Meningen

Altijd leuk als goede films spontaan ''langs'' komen waaien, niet op internet gekeken en toch nog op tijd voorbij gezapt om Walk The Line goed te kunnen bekijken. Op het begin wist ik niet precies of dit nou ''mijn'' film zou worden maar naar mate de film vordert werd het wel echt goed gespeeld en pakte het verhaal me echt. Ik weet niet of alles waarheids getrouw is verteld, maar interessant, vermakelijk, goed gespeeld en vloeiend was het wel. Gewoon een goede film die lekker weg kijkt, weet te vermaken, te ontroeren. 4 sterren

Ik heb deze film laatst op tv gezien, had er veel van verwacht qua reacties hier en de recensie. Het viel me zwaar tegen, het enigste wat goed was was het verhaal wat best voorspelbaar was, maar dat heb je vaak met zulk soort films.

- de muziek scenes vond ik nep, goedkoop, te perfect naar mijn inzien
- waarom word er niet gefilmd als ze doodgaat? Dat leek me juist een heel ontroerend stuk... Ik vond er nu niet veel aan.

*2,5

The history of my family, like the history of civilization, is the history of war. The getting into it, and outta it, and over it... and Vietnam should have been no different. But it was.

Verrassend sterke film. De film begint nogal slap en denkt een tussen door filmpje te worden, gek genoeg deed het heel veel en kwam de boodschap echt over. We maken kennis met een gezin die symbool staat voor alle Vietnam veteranen gezinnen na de wereld. Mam en pap zijn de oude generatie, snel alles vergeten en vooral opstandig tegen de babyboomers: Jeremy en Karen. Jeremy als veteraan en Karen als protest generatie. De druk in de familie is veel te groot en bouwt op tot een grote emotionele uitbarsting, die haast niet te ontkomen viel. Er word meer dan redelijk geacteerd, vooral mam en pap vond ik erg sterk overkomen, Jeremy zelf wat minder, maar op het eind maakt hij dit dikwijls goed. Alsof hij zich niet echt lekker kan inleven. Ook naast het hele Vietnam gebeuren is er natuurlijk ook nog het verhaal van de genegeerde hardwerkende moeder en de ik-duld-geen-nee vader. Waar ik het het meest mee had te voortduren is Karen, die tussen beide instaat maar overal de dupe van is.

Al met al een meer dan redelijk film, biedt weinig nieuws, moois of originaliteit qua film, maar het verhaal maakte een diepe indruk en dat mag ook geloond worden: 3,5 ster

Sterke en vooral bijzondere film. De film moet het vooral hebben van de boodschap, die er dik op lag, maar toch erg goed en sterk overkwam.

Acteerprestaties en film-technisch niet veel bijzonder. Toch leuk voor een keer (en niet 5 keer met school)...

2,5 ster

You're used to me.

We Need To Talk About Kevin had al enige tijd mijn aandacht, het is zacht gezegd een interessant onderwerp en op de een of andere manier was het voor mij ondanks dat ik Ramsay niet kende een must-seen. Met de kans om hem eerder te bekijken in de Amsterdamse Film Week, was ik snel klaar met reserveren.

De film zit enorm goed in elkaar. Alles klopt, het is interessant omdat naast een opmerkelijk verhaal er ook nog veel artistieke kunst ligt te wachten. Prachtig audiovisueel te werk gegaan. Goed gedoseerd met onderhoudende beelden, af en toe wat prachtige shots er tussen. Ook erg fijne structuur die gelijk werkt. Het is onheilspellend maar geeft niet te veel mysterie. Het houdt de drama geloofwaardig en houdt de film serieus. Mooie liedjes er onder, het af en toe ironische sfeertje beviel mij wel.

