Meningen

Over het algemeen best gaaf. Het is wel wisselvallig natuurlijk met vijf video's, of eigenlijk zijn het er zes waarvan het hoofd-plot (de jongens die een VHS moeten vinden) het slechtst is. Een inderdaad te chaotische intro met irritante, Beasty Boys-Sabotage-wannabe personages. Dit begin (van Adam Wingard) is doorbijten tot en met de eerste video, die ook nog weinig indruk maakt vanwege dezelfde kwalen (2,5*). De tweede video (van Ti West) is gelukkig wel goed; rustige opbouw, aardig verhaaltje en een mooie climax (3,5*).

De derde ligt me ook wel. De enige die volledig bij daglicht is geschoten, in een gave omgeving (bos), rechttoe rechtaan en vermakelijk omdat de killer zo onduidelijk is (3,5*). De vierde (skype)video houdt de aandacht ook vast maar mist z'n doel (spanning), ken ze onderhand wel, die spookkindjes (2,5*).
De laatste tape pakt dat beter aan: een goed, zenuwachtig einde, alleen teveel effecten (waarvan de armen uit de muur de meest flauwe zijn). Vraag me wel af hoe deze videoband bewaard zou moeten zijn (vermorzeld door een trein) maar goed (3*).

Wat V/H/S dat beetje extra geeft is de rode draad die volgens mij inhoudt dat de opdrachtgever van de jongens (misschien de 'dode' man die niet dood is), hen naar zijn huis lokt, hun eigen dood laat filmen en dus een nieuwe video aan zijn collectie kan toevoegen. Dat einde had wel een stuk spannender moeten zijn; te afgeraffeld en het heeft te maken met die irritante personages waardoor je geen enkele empathie hebt, dom aangepakt.

Daarbuiten heeft V/H/S als sterke troef dat je telkens uitkijkt naar een nieuwe tape, en dat het een aantal keer goed opveert. Da's dan wel weer knap voor de langste handheld/found footage horror
(116 minuten) die ik ben tegengekomen.

Wow dat derde filmpje over de sekte... Goede opbouw, perfecte setting van een oud gebouw, al die ruimtes met vreemd gedoe erin, een ongemakkelijk sfeertje en langzaamaan ontaardt het in totale gekte. Die sirene er ook bij, of de bliepjes in de medische ruimte. Waanzinnig filmpje, al hadden de 'zombies' en de duivel er niet eens bij gehoeven, dan was het akelig realistisch gebleven maar het paste er goed bij. (ruim 4*)

De andere drie delen verbleken hierbij; de eerste vond ik zwak (2*), veel spookjes en schrikmomentjes, Wingards derde matige bijdrage aan een omnibus, ik snap de lyrische stemming rondom hem niet. Het tweede filmpje is vermakelijk met een leuke point-of-view en veel gore (3*) maar het laatste filmpje is te chaotisch, zowel plot als camerawerk. 1,5* voor de sound en het idee.

De tussenstukjes als verbindend element zijn wel prima; spannender en rustiger dan in het eerste deel. Ik blijf het ook een leuk concept vinden, in een obscure ruimte telkens een nieuwe videoband voorgeschoteld krijgen. En hangt bij die gozer nou z'n hele tong op halfzeven onder z'n bovenkaak

Als geheel 3,5* vooral dankzij Safe Haven, die had ik wel als losse film gemaakt willen zien.

Op enkele schaarse momenten redelijk spannend, en boordevol bekende ingrediënten. Niets nieuws dus, maar op zich wel aardig uitgewerkt met de locatie, een lekker tempo en een toepasselijke score.

Het gebons blijft wel wat hebben, het niet weten wat er aan de hand is. Daarom ook erg jammer dat de vijand zich te vroeg laat zien. Ils is toch de onbetwiste nummer één, vele malen spannender.

Verder lijkt het me dat je vecht voor je leven en dat van je partner, zeker bij zo'n jojo, maar goed. Vraag me trouwens nog af waar de trucker was gebleven, kan het me even niet meer voor de geest halen..

Typisch MoH-filmpje: blinkt op geen enkel vlak uit maar is ook zeker niet slecht om een leeg uurtje mee te vullen. Leuk sfeertje, vreemd gebouw, rare buren, een beetje gore en een prima einde.

