Meningen

De vele korte interviews tussendoor komen soms over als een wedstrijdje 'ik ben de grootste fan' of

'ik weet precies welke invloed hij had op de vechtwereld' maar buiten dat vond ik het wel interessant. Ben absoluut geen Bruce Lee kenner dus bijna elke info is nieuw voor me, best interessant hoe zijn culturele achtergrond (als 'buitenbeentje') een rol bleef spelen in zijn ontwikkeling.

Erg leuk om weer eens zo’n film tegen te komen op netflix. Heerlijke misdaadkomedie met in de eerste drie kwartier lekker subtiele, onderkoelde humor met glad uitgestreken Scandinavische koppen en de droge taal.

Daarna vliegt het mooi de bloederige bocht uit, met een hoop verwijzingen inderdaad naar de Coen brothers (Fargo, O Brother Where Art Thou). Vanaf de helft had de film korter gemogen, sommige scènes waren aan de lange kant. Maar dat doet niets af aan de geslaagde mix tussen (galgen)humor en misdaad.

Heb nu het origineel en de remake gezien dus heb wel even genoeg gespit on your grave. Vrij onnozel filmpje dit, verkrachting is vernedering maar de makers zijn zeker bang dat het niet overtuigend genoeg is want ze gooien er nog een schepje machteloosheid bovenop in de vorm van een sherrif

Typische uitvergrotingen weer, maar gelukkig nog niet zo erg als de Last House on the Left remake. Wat me beter bevalt zijn de grauwe look, de niet al te aanwezige soundtrack en het momentje na de verkrachting wanneer ze gedesillusioneerd is. Alleen dat ze dan terugkeert als een doorgewinterde Jigsaw-leerling...... Best geinig maar het lijkt zichzelf nog serieus te nemen ook gezien de stilte tijdens de aftiteling.

Oké de kills zijn gruwelijk hard, maar dan kijk ik wel een Saw-filmpje waarin dat meteen begint. Het origineel vind ik ook niet best maar die is in ieder geval minder overdreven en preuts dan deze remake. Simpel hersenloos vermaak uiteindelijk door de ontknoping, ook al wil het soms meer zijn dan dat.

Wedstrijdje een zo origineel mogelijke twist bedenken: laat tien alter ego's tegelijkertijd optreden.
Ja dan win je wel.. maar hoe vergezocht en belachelijk wil je het hebben, als ik MPS had zou ik me rotlachen, m’n tien andere persoonlijkheden ook en daarna gaat zeker de ene helft met elkaar gourmetten en de andere naar de kroeg.

Als verklaring krijg je vlug te horen dat een behandelmethode het mogelijk maakt dat ze er allemaal tegelijk zijn, beetje makkelijk, en jammer want daarvoor had de film wel iets, misschien juist omdat het wat zwalkt tussen serieusheid en luchtigheid. Alleen die honderdduizend donderslagen voor ‘de sfeer’ en de tenenkrommende twist aan het eind zijn teveel van het goede, of slechte.

Mooie film met fascinerende beelden, zoals het bombardement in het bos, het zwiepen aan de bomen in de regen, de dansende Gasha, haar betoverende blik in de camera, de beschietingen over het halfverlichte weiland, de ooievaar die er verlepter uit gaat zien en de talloze verongelijkte en verwarde blikken van Florya. Wat een geweldige acteerprestatie heeft dit jongetje neergezet. Ook z'n zusjes trouwens in het begin..

Geluid is ook verbluffend. Erg indringend hoe je alles vanuit Florya's perspectief aanschouwt, met als hoogtepunt natuurlijk de doofheid na de gillende invallende bommen, die overgaat in langdurende en ongemakkelijke, lage pieptonen door de tijdelijke gehoorschade. Behoorlijk surreëel met de natuurgeluiden tussendoor en het geleidelijke herstel van de oren (en doet sterk denken aan tinnitus).

