Meningen

21 mei 2011.

Deed me wat denken aan Melancholia, dit heeft wat dramatisch, zieligs, beangstigend, maar ook iets moois en laat zien hoe de mens, in mijn ogen in situaties van angst, als uiterste kan reageren. Het onderwerp wordt helaas wat gedempt door de kop-in-de-zand-dialogen van de volgelingen, maar dat is natuurlijk ook het onderwerp. Als je ergens echt in gelooft, dan moet je pas goed op je bek vallen wil je uit dat geloof kan stappen, en zelfs dan is het nog niet uit je hoofd, zo ook te zien op het einde. Docu kent daarnaast een lekker ritme en heeft wat mooie beelden. Hoewel er niet veel kanten worden benaderd qua onderwerp, spreekt de kijker en de productie zijn mening en stille oordeel uit. Doordat er geen mensen aan bod komen die ze helemaal voor gek uitmaken, blijft de docu geloofwaardig en is het met respect tot stand gekomen. Goed en interessant onderwerp.

3,5 ster

Sterke film van Esther Rots. Had al eerder kennis gemaakt met Rifka, vond haar al erg sterk in Escort maar in deze film laat ze haar ware talent naar boven komen. Prachtig, maar dan ook echt prachtig goed en sterk geacteerd. Vond de film niet zo zeer aangrijpend, vond hem vooral zo realistisch en zo goed dat ik er echt in ging geloven. En dat gebeurt niet vaak. Hoogtepunten vond ik wel de prachtige monoloog wanneer ze aan haar toekomstige baby vraagt om een andere buik uit te zoeken, had iets tegenstrijdigs. Schattig maar ook iets donkers. Daarnaast vond ik de muziek ook zeker een hoogtepunt van de film, erg apart en zorgde voor een merkwaardig sfeertje in combinatie met de stiltes in de film. Een enorme aanrader. 4 sterren

Mooie kleine film die weer zijn kunsten moet hebben van de charme van het genre. Tenminste voor mij, want het is allemaal erg lief en klein en schattig. Hiernaast is het een mooie film over het loslaten van je veilige haven en je lot en je wereld te accepteren. Ik had misschien wat meer vriendschap en meer momenten met de jongen en Arrietty willen zien, maar uiteindelijk was de film goed en vredig zoals het was. Niet zo zeer een beter uit zijn soort, maar wel een lieve film die goed in elkaar zit maar niet al te indrukwekkend over komt. 3,5 ster

Niet extreem erg, wat je wel verwacht. Sommige shots mochten voor mij echt geskipt worden. Ik ging bijna over mijn nek bij de masturbatie scène, tegen zulke dingen kan ik niet tegen.

Redelijk goed geacteerd, geloofwaardig voor zover het kon.

2,5 sterren.

Gisternacht gezien en ontzettend onder de indruk van deze film. Het is een heerlijke, goede wegkijker met de combinaties die elke film zou moeten hebben. Wat actie, humor, wat extreme scènes en op zijn tijd en emotioneel stukje. Kickass blaast je omver.

De hele film had ik het idee alsof ik naar een combinatie van Nolan en Tarantino keek, beide door mij geliefde regisseurs en daarom ook geen slecht teken. Het hele sfeertje beviel mij wel. De film zag er mooi uit, wat me opviel was het mooie weer en de positieve houding van de film, dat werkte echt in het voordeel en gaf je een gevoel vanaf het begin dat je echt zin kreeg om de film af te kijken. Well done!

Over het verhaal en de helden hoef ik niet veel te zeggen, de titel vat de hele film samen als KICK ASS!

Door de vrij positieve houding, heb ik enorm respect voor deze film. Ik denk dat het veel moeilijker is om mij, als publiek, blij te maken dan te ontroeren of bang of boos te maken. Keep the spirit up, 4,5 sterren!

