuw goed werk aflevert en dat is niet voor iedereen weggelegd. Btw de vrouw die Sol speelt doet het behoorlijk goed, pittige dame.. (die wel een blundertje maakt door haar man niet eerst de 'kinderen' thuis te laten zien in plaats van meteen naar de grot te gaan).

Lekker flauw, al die letterlijke grapjes. Ontiegelijk veel grappen, waardoor de kans groot is dat er een aantal stom zijn, maar om sommige uitspraken heb ik echt dubbel gelegen.

Ik ben toch veel meer van de Britse humor, maar die grijze knar van een Nielsen kan soms echt hilarisch zijn

Hm ik moest er toch wel even inkomen met al die personages en de vrij onduidelijke opzet.. maar na een uurtje komt de film goed van de grond. Waar de gevechten soms beginnen met geklap van dichtbij (vind het altijd wat nichterig overkomen) gaan ze meteen over in het betere werk zodra de messen geslepen en getrokken worden.

Af en toe ook mooi camerawerk zoals bij het raam (meer van dat graag ) en vind het strak gedaan dat Ajeossi een paar keer langs de camera kijkt en in een paar woorden al z’n wraak en woede bijna met het gal erbij uitspuwt. De flashback-scene, de laatste motorkap-attack en de finale mogen er ook zijn; gaaf personage die Ajeossi samen met dat aparte meisje (dat zelfs best aangrijpend is op momenten).

Alleen bevat de film naast de actie en drama wel érg veel elementen - drugshandel, kinderarbeid, orgaanhandel, drugslabs, etc. - het komt allemaal langs. De Zuid-Koreanen lijken altijd veel in de mix te gooien maar dit werd te gortig en ging ten koste van de tijd voor actie en de relatie tussen Ajeossi en het buurmeisje. Verder een uitstekend filmpje.

Het begin jammergenoeg gemist omdat ik er langs zapte maar ben blijven hangen, relaxed filmpje (alhoewel film, zou er een strak script zijn..). Mooie beelden ook, soms iets te opzichtig zoals het kabbelende water met de fles maar over het algemeen erg prettig om te zien. Er gebeurt niks maar toch ook juist weer wel.

Je zou normaalgesproken sentimenteel gedoe kunnen verwachten wanneer het jongetje weggaat maar nee gelukkig. Geen (zoete) soundtrack, geen vals gemiep, gewoon eventjes een paar tranen en klaar,
lekker zorgenloos bellenblazen in Italië; sterk in z'n eenvoud en net als de rest puur en realistisch. Kind doet kinderlijke dingen en wordt niet als een pseudo volwassene neergezet met dito gevoelens en uitspraken, een verademing in filmland.

Alamar laat mooi de relatie tussen mens en omgeving zien maar ben blij dat het niet overkomt als een Socutera-achtige spot of iets drammerig moraliserends over levenswijzen en natuur; what you see is what you get, een paalhuis in prachtig water.

Vaak weet je na de eerste 2 minuten of een film goed is of niet, zo ook deze wanneer de woonstraat met trage camerashots in beeld wordt gebracht. Prima filmpje vanwege de twee sterke personages, vooral de vrouw. Heb aardig geboeid gekeken, ondanks een minimum aan cast en decors, of misschien juist dankzij.

Laatste kwartiertje zakt het helaas toch in. De ontknoping rondom de buurman vind ik matig en spot teveel met de logica om in de mood te kunnen blijven, met name wat betreft de reactie van Steve op de hele situatie.

En wat Alexandra allemaal flikt pfff.. kidnapping, de hoer spelen, kanker veinzen, hm .. je moet er maar vanuit gaan dat Steve ook echt zo'n agressor is want je ziet er weinig van, alleen maar via de woordelijke beschuldigingen door Alexandra die voor hetzelfde geld al paranoia/geschift als de neten was. Zo hoef je het dus niet per se te zien als voorgekauwde maatschappijkritiek op de onderdrukkende en bedriegende echtgenoot.

Vind er niet veel aan. Borat heeft toch veel betere humor naast de vunzigheid, dit is te geforceerd en kinderachtig. 2,0* omdat sommige scenes nog wel grappig zijn.