Het verhaal moet even op gang gekomen, maar daarna wordt het een audiovisuele traktatie en een confronterend portret van waanzin die ikzelf nog maar in weinig andere oorlogsfilms ben tegengekomen, zoals Apocalypse Now. In het laatste gedeelte verandert dat in harde oorlogsgruwelen, hoewel ook daar enkele mooie shots je de indruk geven dat je er bij bent (de rit vanachter de zijspan door de mist met het denderende motorgeluid, de vallende brokken in vuur, enz.).

De archiefbeelden tegen het einde bevallen me trouwens wel, de vreemde bewerking ervan weerspiegelt het doorgedraaide dat je daarvoor hebt moeten aanschouwen, en het contrast met de daaropvolgende shots van Florya kan niet groter.
Zijn tranen lijken oprecht en met Mozarts Requiem eronder moet je haast toch wel van steen zijn als dat je onberoerd laat.

En of het wel of geen propaganda is tja, ook in mijn ogen is dat pas het geval wanneer iets gemaakt wordt met als doel een ideologie over te brengen op een massa en dat tevens blijkt uit de uitwerking. Ten behoeve van identificatie met Florya - een subjectieve insteek - wordt een onmisbaar perspectief ingenomen en de vijand is bijna duivels, zoals je dat in een echte oorlog ook zou ervaren, evenals patriottisme. Dat zou te omzeilen zijn door een afstandelijkere documentaire of een meerzijdige benadering, maar of dat de film ten goede zou komen.. Ook geschiedenisboeken kunnen amper of onmogelijk (lichte) partijdigheid of patriottisme voorkomen, en bij een voornamelijk eenzijdige oorlogsfilm zie ik dat niet snel per se als minpunt (tenzij bijv. feiten ernstig verdraaid worden).

Mooi dus, met wel een paar rommelige gedeelten, en het begin moest ik me doorheen worstelen vanwege de rare dialogen. Daarna ruimschoots goedgemaakt door het meeslepende drama en de cinematografie, super.

Aardige film met McDowell helemaal op z'n plaats (misschien ook omdat je onbewust parallellen trekt met Clockwork), maar nergens vind ik de film echt gaan uitblinken. Het is er allemaal net te mager voor, te sketch-achtig, de voorspelbare climax valt me wat tegen zoals Montorsi ook schreef, en het is wel erg opvallend maatschappijkritisch. Van dat laatste hou ik meestal niet, tenzij er nog te genieten valt van bijv. muziek, onverwachte plot-ontwikkelingen of mooie shots, maar dat was vrij karig allemaal.

Fijne docu die naast het leventje en de coming of age van Peter, laat zien dat niet alleen burgers niet zitten te wachten op zulke huizen in hun buurt, maar ook cliënten/patiënten willen niet in een 'normale' wijk. Zoals Mug aangeeft is de scène met de kerstliedjes typerend.

Het leek me eigenlijk ook allemaal goed, zo'n groot eigen terrein met brede, vrije paden en veel groen, en eens in de zoveel tijd het stadje zelf in gaan, ze vonden het allemaal prima zo volgens mij. Waar komt die ongeremde bestuurlijke en politieke drang tot structurele menging/integratie toch vandaan... Best een aandoenlijke jongen trouwens die Peter in al z'n eerlijkheid, lompheid en spontaniteit. Valt een beetje tussen wal en schip.

Geslaagde suspense horror! Precies waarvoor het bedoeld is, namelijk spanning. Geen verfraaiing met gelikte cameratechnieken of setting, maar zoals wel meer Europese films lekker naturel (net als de vrouw, geen drie lagen make up).

De beginscene is meteen al raak. Weliswaar clichématig, maar erg goed uitgevoerd. Ook de sfeer in het huis is behoorlijk spannend, vooral omdat je niet weet wat er precies aan de hand is. Gewoon slim gebruik gemaakt van weinig ingrediënten: twee bange mensen, een groot, kaal huis en prima soundeffecten. Er is geen minuut verspild aan onnodige uitdieping of randzaken, de lengte is precies goed zodat de spanning behoorlijk op peil blijft. Zo zie ik ze graag..

