Meningen

Schattig.

Geslaagde familie film over een Chinees meisje die verhuisd naar Nederland en met verschillen culture ''dingen'' word geconfronteerd. Waar natuurlijk ons grootste feest: Sinterklaas onderdeel van uit maakt. Hoewel het allemaal erg figuratief is neer gezet, zag ik er wel een goede film in qua diepte. Tijdens de film was ik bewust dat het een kinderfilm was, en daardoor negeerde ik bepaalde formuleringen, wat het aan de andere kant juist heel lief, schattig en kinderlijk maakte. Natuurlijke sentimentaliteit.

Ik weet niet wat ik vandaag had, maar Ebbie had wel een klein beetje mijn hart gestolen vandaag. Ik had zo'n behoefte om een film te kijken, en na drie vrij heftige films de afgelopen dagen te hebben gezien, was een film zoals deze toch wel een verlichting.

Hoewel we kunnen zeggen dat iets te commercieel is en eigenlijk gewoon een kenmerk is van onze goede tijden, is Sinterklaas toch wel een heel leuk feest. Zo ook in deze film voelt het gewoon goed en leuk om naar de meespelende ouderen te kijken en de goedgelovige kinderen. Dat de film hier op in speelt, zodat het voor de kinderen als de volwassenen interessant genoeg blijft, doe ik mijn petje af. Want da is nog niet altijd vanzelfsprekend.

Technisch gewoon erg onderhouden neergezet, lekker Hollands weertje en niet te veel poespas maakt deze film voor mij een geslaagde vrije dag. Goed te doen voor het hele gezin, en ik denk dat in een klein beetje ook de kleine kinderen Winky een toffert vinden, en dat zij ook best kunnen gaan beseffen, dat Sinterklaas een luxe is.

3,5 ster voor Ebje.

Wel leuk.

Fincher weet het altijd wel goed bij mij te doen, en waar het plot vrij interessant is bij Panic Room faalt het naar mijn idee toch wel een beetje in de uitwerking. Zo heb je een paar scènes die vrij goed geregisseerd zijn, maar de rest is degelijk en niet zo origineel als het zijn moet (qua uitwerking). Jammer, in ruil voor een bijzondere filmervaring krijg je een normale thriller die nergens intens word.

Jodie doet het altijd wel leuk in dit soort werkjes, zowaar ook hier. Dochtertje krijgt een belabberde tekst mee naar huis waardoor haar rol een beetje te geforceerd over komt. Ze was er ook alleen als obstakel blok van de uiteindelijk missie, in plaats van dat ze echt werkelijk iets in het verhaal betekende. Ik vond het op het begin erg jammer dat je als kijker ook de inbrekers te zien krijgt, voordat Jodie ze zelf ontmoet. Werkt niet echt goed mee met de spanningsopbouw.

Toch een aardig filmpje met sterke muziek en af en toe hele sterke scènes, de rest was vrijwel makkelijk en te simpel gedaan. Wel geinig voor een keertje, maar niet David's beste werk.

2,5 ster

Paranoid Park.

Gus van Sant blijft een interessant, gevarieerde, maar daarnaast ook toegankelijke regisseur die films maakt die me altijd wel weten te bekoren. Niet alles is even sterk, origineel of indrukwekkend. Bijzonder is het wel, en het heeft altijd wel iets meer dan de gemiddelde film. Nu ben ik niet echt fan en ook niet zo geïnteresseerd dat ik zijn films ga opzoeken, toch herken ik zijn naam en krijgt het bij voorbaat al wat meer aandacht dan 'n andere film. Sant maakt je alert, op een bijzonder cinema.

Film op zich is qua verhaal niet eens zo bijzonder, het is meer de stiltes en de interpretatie in je hoofd die de film draaiend houd. Als kijker bepaal jij wat Alex door maakt, hoe hij zich voelt en waarom hij bepaalde handelingen uit haalt. Doordat de film in verschillende stijlen chaotisch, maar toch rustig word voorgeschoteld is het waarschijnlijk ook meer een (audio-)visuele ervaring dan echt een verhaal wat word verteld. Zo zorgen de nogal verschillende muziekstijlen voor die chaotische sfeer, maar doordat een klassiek stuk niet gelijk staat aan verdriet, en hardrock niet gelijk staat aan woede, kom je zelf tot rust als kijker, en kan je, los van de muziek, emoties bij de beelden indenken.

Cast doet het prima, de onervarenheid zorgt voor een realistisch portret, maar dan word je af en toe weer wakker geschud door Jennifer die overacting pleegt en je weer bewust maakt dat je geen docu maar fictie kijkt.

Bijzonder gevarieerd, chaotisch maar rustige film. 3,5 ster

Wel goed.

