Meningen

R

Lekker rauw portret van onze Rune die het absoluut niet makkelijk heeft. Ik heb nog nooit in een gevangenis gezeten, en dit beeld schrikt ook behoorlijk af, maar toch voelt het realistisch aan en voelde de situaties niet gespeeld of geforceerd voor een indrukwekkend verhaal. De film is eigenlijk een perfect beeld van wat je denkt (ik tenminste) tegen te komen in gevangenissen.

De film kent eigenlijk een gelijke spanning waardoor ook de ''minder'' heftige en meer emotionele stukken in de film goed naar voren komen. Af en toe in dit soort films word er dat alleen gedaan om wat meer diepte aan de personages + verhaal te geven, R doet dat niet, dit is gewoon natuurlijk.

Deense stijl doet het altijd goed bij mij, lekker speels camera werk, op de huid en erg persoonlijk zonder manipulatie met mooie beelden of kleurgebruik. Alles is zoals het is en dat voelt goed en oprecht tegenover mij, als kijker.

Door het vrij natuurlijke, en toch heftige verhaal vergeet je soms dat je naar een film kijtk waardoor ik niet echt goed op de cast zelf heb gelet. Het waren voor mij ''echte mensen'' en ik denk dat in dit soort films dat het grootste compliment is wat je kan maken tegenover hun acteerprestaties. Dat alles zo rolt en ''smooth'' gaat is heerlijk naar te kijken en bijna beangstigend komt het dichtbij.

Zonder meer een motiverende film om uit de gevangenis te blijven, kan geen Prison Break tegen op. 4 dik verdiende sterren voor dit ruwe portret.

Goed.

Nu ben ik niet zo'n gamer, en ken ik bv. het spel Second Life niet, ik vond dit dan wel een goede film en kan begrijpen dat het gamen enorm veel spanning en eenzaamheid kan veroorzaken. Stijn is wellicht de perfecte Jitze, precies het type qua uiterlijk die je als non-gamer voor je ziet.

Film doet het opvallend goed en is in zekere zin ook vernieuwend en origineel. Doordat het niet een alledaags thema bevat en het in Taiwan afspeelt voelt het inderdaad niet echt Nederlands aan, maar zou ik het ook niet in een ander land willen plaatsen. Misschien dat het dan inderdaad een Second Life is... Hoewel de film eigenlijk helemaal niet over de game-wereld gaat, maar meer over Jitze en zijn manier om ''liefde'' te vinden, of in ieder geval een leuke vriendin, blijft het gamen toch wel op de voorgrond waardoor ik me als kijker daar wel veel op ging richten.

Visueel ziet het er goed uit met af en toe een paar mooie schilderijtjes. Stijn en Huan-Ru doen het meer dan goed en mogen dan ook echt trots op zichzelf zijn. De personages zijn alles behalve doorslaggevend op het gebied van dialogen en handelingen waardoor de acteurs de rol echt een eigen leven moesten geven. Echter is dit ook het minpunt van de film, ik vond hem vooral het eerste halfuur/uurtje erg onpersoonlijk en ''de verandering'' in zijn leven leek nergens zichtbaar te zijn. Ik kon dat eerst wel waarderen aangezien het meer dan logisch is om zoiets voor jezelf te houden. Alleen had ik er geen voldaan gevoel bij toen de film was afgelopen, ik had wat meer emotie wellicht willen zien.

De kracht van de film is dan waarschijnlijk ook het niet laten zien wat er wel is.

Film waar NL trots op mag zijn, zeker de moeite waard. 3,5 ster

Dit is de leven.

Eigenlijk met niet zoveel moed, voor informatie of ook maar enige verwachtingen in Rabat gestapt. Maar wat positieve geluiden over een Nederlandse film maken mij licht gezegd enthousiast. Het gebeurt niet vaak dat een Nederlandse film door redelijk veel mensen goed aan word gekaart, waardoor we deze ''meevallertjes'' (als ik ze zo mag noemen in ons luxe film-bestaan) moeten koesteren. Rabat is voor mij geen meevaller. Nederland mag trots zijn op haar allochtonen die een geweldige parel hebben af geleverd.