Cast doet het uitzonderlijk goed. Alle credits naar Tilda, mooie gezichtsuitdrukking en wist een geloofwaardige goedwillende moeder te spelen. Ik kan me nooit zo goed sympathiseren voor moeders in films, vooral als kinderen het voornamelijke probleem zijn, maar hier had ik het met haar te doen, begreep ik haar. Ezra speelt een interessante Kevin, hij wist mij al te boeien op jongere leeftijd in After School. Soortgelijke rol, maar dit is toch wat onpersoonlijker. Als kijker gaan we echt van de moeders-kant het onderwerp benaderen, wat nieuws is. En eigenlijk veel meer emotie ophoest, zonder te choqueren, dan alle voorgaande shooting-films. John blijf ik een geweldige man vinden, alleen vond ik hem niet zo passen bij Tilda, er zat niet echt chemie tussen de twee. Misschien als kennissen, maar de relatie tussen hen vond ik niet heel sterk naar voren komen, misschien hoorde dat ook bij hun karakters. Who knows.

Het verhaal is zacht gezegd interessant, wij hebben dan ook tijdens het eten een paar uur over zitten praten aangezien het toch wel indruk had gemaakt. Heerlijk om te analyseren waarom wie wat doet. Het mooie eraan vond ik dat iedereen zo goed de moeder begreep, maar ook Kevin. Je kan iemand begrijpen zonder er begrip voor te hebben, en dat doet deze film ook. Je bent zoals je bent, en Kevin is een serieus en spraakmakend topic.

We Need To Talk About Kevin, en dat is wat je hierna ook gaat doen. 4 sterren naar deze onwijs mooie, sterk geregisseerde en voortreffelijke film die met open armen ontvangen mag worden. Aanrader.

We who have seen war, will never stop seeing it. In the silence of the night, we will always hear the screams. So this is our story, for we were soldiers once, and young.

Nu ben ik niet iemand die staat te springen voor oorlog-films. Het genre weet me gek genoeg altijd te pakken, maar kijk ze zelden tot nooit. Echter de films die er ''toe doen'' in de filmwereld of met een hoog gemiddelde, weten mijn interesse te wekken. Toch een kans gewaagd aan Mel Gibson in een Vietnam strijd, aangeraden door Thorak: de film zou mijn toekomstige examen wat meer beeld brengen.
Wat erg fijn is, is dat ik min of meer de globale lijn eindelijk door heb. Het was eigenlijk heel leuk om gesprekken tussen generalen en soldaten echt te begrijpen, je weet ongeveer in welke tijd het afspeelde, wat er voor en na gebeurd. Ik zat de hele film een beetje onderwerpen en aspecten te herkennen, uit te leggen aan mijn moeder en zus. Dat maakt geschiedenis natuurlijk veel leuker, haha.
Naast het vermakelijk ''Oh, ja...'' effect was de film prima. Hoewel het nergens echt bijzonder goed word geeft het wel echt een duidelijk beeld van de beginnende oorlog. Gibson doet het prima, en ook zijn mannen kunnen zich prima staande houden in deze toch wel heftige situatie. Enkel op het thuisfront weet mijn irritatie een beetje te wekken, maar dat is snel vergeven aangezien het zo leuk was om theorie in praktijk om te zetten. Visueel zag het er ook heel mooi uit, goede afwisseling tussen groen en de zwarte nacht. Prachtig shot wanneer de twee soldaten die omsingelt zijn vragen om licht, en dan er opeens heel veel Noord-Vietnamezen voor hen staan. Ook de muziek was prima, afentoe sfeer verpestend, zoals de overdreven sentimentele crap als het eindelijk een keertje echt emotioneel word, maar dat is vergeven aangezien we alle drie de aftiteling afkeken puur om het mooie kerk koor.
Respectvolle film, die vol zit aan herkenning van mijn GS-boek, niet te kort doet op film gebied, maar nergens echt bijzonder word. 3 sterren

Interessant.

Soms heb je van die films waarvan je eigenlijk niet zo goed weet wat je er mee aan moet. Ik heb aardig wat films in mijn leven gezien maar ben er nog lang niet, en daardoor ben ik ook blij dat ik alsnog vaak verrast kan zijn over het feit dat iets totaal nieuws kan aanvoelen en dat er iets is wat ik moeilijk te vergelijken vind. Zo ook bij deze Weisse Band.