Toch zakt de film overmijdelijk iets in als ze buiten belanden en vooral wanneer hij die jongen neerslaat. Het is een teleurstelling als te zien is dat een paar kinderen haar vasthouden in de tunnels, maar zodra ze ontsnapt veert de film gelukkig weer op en komt het tot een rauwe climax. De afsluitende tekst is dan weer wel een afknapper en onnodig. De scene dat de kids de bus in stappen alsof niets gebeurd is, was mooi genoeg.

Lekker vlotte wraak/gangster film in een rauw Frans jasje, prima om te volgen. Reno is natuurlijk charismatisch maar lijkt hier niet echt op z'n plek met z'n goedaardige uitstraling, al heeft dat ook wel wat.

De Volvo-scene is strak en het is geweldig hoe hij al kruipend door prikkeldraad-obstakels niet te stoppen is in zijn gedrevenheid Overige karakters zijn ook tof, alleen het zijplotje van de agente boeide me niet en het script steekt soms onlogisch in elkaar. De sneren naar de politie zijn trouwens wel leuk.

Wat een verhaal zeg... Dat deze personen op zo'n manier bij elkaar komen, en dat je zover kunt komen met liegen en bedriegen, te bizar bijna. Aan de ene kant bewonderenswaardig hoe geslepen de Fransman het flikt, aan de andere kant een enorm narcistische lul die geen moment denkt aan de consequenties en aan de gevoelens van anderen. Opmerkelijk figuur, wat vooral bleek uit de beelden van hem in de gevangenis.

Het hele gedoe wordt geduldig uiteen gezet zonder dat het vervelend is, integendeel. Opmerkelijk trouwens dat schijnbaar het verlangen om je kind weer terug te zien je blind maakt voor de werkelijkheid (lees: met zoveel uiterlijke verschillen na zo'n relatief korte tijd na de verdwijning, en geen moment twijfelen dat het iemand anders kan zijn).. Of is er toch iets anders aan de hand? Mooi hoe dat allemaal behandeld wordt, zat met verbazing te kijken en mee te speculeren.

Goede film zeg. Sfeervolle beelden van Brugge, een paar rare personages, leuke toevalligheden (hoewel niet teveel, gelukkig), pijnlijke vergissingen en best dramatisch op het einde. Knap hoe luchtig allerlei emoties in deze film voorkomen. Vooral Gleeson die de rol van Ken speelt vind ik erg overtuigend als de ouwe rot van wie het allemaal niet meer zo hoeft.

De dialogen zijn geregeld grappig, maar ik vind sommige toch te gemaakt grappig overkomen. Voor de rest zeker van genoten.

My god die vrouw... wat een narcistisch mens, heb er ook met verbazing naar gekeken. Of ze moeten de stukjes dat ze wel medeleven met de slachtoffers betuigde (in plaats van alleen met zichzelf..), eruit hebben gehaald, maar vraag me af of die er überhaupt in hebben gezeten... Het was ik ik ik.

Behoorlijk confronterende docu, vooral in de gevallen waar de personen niets konden veranderen aan de situatie (die jongen en de vrachtwagenchauffeur).

Pff ongelooflijk ad rem.., heerlijke dialoogduels met als hoogtepunten die tussen Malcolm en de generaal. Leuk ook als ze rondlopen in de gangen bij de Amerikanen, sukkels

De hyperactieve intro was even wennen maar daarna wel genoten van alle typetjes en wie de touwtjes in handen heeft, erg hoge grappendichtheid. Het was ook voorbij voordat ik het wist ondanks de ruim anderhalf uur, maar 4* vind ik net teveel voor dit trucje.

Gave 'mysteryhorror', zeker als je houdt van een beetje paranoïa en vooral Stephen King die aan alle kanten ervan afdruipt: een boek, een klein stadje in the middle of nowhere, vreemde personages (die fietser met klappertjes, geweldig!) en een hoofdpersoon die de grip verliest. Vooral de eerste driekwartier steken goed in elkaar.