Het eerste ''deel'' had me erg goed gedaan, achteraf wist ik eigenlijk niet wat ik er precies goed of spannend aan vond, wellicht mee gegaan in de hype, toch had dit enige reden tot het aanzetten van dit deel. Met een paar vrienden aangezet, lichten uit, gordijnen dicht en geluid op het hardst: je hebt een aardig vermakelijke avond. De film moet het niet zoals het eerste deel hebben van het zieke, het onnatuurlijke en het onverklaarbare (hoewel... nee laat maar), maar dit keer meer van de schrikmomenten waar je, ondanks de methode (stomme soundtrack), U tegen mag zeggen (die kasten ). Gesprekken waren ronduit belachelijk in elkaar gezet, erg pijnlijk en had soms enige moeite met het verdragen van het Amerikaanse jasje. Acteren was ook allemaal lekker cheap, maar door de spanning en de naar mijn mening goede opbouw, was het een vermakelijk en ook wel eng filmpje.

3 sterren, had zelfs hoger geweest als de slaapkamers er meer bij werden betrokken en die laatste paar minuten weg waren gebleven. Alsof we zitten te wachten op familie geschiedenis, ik wil het verdomme zien

Stiekem toch wel gaaf.

Verrassend leuke film om te zien in een volle zaal. Ik zie dit dan ook niet echt als een serieus enge film, enkel de reacties ''kijk daar boven op de trap'' ''DIE LAMP'', zijn heel leuk om te horen. De film bestaat enkel alleen uit schrikmomenten, neemt heel lang zijn tijd en werkt. Waardoor je als kijker echt je klaar kan maken, het leukste eraan is nog dat je weet wanneer het ongeveer gaat gebeuren maar niet precies wanneer en vooral de vraag: hoe.

Uiteindelijk is het allemaal een trucje, en het verhaal is een beetje uitgedoofd. Wanneer het eindelijk echt creepy word, in het huis van de oma, gaat het allemaal veel te snel en wordt het nogal afgeraffeld, waarschijnlijk zal er wel nog wat delen volgen, en die zal ik ook trouw volgen... Het voelt soms helaas wat te gemakkelijk en te commercieel aan. Aan de andere kant werkt het erg goed, plus het is erg vermakelijk.

Geslaagde commerciële prutzooi. 3,5 ster

Heerlijk.

Mooi, onderhoudend en prachtig visueel drama. Film moet het hebben van de prachtige kleur contrasten en de sfeerbeelden. Het heeft een aandoenlijk verhaal, vindt af en toe andere manieren om het verhaal te ondersteunen: sfeerbeelden, lange dialogen, zwijgende stiltes: het werkt allemaal en voelt niet aan alsof er meerdere stijlen in een ''iets'' worden geperst. Je voelt gewoon dat alles goed zit, en kan gewoon lekker genieten van de film i.p.v. zoals bij vele top250-films kritisch te blijven, het zit allemaal goed en dat laat Wim ons ook weten. Leuke en sterke cast, deed het allemaal prima. Gelukkig werd het nergens te dramatisch, wel sentimenteel, maar gedempt. Muziek deed me vaag denken aan de films van Inarittu.

4,5 ster voor deze meelevende parel, waar je als kijker weet, dat het goed zit, en komt.

Gisteravond maar snel even opgezet, aangezien ik dinsdag literatuur mondeling essay heb en ik het verhaal nog even vers in mijn geheugen wil zetten. Passievrucht is een van de weinige boeken die ik wel echt heb gelezen.

De film is niet zo best, de film zelf valt op zich nog wel mee maar er zit totaal geen houvast of samenhangend geheel. De film weet ook totaal niet wat hij precies wilt, we gaan eerst een beetje spelen met montage en daarna weer heel erg sentimenteel gemonteerd, hevige regenbuien, zonder paraplu door de straat heen lopen, je kent het wel. Onrealistische bagger. De cast speelt wel geloofwaardig hun rol, daar moet mijn stem het ook echt van hebben, hoewel er toch een paar ongemakkelijke scènes heeft, waar niet de acteurs wat aan kunnen doen. Zo vond ik de scènes met van Houten, gek genoeg, totaal niet sterk overkomen. Bo is irritant, maar daar kon nog over heen gezien worden. Het is een film met van alles wat, doordat de film vrij onzeker over komt, van alle bosjes wat durft te plukken, komt het als een rotzooitje over. Geen goede film, maar weet het verhaal wel duidelijk te weergeven, als is het niet gelijkwaardig aan het boek. De film weet wat dingen te twisten die in het boek anders lopen.

2 sterren

Haven't you been paing attention? Hell, they got hundred-year-old women re-supplying them!