Mooie animatie, vooral de contrastrijke beelden en de scène-overgangen zijn geslaagd, alleen de gezichten en emotie-uitingen/bewegingen vallen een beetje uit de toon. Ook de documentaire-elementen zoals de 'interviews' vind ik niet lekker passen in combinatie met het relaas over geheugenverlies en de boeiende verhaalvertelling in Libanon zelf. Geen vloeiend geheel. Alles bij elkaar is het wel een unieke film met goede muziek zoals het nummertje This Is Not a Love Song en met waardevolle afsluitende real life shots. Die trekken je even vanuit de animatie de harde realiteit in.

Tja, niets nieuws onder de occulte zon: een oujia-bordje, een geest die op komt draven, spulletjes die verschuiven, etc. Maar de opbouw en de verpakking - vooral het camerawerk - mogen er zijn. De setting is ook wel slim gevonden met het appartement in de U-achtige vorm. Prima thriller/horrortje met een paar geforceerde dingetjes (de blinde, oude vrouw), maar inderdaad ook met kinderen die goed meespelen (en het gaat best ver voor zo'n klein ventje).

Goed begin! Zwak einde..
Het is een vrij korte film zodat de vaart er lekker in zit. Het eerste gedeelte heeft behoorlijk spannende momenten tijdens het klimmen, en ook omdat je niet weet wat er daarna nog meer aan de hand is. Geen tijdsverspilling aan personages of sentimenteel gezever, lekker Europees dus. Goede spanningsopbouw, zenuwachtige muziek, onderlinge ruzietjes en mooie setting van de rotsgebergten (logisch). Doet allemaal erg denken aan The Descent en da's goed. Aleen dat meezing muziekje was te flauw.

Na een uurtje valt voor mij de spanning weg zodra ene Anton de Achterlijke Bergbewoner zichtbaar is, die eigenlijk geen moment angst inboezemt. Het ontdekken van het huis, het gevangen nemen en de gevechten doen allemaal afgeraffeld aan en deze aanpak á la Wrong Turn past totaal niet bij de rest van de film dat juist wel zorgvuldig is.

Wat volgt zijn een paar voorspelbare acties zoals het ontsnappen van Guillaume, het laten vallen van die kleine knul en de dood van Guillaume.
Erg jammer, de laatste twintig minuten trekken het cijfer hard naar beneden. Het horrorgedeelte had beter uitgewerkt moeten worden, of ze hadden alleen op het thriller-aspect moeten doorgaan, had potentie genoeg.
En de afsluitende tekst is - zoals altijd - teveel van het goede.

Typisch Scandinavische horror en ook deze bevalt goed. Niet loei-spannend maar wel lekker mysterieus vanwege de setting, de score en 'iets' dat daar buiten is. Tot het einde blijft het gissen: een killer, iets bovennatuurlijks, of komt het gevaar van binnenuit de groep.

Er gebeurt zowat geen drol maar het blijft boeiend en het slot is redelijk spannend. Het hoe en waarom worden niet helemaal duidelijk maar dat past er wel bij. Het had alleen veel creepier kunnen zijn, voor een groot deel is het net iets te gezapig; vaak is er een opbouw maar blijft de spanningstop telkens uit.

Als bonus bevat Villmark nog wel volop sfeervolle shots van het bos. Ook het vage tentje en de lichtbundels tussen de schimmige bomen doen het goed, prima boshorror.

Een mooi dramaverhaal, prachtige grauwe setting en de bij vlagen eng aanzwepende muziek. Maar het vervelende is dat het niets ondersteunt, een soort padvindertje voor volwassenen. Oké, visueel zit het dik in orde, zoals de shots toen ze met de boot bij de jungle aan kwamen. Maar voor de rest vind ik de gebeurtenis(sen) niet passen bij de mysterieuze shots en muziek.

Het af en toe schokkende camerawerk vond ik irritant, zoals in het begin in de stad, en als ze rondstruinen in de jungle. En het geluid dat af en toe wegvalt kopje onder water, een poging om je in te laten leven met de twee, maar het heeft voor mij bij lange na niet het effect zoals bij Open Water.

De enge tonen vond ik ook misplaatst, schept een hoop verwachting, maar wat erop volgde ging nergens over behalve een grauwe registratie van ge-ren en geschreeuw om wanhoop te illustreren. Ik had geen gevoel bij de ouders en geen angst of verbazing over de kinderen/vinyans. En dat zou toch wel moeten bij een drama.

Dat de boot en de gids weg waren, ook zoiets, het was denk ik de bedoeling om dan hevig in paniek te raken maar op de een of andere manier kwam het niet bij me over, net zoals bij het levend begraven van Gao.