Mooi.

Wel een beetje een afgeraffeld verhaal met een matig/standaard einde, maar ik heb genoten van de pracht en praal van Wonderland en de bewoners. Vooral de rode Koningin en haar dienaren zijn geinig. Schitterende setting en kleuren ook. Ben niet meer zo heel bekend met het originele verhaal dus vergelijkingen gaan voor mij niet op.

Leuk vermaak dus.

Een klassieker met wat barstjes. Mooie beelden van het schip, de ruimtes, de gangen en stroboscopische effecten. Goede score door de onheilspellende tonen en zenuwachtige hartslag. En het concept van een alien op een donker schip zonder uitweg blijft natuurlijk weergaloos. Vroeger vond ik het doodeng, maar nu zakt de film toch wel een beetje door het ijs (uitgezonderd enkele scenes zoals de verkenning van het buitenaardse schip).

Het is te traag van opbouw en er hadden meer claustrofobische achtervolgingen in mogen zitten. Veel elementen zijn trouwens zwaar gedateerd (hoe kan het ook anders, maar objectief gezien: bliepjes, heel veel lampjes, schuivende deuren, de wetenschapper die een robot blijkt (met erg matige special effects trouwens), panelen die omhoog-omlaag-opzij worden getrokken, een computer die instructies geeft; scifi dat vroeger erg tot de verbeelding sprak, maar nu niet meer.

Alien zelf is wel lekker smerig, gelukkig weinig in beeld (en goed dat het vooral gedeeltelijk is), maar op het moment supreme ook niet indrukwekkend. De slotscene stelt eigenlijk ook wel teleur, gezien wat eraan vooraf ging. Acteerwerk is wel oké, Sigourney Weaver = Alien (de film dan .

Deze weer eens meegepikt en het kijkt goed weg. In het begin is het nog onbestemd: mikt het op spanning, actie, gore..? Later blijkt het uitsluitend de gore te zijn met een boel smerige scenes en de witte alien is een leuke afwisseling (hoewel soms een lomp mannetje-in-een-pak).

Ook de echte alien wisselt; meestal is het goed en smerig neergezet, maar soms vreselijk cgi-schokkerig zoals op de ladder met het ontwijken van de kogels (weer zo'n rare menselijke eigenschap voor dat beest..).

De personages zijn ook niet meer of minder dan je mag verwachten; de good en bad guys en de standaard-ruzietjes. Raar eigenlijk dat daar nou niets origineels mee wordt gedaan, maar wel met allerlei verhaal-elementen over experimenten e.d.

Dat script vergt ook nogal een omschakeling: eerst een soort medelijden hebben met die dingen omdat ze misbruikt worden, vervolgens moet je er bang voor zijn, werkt niet. Beetje zoals met de eerste Halloween-remake waarin begript wordt gekweekt voor Myers. Ik wil geen begrip voor Myers, en helemaal niet voor Alien. (Hoewel je zo langzamerhand na 33 delen voor de Alien begint te worden..)

2,5 - 3* vanwege de gore en omdat het ook weer niet verveelt, en een mooie onderwaterscene.

Aliens heeft weinig aan kracht ingeboet
Mooie decors, smerige aliens en de score is subliem, die sleurt je helemaal mee in de actie. De spanningsopbouw mag er ook wezen door al die slim gekozen truukjes: camera's op helmen, donkere gangen en de kleine radarsystemen die de meters aftellen.

Het einde is wel erg heroïsch van opzet, maar daar word je nog getrakteerd op een heerlijke special effect wanneer Bishop doormidden wordt gerukt. En dat Sigourney in de wandelende heftruck verschijnt is toch wel een memorabel momentje te noemen.

Een minpunt vind ik een deel van de cast. De personages van een aantal soldiers kunnen me gestolen worden, vooral de stoere pot Vasquez met haar evengrote machinegun werkt op de lachspieren en is vrij irritant. En het kleine meisje met het piepstemmetje is onnodige tranentrekkerij. Bishop daarentegen is prima. Leuk ook dat je het gevoel wordt gegeven dat hij fout is, maar dat het totaal anders uitpakt.