Hoewel je bij mij meestal groots moet scoren met symboliek, bijzondere beelden of apart audio-werk, ontroerende acteerprestaties en een depressieve sfeer kan Rabat er ook wat van. Eigenlijk wordt de film nergens echt heel bijzonder, heftig of in ook maar enige vorm symbolisch. Rabat is zoals het is. En dat werkt gezien een recent en bespreekbaar onderwerp. Rabat is klein, maar onderhouden in elk op zicht waardoor je als kijker naar een stabiele film kijkt en dan zelf mag bepalen of iets je wel of niet trekt. Mij deed het in ieder geval wel iets.

Rabat is eigenlijk geen Roadmovie maar meer een coming of age. Nasdrin, Achmed en Chico zijn werkelijk waar drie toffe gasten die zo van de straat geplukt konden zijn. Dchar moet het hebben van zijn diepgaand personage. De drang voor zijn kans op succes is erg herkenbaar, en hoewel in mijn thuis-cultuur het vader-zoon gebeuren heel anders ligt; ken ik de verhalen wel. En ken je ook wel de druk van het presteren. Rabat schotelt dit licht, en komt daarom des te pijnlijker aan. Akkabi moet het hebben van de sympathiek. Willen en kunnen zijn twee verschillende dingen en daar wordt onze nietsnut ook flink mee geconfronteerd tijdens deze reis naar Marokko. Kenzari vind ik persoonlijk de beste van de drie. Hij weet zijn rol zo naturalistisch te vertolken dat ik soms mezelf moest realiseren dat het nog w]el een film was. Zakaria is eigenlijk een mix van Nadir en Abdel. De kant van het proberen te slagen, en de kant van ''ik ga het doen, morgen...'' zijn allebei aanwezig maar worden gecombineerd met wellicht wat luiheid, evenals lusteloosheid.

Discriminatie vind ik hier een groot woord, maar ik heb in zekere zin echt begrepen hoe frustrerend het kan zijn als bepaalde dingen gebeuren vanwege je huidskleur, je accent of wat dan ook. Natuurlijk weet ik dat het pijnlijk kan zijn, maar in geen WOII film kon ik dat dan ook voelen. Uitgerekend in onze eigen-Rabat voelde ik op eens de machteloosheid, en de woede onder deze mensen. En dan heb ik het alleen nog maar over de Westerse maatschappij tegenover de Islamitische.

Dialogen waren erg natuurlijk, ook de manier om dingen te benaderen en/of dingen af te ronden, zoals de kapotte spiegel samenvatten als ''een kankerlijder'', kent in het dagelijks leven wat irritaties, maar was in deze film gewoon terecht, waar en daarom bijna breekbaar te noemen, als we nogmaals mogen spreken over de personages Nadir, Abdel en Zakaria. Deze kut-Marrokanen weten dan toch wel een groot hart te laten zien.

Technisch alles behalve bijzonder, gewoon lekker gedoseerd, maar wel met inhoud. Zo zegt een plaatje met Nadir en twee legen bedden naast hem meer dan duizend woorden, en dat is voor mij ook een geslaagde film. Een verhaal dat wordt vertelt door beelden, dialogen zijn daarbij een hulp middel, maar niet het middel. Combineer deze stabiliteit met wat mooie buitenlandse muziek en je hebt mij om gekregen.

Wat mij betreft een van de films waar Nederland echt trots op mag zijn. Ondanks the road en de etnische minderheid weet de film ontzettend Hollands aan te voelen, wat goed is. Wat normaal doen is al gek genoeg, en doordat Victor en Jim dicht bij hunzelf blijven, blijft de film stabiel. Ik zie er een parel in, andere een meevaller of iets anders.

Rabat, 4,5 ster

Rabbit Hole.

Ik kende John al van Shortbus en ondanks de nogal foute film was het wel een interessante regisseur die zich bij mij introduceerde met veel seks en fleurige shots. Nu ben ik eerlijk gezegd de film en naam een beetje vergeten en kwam ik deze toevallig tegen op Film1. Kende de film wel al doordat iemand een vage vergelijking maakte qua onderwerp als met Antichrist (Lars von Trier) wat natuurlijk wat interesse werkt. Hoewel me die vergelijking qua film totaal niet aan staat, is het thema ''rouw om zoon'' natuurlijk wel hetzelfde en verkeerd Nicole ook een klein beetje in wanhopige daden.