Ik was al enige tijd geïnteresseerd geraakt in de film, mijn vader zei dat het een hele bijzondere film was en daarna is mijn interesse niet minder geworden, alleen verscholen achter de andere honderden films die ook interessant zijn en die ook de moeite waard zijn om ooit te kijken. Toch heb ik hem eindelijk gelukkig gezien, en met succes.

Mijn eerste Haneke film en daardoor wist ik ook niet goed wat ik moest verwachten, sowieso kwam ik niet verder dan ''de tip'', de poster en een naam. Wat eerst opvalt zijn de standaard dingen zoals het acteerwerk wat heel goed zat, audiovisueel en qua verhaal. Een mooi mysterie in een zwart wit jasje. Alles kenmerkt een goede film, maar toch heeft deze film wat meer dan andere hele goede films.

De film voelt namelijk letterlijk perfect aan, dat heb ik eigenlijk nog nooit zo ervaren. Perfect, in de zin van: alles is goed geregisseerd en je hebt nauwelijks het gevoel dat iets niet naar Haneke's wil is verlopen, dit gevoel heb ik eigenlijk alleen bij Kubrick's films gezien en dat is nou niet de naam waar je je beledigt mee zou moeten voelen. Elk zuchtje wind, elke vogel en elke wolk lijkt volkomen gemaakt en gespeeld te zijn voor deze film waardoor je als kijker een gevoel hebt dat je goed zit, maar dat je ook aandachtig moet concentreren, aangezien er wel eens bewuste dingen in gestopt zouden kunnen zijn.

Nu heeft de film voor mij niet zo zeer symboliek, maar wel veel diepte en dat dan vooral in het merkwaardige ''kinder''-verhaal. Je probeert als kijker de film echt te snappen, maar wanneer de film eindigt moet je toch nog even alles op een rijtje zetten. Ik had soms wat moeite met vooral de vrouwelijke cast uit elkaar te houden, het zwart-wit sfeertje helpt enorm bij aan deze puzzel, maar als ik naar het visuele plaatje kijk is dat snel vergeten. Het is enkel wat ingewikkeld en niet erg sentimenteel of ook maar ergens emotioneel, waardoor je je veel meer gaat richten op het daadwerkelijke verhaal i.p.v. dat je gaat meeleven met bepaalde personages of je kan identificeren enz.

Weer eens wat anders, een perfecte film maar qua filmervaring voelde ik me iets te geforceerd opletten. Ik heb liever dat ik in de film leef, dan dat ik bewust een film aan het kijken ben en daar continu aan herinnert word door mijn eigen onzekerheid. 4 sterren

Erg moeilijk om over deze film te oordelen. Het verhaal was aangrijpend, en voor mij: nieuw. Daar tegenover stond weer de haast-geen-diepgang in het verhaal. Er werd weinig met emoties gespeeld en van de hak-op-de-tak verliepen de gebeurtenissen (in 1 dag beslis je dat je je hele leven opgeeft voor een massai die je misschien bij elkaar een uurtje hebt gezien...). Maar als ik lees dat het waargebeurd is: kan ik er niks tegenop inbrengen.

Mooie beelden van de natuur en van ''the bush''. Het is zo'n andere wereld dan hier, en het is gewoon adembenemend om naar te kijken. Versterkt mijn gevoelens om ooit naar Afrika te gaan, alleen maar sterker.

Het acteerwerk was gewoon niet realistisch en goed genoeg voor deze film, ik ergerde me soms aan Nina Hoss. Al met al, een redelijk goede film.

Toch een gemiste kans qua acteurs, en ook muzieksmaak (ik had veel liever de hele film Afrikaanse muziek gehoord dan dat overdreven-emotionele-pianospel). Was dit beter geweest, dan hadden ze flink gescoord.

2,5 sterren, met name voor de mooie beelden en Afrika-zelf.