Lekker duister zoals een 'ouderwetse' griezelfilm en een paar sterke scenes zoals de man met de bijl en de rare hoteleigenaresse. De monsters vond ik eigenlijk onnodig voor het gezette sfeertje; had ze niet gemist als er niet in zouden zitten en ze maken het een beetje corny.

Het thema van fictie versus realiteit (een 'afgesproken visie van de meerderheid') staat in ieder geval garant voor een hoop twijfels voor John Trent en het einde had wat mij betreft niet beter gekund: de film waarin hij zichzelf ziet en eigenlijk dus ook de film die je zelf zit te kijken
Geinig gedaan. Niet dat je zelf continu het spoor bijster raakt, maar dat hoeft ook niet.

Heel aangrijpende film. De 133 minuten zijn het meer dan waard. Schokkend om te zien hoe mensen zoveel onrecht kan overkomen, vooral als je beseft dat het waargebeurd is.

Het laat treffend zien hoe machteloos je bent tegenover de publieke haat en politieke druk, die leiden tot zulke grote gerechtelijke missers. En dan nog welke gevolgen dat heeft voor oprechte mensen..

Zeer overtuigend acteerwerk ook, vooral de rollen van Gerry en Guiseppe. Daardoor en door het verhaal slaagt de film er goed in de gevoelens van de verdachten over te brengen. Af en toe lijkt het wel overgedramatiseerd. De scenes van het moment dat de gerechtelijke dwaling aan het licht wordt gebracht, en de vrijlating zijn indrukwekkend.

Wel een beetje jammer dat niet álles waarheidsgetrouw is bijvoorbeeld dat het IRA lid een bewaarder in brand zette, aan de film toegevoegd om te voorkomen dat alléén Engelsen als slecht werden afgeschilderd.
Maar vergeleken met andere waargebeurde films volgt In the name of the Father heel nauw de realiteit en doet het verder niets af aan de film. Misschien wel de beste in zijn genre.

Good god er is echt geen doorkomen aan, dat gras. Waarom 101 minuten... Ben een flink stuk gevorderd maar vrees dat ik de draad niet meer oppak. De grootste vrees van deze film.

Haha heerlijk zo'n überlomp filmpje, wat een vunzige en stoffige plattelandslucht ademt het uit. Een groepje jongeren met een Ricky Gervais-achtige leider versus Engelse 'hillbillies'; is weer eens wat anders, vooral ook met die accenten.

De aanloop duurt iets te lang maar daarna gaat het los en wordt Inbred een bloederige mix van een hele zooi films zoals Children of the Corn, Texan Chainsaw Massacre, met aan het hoofd een bijna even geschifte kloon van Captain Spaulding, wat een figuur

Hier en daar ligt het er allemaal erg dik bovenop, de weirdness komt in het begin wat geforceerd over, maar die glimlach gaat er niet meer vanaf. De gore is leuk en de kills zijn expliciet en soms origineel en onverwacht (vooral die laatste ). Dan heb je altijd een streepje voor op de rest; mooi als zulke filmpjes eens opduiken in het genre. 4* vooral ook omdat ik me erg vermaakt heb.

Met moeite uitgekeken.. het leek een eeuwigheid te duren en ik vind het grotendeels maar een steriele sfeer ondanks het concept van dromen in dromen dat zich leent voor iets duisters / sfeervols. Het lijkt een soort herhalingsoefening van The Matrix vanwege de andere 'realiteit' en af en toe een cgi gevechtsscene met mannen in pak om de sleur te doorbreken, maar daar kan het niet aan tippen; te uitleggerig en uitvoerig, te verwoede pogingen om one liners memorabel te willen hebben, te gladjes.

Vind het ook duf om bijvoorbeeld met de overbekende Oneindige Trap en dito Je Ne Regriette Rien aan te komen zetten. De actiescenes zijn wel gaaf en het is genieten van zo'n spiegelscene omdat je dan 'de cameraploeg niet ziet' maar alles daaromheen kon me amper boeien (de erfenis van het bedrijf en Doms privésituatie). De constant aanwezige muziek van Zimmer werd ook zo vervelend. Had veel meer van verwacht van Inception.