Goede film over Lyndon B. Johnson's zijn president-zijnde. De film duurt vrij lang maar is werkelijk waar elke minuut waard om te kijken. Vooral omdat het zo leerzaam is, en ik deze film keek voor mijn geschiedenis eindexamen, was het ook leuk om wat meer emotie te kunnen plaatsen in deze oorlog. Naast het realistische en duidelijke beeld wat de film biedt, is het ook vermakelijk en leuk om te kijken. Mede dankzij bekende gezichten weet de film genoeg concentratie te ontvangen en Michael Gambon speelt toch wel echt de sterrren van de hemel. Zijn onzekerheid dat wordt gevormd door zijn twijfel achtige bestaan, zijn druk om te presteren, was erg goed te voelen en ook de druk van de adviseurs was goed te voelen doordat ze overtuigend konden spelen en daarom ook echt de belangen naar voren konden brengen, met gevoel. Ligt ontroerd op het einde door onze Gambon. Zeker een goede film om wat meer duidelijkheid te willen krijgen over de Vietnam-kwestie in het direct bij president Johnson, toch mist het enige originaliteit en film technisch is het allemaal oké. Maar daar is dan alles bij gezegd. Voldoende, neiging naar 3,5 ster maar voor nu nog een 3. Wellicht herziening als ik de situatie nogmaals op een rijtje wil hebben. Prima gedaan!

If it's death that you're really afraid of why should you care about what it is that kills you?

Vandaag mijn Kubrick collectie uitgebreid met onder andere Paths of Glory. Een van de zo vele meesterwerken van mijn held Kubrick, die me eigenlijk in verhouding tot al zijn andere werken niet zo heel nieuwsgierig heeft gemaakt. Des te meer reden om hem als eerste aan te zetten, en te genieten van perfectie. Net zoals velen concluderen is dit toch wel een menselijke film, mooie quotes en verhaal, vooral het gesprek tussen de twee soldaten over het verschil tussen angst voor pijn en dood, vond ik erg mooi en goed overkomen. Audiovisueel ziet het er weer prachtig uit, hoogtepunt zijn wel de loopgraaf-scènes en het shot van de wandeling naar de executie. Muziek keuze vond ik dit keer niet heel bijzonder, kwam ook niet erg goed naar voren zoals bij zijn andere werk. Wellicht komt het door de techniek a la 1957. Gelukkig heb ik wel weer het Kubrick-gevoel terug, de hoop, de aanwezigheid van belachelijke goede cinema die ik na Spartacus even kwijt was. Kubrick je bent mijn held.

4 sterren

Wat een lange zit. Een mwa-film. Het is het allemaal net niet. Er wordt te veel gewilt in deze film. We willen actie, we willen romantiek, we willen oorlog, we willen drama, enzovoort. Elementen die prima samen kunnen gaan, als het verhaal wat verdund werd. De acteurs en actrices zijn oké, maar worden nergens in de film geloofwaardig. Het was te veel zeggen en te weinig voelen, naar mijn mening. Ook het verheerlijken van oorlog en het pro-Amerika verhaal leiden tot lichte irritaties. Het kon beter. Toch redelijk vermaakt, en voor een film met een vrij lange speelduur is dat toch knap.

3 sterren

Genre weet me altijd te verbazen hoeveel drive, enthousiasme en vermaak er in zit. Zo ook deze Westerse klassieker maar een grondig bekeken en aangenaam verrast. Ik had niets meer dan een klassieker verwacht, maar dat het dan ook nog zo goed werkt op mijn enthousiasme is iets waar je bij elke film stil op hoopt, maar meer niet dan wel uitkomt. Sergio weet een meesterwerk neer te zetten en op alle facetten met kwaliteit te scoren. Ik kan werkelijk niks bedenken wat dit avontuur heeft belemmerd, alles is perfect te noemen en is zo vermakelijk. Heel sterk gewoon. 4,5 ster

Laatst voor 5 euries gekocht bij de mediamarkt. Ik heb misschien in heel mijn leven 1 of 2 westerns gezien (hoever ik kan herinneren), maar dat getal wilde ik verhogen dus ga ik me verdiepen in Sergio Leone. Voor mij een meer dan goede regisseur om het genre beter te leren kennen.

Wat veel van deze ''andere generatie'', hoe ik het altijd noem, films hebben is de sfeer. Met een geweldige soundtrack, een super cast, een prachtig decor en een heerlijk simpel maar spannend script kan je mij wegdragen. Het opmerken van de verschillen tussen deze films en de hedendaagse films is gewoon heel leuk. Ik wil niet zeggen dat hedendaagse films geen sfeer kennen. Maar ze maken het zichzelf soms wel heel moeilijk. Een film als Per un Pugno di Dollari laat zien dat het wel degelijk kan. Vanaf de eerste minuut!