Leuke film, voor zover ik weet mijn eerste ''dove'' film. Beviel me prima. De film springt nergens echt in de hoogte, komt wel aardig in de buurt met de ''in dreamland''-scène, maar had gelukkig wel een charme, van Chaplin, over zich dat de film heerlijk was om naar te kijken. Lekker goed gevoel over deze film, ik heb wel de 50 min. versie gezien maar ach... Boven gemiddeld filmpje. Heerlijke humor! 3,5 ster

I wish you were gay, you'd be much more sensitive.

Vrij langdradige maar wel geslaagde film over een familie die worstelt met hun identiteit. Hoewel alles in orde lijkt, spelen er al langere tijd emotionele verschillen tussen de gezinsleden. Het contact leggen tussen kinderen en spermadonor lijkt een mooie gebeurtenis te zijn om eens lekker alle emoties eruit te gooien, er is eindelijk iemand om de schuld te geven.

Ik heb de film in twee delen gekeken, en eigenlijk was ik helemaal niet zo onder de indruk het eerste deel. Ik was ook erg benieuwd naar het tweede deel, aangezien ik geen idee had waar dit familiedrama naar toe zou gaan. De tweede helft van de film is duidelijk een stuk meer persoonlijker gericht naar de kijker, Julianne Moore speelt werkelijk waar de sterren van de hemel. De scène aan de tafel was zo krachtig, haar ogen vertelden zo veel. Echt prachtig stukje cinema. Mede dankzij het laatste deel, ben ik toch wel ontroerd en dat is vrij moeilijk, hoewel de laatste films die ik kijk toch wel erg ontroerend zijn.

Natuurlijk is het makkelijk scoren, een lesbisch koppel. Hoera voor de emancipatie. Maar nee, de film weet gewoon echt met respect de film te vertalen en gaat niet de makkelijke discriminatie of andere ''dingen'' van homoseksualiteit aan. Het houdt het realistisch en sfeervol.

Een geslaagde film over een echte familie. 3,5 ster

Eindelijk dan eens gezien. Ik kon tot nu toe alle Quentin Tarantino's films waarderen. Al had ik er maar 3 gekeken. Pulp Fiction, Reservoir Dogs en Inglourious Basterds had ik erg hoog beoordeeld en staan nog steeds erg goed op mijn netvlies. Zijn trouwens ook films die ik veel mensen aanraad om te kijken. Kill Bill was volgens velen een klassieker, vandaar dat ik de box heb aangeschaft en wanneer het weer wat was afgekoeld en ik tijd en zin had, samen met me zussen en me moeder de film aangezet.

Kill Bill is een erg creatieve film, met spanning, mooie en lange dialogen en wat geweldige, uitdagende, riskante montage-trucs. 't gehele stuk in anime en het overschakelen, d.m.v. een knipoog (letterlijk en figuurlijk?) slaat het beeld in zwart wit was natuurlijk totaal niet wat je verwacht. Maar dat is juist zo leuk aan de stijl van Tarantino. Heerlijk ook de vrij lange vecht scènes met de nogal onrealistische kijk erop. Ik kon het wel waarderen. Kill Bill vraagt 50/50 om serieus te worden genomen, maar de andere kant ook weer niet. Denk dat je na de film er serieus over gaat nadenken, van wat er nou precies mee bedoelt word. En tijdens de film kan je een grote glimlach op je gezicht toveren. Leuk om zo over een film te denken.

Geweldige muziek, erg genoten van al die mooie nummers. En soms lachwekkende nummers die samenvoegen met nogal aparte filmbeelden.

Hoewel de film eigenlijk alles is wat ik achteraf van een Tarantino film verwachtte. Lag deze soort misdaad mij niet erg. Kill Bill is trouwens mijn eerste Japanse vecht-film. En dan is het soms wel even van... Oké... Ook het idee om anders te zijn, kwam soms naar mijn idee ver naar voren. Misschien omdat hij zo hoog geprezen word door recensies zoals die van mij. Het willen van anders zijn, is natuurlijk hartstikke fout. Je bent anders, of niet. Maarja, ik waardeerde het. Alleen de tweede gedachten vond ik niet zo. Wellicht bedoelt Tarantino dit niet. Maarja, hij is wel bekend als een regisseur met een eigen stijl. Ik had ook meer dialogen verwacht zoals in zijn andere films. Maar ik hoorde dat dat helemaal goed komt in volume 2. Ik kan in ieder geval niet wachten! Na de Oranje-gekte is die aan de beurt.