Waarom nou die camera geen rust geven bij zo'n achtervolging in een donker bos in plaats van horten, stoten en knippen? Creëert veel meer spanning.. Maar oké verder is dit een prima en simpel filmpje, goed tempo, lekker donker, beetje smerig, die ouwe kerel is een leuke toevoeging en het is natuurlijk origineel met zo'n hillbilly op jacht. Alleen die flashbacks hadden minder gemogen om het sfeertje in en rond dat maffe huis vast te houden.

3,00* is een leuk gemiddelde, ik hou 'm zo.

Het is wat je op z'n minst mag verwachten van een stripheldenfilm; goed versus fout en een boze Hulk die vooral met het eindgevecht indrukwekkend is. De beelden in Brazilië en de 'geluidsmuren' zijn ook wel mooi trouwens, alleen de romance en de gemene generaal liggen er wel érg dik bovenop en Norton vind ik totaal niet passen als Bruce Banner. Vermakelijke film maar niets wat me lang bij zal blijven.

Mooie film met een eng concept en een aardige dosis spanning die halverwege de film inzet en je meesleurt tot het einde.

Jammer alleen dat de eerste ontwikkelingen op de lachspieren werken. Scott op de bank, Scott aan het schrijven, Scott in het poppenhuis... Gelukkig werd dat later helemaal recht getrokken, vooral de scenes met de spin zijn behoorlijk zenuwslopend.

Tegelijkertijd is het een metafoor voor de overlevingsdrang en de relatieve nietigheid van de mens, wat vooral in de eindqoutes naar voren komt. Ook de betekenis van het denken komt origineel aan de orde: zowel in het opzicht van hoe je het leven beschouwt, als dat het denkvermogen hetzelfde blijft (ongeacht de mate van nietigheid). Gelukkig niet heel erg diepgaand of uitgewerkt, maar voldoende om er een gelaagdheid aan te geven die niet pretentieus aandoet.

De score vond ik wel een minpunt worden. Een orkest dat constant aanwezig is, en bij de spannende momenten knallen de violen en trompetten als een chaotische zwerm uit je speakers, erg irritant en afleidend. En de kleine vrouw is te gelikt om uit te gaan voor dwerg of lilliputter (of 'kleine mens' om het correct uit te spreken).

Al met al een interessante film, met mooie decors en effecten op de koop toe.
3,5 - 4,0*

Redelijke en vermakelijke film die het voor elkaar krijgt om een beetje het bekende Indiana Jones sfeertje op te roepen (al had ik soms het idee naar een Dan Brown-mystery te kijken). Aardige actie en typische locaties maar het had soms wel wat spannender gemogen. Sommige senes duren wel érg lang, vooral de auto-achtervolging door het woud. En de aliens-achtergrond tja, kon er niks mee.

Wat een overtuigingskracht heeft die kerel. Boeiend om 'm te zien ook al is het weinig nieuws, gaat meer om hoe hij het weet over te brengen.

Tja hoeveel stemmen zal ik deze nou geven..
Prachtige decors, kleuren en belichting (soms iets té studio-achtig), maar dat verhaal en de muziek vooral, daar zal ik denk ik nooit aan wennen in sommige Argento's.

Gave scenes (zoals onder water, de guillotine, de stroomuitval) worden ook afgewisseld met heel belabberde (ai die ratten-aanval...). Voor dat eerste blijf je dan ook kijken, 3* dan maar.

Eindelijk gezien na alle commotie eromheen. Mooi verhaal, vooral Tarantinos opvallende draai aan de geschiedenis en een paar leuke filmverwijzingen en knipogen naar genres. Maar het minder gewaardeerde Death Proof vind ik toch een geslaagder en boeiender genre-ode.

Gelukkig zijn er wel een paar erg goede scenes zoals op de Franse boerderij, de spelletjes in de kroeg (de letterlijke spelletjes en het sluwe spelletje van de majoor) en vooral de finale in de bioscoop wanneer het doek met de lachende Shosanna in vlammen opgaat. En Walz is werkelijk geniaal als de doortrapte Hans Landa.