Ik krijg al voor de film respect voor de film omdat het een bepaalde status heeft. In dit geval werkt het niet teleurstellend, maar ik denk dat ik wel binnenkort moet afzien van deze positieve oordelen. Het zou (misschien) nog wel eens in het nadeel uit kunnen pakken...

In ieder geval een prima, bijna eerste aanraking van een nieuw genre. Ik weet bijna zeker dat ik de andere films ook ga kijken. In ieder geval deze trilogie.

4 sterren

Sorry voor mijn brabbel als het onduidelijk is, haha.

Oninteressante fantasieloze film. Waar dit genre juist vernieuwing, enthousiasme en avontuur nodig heeft, heeft Percy Jackson dat niet. Alles is veel te gemakkelijk neer gezet en ontleed zich aan tal voortgaande films. Daarnaast mist het een setting waar je meestal U tegen mag zeggen, in ruil voor het slechte script, belachelijke acteurs en tenenkrommende humor krijgen we een slechterik met een kostuum van een regenjas en een zonnebril op. Nee, dit is niet wat ik had voorgesteld. Als kijker wordt je van situaties naar situatie gebracht, worden er belachelijke regels en mythes verteld (vind een parel, zeg je bestemming en spring erop Hoi Harry Potter) zonder enige richting of afwisseling. Verdiend absoluut niet de belovende woorden die hier staan, om nog maar te zwijgen over het gemiddelde. Dikke 0,5 ster

Mooi.

Aparte kijkervaring, vooral mede dankzij de animatie stijl, die verrassend snel weet te wennen, maar ook door het verhaal en vooral de vertelwijze hiervan.

De delen in Europa deden veel meer qua gevoel bij mij dan de delen in Iran, omdat je hier gewoon meer kan inleven. Je weet ongeveer hoe het in Europa eraan toe gaat/ging en deze Islamitische revolutie is gewoon nogal nieuw voor mij. Natuurlijk ken je wat van het nieuws, maar eigenlijk heb ik bar weinig films over deze situaties gezien en om dan gelijk te beginnen met een bijna abstracte vertelling hiervan is misschien te veel gevraagd. Je hebt geen vergelijk materiaal, waardoor het soms apart overkomt, omdat je niet zo goed weet wat je ervan moet vinden.

Toch weet de film wel veel sympathie en liefde te wekken voor Marjane. Ze zorgt voor wat liefelijke scènes en ik vind het ook wel grappig hoe de scènes met de Westerse muziek gecombineerd is met de Islamitische cultuur, zoals bv. het gebrekkige Engels en de invloeden van buiten af. De film kent als het ware wel wat feitelijke aspecten, waardoor je je als kijker, ondanks de animatie, toch serieus en volwassen genomen voelt worden.

Al met al een mooie film in een apart en spraakmakend uiterlijk. Ik denk dat dit uiterlijk ook zorgt voor de concentratie als kijker. Het geeft als het ware gelijk de film een kans, doordat het in mijn ogen toch wel bijzonder is. Slim om daar een voordeel uit te trekken.

Goed en mooi, eigenlijk wel een aanrader! 3,5 ster

Intelligent.

Zo kwam in ieder geval mijn eerste Bergman op mij over. Misschien koppel ik het verkeerde woord aan iets wat vaag, maar aan de andere kant ook begrijpelijk bij mij over kwam of misschien is dit inderdaad intelligent en goed in elkaar gezet. Ik denk een combinatie van beiden.

Wat mij meestal altijd enorm blij maakt zijn dialogen. Vooral als een film audiovisueel goed te pruimen valt is dat eigenlijk ''het ding'' waar ik op af ga en daar mijn punten weet uit te halen. Er valt bijna in elke film wel een levensles te vinden en daardoor is het des te interessanter om die ook daadwerkelijk bewust te lezen en te verwerken. Echter had deze Persona bij mij een ander gevoel, ik vond de dialogen wel mooi maar de beelden spraken meer voor zich. Neem zo een van de laatste gesprekken waar Alma vertelt over Elisabeth's wil om van een dode baby te bevallen. Het is meer de manier hoe ze het zeggen dan wat ze misschien daadwerkelijk zeggen, aangezien locatie, beeld en montage veel kan doen met de uiteindelijke betekenis. Die me overigens geheel ontschoten is.

Daarnaast valt er enorm veel symboliek uit de film gehaald te worden, ik vond het intro heel sterk en daardoor gaf ik de film ook gelijk de kans. Het kwam allereerst als een soort nachtmerrie op mij over, maar pas later begreep ik dat het waarschijnlijk een soort betekenis zou kunnen geven, via symboliek, aan de ''ziekte'' van Elisabeth/Alma. Het is op zijn zachts gezegd interessant.