Dit soort films weten me altijd wel te bekoren. Juist omdat dit ''klein'' drama is, is het veel intenser en krijg je sneller een band met de personages i.p.v. dat je de film als geheel gaat kijken en kritisch probeert te wezen. Hoewel dat prima gaat, Rabbit Hole heeft naast haar puurheid ook genoeg technische en filmische waarde om daar de film op af te rekenen/te prijzen, maar je kan hier ook echt lekker in het verhaal om gaan en jezelf even verliezen in een verhaal uit je eigen werkelijkheid.

Nicole doet het zoals altijd met stijl en erg overtuigend, maar de echte verassing is toch wel Aaron die zich goed staande weet te houden en nu voor mij eindelijk een beetje af komt van zijn two-face-imago. Muziek en beelden zijn ook prima in orde. Fijn om het op de achtergrond te houden en meer de film te laten focussen op de personages dan om de stijl. Wat ook fijn is aan de film is dat de film niet alles letterlijk vertelt maar juist met beeld en situaties iets probeert te vertellen. Audiovisuele verhalen. Puur. Heerlijk.

Een echte aanrader en voor mij een beetje ondergewaardeerd in. Ik zie hier een klein meesterwerkje in aangezien alles klopt. De film klopt in alles en weet zich beleefd met bescheidenheid te vertonen maar is daarom juist zo meedogenloos en soms best zwaar. Zeker geen feelgood film, maar wel iets moois, humanistisch, eerlijk en interessant onderwerp. Kidman en Eckhart stelen de show. Echt, goed.

4,5 ster

Laatst gekeken op televisie. Erg goede drama-film die mij wel wist te interesseren. De personen werden bijzonder geloofwaardig neergezet en Jake kon ik wel wurgen (Ook al zou dat in de realiteit erg moeilijk zijn, omdat hij boks-kampioen is, ). Toch sleurde hij je mee in een egoïstisch leven en leerde je verschillende kanten van zijn leven kennen. Erg mooi gespeeld. Humoristisch (de ruzies) en ontroerend. Ja, hier kon ik wel van genieten. 4 sterren

Vermakelijke animatie die lekker fris en fruitig aanvoelt, voelde ook totaal niet voor kinderen. Visueel indrukwekkend en leuke liedjes. Verhaal is vlot en meeslepend. In meerdere verhalen tegen gekomen, maar toch voelt het origineel. Geslaagde productie, 4 ster

Mijn derde Akira!

Na een klein artikel te hebben gelezen op het internet over de interpretaties, en de invloed die deze film heeft gehad, zowel voor als na de productie, geeft toch wat meer vorm aan mijn film ervaring. Dat dit de eerste film is met flashbacks, dat verschillende visies op een gebeurtenis is, is moeilijk voor te stellen. Het is nu een soort stijl of een keuze van het concept i.p.v. een hele vernieuwing. Dit kan je waarschijnlijk alleen maar als iets nieuws ervaren als je in die tijd hebt geleefd. Er komt nu meer waardering.

Begin vond ik iets te vlot gaan, te rommelig, maar na dik 20 minuten hervatten de Akira-sfeer en had 'ie me beet. Het overdreven acteren kent wederom zijn charme, ditmaal wat meer gedoseerd. Of zo lijkt het in ieder geval omdat de film, zelf in deze tijd, toch wel wat heftige scènes bevat (meer de gebeurtenis dan wat we echt te zien krijgen). De film heeft een hart, kennis over het vertrouwen in elkaar en van elkaar. Maar ook vergeving komt aanbod. Dat de film uiteindelijk het mysterie niet eens oplost, vond ik persoonlijk juist het sterkste van de hele film. Anders zou dat de hele boodschap ten onder gedaan hebben.