Van de soundtrack had ik wel (veel) meer verwacht gezien de tijdsperiode en locatie, dat verbaasde me echt. Ook de dialogen vind niet altijd even gevat en Brad Pitt valt me behoorlijk tegen, is ook blijkbaar niet zo goed met accenten (waar hij in Snatch. nog mee weg kon komen in de rol van een onverstaanbare pikey).

Jammer dat ik op een of andere manier toch niet 'gegrepen' kon worden, misschien omdat de aanloop naar bepaalde gebeurtenissen lang duurde of omdat de humor me niet altijd aansprak. Toch wel een klein teleurstellinkje als liefhebber van Tarantinos andere films, hoewel 3,5* natuurlijk niet slecht is, maar je kijkt er onbewust extra kritisch naar. Voor de rest lijkt me alles wel zo'n beetje gezegd op 113 pagina's en in 125 meningen..

Zo ik ben weer gelyncht.

Wat een unheimisch gevoel... Een behoorlijk intense beleving van een andere gedachtenwereld; decors van huiskamers die me al zowat de bibbers geven en gezichten vól in beeld van een rustig deinende camera waardoor ze bijna de televisie uitknallen. Helemaal geen 3D voor nodig. Ze krijgen allemaal een vreemd soort charisma met zich mee (waarbij ik me afvraag of ze dat in andere films ook zo hebben), al beginnend bij de buurvrouw, yeiks. De dames die the locomotion doen, heel... nice.

En Laura Dern, wow.

Vreemd zijn de scenes die zich afspelen tijdens de 'andere realiteit', maar wanneer het zich verplaatst naar het hier en nu (voor zover dat onderscheid goed mogelijk was) is het zelfs overladen met spanning. De confrontatie tussen Nikki's man en Devon, of die tussen Nikki en zijn vrouw, de seksscene, allemaal broeierig op z'n zachtst gezegd.

Vrij vermoeiend voor je zintuigen, dat wel. Het laatste uur vond ik zwaar, maar Inland Empire bevat genoeg sterke scenes (de buurvrouw, de gezichtsvervanderingen in de gang, de eerste ontmoeting met de circusartiesten, etc.) die het vooruitzicht van nog meer daarvan je loodsen naar de aftiteling. Leuk om Harring trouwens nog even te zien.

Freaky film, al was het alleen maar dankzij de score die allesbehalve geruststellend is. Vooral het nummer Ghost of Love is behoorlijk hypnotiserend, bevreemdend en geil. 'So strange what love does, when you're all alone...'. Geïnterpreteerd als verlangen naar een acteursrol is dat zinnetje begrijpelijk (en het is nou niet dat ik alles doorheb; op een gegeven moment raakte ik het spoor bijster in de kronkels van Inland Empire).

Dat nummer vat ook perfect de sfeer van de film samen. Zal hem ongetwijfeld nog eens zien, maar voor nu is het goed en geen gespit op internet om het te ontrafelen. Wat mij betreft indringender dan Mulholland Drive, maar net onder Lost Highway.

PS, typisch (en logisch) hoe steeds vulgairder het taalgebruik van 'Sue' wordt, waartegenover 'ze' in het begin nog afkeurend stond..

Aardig sfeertje dat tussen luchtig en serieus hangt, wat grotendeels te danken is aan de acteurs. Ook de slome camera door het hotel en de audio bevallen me goed, vooral die laatste. Gezien Wests vorige film wist ik nu wat ik kon verwachten maar toch.. vijf kwartier totdat de climax wordt bereikt (uitgezonderd wat voorspelbare schrikmomenten) duurde naar mijn smaak net te lang. De zoveelste keer langzaam de keldertrap aflopen als een schildpad: het is een veer die lichtjes gespannen staat en blijft staan, had gescheeld als het iets gekort werd.