Qua interpretatie moet ik echt de film een tijdje laten bezinken. Tijdens de film heb je niet een drang om de film te willen begrijpen, dat had ik tenminste niet. Omdat er namelijk vrij vaart achter zit, en met in het achterhoofd de speelduur te kennen, ging 'ie goed en had je het vertrouwen dat er meer duidelijkheid zou komen op het eind. Dat was er ook, maar ik ben bang dat Bergman de uiteindelijke betekenis aan de kijker zelf over laat. Gedurfd en met respect geaccepteerd.

Bergman zal ik wel meer gaan bekijken, maar op de een of andere manier sta ik er niet voor te springen. Maar kon het visuele, cast, symboliek en de veelvormigheid in het verhaal heel erg waarderen en met zo'n proloog scoor je nou eenmaal hoog bij mij.

4 dikke sterren

Mooie kleine film over vriendschap en het wel of juist niet zeggen van de goede (of juist niet) dingen tegen elkaar. De film is goed doordat het zo eerlijk en menselijk verteld en gespeeld wordt. De sfeer wordt een beetje melancholisch mooi grijs en mooi somber weergeven, wat aansluit op de thematiek. Ondanks de rustige stijl heeft de film toch een lekker tempo en 'voelt' hij niet langzaam.

Was deze datum een stille hint voor aanstaande zaterdag, de gay parade? Wat maakt het. Niet alleen een film over het vechten voor rechten voor homoseksuelen, ook voor zieke en ook voor de rechten van een mens. Erg ontroerende film die me later pas wist te grijpen, het opera-moment als hoogtepunt, I am life: prachtige scène en wist toen pas goed mijn aandacht te trekken zodat ik mee werd gesleurd in het verhaal wat me pas op het eind los liet. Hoewel de film ontroerend was en niet erg een feel-good gehalte had was de film absoluut geen jank film. Het verhaal werd goed verteld en wist alleen op het einde een klein mogelijk jankmomentje te geven, wat niet gebeurde: maar toch wel wat tranen in me ogen. We hopen op het beste, terwijl we van te voren weten dat het niet zal komen. Ja, ik ben hier wel tevreden over. Een film met Hanks is altijd de moeite waard geweest te kijken, wat een acteur. Ik geloof hem iedere keer weer. 4*

edit: @Vascago Ja ik vond het ook erg jammer wat jij aan tipte. Misschien een beetje te voorspelbaar, maar wanneer de audio galmde kon het ook niet anders... Niks aan te doen en probeerde me daaraan niet te veel te storen. En ben het ook gelijk vergeten, vandaar dat ik het ook niet benoemde.

Prettig gestoord.

Nog niet alles gezien, Black Swan en Wrestler waren goede films, en naast deze twee sprak vooral zijn debuut mij erg aan. Darren is niet echt een regisseur waar ik voor te springen sta, ik zal hem zeker gaan volgen de jaren die hierna volgen, maar toch weet hij niet iets persoonlijks los te maken. Het waren stuk voor stuk geweldige films, maar wisten me niet totaal te pakken. Wat jammer is. Tot gisteravond was ik dus niet zo heel ver weggeblazen. Black Swan had natuurlijk wel een indruk gemaakt, maar nu ik er naar terug kijk word ik er niet bepaald enthousiast weer van (heb hem al drie keer gezien, misschien vandaar). Aldus, gister Pi opgezet. En dit trok dan wel onder de huid. Gekkenwerk.

Ik ga het er niet te lang over hebben, want Pi is echt een ervaring die je moet liggen of niet. Er is al veel gezegd over deze film en ik ken mijn skills en zal er waarschijnlijk niet veel bij voegen. Ik vond het alleen echt dat de film het moest hebben van het audiovisuele mind-fucken. Leuke twist om met bestaande samples een soort soundtrack te maken (baby geluiden, geneuk, boren enz. ). Niet zo origineel, maar ik vond het hier vooral gewoon goed werken. Camera werk is lekker wild, gelukkig is het nergens gedoseerd waardoor je echt in een volle beleving zit zonder remmen, tot een hoogtepunt. Verhaal wist me niet zo zeer te trekken, bleef voor mij een beetje vaag en zag geen diepere betekenis achter bepaalde dingen. Het was zoals het was, al was het, wat het was, toch heel interessant. Snap je?

Bijzondere kijk ervaring die het moet hebben van de stijgende lijn qua gekheid. Ik werd bijna gek, en dat was als het goed is ook de bedoeling.