Muziek mocht van mij wat meer aanwezig zijn, het bleef allemaal te veel op de achtergrond, zeker in de laatste paar scènes mocht het van mij veel sentimenteler aangepakt worden, maar al met al de muziek die werd gebruikt was wel oké. Niet te onderscheiden van Seven Samurai. Visueel een plaatje, vooral de natuur scènes en de shots van het medium waren heel creatief geschoten.

3,5 ster voor nu, wellicht een herziening met de kennis die ik achteraf had gelezen. Voorlopig nog niet klaar met dit regiespel.

Mijn eerste Hitchcock, erg verrast. Viel noch mee als tegen. De regie in deze film is gewoon geniaal, dat bijvoorbeeld de hele film uit een kamer word gefilmd en de goed uitgewerkte dialogen, met af en toe een wat maatschappelijk tintje (zoals het wel of niet bemoeien met zaken van de buren, wat ik natuurlijk aanschouw als maatschappelijk dat de wereld met elkaar moet bemoeien of juist met rust moet laten). Verder vond ik het verhaal een beetje magertjes en niet erg verrassend of vermakelijk. Hoewel het tegenstrijdig klinkt omdat ik de manier van vertelling en de dialogen geweldig vond, had ik misschien, met dank aan het genre en het onderwerp, een groot plot verwacht. Maar Hitchcock moet het duidelijk hebben van zijn regie. Wel een sterke goede film.

3,5 ster

Rebound, weer een van de zoveelste romantische komedies. Hoewel Catherine en Justin wel wat sympathie opwekken komen ze nergens echt tot hun recht. Het verhaal is erg safe gespeeld en daarom miste ik ook maar enige vorm van originaliteit. Een mix van eerder geziende films, niet een erge fout maar niet echt mijn ding. Hoewel ik dit al van te voren kon bedenken, geef ik graag dit soort films een kans omdat ik altijd verrast wil zijn als er 'opeens' een betere film uitkomt dan je verwacht. Klein beetje oneerlijk, maar zo is het leven. Ook de eeuwige setting van New York verveelde een klein beetje, het is allemaal zo... ''we doen dat wel'' instelling dat ik nergens echt kan genieten van wat creativiteit. Het mag er dan allemaal wel mooi uit zien en het verhaal is aandoenlijk, het redt het niet. Erg cheap, het stoort me. Overigens viel de film van de ''vrouwelijke'' kant wel mee, is ook prima te doen voor de mannen en al met al hoef je niet te zeuren of te steunen want vermakelijk is het in ieder geval wel 2 sterren

Gisternacht gekeken. Aangeraden door me zus: een van de beste films ooit... Hoewel ik niet erg beïnvloedbaar ben door me zus, die Twilight ook een van de beste films ooit vind, gaf ik 'um een kans. Je weet het maar nooit...

Al bij al een aardig bovengemiddeld drama filmpje. Ik vond Robert echt het beste spelen van allen, hij maakt alles waar na Twilight dat hij wel degelijk kan acteren (hoewel Twilight's cast helemaal niet slecht is, alleen het verhaal...). De rest, afgezien van zijn kleine zusje, vond ik niet erg goed. Ik irriteerde me aan zijn, bijna american-pie, huisgenoot. Die bioscoopscène was misschien een stille hint? Nee, niet erg sterk gespeeld. Ook liepen bepaalde dialogen erg stroef en erg veel volgens het boekje. Terwijl de film juist uitstraalt om bijzonder te zijn. Verhaal was erg voorspelbaar, tot natuurlijk het verrassende einde. Wat ik wel kon waarderen.

3,5 ster

Hele flauwe, flauwe, flauwe film.

Ik kon er om lachen, meerdere keren gekeken. Mijn humor dus.