Ja Aliens is anders dan zijn voorganger die het vooral van de sluimerende spanning moet hebben, maar ik vind het een prima opvolger door meer op actie te richten (zónder de spanning uit het oog te verliezen), anders krijg je maar een herhaling van zetten.

Een aardig tussendoortje met de focus op drie personen en dat werkt best goed. Na pakweg veertig minuten komt het een beetje los, maar echt spannend of gestoord/weird wordt het niet. De film mist een eigen smoel; met camerawerk, muziek en de locatie had er meer sfeer uit gehaald kunnen worden. Richting het einde wordt het ook soms knullig (bijvoorbeeld in een auto stappen en - verrassing - daarin zit de dokter). Het heeft dus een leuk uitgangspunt maar matige uitvoering.

Bijzonder horrortje over (aanvankelijk) stereotiepe cheerleaders en football spelers. Het heeft een spottende onderlaag waar op zich niets mis mee is maar in combinatie met de witchcraft komt die over-the-topness niet echt lekker uit de verf. Deed me ergens denken aan de tv-serie 'Are You Afraid of The Dark?'. Soms een beetje kneuterig - rondvliegende felgekleurde steentjes en de laatste tien, vijftien minuten - en visueel en muzikaal stelt het niet veel voor.

Het eerdere eigenzinnige werk van Lucky McKee vind ik geweldig (mede dankzij z'n muziekkeuze) maar met deze film kan ik weinig behalve dat het nog wel vermakelijk is. Jammer, dan toch z'n eerste misser, al is het grappig om te zien dat hij opnieuw alles laat draaien om (aparte) vrouwen.

Redelijke film, maar vond er over het geheel genomen niet veel aan. Leuk gespeeld dat personage van William alleen het kwam nogal onnatuurlijk en tam over; zo makkelijk als hij dat leventje inrolt, de manier waarop ze met zo'n knulletje omgaan in die omgeving, het reilen en zeilen rondom de band. De muziek tussendoor en een van m'n favoriete actrices Francis McDormand konden het niet helemaal rechttrekken.

Na Shutter en Phobia weet ik zeker dat dit regisseursduo niet m'n favoriete is (hoewel Shutter een paar behoorlijk freaky momenten heeft). Alone is duister en vakkundig gemaakt, strak acteerwerk, maar de overdaad aan (voorspelbare) schrikmomenten met hard na-ijlend geluid doet telkens afbreuk aan de mood waarin je zit.

Wat ook niet meehelpt is dat ik de twist voelde aankomen. Eentje die ook een vraag oproept: hoe komt het dat niemand in de gaten heeft dat Ploy zich uitdoet voor Pim, terwijl laatstgenoemde zelfs onder haar eigen naam begraven is... Ongeloofwaardig dat Wee niet bij de begrafenis is geweest met zijn geliefde "Pim" of ook daarna nooit bij de steen is geweest.. Maar goed, zo'n grote stempel drukt dat niet, vind Alone uiteindelijk een aardige (ghost)horror, niet meer dan dat.

Ja dat had ik ook af en toe met die verborgen camera maar het lijkt me toch allemaal echt. Vraag me wel af hoe zo'n relatief kleine filmmaker aan zoveel geld komt voor de koop- en omkoop-praktijken maar goed.

The Ambassador is een scherpe docu. Beetje hortend en stotend in elkaar gezet maar het brengt het grijze wereldje en smeergeld genadeloos in beeld met een paar gênante en foute momenten. Madsen die eerst nog normaal sigaretten rookt maar gedurende de docu met een steeds langere sigarettenhouder haha. Soms ook ten koste van onschuldigen (mensen die in de luciferfabriek zouden werken). Deed me een beetje aan Borat denken; zichzelf neerzetten als een makkelijk doelwit maar ondertussen stiekem een groter doel willen bereiken. Ben toch wel benieuwd naar zijn eerdere 'undercover' docu over Noord-Korea.

Dankje.