4 sterren

Gisteren gekeken. Weer een totaal andere film dan volume 1. Hoewel het verhaal wel mooi aan elkaar sluit, door middel van het gebruik van de hoofdstukken, had het wel een soort van andere stijl en sfeer. vooral door dat de hoofdpersonen meer diepgang kregen. Weer voortreffelijke muziek keuze en weer een totaal nieuw creatief experiment dat in mijn ogen alleen maar geslaagd is. Ik kan er lang over praten, maar er is genoeg gelult over deze film. En ik ben het met de meeste eens. Gewoon een heerlijke, goede, creatieve, aparte film. 4 sterren

Beetje smakeloos.

Een film met Kutcher en Heigi leiden al tot enig demotiverend werk. Al met al aardige acteurs maar heb ze nog nooit een indrukwekkende prestatie zien leveren. Ja, tenzij je houdt van ziekenhuis-series met bombastische monologen, niet echt iets voor mij. Het hardop voorlezen van een script is daarom ook een beetje fataal geworden van deze smith-aftrekstel...

Echt alles aan de film voelt niet origineel, is niet grappig of spannend. Enkel een paar vuurgevechten waren wel netjes in beeld gebracht maar het hele verhaaltje voelde nogal lauw aan en is gewoon te slecht voor deze tijd. Te veel van hetzelfde en totaal geen ballen of enthousiasme in deze film gelegd. Soms zelfs een beetje saai, als ik me zo mag uitdrukken.

Gewoon een slechte film die veel inkakmomentjes kent maar wel uit-kijkbaar-is. 1,5 ster

Sterk.

Kubrick is mijn held, hoewel ik duidelijk zijn latere werk beter vind dan zijn andere werk blijf ik enorm enthousiast over zijn films. Ik heb het over het feit dat ik films zoals Eyes Wide Shut, ACO en 2001 heel anders vind dan bv. dit werkje en Paths of Glory. Het heeft allemaal wel iets unieks, maar toch zou je dit werk nog kunnen vergelijken met gelijknamig werk. Niet dat ik dat ga doen, maar toch. Het kan natuurlijk ook met de plaatsgebondenheid te maken hebben, ik heb niet zoveel weet wat wat The Killing op het gebied van films heeft veroorzaakt.

Voor zover ik weet is dit mijn eerste Film-Noir en het beviel me prima, natuurlijk kent de moderne thriller wel gelijknamige elementen. Dit heeft toch wat meer charme, mede dankzij de tijd waarin de film is gemaakt, de zwart wit beelden, camera werk en de muziek die oud aan voelt en oud klinkt, is het toch iets extra's wat mij zo enthousiast maakt.

Film is erg spannend met snijdende dialogen, moest eerste 20 minuutjes wel wennen aan het gedoe en laten maar wist me daarna goed te pakken. Film duurt, bijna belachelijk, kort dus het is echt een kleine ervaring. Op zich wel fijn, maar ik heb liever een lekkere lange Kubrick waar je gevoelsmatig echt voor moet gaan zitten. Einde was natuurlijk geniaal, zoals verwacht.

Lichte 4 sterren omdat ik toch wel enig bevooroordeeld naar Kubrick's werk kijk. Als kleine fanboy mag dat ook wel. En nu ik erover nadenk... SHIT, ik heb nog maar 2 films (eerste twee) van Kubrick en dan zit ik er doorheen...

Work is for people who can't play video games.