3 sterren =)

Aparte film uit Noorwegen. De film begint lekker losjes en maakt gebruik van snelle overgangen die, al eerder genoemd, opvallend goed en kloppend chronologisch lopen. Als kijker word je niet expres op een verkeerd been gezet of iets, het is ondanks het ''geheen en weer'' duidelijk wat een groot pluspunt is voor de film. Er hangt een donkere en vooral drukkende sfeer op de personages, alsof ze gaan ontploffen, met name Phillip speelt geloofwaardig zijn rol en Erik doet het ook goed, heeft wat meer diepgang maar laat zichzelf niet zien in de film. Iets om te accepteren, als kijker. Voor de rest geeft de film ook genoeg ruimte voor de acteurs, iets wat me altijd opvalt met films uit de Scandinavische landen. Genietbaar, goed uitgewerkte en onderhoudende film, die niet erg aanvalt op de kijker, waardoor ik denk dat ik deze snel ga vergeten, maar zeker de moeite waard (zeker voor 1 euro )

Bovengemiddeld. 3,5 ster

Vaag herinnerde ik de titel van de film. Toch maar blind gepakt bij de blokker voor 2,99. Wie had dat gedacht, een nummer 29 en dan bevalt het ook nog zo goed?

Ik kan niet in het algemeen oordelen over een misdaad-film. Mijn voorkeur gaat sneller naar andere genres, maar toch zonder moeite deze film gekeken. Had eerst gedacht op een voorganger van Ocean's Eleven, maar niets is minder waar. Reservoir Dogs straalt in originaliteit.

Een bijzonder sterke misdaad met een vleugje drama en keihard, realistisch en extreem goede acteer prestaties. Beetje bij beetje leer je de hoofdpersonen beter kennen, vallen de puzzel stukjes bij elkaar tot aan een zeer spannende cliffhanger.

Ook de vrij lange scènes en de bijna natuurlijke montage speelden een belangrijke rol in de film. In plaats van de gewoonlijke chaotische misdaad-films (die ik heb meegekregen in mijn leven), met special effects, achtervolgingen en overvallen zien we in Reservoir Dogs een vrij rustig beeld van de best heftige situatie. Zo kan je als kijker zelf bepalen of je dingen spannend of niet vind.

Ja, hier kan ik intens van genieten. Een meesterwerk, 5 sterren.

Niet zo goed. Hoewel de film zeker niet oninteressant is of saai, wacht je als kijker gewoon letterlijk 98 minuten tot er iets gaat gebeuren. Bij mij kwam het over alsof de film heel erg intelligent probeerde te zijn, met veel diepgang, afwijkende arthouse: maar nee. Dit was het totaal niet, ik kon geen visie of diepgang ontdekken het waren puur inhoudloze gebeurtenissen waaruit ik niks kon halen. Vond enkel de pannenkoek en agent scène wel leuk om naar te kijken maar verder echt geen hoogvlieger. Ook het acteer werk is allemaal niet storend maar het wordt allemaal zo uitdrukkelijk op niveau vertoont dat er totaal geen speling of uitdaging in zit. Het is ook niet echt realistisch, terwijl ik een gevoel kreeg dat dit wel de bedoeling was. Het is het allemaal net niet, je hebt geen idee wat de makers nou precies willen vertellen. In het camera werk zit totaal geen houvast, het ene moment kijken we tien minuten via een punt in een kamer en het andere moment wordt er rommelig hand held beelden gebruikt om daarna het straatleven van Amsterdam te laten zien. Nee, heel erg jammer maar helaas geen voldoende. Toch wel 2 verdiende punten om toch zo'n inhoudloze film niet saai te maken. Geen een keer naar de klok gekeken of gedacht om hem uit te zetten. Hij blijft wel boeien, omdat je telkens denkt dat er iets gaat gebeuren. 2 sterren.

Goede horror/thriller. Het verhaal slaat totaal NERGENS op, maar toch heb ik de film meerdere malen serieus gekeken. En leefde ik mee met het verhaal. Mooie, donkere beelden en een mysterieus sfeertje. Het acteren kon ermee door, ''het meisje'' was heel creepy, een nieuw horror-icoon (toen de tijd).

3 sterren

Apes together strong.

Ik denk dat Rise of the Planet of the Apes een verkeerde indruk heeft achter gelaten in de zalen van Almere. De zaal was redelijk vol en iedereen had wel zin in een heerlijk avontuurtje met een stel apen. Enkel werd dit genre en deze verwachtingen al vrij snel verandert in een of andere vage komedie. Ik heb verschillende keren mensen keihard horen lachen en zelf kwam ik ook soms verder dan een glimlach op mijn gezicht. Als film is het eigenlijk prima, maar de plotwendingen, het tot stand komen tot een inteligente aap, kwam iets te toevallig en te fantasie vol over dat het een haast ongemakkelijke sfeer gaf. Waardoor dus mensen gingen lachen. Ik vond het soms haast zielig worden aangezien het lijkt alsof Wyatt met volle vertrouwen deze film heeft gemaakt. Sorry...