4,5 ster

Mooi staaltje film. Leuk om de muziek te herkennen van mijn zuster's pianospel, geeft me toch een extra band en herkenning. Film moet het hebben van de acteer prestaties van holly Hunter, met geen een woord, kan ze toch je omver blazen, toch had er naar de regie kant, meer uit Ada gehaald kunnen worden. Ik miste een echt ''breaking point'', dat terzijde. Daarnaast zijn, vooral de plaatjes op het strand, de beelden erg mooi geschoten. De scène waar Ada haar piano in het water gooit en mee wordt gesleurd zal wel lang op mijn netvlies blijven hangen, erg memorabel en sterk gedaan. Qua verhaal en interesse viel het bij mij een beetje tegen, kon niet veel met Ada mee leven of in haar veel emotie te weeg brengen. Wat ik aan de ene kant heel mysterieus en spannend en sterk vond, vond ik aan de andere kant irritant en kon ik me enigszins met haar ''man'' identificeren. Het zou je maar gebeuren. Visuele klassieker, maar van mij mocht de veel nog wel dieper gaan. 3,5 ster

Zo, dat viel mee. Piranha is een heerlijke wegkijk filmpje die het prima doet in alle opzichten. Horror is niet echt mijn genre, maar in deze bioscoop-films kan ik me altijd wel vinden. Het wordt nergens echt eng, te persoonlijk of te vies. Maar dat is vergeven. De film is erg amuserend, heeft niet gerichte grappen maar kan toch wel met een glimlach bekeken worden. Samen met een overdosis van tieten en billen, zit Piranha wel knor. De cast springt nergens echt uit, maar doet het gek genoeg geweldig. Ook de figuranten, die ik meestal in dit soort films erg overdreven slecht vind. Oké, natuurlijk zie je af en toe wel een gezichtje op de achtergrond waarvan je denkt: zou ik ook zo reageren als honderden piranha's mijn benen eraf hebben gescheurd. Maar wat scheelt het? De film had sfeer. Wat nog meer opviel was het mooie camera werk en het vlotte verhaaltje wat precies goed genoeg was. Ja, prima filmpje. Zeker doordat mijn verwachtingen 0,0 waren, uitgestreken naar een zeven. 3,5 ster

Niet onder de indruk.

Als uitweg om afleiding te zoeken tijdens mijn examen week, scoort dit een zware voldoende maar helaas is het toch echt onder het niveau. Script is vrijwel van de hak op de tak, soms letterlijk, waardoor je nergens echt een spanningsboog krijgt, of een beetje ergens kan meeleven of kan in gaan in dit avontuur. Actiescènes waren vrij chaotisch en bijna onoverzichtelijk in 3D, wilde bijna mijn ogen dicht knijpen omdat het gewoon too much was. En hiernaast is Jack niet meer de Jack zoals we hem kennen, allereerst erkent hij ook maar enig humanistische factoren, waar ik totaal niet op zit te wachten, daarnaast is zijn humor verplaatst in montage-humor (zoals het wegvallen van muziek), wat erg cheap overkomt aan deze toch wel creatieve productie. Toch zijn er ook zeker positieve punten op te noemen, zoals het gebruik van 3D in de jungle, de natuurlijk heerlijke aanwezige muziek en het visuele plaatje van de gehele film. Als liefhebber hoef je je alles behalve te vervelen, er is overal wel iets te zien en als kijker merk je echt dat hier veel tijd aan is besteed, misschien neemt dit de overhand in dit deel.

Nee, niet de pirates waar ik voor had gehoopt. Maar misschien ook niet te veel voor deze film uitgekeken. Miste te veel oude karakters en kreeg hiervoor weinig memorabele karakters ervoor terug. Pirates gaat de helden kant op. 2,5 ster, geen aanrader dus. Wacht maar lekker tot de DVD!

Kon erger.

Ik heb het boek een paar jaar geleden gelezen voor een boekverslag en vond het toen al aardig macho overkomen en a-Hollands, maar deze uitwerking beviel me eigenlijk een stukje beter. Hoewel het dood zonde is dat Nederland in dit soort projecten investeert, kunnen we er dan maar beter het beste eruit halen en Tim Oliehoek, hoe Hollands wil je het hebben, heeft zijn best gedaan.

Film moet het hebben van de korte speelduur, de actie scènes (vooral de wedstrijdjes waren redelijk spannend te noemen) en de voor een tiener film toch wel diepgang in vooral het karakter Haas. De film gaat vooral over de waarheid naar jezelf toe te trekken en omgaan met stress en onderlinge strijd tussen de families. Bram is alles behalve iemand die ik in een vliegtuig zie, een blond vriendinnetje zie hebben en een zaak zie runnen, maar ach. Hij doet het aardig, al gaat het niet verder dan Spangas-acteren.

Film houdt zich redelijk aan het boek vast, wat natuurlijk zijn minpunten kent omdat sommige delen best interessant zouden kunnen worden maar daar de film totaal mis plaatst. Zo had ik heel graag de confrontatie gezien met Haas en zijn zijn echte waarheid, dan hadden de jongere kijkers er wellicht nog wat van kunnen leren. Uiteindelijk dus zinloos vermaak.

