Meningen

Verrassend leuke film. Afgezien van de schoonheid en het rustgevende sfeertje van de film, was de film ook zeker amusementvol en bevatte het ook een aantal grappige situaties (mede dankzij de komische gezichtsuitdrukkingen van Masahiro!). Hoewel de film een vrij heftig beroep/onderwerp behandelt, vond ik de film erg luchtig overkomen en eigenlijk best wel... makkelijk en afstandelijk. Aangezien ik meestal vol schiet als het om dit soort gebeurtenissen gaat, werd ik nu op een hele andere manier geraakt. De film was gewoon erg mooi, en samen met de Japanse cultuur en de prachtige beelden (vooral die van de zwanen (in combinatie met vuur, net alsof de vlammen in zwanen veranderden!) en de cello-scènes) is de film sowieso al een puur filmisch pareltje. Het rustige spel regie beviel me erg goed, het versterkte de soort ''eerbetoon'' aan de doden, zoals dit ook gebeurt in de film. Erg mooi. Wat een beetje tegen viel was dus dat het verhaal mij niet persoonlijk echt raken. Ik prefereer meer heftige realistische sitatuies die recht voor zijn raap worden verfilmd. Nu ben ik wel een beetje ontgroent in de Aziatische film wereld, en zie ik dat dit ook wel een stijl op zich is, toch had ik wat meer heftigheid verwacht. Dit minpuntje werkt tegelijk op andere vlakken, zoals film-technische kanten, wel weer erg hoog. Geen hoogvlieger maar zeker wel een prachtige film die ik iedereen wil aanbevelen. Vind trouwens de poster hier erg lelijk vergeleken de poster waar Daigo cello speelt bij de bergen, die spreekt veel meer en geeft een mooier beeld van de film. 3,5 ster

Tijdloze film en verhaal. Door het vlotte tempo ondanks de vrij lange speelduur, leuke liedjes en goede cast is het een prima filmpje om te kijken. Vond vooral de sfeer goed overkomen tussen de gevoelens zoals hoop, blijdschap en verdriet. Ik denk dat dit goed overkomt ook voor jongere kinderen. In mijn ogen een kleine klassieker, 3 sterren

Sterk.

Goede film die door zijn deprimerende en pakkende status mijn interesse al een tijdje had. Nu moet ik zeggen dat het al met al voor mij wel mee viel. Persoonlijk deed het me niet zo veel.

Als film erg geslaagd, heel mooi in elkaar gezet. Visueel hoogtepuntje was de nachtmerrie, sterke cast en een geloofwaardig realistisch verhaal. Ik vond de film ondanks alle ellende toch niet geheel troosteloos, en ik kan me nooit goed sympathiseren met de Spaanse taal, waardoor emoties niet altijd even sterk aankwamen. Ik had een gevoel dat de personages keuzes konden maken, en het niet hun lot was. Waardoor sympathie wekken voor personages soms moeilijk was.

Audiovisueel, en qua verhaal bovengemiddeld goed. Heeft ook veel charme qua tijdsgebondenheid, en de speelduur werkt in het voordeel.

4 sterren voor sympathie, ik zal Luis films gaan zoeken!

Vanmiddag gekeken en nog steeds diep onder de indruk. Nu wist ik al dat dit een vrij goed beoordeelde film was, had ik niet verwacht dat dit mij zo zou raken op een aparte manier. Als je goed bij mij wilt scoren, heel, heel veel (goed geslaagde) typetjes, stop ze allemaal in een gekkenhuis en ik ben om.
Weet niet precies hoe ik dit moet omschrijven maar ben gewoon heel tevreden met dit staaltje film. Hoewel de film het moet hebben van de acteer prestaties en het opmerkelijk leuke (heb lekker gelachen) maar ook tragische verhaal, vond ik ook de sfeer zetting van beeld en geluid enorm goed. Gelukkig afentoe een ander beeld dan het witte ziekenhuis met al die witte en beige shirtjes, word je onbewust een beetje gewend aan terwijl je dat juist niet wilt worden, of toch wel. Het geeft in ieder geval een thuisbasis en dan met het uitje is toch een leuke afwisseling om even je ogen wat meer kleur te geven om vervolgens in het wat donkere gedeelte terug te komen.
Ik ben natuurlijk, zoals iedereen, fan van Jack maar ik denk dat ik hem niet beter terug ga zien in een andere film. Werkelijk perfect gespeeld, of eerder: geleefd.
Ook is de boodschap duidelijk en laat je toch denken over het hele gek gebeuren. Denk dat de film in de jaren 80 toch wat meer opschudding veroorzaakt dan wanneer ik hem nu kijk, maar ja, het zij zo. Laat in ieder geval zien dat ondanks dat de film vermakelijk is, ook de film een diepere boodschap heeft en wel degelijk wat diepgang en karakter bevat. Applaus!
Wat ik al zei, de personages in de film zijn losjes uitgewerkt en zo krijgen de acteurs ook wat vrijheid in het spelen, wat natuurlijk nodig is in een gekkenhuis (haha). Het verhaal was niet zozeer shockerend, maar zeker het eind had ik niet zien aankomen. Je bent natuurlijk al voor het een en ander voorbereid als een film over een gekkenhuis gaat, maar het einde shockeert me wel, maar geeft wel een voldoening van tevredenheid. De film moest en zal in een aparte manier eindigen om de boodschap te versterken. Sterke keuze.
Erg te twijfelen tussen 4,5 of 5 sterren. Films die ik de volle punten geef zijn films die me echt persoonlijk raken en daar kan ik nog niet echt over spreken. Maar puur omdat ik mezelf niet kan vergeven als ik dit geen tien geef, 5 sterren