Naast het, voor mij belachelijke, verhaal is de film natuurlijk ontzettend mooi gemaakt. Hier scoort de film ook het meest bij mij. De apen zien er ontzettend mooi uit, ze worden wel iets te menselijk gemaakt op het eind, maar dat zal wel met het hele prequel gebeuren te maken hebben. Scènes in de kooien bv. vond ik ook het sterkst aangezien de mensen in deze film eigenlijk het verpesten. Circus aap vond ik het mooist en had naast Caesar het meest karakter.

Wat ik al zei, de film wordt verpest door de mensen. Felton speelt gewoon precies dezelfde rol als in alle HP films, dus daar is weinig vernieuwend aan. Wil en zijn vriendinnetje leveren zonder enige schaamte hun hoofdrol in voor een digitale aap. Ik vind het allemaal veel te makkelijk, er had wat meer emotie van hun kant geshowt kunnen worden. Foutje van het script.

Echter is de film wel heel erg vermakelijk en snap ik dat mensen dit helemaal geweldig vinden. Ik had echter een soort King Kong verwacht, een episch verhaal met enorm veel actie. Ik werd flink op mijn tenen getrapt door een of andere rebooth. Ik zat er persoonlijk niet op te wachten, maar dat is waarschijnlijk de prijs die je betaald als je spontaan een filmpje pakt. Ik ben er misschien te nuchter voor of ik zat in het verkeerde publiek. Ik miste het sfeertje waar je je helemaal in kan vast zitten, wat je meestal wel hebt met revolutie-filmpjes. Dat je je één voelt met de groep, en dat je hun iets wilt laten lukken. Het was allemaal iets te afstandelijk.

2,5 ster voor de prachtige apen en de toch wel vermakelijke tijd. Ik zal vervolg delen laten bij wat ze zijn...

The world is not a nice place.

Best wel indrukwekkende film qua gebeurtenissen en situaties. Vooral het feit dat de gebeurtenissen waargebeurd zijn doet soms gewoon pijn en is vrij beangstigend hoe mensen met elkaar kunnen omgaan, wat oorlog en oogkleppen kunnen doen met mensen hun normen en waarden. Ik schaam me soms hoe ziek de wereld is, en deze film bevestigt dit.

Film voelde aan als een speelfilm, maar door de interviewen blijf je wel bewust dat je je niet gaat inleven of het min of meer echt als een film gaat bekijken. Het heeft niet zozeer spannende scenes of iets waar je wordt vermaakt. Het is wel echt iets ''echts'' alleen denk ik dat er ook mensen zijn die de film verkeerd gaan interpreteren , aangezien het toch wel een iets fictief heeft, al is dat het niet.

Visueel niet zo heel bijzonder, gewoon lekker rauw. Er wordt goed geacteerd en ik geloof wel dat alles waarheidsgetrouw is vastgelegd. Ook mooi dat de film geen kant kiest, je mag zelf beslissen of je het terecht of onterecht vind. Voordeel van het te kort komen van een voice-over.

Sterk en zeker de moeite waard. 3,5 ster

I told the boy when you dream about bad things happening, it means you're still fighting and you're still alive. It's when you start to dream about good things that you should start to worry.