'Go with the flow' gaven de regisseurs bij het begin aan, en een audiovisuele belevenis is deze ode inderdaad. De geweldige openingstune en het kleurgebruik doen me aan films als Suspiria denken, jammer dat de muziek later niet meer terugkomt, maar gelukkig zijn er wel flink uitvergrote geluidseffecten.

Het eerste deel van het drieluik met Ana als klein meisje vind ik het beste vanwege de suspense, het voyeurisme en het onderdompelen in kleuren. Erg sfeervol met een paar prachtige scenes. In de tweede episode hangt er een andere spanning rond de inmiddels jonge en mooie vrouw: sensueel en grimmig tegelijk, maar met een onbestemd verloop.

De herhalende (beeld)trucages worden me op een gegeven moment wel teveel van het goede. Leuk, maar overdaad schaadt. Tegen het einde is er meer fysieke dreiging en wordt het beter behapbaar met een paar stijlvolle scenes die (deels suggestief) behoorlijk pijnlijk aandoen.

Van een plot is echter amper sprake. Het is vooral gericht op enkele (giallo) stijl-kenmerken zoals het inzoomen op lichaamsdelen (veel ogen), glimmende voorwerpen, dieren, etc. Het gaat niet volledig in op een kat-en-muisspel, een whodunit element of een andere rode draad, en die mis ik toch wel erg.

Amer is hoe dan ook zowel een nachtmerrie als een rare zwoele droom. Welke beoordeling hier aan te geven, geen idee... hoewel het een goed teken is dat het nog door m'n hoofd spookt en ik geen genoeg kan krijgen van de muziek.

ik gooi er een punt bovenop. Erg mooi hoe de film van (subtiel-)komisch in de eerste helft vloeiend overgaat in dramatische ontwikkelingen (voor alle personages) in de tweede helft. Superkalm weergegeven allemaal maar er hangt "iets" in de lucht dat je schrap zet voor een climax aan het einde.

Tussendoor krijg je ontzettend veel zijlijntjes te zien over relaties die te lijden heb van schone schijn, hebzucht, oneerlijkheid, intolerantie, egoisme, fysieke aantrekkelijkheid, miscommunicatie, onzekerheid, etc. etc.

De hele zooi komt langs bij de relaties die kriskras door elkaar lopen tussen Lester, vrouw, dochter, vriendinnetje, buurjongen, vader van buurjongen en z'n zieke vrouw.. maar zonder dat het chaotisch wordt, of moralistisch. Wel herkenbaar en aangrijpend, soms dik aangezet maar so what. Eigenlijk heb je het niet eens allemaal in de gaten als je er even niet op let. Tamelijk briljant gedaan....

Meest powerful scenes zijn die tussen Lester en de vriendin van z'n dochter, en tussen de buurjongen en z'n vader ( you sad, old man!!....). Verder lekkere muziek, relaxed camerawerk, paar toffe dromerige scenes, boeiende personages, goed acteerwerk; past allemaal mooi.

Boeiende film, maar een aantal punten weerhouden me van een hoge score en ik snap de hoge notering in de 250 ook niet.

- het (Amerikaanse) moralisme druipt ervan af. Aan de keukentafel heeft Norton argumenten die hij zeer overtuigend brengt, een intelligente inslag. Het is de basis van racisme (positieve discriminatie, werkloosheid, angst, etc.). Later stapt hij daar wel heel makkelijk van af en is hij opeens een held, zonder dat verder op die argumenten (de sociale oorzaken van racisme) wordt ingegaan. Na die keukenscene hoopte ik op een film met diepere maatschappelijke betekenis, maar het verviel in een simpel goed-kwaad spelletje. Dan vind ik bijvoorbeeld This Is England stukken beter, die over de échte Skinheads gaat (totaal andere film, maar ik vergelijk het met de mate van waarheidsgetrouw).

- De nazi-bijeenkomsten zijn ongeloofwaardig, de wannabe-Hitler is gewoon lachwekkend. De neo's worden als uitvergrote karikaturen neergezet wat het niet realistisch maakt. Het gevaar schuilt juist in de intelligente racisten.

- De metaforen liggen er wel heel dik boven op, zoals het basketbalspelletje wit tegen zwart pff.