Mooie documentaire over een wat ongelukkige situatie en sfeer tussen twee Donkey Kong Kings; Billy en Steve. Billy, als de enge nerd wie zijn steen probeert te verleggen, DE held wilt zijn. Steve, als de goedwillende die min of meer zijn laatste moment (probeert) te pakken en het allemaal doet om zich zelf te bewijzen. Gek om te zien, dat de situatie op het beeld juist helemaal verkeerd overkomt op mij, als kijker. Steve is namelijk te gek en Billy vond ik eigenlijk maar een zielig persoon met een veel te raar kapsel. Vergelijking met een speelfilm kan kloppen, of een opgezette docu, het bevat enorm veel verschillende karakters, diepte, sentimentaliteit en zoveel structuur dat het haast te perfect lijkt voor de makers. De wereld van deze gekte leek te opgezet, maar toch had ik uiteindelijk daar geen gevoel bij. Vermakelijk en menselijk. 3,5 ster

Will their Majesties be staying for dinner?

We would love to, such a treat, but alas... a previous engagement. What a pity.

Een film met Helena Bonham Carter doet het sowieso altijd goed bij mij, wat een geweldige vrouw een en al sympathie voor haar. Een soort perfect mens. Colin weet me na ''A single man'' wel te interesseren, voorheen alleen maar voorbij zien gaan bij romcoms maar met deze serieuze rollen, is hij eigenlijk heel erg goed. Altijd leuk om talent te ontdekken, of in ieder geval in te zien.

Hoewel de film sowieso al door Helena wat nieuwsgierigheid wekte was ook het gemiddelde een reden waarom ik deze film wilde zien. De film stelt alles behalve teleur. Hij moet het wel hebben van een soort emotioneel feel-good achtige sfeer en de belachelijk goede acteerprestaties met een best wel grote cast. Enorm veel talent, waardoor het soms moeilijk te overzien is, niet hier. De film neem heerlijk haar tijd en heeft een leuke setting, veel kleur maar toch een beetje afzijdig, beetje zoals de poster. Naast dit is de film ook erg vermakelijk om te kijken en weet het met een beetje diepgang zelfs te ontroeren. Een film die van alles wat heeft, je merkt gewoon dat de makers weten waar ze mee bezig zijn en dat voelt goed en vertrouwd.

Heerlijke film die voor ieders wat heeft, niet veel nieuws maar dat is te vergeven, in ieder geval een interessant verhaal en een meer dan geslaagde uitwerking.

4 sterren

Wat een mooie film! Ik werd er stil van aan het eind. Nog steeds met een deprimerend gevoel kijk ik terug op deze film. Al had ik Elephant gister gekeken, toch had ik dit einde niet verwacht (Ja ik weet het, het is heel dom) maar ik had stiekem gehoopt dat de pestkoppen toch een teken van God of iemand hadden gekregen en hadden ingezien dat wat zij deden fout was. De film is erg grauw en slordig gefilmd zodat het lijkt alsof wij-als kijker meelopen net zoals de scholieren. Je voelt je machteloos en wilt ingrijpen ookal is het een film! Het acteerwerk kon wat beter, maar het stoorde geen seconde.4,5* Helaas geen 5, omdat ik op het einde wat wat vragen stond die ik liever beantwoord had Een aanrader!

Vandaag gezien in de bioscoop. Tja, het was gewoon een leuke film. Niks meer en niks minder. De film had naar mijn mening betere actie-kanten dan van een komedie. Af en toe een glimlach, wat mede dankzij een man voor ons kwam (hij had een nogal ''aparte'' lach, en hij vond de film blijkbaar wel het gieren waard). Laat ik zeggen dat sfeer in de zaal goed zat Tom Cruise doet het inderdaad erg goed en Cameron vind ik altijd een geweldige actrice, leuke cast. Met een leuke verhaallijn en wat goede actie komen we op een voldoende. Leuk voor een keertje. 3 sterren

Ms. Moriguchi, there is something wrong with this clas...