Niet echt fan van musical, maar West Side Story biedt naast 151 minuten dansen, zingen en acteren ook nog een mooie film die heel leuk en mooi in elkaar is gezet, vooral op visueel gebied is elk shot wel een echt plaatje. Film moet het vooral hebben van de constante musical-sfeer, de dans-gevechten en zijn charme uit de jaren 60, want door de techniek van deze tijd geeft het de film enorm veel sfeer. West Side Story moet het absoluut niet van zijn verhaal hebben, daarom is het ook zo bekend omdat het door de choreografie wordt verteld. Nadeel is wel dat het echt alleen maar zingen en dansen is waardoor je als niet-musical-fan je toch een beetje kan gaan vervelen van die eindeloze danspasjes, het is eerlijk gezegd een lange zit. Al met al een prima filmpje, een soort van klassieker in muziek films als je het mij vraagt. Daarnaast zitten er ook leuke, bewuste, verwijzingen naar Shakespeare, waardoor ej het verhaal herkent, maar desalniettemin wel waardeert. 3,5 ster

I'm having a birthday party, but you're not invited, but you can come if you want.

Geslaagde film die alleen maar sterker en sterker word. De karakters zijn heel mooi geschreven en gespeeld, natuurlijk Gilbert en Arnie het meest. Vond ze allebei erg goed op een andere manier, ik heb toch dat ik bij DiCaprio, zelfs nu hij hier nog een broekie is, terug denk aan andere films. Bij Depp wat minder, hij kruipt echt in de film en is ook echt Gilbert, dat vond ik wel verrassend. Ook altijd leuk om John C. Reilly een bijrolletje te zien spelen, enorme sympathie voor deze gozer, weet niet waarom. Het verhaal vond ik 3/4 vrij luchtig verwoord, eigenlijk had ik al een beetje een idee wanneer de film zou aflopen maar dan zeker het laatste kwartiertje/halfuurtje wordt de film een stuk serieuzer en in een mindere versie: heftig. Vond ik juist enorm sterk. Samen met de ''echte'' karakters en de prachtige beelden van Endora, ben ik een tevreden mens. 3,5 ster

Alles met Anna keur ik goed. Ik weet niet wat er met deze vrouw is, ik kan gewoon echt goed lachen om deze vrouw. Ik vind alles wat ze zegt en doet grappig waardoor een enorme flauwe, voorspelbare en eigenlijk gewoon domme film als deze enorm lekker weet te scoren. De Engels-accent-grap was dan waarschijnlijk wel het hoogtepunt, maar echt: humoristische vrouw. En het ergste is nog dat ze er waarschijnlijk niet eens veel voor hoeft te doen. Forever blond. Al met al dus leuk vermaakt, maar de film stelt natuurlijk niks voor, wat iedereen denk ik al bij voorbaat weet. Leuk voor een keertje, en zeker als je Anna Faris kent en waardeert. 3 sterren

Ik ben aangenaam verrast! Het verhaal was super, natuurlijk bestaan er wel meerdere films waar de fantasie van kinderen wordt verfilmd maar toch was het leuk. Mooie beelden, zowel in als uit de fantasiewereld. Acteerwerk kon niet beter, de beesten vond ik ook super leuk om naar te kijken. De drama en emotionele gevoelens zitten er wel dik op, maar sprak mij erg aan en het raakte.

Deze ga ik zeker nog een keer kijken, misschien veranderd dan mijn normering wel, maar deze kan ik niks meer dan 4,5 sterren geven! Ik heb zwaar genoten.

I can take losing the money. I cannot take loosing the chance for our kid to be happy.