Spaanse films zijn totaal niet mijn ding. Meerdere gekeken, doen het allemaal wel goed maar kan me er niet emotioneel aan vast binden. Probeer ze ook min of meer te vermijden omdat deze muur maar niet wist te doorbreken. Toch maar een kans gegeven aan El Orfanato, trailer zag er zo veel belovend uit en om een keer een vrij grote productie te zien, zou me wel eens goed kinnen doen. Met succes!
El Orfanato is een meer dan prachtig geschoten film, visueel en qua audio is deze film op hoog niveau. Elk shot spreekt duizend woorden en laat je echt heerlijk genieten, doordat de regie ook de shots de tijd geeft is het makkelijk om te volgen en dingen te ontdekken zonder misselijk te worden van te snelle montage, wat bij sommige films wel het geval is. Verder heb ik totaal niks met geestverhalen, het doet me vrij weinig. Deze film weet een mooie balans te vinden om dit onderwerp zo danig wel interessant te vinden, vond een van de sterkste scènes ook wanneer die medium hun huis kwam onderzoeken. Erg sterk gedaan en gelukkig geen standaard thriller/horror filmpje dat zichzelf verliest om de kijker ''bang'' te maken of te laten stuiteren van adrenaline. Pure film die zich serieus neemt en rustig haar verhaal durft te vertellen. Helemaal top!
Min of meer overtuigd dat er Spaanse film zijn die me emotioneel ook weten te raken, de scène in het bed wanneer Laura dacht dat haar man naast haar lag, en ze ging praten over hun ''2 kilootjes'' was vrij ontroerend. Een muur die zeker is doorbroken en die met open armen word ontdekt. Ik ga zeker meer van Spaanstalige films bekijken en ik heb er nu al zin in. 4 meeeeeeer dan verdiende sterren.

A Vida É um Sopro

Interessante documentaire over, een voor mij onbekende, architect. Ik ben altijd wel in voor dit soort werkjes, ik vind het ontzettend interessant om het proces en de denkwijze van artistieke mensen mee te maken. Kunstenaren, muzikanten, filmers en ook architecten: misschien de meest functionele kunst die er bestaat.

Als het ware kan je deze film in twee stukken bekijken. Het is dan wel gecombineerd maar Oscar's CV komt aardig vaak aan bod en de interviewen zijn wel twee aparte dingen. Oscar is enorm inspirerend, een soort filosoof die herkenbare opvattingen over het leven, in gedachte met zijn werk, weet te formuleren. Het werk is goed en in zoverre verfrissend maar had ik nergens echt een bijzonder gevoel. In deze tijd is het moeilijk om iets totaal verbluffende te geven, maar door de context en de uitleg van zijn visie en tijdsbeeld ga je het wel waarderen.

De structuur geeft ruimte aan de kijker, we worden niet verveeld door alleen maar Oscar naar de hemel te prijzen, hij mag ook op zijn beurt zich zelf bewijzen. En met name dit stuk van de docu weet te lukken. Een inspirerend portret. Precies goed.

3,5 ster

Eerste stem, eerste bericht!

Bijzondere documentaire die me echt heeft ontroerd en heeft laten denken. Het is zo herkenbaar, ik ben zelf nog maar 16 en zit dus ook nog steeds op de middelbare school en heb van deze problemen ook soms last.

,,Where did we learn to judge people's body?

where did we learn to be so mean?'''

Jammer dat deze documentaire werd uitgezonden tijdens voetbal en het live-debat. Want als iedereen deze documentaire zou zien, dan zou ''the challenge-day'' gelijk worden ingevoerd in alle scholen. Jammer dat ik over een jaartje van school ben, zal wel te rap tijd zijn om het in te voeren...

Kortom: een documentaire die het echt moet hebben van de herkenbaarheid en de emotie. Want oooohhh, het scheelde niet veel of ik zat te huilen! En echt: bijna alle films en tv-momenten laten me koud, maar dit was herkenbaar en ontroerend: 4 sterren!