Muziek en overige beelden (dus niet de race-scènes) waren erg slecht of te goedwillig naar het publiek toe. Misschien dat de film te veel in de smaak probeert te vallen, waarom iedereen te geforceerd zit te kijken, want naast het oppervlakkige verhaal, de uitzichtloze uitwerking en de belachelijke acteerprestaties is het een best aardig filmpje voor tussendoor. We kunnen slechter...

2 sterren omdat ik het gek genoeg beter vond dan het boek, de actie scènes oké waren en het personage Haas toch wat diepgang heeft (al wordt dit belachelijk afgewezen in een ''wat dan''-ruzie met Bram)

My friend, you have seen this incident, based on sworn testimony. Can you prove that it didn't happen?

Een filmervaring die ik nooit zal vergeten. Jezus, wat is dit slecht maar oh-zo-vermakelijk. Ik word meestal heel geïrriteerd of teleurgesteld of verveeld als ik een slechte film kijk, waar eigenlijk helemaal niks aan is. Maar mede dankzij Burton's ''Ed Wood'' werd ik min of meer enthousiast of in ieder geval nieuwsgierig naar deze gepassioneerde film regisseur die alleen maar rotzooi heeft gemaakt. Gelukkig ben ik door Burton dus overgehaald en ben ik begonnen met Edward's Plan 9 from Outer Space. De hele film is werkelijk ruk maar daardoor is het zo vermakelijk. Dingen die opvallen is bijvoorbeeld het absurd slechte acteer werk, mede dankzij het script is er totaal geen realisme, interactie, improvisatie of ook maar enig acteer werk mogelijk. Het is puur je zin/daad verrichten, en daarna maak je geen deel meer uit van de scène, AL STA JE IN BEELD. De special effecten zijn heerlijk om te zien, de draadjes die zo overduidelijk zichtbaar zijn van de ufo's, de bestaande beelden die luk raak in de film worden toegevoegd om zogenaamd een meerwaarde te geven: prachtig (uiteindelijk is het ook een meerwaarde, wat mij juist zo enthousiast maakt. Ik denk dat ik vooral onderste boven ben van de decoratie en de overgangen. Decoratie was werkelijk waar amateuristisch en zo gefaald dat ik er echt hard om heb zitten lachen, niet zo zeer uitlachen, hoewel... Ja, dit was gewoon uitlachen (met respect). Bijvoorbeeld de cockpit, het stuur wat waarschijnlijk een plankje hout was, het kerkhof wat zo om kon vallen (en wat bewoog als cast er langs loopt): WAUW. Toppunt was toch wel wanneer die vrouw valt op ''het gras'' en je dan gewoon serieus de grond/doek ziet bewegen. GE-NI-AAL! Ook de overgangen, die echt zo slecht waren, waren geweldig. Montage wist gewoon onnodige shots te geven, stukken te laten zien die niet goed waren geknipt; het was weer een brede grijns waardig.

Al met al waarschijnlijk de amateuristische film die ik ooit heb gezien, toch enorm vermakelijk doordat het eigenlijk te gek voor woorden is. Maar omdat het zo vermakelijk is, en de crew zich zo goed inzet en Edward echt met passie te werk gaat, is het niets meer dan genieten. 3 sterren, eigenlijk (ook) te gek voor woorden, maar dit maakt mij heel erg blij. Belachelijk vermakelijke film. Echt een aanrader! Ben voorlopig nog niet klaar met Edward's werk, dit smaakt naar meer.

Mwa, het concept was leuk. De mens als aliens in plaats van andersom. Helaas vrij weinig uitgewerkt. De planeet zag er verdacht veel uit als die van ons. Ze waren alleen wat dommer en wat groener. Jammer. Toch wel aardig vermaakt met een standaard kinder ''red de wereld'' verhaaltje. Aardig vermaakt, maar helaas niks bijzonders. Leek me meer wat voor een nieuw Nickelodeon of Jetix programma. 2,5 ster

Goed.

Hoewel ik dit soort over the top werkjes altijd wel kan waarderen, zet ik nooit zo snel op. Waarschijnlijk omdat ik ook niet zo bekend ben met deze soort films, en daarim is een Tarantino-link altijd een veilige weg om oppervlakkig in deze wereld te kijken. Zo ook, Planet Terror.

Wat me eerst nogal stoorde was de lelijke montage, maar verder weg de film begin je er aan te wennen en kan je sommige trucjes wel waarderen. Toch vond ik het af en toe de overhand hebben, wat niet echt werkten voor. Het over the top moest het van mij echt hebben van het verhaal, de cast en de ongelofelijke vette actie. Het been vind ik echt geniaal bedacht, maakt waarschijnlijk deze film ook heel memorabel. Altijd goed om in dit soort films memorabele personages neer te zetten, vooral herkennend aan uiterlijk!