Vermakelijke film dus met een goedbedoeld maar moralistisch sausje, die erg leunt op de stoeprandscene.

Positief vind ik dan wel Edward Norton, geweldige acteur.

Vind het nog best wel grappig, ook al heb ik weinig met highschool gedoe. Vooral die vader is plaatsvervangende schaamte. Lekker cheap, maar wel leuk.

And I réally can't stress blonde enough. Blonde!!

Materialisme, yuppies en geweld, heerlijke combinatie.

Bale speelt echt de pannen van het dak, vooral die mimiek bij het telefoontje met Harold, erg goed gecast voor de rol van Bateman. Lekkere (foute) jaren tachtig muziek en een prachtverhaal natuurlijk.

Toch had de film een veel grotere impact kunnen hebben als het de focus nog meer had gelegd op het grenzeloze materialisme, het gelul over merken en vooral de maatschappijkritiek in combinatie met het ultra-geweld. Althans, het boek bewijst dat dat beter werkt. Vergelijkingen met boeken zijn soms flauw (daar gaan we weer..), maar deze film heeft imo teveel onbenutte potentie. De komische invalshoek staat hier zelfs als eerste genre vermeld (beetje overdreven, is niet het eerste dat in me opkomt).

Jammer, het had met zo'n strak verhaal een cultklassieker kunnen worden zoals A Clockwork Orange als de juiste keuzes waren gemaakt. Het camerawerk had ook wat inventiever en afwisselender mogen zijn gezien het dollemansverhaal en de psychische aftakeling, het blijft nu steken op een zeldzaam slomootje, zonde!

Fijne horrorkomedie klassieker. Blijft een vermakelijke film met een mooie transformatie, een behoorlijk sterk begin wat spanning betreft, en leuke momenten zoals het rennen door de dierentuin.

Het mooiste vind ik nog de achtervolging door de metro-voetgangerstunnel van de bekakte Engelsman met z'n parapluutje en koffertje, zowel het camerawerk als de mix van spanning en humor. En ook dat hij als ondode nog zo bekakt praat. Geinig ook om nu Brick Top uit Snatch te herkennen in een piepklein rolletje van taxi chauffeur. En de zuster is best appetijtelijk..

Ben het met Yeyo eens. Vermakelijke weerwolf-film die de aandacht goed weet vast te houden met erg vlotte scenes, maar enigszins faalt vanwege de high school-achtige hoofdpersonages. Niet zo goed als de London-versie (die ik nodig moet herkijken voor een waardering) maar toch goed te pruimen.

Corbijn + Italië levert natuurlijk mooie shots op, kan geen genoeg krijgen van die dorpjes daar. Prima muziek eronder, simpel plotje, erg tranquillo (wat zo'n leventje ook grotendeels zal zijn.)

Je ontkomt er haast niet aan dat de hoofdrolspeler in dit soort films op alle vlakken moet uitblinken (smooth, nagenoeg foutloos, vrouwen die meteen wegsoppen) maar dit was wel héél erg Nespresso dark en sensual. Het is ook bedenkelijk dat een professionele huurmoordenaar (die Clooney op de hielen zit) met harde zolen door dat soort straatjes rondrent maar oké, doet weinig af aan de film, wel slordig.

Het einde vond ik wel erg strak: de truc met de gun (en dus niet die langzaam opvliegende vlinder pff.., er hadden iets meer van dat soort oplevinkjes mogen zijn.

Wat een aanfluiting, als je niet van clichés houdt: bespaar je de moeite, want ze komen allemaal keurig langs (nieuw gezin in spookhuis, dochtertje dat als eerst geesten ziet maar niet wordt geloofd, dichtslaande deuren, een overdaad aan schrikmomenten die je dus niet meer laten schrikken omdat er teveel zijn, badkamers en kranen, flitsende flashbacks, etc. etc.).

Ik hoopte tegen beter weten in op een onverwachts einde die de film nog een beetje goed zou kunnen maken: waarom slacht de man op het eind niet zn gezinnetje bruut af, maar moet het weer goed aflopen?

Deze 'horror' mist op mij totaal zn effect: niet eng, voorspelbaar en een bijna feel good einde.
1,5*