Aangenaam verrast filmpje, de film doet zich voor als een soort tiener/romcom-filmpje maar heeft wel degelijk inhoud en is daarnaast door Ellen Page niet zo zoetsappig als je op het eerste gezicht zou denken. Ik denk dat als je speciaal een film gaat kijken voor een bepaalde acteur, no matter what subject, je dan wel een lichte fan bent: zo heb ik dit met Ellen Page, een echt wijf met ballen maar daarnaast ook zo kwetsbaar, vrouwelijk, menselijk en toch zo'n eigen willetje: mooi. Ze heeft natuurlijk wel vaker een opstandige tiener gespeeld (Juno, en als extreem voorbeeld in Hard Candy), maar dat doet ze alleen omdat ze dit ook als geen ander kan, je gelooft haar. Ook in Whip It weet ze te overtuigen, nu vooral kwetsbaar en onzeker. De film is een combinatie tussen familie-drama en rolskate-komedie en rock-romance, waardoor denk ik er een leuke afwisseling zit in deze toch best lange film. Delen doen het natuurlijk veel beter, qua regie en visueel/audio kan het allemaal veel beter, ook de montage trok bij mij af en toe een wenkbrauw. Het was een beetje stuntelen met vooral de overgangen, maar door de vrij grote verschillen tussen de verschillende plotten, was het verdraaglijk en stoorden het niet tot nauwelijks. Whip It heeft me meerdere keren laten lachen (komedie = geslaagd, wordt vaak onderschat maar er zaten echt wel geslaagde grappen in), en ook het drama gedeelte vond ik echt heel sterk gespeeld. Moeder figuur doet het altijd goed. Al met al een prima filmpje, mede dankzij mijn Page-gekte ben ik enorm enthousiast. Tienerfilmpje met wat inhoud als je je daar voor open wilt stellen, zo niet: dan blijft er genoeg komedie over. 3,5 ster

Verschrikkelijk foute en eigenlijk behoorlijke slechte films over weer een geile maagd die het deze keer wel lukt omringt te worden door wat mooie dames, maar met weinig succes (in het bed). Ontzettend flauw, voorspelbaar en helemaal niet meer origineel. Maar toch geamuseerd, en daar draait het uiteindelijk om. 2,5 ster

Ging wel.

Aardige film. Had een nogal goedwillig verhaaltje, ging eigenlijk nergens over, vooral de personages, zoals de vriend van Ivan, die totaal onnodig en haast pijnlijk grappig werden geintroduceerd, maar weliswaar niet grappig waren. Ik wist als kijker niet precies waar de film heen ging, zeker het eerste uurtje ging goed qua feel good maar daarna werd het opeens nogal serieus, en waar de film uit mocht pakken blijf het dan angstvallig stil. Geen emoties, kaal. Qua plot heb je de film al na een tijdje door en kan je al ruiken hoe het zal aflopen. Alleen qua stijl was het een raadsel.

Toch werkt de cast prima, gaat de film ondanks het nogal pietluttige verhaal (terwijl het scenario wel dan weer goed is) snel voorbij en is het daarnaast ook nog vrij vermakelijk.

Goed genoeg, alleen wat kaal bij emotionele scènes, had veel meer echte drama in gezeten worden. Daarnaast waren veel personages overbodig en voor mij dan ook zeer irritant.

Kon dus beter, 2,5 ster

I just want to tell you, I'm the one who was supposed to take care of everything. I'm the one who was supposed to make everything okay for everybody. It just didn't work out like that.

Mijn tweede Aronofsky in een korte tijd. Black Swan heeft me toch enigszins niet laten gaan en daarom was er geen ontkomen aan, om nog meer van dit sterke regiespel te zien.

De film vond ik aan de ene kant vrij grappig om te zien, met name de worstel scènes waren vrij goed maar komisch weergegeven. Misschien omdat ik dit niet veel mee maak. Daarnaast weet je niet precies wat je moet doen met Robinson, het hele gebeuren met zijn dochter en de lapdancer heeft zeker wel emotionele waarde, maar de rest word verfilmd alsof het een grote ''faal'' is, wat dan weer een beetje leedvermaak is van mij. Ik kreeg gewoon een beetje het idee van ''fuck my life'' en dat verwacht je in eerste instantie niet. Naast het verhaal waar ik niet veel mee kon zit de film wel belachelijk goed in elkaar en zeker door het sterke handheld camera gebruik werkt dat enorm mee aan het leven van onze ram. Wat me ook niet is ontgaan zijn de sterke en voroal realistische (zover) acteer prestaties. Het niveau zakte wat in wanneer er echte dialogen werden gevraagd, maar de cast kon ook prima een verhaal vertellen zonder deze dialogen. Echt verrassend goed. Kan lichtelijk wel erkennen dat hier een klein meesterwerk in zit alleen niet heel enthousiast.

3,5 ster