Af en toe flink gegruwlt van barstende zweren en vieze smurrie, dacht een misdaad te gaan kijken maar kwam terecht in een zombie-attack. Weliswaar de leukste die ik tot nu toe heb gezien, Zombieland vond ik ook wel leuk maar dat is een heel ander soort stijl. Leuke switch.

Soundtrack zit ook dik in orde, leuk gebruik van gemaakt. Wat ik dan weer wel jammer vond was die tijdssprong, niet zo zeer dat we uit de meest opwindende scene worden gekickt, wat ik nog wel een grappig concept vind, maar vooral dat het dan via tekst opgelost moet worden. Voelde een beetje goedkoop aan (wat eigenlijk niet haha?). Misschien eerder a creatief, en een beetje te gemakkelijk. Gefaalde grap dus, dat was een beetje pijnlijk.

Toch zeer vermaakt in deze over the top planet, wellicht me een keertje verdiepen in meer van dit soort werkjes.

Voor nu 3,5 ster, tof om een keer met vrienden of zo te kijken. Alleen is maar alleen.

Sterke film. Bekende cast, Charlie Sheen nooit echt zo goed zien spelen als hier. Wellicht ook zijn eerste serieuze film die ik bekijk, of gewoon niet goed opgelet. Daarnaast vind ik alle mannen wel goed spelen, niemand valt weg. Verhaal een beetje mager, vooral dialogen waren soms nogal krakkemikkig. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de soldaten telkens met fucking schelden, met alles wat ze doen. Alsof de makers denken dat dit een goede manier is om agressie te tonen. Gelukkig houdt Platoon genoeg over op audiovisueel gebied. Mooiste scène was die van de poster, had hem even terug gespoeld en nogmaals bekeken, vond dat echt belachelijk sterk gedaan. Goede film, af en toe op safe gespeeld maar ach, ik heb ook een zwak voor voice-overs, en als dat werkt. Dan werkt het. 4 sterren

Had deze film al een tijdje in de kast liggen, had nooit mijn interesse gewekt. Toch maar gekeken, je moet wat in je vrije tijd. Ik kan de film niet slecht noemen, alleen het was totaal niet indrukwekkend. De personen worden erg oppervlakkig weergeven. De plotwendingen waren totaal niet shockerend of in enige reden van onverwacht of verrassend. Nee, het was het allemaal net niet. Ook de spanning tijdens de gehele film was ver te zoeken, we zaten dan wel naar een thriller te kijken: ik werd er niet warm of koud van. Helaas, een onvoldoende. 1,5 ster

De film vond ik vroeger nooit echt leuk, en nu nog steeds niet echt. Alleen de liedjes en het moraal van het verhaal vind ik echt grandioos en deze mag zeker niet ontbreken bij de disney-toppers.

Redelijke kinderfilm, in mijn ogen niet zo heel erg meisjes achtig als je van te voren denkt (kan het mis hebben, tijd geleden gezien maar nog vers in het geheugen). Polleke is een meisje met een hele mooie blik in haar ogen, het sprak duizend talen. Echt een heel bijzonder meisje, (de actrice dan natuurlijk), dat vind ik echt. Naast het uiterlijk van onze jonge hoofdrolspeler is de film vrij toegankelijk voor iedereen. De acteerprestaties zijn oké, zoals oké in dit soort films word geformuleerd. Daarnaast heeft de film genoeg vaart en genoeg diepgang voor de aankomende tienermeisjes die dit gaan kijken. Prima filmpje, voor 11jarigen.

Leuke optimistische film die enorme sympathie weet op te schikken. Hoewel ik begrijp dat de mensen de film niet erg goed of erg slecht vinden, vond ik het wel waard om een film eens een schouderklopje te geven. De film weet me namelijk in een heerlijke bui om te toveren, zelfs al moet ik morgen naar school en daarbij is het regie spel enorm eigenwijs. Zo wordt de kijker af en toe verrast met wat aparte beelden, die we meestal als tenenkrommend kunnen ervaren, maar Ozon weet het dragelijk en eigenlijk vrij geestig weer te geven (Als bijvoorbeeld Suzanne en Maurice naar elkaar toelopen in de club). Vond ik wel een leuk gegeven, wat ik meestal als een minpunt beschouw werd het omgetoverd in een dikke plus. Ik ben altijd al een voorstander van vrolijk, gefilmde en optimistische films, en daarbij past Potiche natuurlijk heel mooi in het straatje. Daarnaast is het ook altijd een spelende factor als je met leuke mensen in de zaal zit die ook wel houden van een leuke komedie en af en toe wat gezamelijk lachen versterkt het geheel. Boven gemiddelde wegkijker, zal snel worden vergeten maar ach, we cant take it all.

3,5 ster door het positieve karakter.