Het einde voor Paul was al redelijk aan te voelen vanaf het moment dat z'n vrouw voor het eerst zei dat híj z'n zoontje had laten gaan. Begon toen te twijfelen of alles een nare verwerkings-droom van hem was. Daar ben ik eigenlijk nog steeds niet over uit, maar misschien zoek ik er dan teveel achter om het voor mezelf mooier te maken.
De scene dat hij wordt uiteengereten en zij aanbeden wordt is dan wel mooi gemaakt door de kleurcontrasten.

Gelukkig heeft Beart een fantastisch mooie uitstraling, paar mooie shots van haar ogen, en af en toe wat vaag bloot in de film maakte het ook wat obscuurder.

Kan al met al dus eigenlijk weinig met deze film.
2,5* uitsluitend dankzij de setting en beelden.

aliens

Het vermaakt wel, alleen jammer dat het te lijden heeft onder wannabe stoerheid, vooral in de eerste helft. Heb je overtuigende figuranten-bikers, gooi je er twee doetjes in (van de groep van de drie jongens)... Later heb je meer van dat soort scenes zodra de vijand er is, al zijn die kerels en meiden
wel geinig en gelukkig staat er dan meer goeds tegenover. Het wisselt veel af en dat maakt het onvoorspelbaar.

Naar het einde toe wordt het boeiender en er zijn nog best aardige beeld- en geluidseffecten op de momenten dat de aliens bovennatuurlijk gaan doen
Gelukkig maar, anders zou de film ten onder gaan aan de nep-coolness. Het einde is ook prima, dat tilt het weer op.

Nachtmerrieachtige en drugshallucinante film-ervaring met op momenten een geweldige soundtrack, ik heb juist het geluid harder gezet bij nachtclub Delirium met strobo. De Russische taal past er trouwens perfect bij.

Wel jammer van de vele Mediaplayer- en Powerpointachtige effecten. Doen veel afbreuk aan de schokkerige, versnelde en perspectiefloze beelden die erg fraai zijn. Acteerwerk van Iskanov zelf en Shevchenko (sound) valt tegen, allebei de uitstraling van een erwt. Vijf kwartier had ik ook lang genoeg gevonden...

In Philosophy of a Knife is het een stuk cleaner, ook weer een pakkende score van Shevchenko en dezelfde harde geluidseffecten bij bepaalde handelingen.

Ben benieuwd wat ze van The Tourist maken, in ieder geval dezelfde formule van underground en hallucinante beelden, maar wat meer verhaal of structuur dan Visions zal ik wel waarderen.

Mijn god dat eerste gedeelte, pure ellende.. Niveautje 'bloempot-valt-op-man'-humor met een ultra-druk mannetje. Het enige wat me beviel was het lesgeven in het klaslokaal omdat daar meer achter schuil ging. Was bijna in staat om de film af zetten maar ben blij dat ik het niet gedaan heb. Vanaf het moment van de trein wordt het echt.. geweldig.

'Goed georganiseerd..'.. en als hoogtepunt het tolkje spelen. Benigni wordt scherp en grappig vanwege de combinatie paljas en de (onder "normale" omstandigheden) zwaarte van het thema. Gouden combinatie. Trek een van die twee elementen weg en Benigni is nergens meer. Fenomenaal script ook met dat spel.

Sentimenteel word ik er allemaal niet van, daarvoor is het teveel een 'klucht', een soort Allo Allo, getuige ook het gekunstelde acteerniveau van zo'n beetje iedereen. Maar het is wel net zo spottend met de Duitsers.. het loopje, 'verboden voor Spanjaarden en kangoeroe's'.

Het einde met de geallieerde tank zag je al aankomen maar is een prima afsluiter. Alleen de eind voice over vond ik niet nodig. Zoiets wekte de indruk allemaal bloedserieus te zijn waardoor de film erop wordt afgerekend dat het niet dramatisch of realistisch (...) genoeg is, ofzo. Lijkt mij ook niet de belangrijkste opzet ervan, hoewel de combinatie wel apart is.

Zelden een film gezien die zo transformeert van slecht naar goed.

Daar sluit ik me bij aan, prachtige rustieke beelden, handig zo vlak voor het slapen gaan. Inhoudelijk vind ik het maar povertjes en weinig interessant, om het maar zachtjes uit te drukken.