Wat boven de stroom uitspringt zijn de kelderscene waarin ze denk de oude man te zien en de opbouw rond de 'geest-oproeping' in de kelder. Leuke details ook zoals de schaduwvorming van de bril van Luke (bij die oproeping) die hem een tijd lang opvallende duivelsachtige / kwaadaardige wenkbrauwen geeft. Vind hem dat verdacht maken als stille hint, hij reageert ook erg lauw na haar dood of ben ik de enige.. Soort wraak op onbeantwoorde liefde - hij is nogal gek op haar - en de titel geeft aan dat het om hen gaat.
Zo zal er vast nog meer te ontdekken zijn.

Nu heb ik niets met mediums en geesten maar soms wil dat juist erg goed uitpakken in een film, afhankelijk van hoeveel ruimte er voor eigen opvatting / verbeelding is. Deze film doet dat gelukkig goed en dat maakt het meteen al stukken beter dan wanneer het was ontaard in standaard ghost-dingen die je door de strot worden geramd, Go West! Al zijn er horros die dat beter/spannender doen want daarvoor doet The Innkeepers te lang hetzelfde trucje, maar zeker niet oninteressant of eenduidig.

Sfeervolle prent inderdaad, met name vanwege dat fantastische kinderdeuntje als rode draad. Ik heb volgens mij nog niet eerder gezien dat de fimmuziek doorloopt onder de intro van de productiemaatschappij of het is me nooit eerder opgevallen. The Innocents heeft ook een goed-werkend mysterie, en de verschijningen van de vrouw tussen het riet, en vooral die van Quint die de eerste keer op het raam afloopt en terugdeinst zijn behoorlijk sterk.

Dat kinderen vrijwel nooit goed kunnen acteren wordt trouwens goed 'uitgenut' door ze zogenaamd bezeten te laten zijn door volwassenen en dus ongepast serieus kunnen doen, vond het in ieder geval hier dus geen stoorfactor, eerder wantrouw wekkend. Maar de langverwachte finale stelt teleur (nogal chaotisch), en hoewel de buitenscenes fraai zijn geschoten in zwart-wit ben ik het gedeeltelijk eens met enkele kritieken op de cinematografie: het landhuis is enorm maar als je kijkt naar bijvoorbeeld het veel kleinere huis uit Black Christmas, oogt dat zelfs groter puur vanwege het camerawerk.

Even door het eerste uur heen worstelen (nogal sfeerloos, dom en cliché met een Hannibal Lecter-kloon, knul met prodent-tanden en knappe zus) en de 'geroemde' cleane setting vind ik niks, maar het laatste halfuur gaat het onverwacht flink los en vliegt het bloed je om de oren.

De tamheid maakt plaats voor een paar lekkere effecten en vanuit het niets komen bijna on-Hollywoodsiaans bebloede tieten door het beeld hoppen. Wel jammer van het einde en dat dit soort films het niet constant op de humor gooien á la Re-Animator, was er erg geschikt voor. Toch een vermakelijk laatste deel na het matige begin.

Inderdaad en dat voor een regiedebuut. Vond de oude verhaallijn over de kinderen en het 'opvangtehuis' erg goed gedaan, ik was iedere keer blij dat de film terugging naar die periode. Mooi sfeertje dankzij de locaties, een beetje sprookjesachtige zweem die eromheen hangt, goed geacteerd en het is redelijk aangrijpend en overtuigend.

Toen het eenmaal aankwam bij de verhoormethoden en Berkano's rol van folteraar vond ik het bedenkelijk worden. Ook het punt waar het verleden en het heden samenkomen (alhoewel heden, het lijkt me een jaar of tien geleden af te spelen) zit me niet helemaal lekker vanwege een paar onwerkelijke elementen - blijkbaar heeft de beste man daar zo'n veertig jaar geleefd.

Gelukkig heeft het einde weer een sfeervolle, donkere touch. Uiteindelijk een prima filmpje waar alleen wel meer in had gezeten wat betreft scenario (het eerste deel vond ik stukken beter dan het tweede deel). Het deed me trouwens een beetje denken aan Castle Freak. 3 - 3,5*