Alles behalve een slechte film. Ik kan meestal dit soort werkjes wel waarderen, vraagt veel fantasie en dit soort avonturen spreken mij meestal wel aan. De film duurt wel lang en wordt erg rustig verteld waardoor zeker dik de eerste drie kwartier er weinig aan is, de film is niet zozeer saai maar mist connectie met de kijker waardoor je een beetje naar een verwoeste wereld kijkt zonder emotie of avontuur. Gelukkig weet vooral Kodi de film enorm op te krikken, echt een meerwaarde. Op het eind werd ik een tikkeltje ontroerd door hem, altijd wel een zwak voor kleine kinderen die geloofwaardig hun rol weten neer te zetten. Is een vrij moeilijke taak! Hoewel de film mooi eruit ziet, genoeg sfeer lijkt te hebben, is dut maar een vage illusie. Het grauw getinte camerawerk werkt niet echt mee, en ook de muziek vond ik niet helemaal er bij passen. Als je het dan toch als commerciële stille arthouse wilt verkopen, doe het dan goed en ga dan niet een apart staaltje piano spel erbij toevoegen, vond daar maar niks aan. Ook de voice overs vond ik totaal misplaatst, ook al waren er wat mooie quotes bij. Ik vond dat de film het meer moest hebben van het wantrouw en de stiltes. Goede film, mede dankzij Kodi weet de film na een vrij langzame film toch met een voldaan gevoel achter te laten. 3 sterren

Wisselende film. Normaal ben ik erg ''in'' voor een plot als deze, maar hier irriteerde het, het leek een op een stapeling van ideeën die misschien wel zouden kunnen aanslaan bij het publiek. Niet dus, los van het feit dat dit geïnspireerd is op ware gebeurtenissen ( ? ). Ik vond de cast niet zo best, broers leken te veel op elkaar en het jochie vond ik aardig irritant over komen. Kwam met name door zijn vreselijke overdrevenheid, ik hou meer van subtiel. Dan lijkt het ook veel realistischer. Het is een film waar je even moet in komen, maar na dik drie kwartier zie je toch een of andere vage structuur en is het wel interessant, ook af en toe mooie fotografie. Maar helaas te sterke aanwezige minpunten en te veel kwalitatieve verschillen. Zeer matig en weinig bijzonder, hoewel het wel wat nare scènes heeft waar ik dan weer wel van smul als sensatiezoeker. 2 milde sterren.

Rund

Onderhoudend Belgisch filmpje over een moderne, realistische hormonenmaffia. Een beetje stoer gepraat, intimidatie en macho-mannen bevat de film wel, maar voor een spektakel is Rundskop alles behalve geschikt. Het is daarentegen erg rustig en speelt langzamerhand meer op emotioneel vlak van een echte bikkel ( ).

Stijl kan ik altijd wel waarderen, het kan wel even duren voordat het een en ander gebeurt, maar toch blijft het interessant en doordat de acteurs lekker realistisch en natuurlijk overkomen word het ook nergens saai. Daarnaast is het geen eindeloze arthouse-cinema of poëzie-gedoe wat op het begin wel een beetje lijkt. Hoe verder de film vordert, des te meer het verhaal vormt. Genoeg uit te halen.

Sterk filmpje.

3,5 ster

Teleurgesteld .
Ik ben enorm ''in'' voor over the top films maar Running Scared wist me niet te bekoren. Hoewel het concept best leuk zou kunnen zijn is het totaal verkeerd uitgevoerd. De dialogen en de acteer prestaties waren beneden peil (fuck fucking motherfucker fucker etc.), enkel alleen wist het visuele me nog wel redelijk enthousiast te worden, al had ik zo mijn twijfels bij sommige stop motions, het is leuk bij thrillers en mysteries, en soms ook bij actie. Maar dan moet het wel wat toevoegen, en 10 seconden in de tijd terug gaan, vind ik niet veel waarde hebben. Het was meer een ''kijk mij eens stop motion gebruiken'' dan dat er echt essentie achter zat. Wel een aantal leuke scènes (zoals in ''het speelhuis'' ) maar zou een diepe onvoldoende score als de montage en het camera werk niet zo goed waren (bij vlagen), scène op het ijs was wellicht het oogtepunt. Vermakelijk, maar had meer uitgehaald kunnen worden. 3 sterren

Leuke komedie voor tussen door. Robin Williams blijft een grappige kerel, en de rest, vrij onbekend voor mij, speelden ook wel leuk mee. Standaard verhaaltje, maar toch vermakelijk. Ik vond de muziek-keuze echt goed, het bracht een sfeertje mee. Leuk gedaan. Maar helemaal niks bijzonders.

2,5 ster