Wat is er mis met méér mensen die in nood zitten helpen (in minder tijd)? Denk dat vooral de gepaste afstandelijkheid en nuchterheid van belang zijn bij dat nieuwe systeem. Iemand die in paniek om hulp belt heeft duidelijke instructies nodig in plaats van een mee-snotterende, emotionele 112-medewerker als je het mij vraagt. Kan me de reden van de systematiek dan wel voorstellen, ook al komt het bot over als je dit zo ziet. Als beller zijnde zou dat wel eens erg prettig kunnen zijn als je totaal niet weet wat je moet doen. Vind het verder wel een interessante docu. Tikkeltje eentonig maar geeft een aardig kijkje in keuken (met de in scène gezette telefoontjes).

Aardige film met een humoristische en dramatische ondertoon. Er hangt een lekker kleurrijk en zwoel sfeertje, alleen heeft het wel een erg hoog blabla-gehalte. Het kabbelt zo allemaal lekker voort zonder dat ik echt onder de indruk raak. Ja Cruz is mooi, maar dat mag geen verrassing zijn.

Ja 80 minuten zoiets en da's zelfs nog net iets te lang omdat de time-loops te weinig afwisseling bieden (zoals in bijv. Los Cronocrimenes). Hadden ze er maar een relatief langere intro tegenaan gegooid of er een kortfilm van gemaakt, had meer recht gedaan aan de sterke punten van de film.

Zo zijn de momenten waarop ze door het vreemde huis zoekt degelijk en spannend gemaakt: effectief muziek weglaten, prima acteerwerk, veel close-ups van d'r ogen. De weinige gore is subtiel en er hangt een goed uitzichtloos sfeertje door de angst die ze uitstraalt en langzaamaan steeds meer te weten komt om het proces te kunnen doorbreken.

Maar ondanks dat Andrea Montenegro best in mijn bed iedere keer wakker mag worden raakt het allemaal dus een tikkeltje saai, uitgezonderd een enkele opvering zoals de dode 'Psycho'-moeder en de gevulde potjes. Een échte climax blijft echter uit - had op wat harders gerekend - en de geëdite intermezzo's passen er ook niet lekker tussen. Jammer, had zeker meer in gezeten.

Ik weet niet wat ik hiermee aan moet, zo'n inkijkje in het privé-leven van de dader, de slachtoffers en de nabestaanden. Aan de ene kant erg tragisch allemaal natuurlijk, aan de andere kant hoef ik het eigenlijk niet te weten en je gaat een beetje mee speculeren over de redenen/motieven van die vader (heb de indruk dat hij erg narcistisch was en zover gezonken dat hij totaal niet tegen mislukking en gezichtsverlies kon). Voelt ongemakkelijk en een beetje ramptoeristisch aan, maar het is wel iets dat ik niet eerder gezien had met zoveel direct betrokkenen en nabestaanden en zal het ook niet snel vergeten denk ik.

Mooie film over de moeizame relatie tussen de jochies en hun vader en de lessen die hij ze leert. Gelukkig zijn dat geen wijze levenslessen die ik verwachtte naar aanleiding van de synopsis, maar eerder praktische dingen (die wellicht ergens voor staan maar dat heb ik dan niet meegekregen).

Fijn ook dat je werkelijk niets te weten komt over de vader. Eigenlijk is van niemand in de film de achtergrond bekend en toch (of daardoor) is het boeiend. Het meest aansprekende vind ik niet eens zozeer de dood van de vader, maar dat z'n lichaam verzwolgen wordt door het water. Eigenlijk was de vader bij leven al een 'lijk' voor de zoontjes (jaren onbekend en na het weerzien nog steeds onpeilbaar), maar zelfs zijn lichaam raken ze dus ook nog kwijt.

Mooie camerastandpunten (vooral bij de torens die meermalen terugkomen) en schitterende beelden van water, natuur, de sillhouetten van de jochies of gewoon een paar donkere bomen op de voorgrond. Typisch zo'n film waarvan de stills het waard zijn om ergens op te hangen of als bureaublad-achtergrond.

Muzikaal is het ook genieten: lekker rustig en gelukkig niet te vaak of overheersend aanwezig, want vaak spreken de beelden en gebeurtenissen voor zich. Het acteerwerk komt ook eerlijk over. Vooral het kleinste jongetje spreekt me aan, lijkt een beetje op de jongen uit Idi I Smotri.

Wel jammer dat er over het geheel genomen net wat te weinig gebeurt, maar alsnog 4*.