Is altijd even inkomen als je een tijdje geen Aziatische film heb gezien. Het heeft toch een bepaald soort eigen karakter waardoor ik altijd de eerste paar minuten geconfronteerd word met bv. de manier van acteren en in dit geval het snelle manier van dialogen uit voeren. Toch had deze film iets moderns en Westers, waardoor het wel snel vertrouwd aan voelt.

Ik had, zoals bijna altijd, weer totaal geen idee wat ik kon verwachten. Ik ken Nakashima niet en eigenlijk was ik alleen bekend met de status en de poster, en daarmee was ik voldoende geïnformeerd en bevredigd om hem tenminste een keertje aan te zetten. En gelukkig maar, want Confessions heeft indruk gemaakt.

De film moet het hebben van eigenlijk alles, wat als eerst erg opvalt is het vlotte en eigenzinnige verhaal wat alleen op papier al genoeg stof tot nadenken zal veroorzaken. In combinatie met een strakke cast, waar vooral de hoofdrolspelers die de kans hebben, hem ook enorm pakken en geloofwaardig vol emotie hun personage vertolken. Daarnaast zit het allemaal enorm goed in elkaar, fantastisch hoe bepaalde dingen meer helderheid geven in een ander gesprek, over het vorige gesprek. Visueel erg sterk, niet heel bijzonder maar toch wel fijn scherpe kwaliteit, ook special effects waren geloofwaardig en paste in de film.

De stijl van de film is een factor op zich. Het had iets stripboeks-achtig. Of soort anime in real life, ik weet niet hoe ik het kan uitleggen maar de vertelwijze en het gebruik van sommige shots deden me gewoon veel aan manga of iets in die geest denken, terwijl ik daar helemaal niet bekend mee ben.

Erg fijne emotionele film dus die indruk weet te maken met veel factoren. Het is niet een film die je persoonlijk veel doet, omdat gelukkig veel mensen geen connectie weten te vinden met de personages, door dit kan je juist heel goed letten op de technische en structurele kant van de film, waardoor aspecten zoals stijl, vertelwijze en visuele plaatjes veel meer opvallen.

Sterke film, zeker van plan om Nakashima's andere werk te bekijken. 4,5 ster!

Vrij moeilijk te oordelen. Het verhaal sprak mij op zich wel aan, alleen is het een veel te hoog gegrepen verhaal voor de gehele cast, voor en achter de schermen. Wat als eerste opvalt is dat de acteurs en actrices duidelijk moeten inkomen, Karina doet het nog wel aardig maar de rest heeft een enorm serie-niveau waardoor het een beetje pijnlijk overkomt. Het is duidelijk een te heftig onderwerp voor Azim en Bibi, ze komen er maar niet lekker in. Ze zijn het niet, ze spelen het. En dat is goed te zien. Wel is de film mooi geschoten, de montage weet het een en ander te verzieken door wat handheld beelden in combinatie met vaste beelden te combineren. Krijg je een heel raar effect wat mij een beetje onrustig maakte. Naast de vrij teleurstellende vormgeving en de gehele uitwerking is het toch een sympathiek filmpje, die je het gunt om bekeken te worden en gunt om een eerlijk oordeel te krijgen. De film weet je toch op de een of andere reden mee te nemen in deze toch wel heftige achtbaan, en de scène waar Hanna haar kinderen mee probeert te nemen tijdens het feest was heel krachtig en juist door het chaotische sfeertje kwamen de personages enorm in hun rol doordat ze niet té geconcentreerd te werk gingen. Dan leven ze echt hun rol, en dat zie je terug. Al met al een redelijk filmpje uit de Nederlandse filmwereld, maar net geen voldoende voor nu. 2,5 ster

Verneukte sentimentaliteit.

Je moet ook geen Oerlemans heten als je het als regisseur ver wilt schoppen. Qua shots en een dosis BN'ers heeft hij genoeg, maar enige passie of artistieke waarde voegt ons Reintje niet veel toe aan de Nederlandse filmwereld. Integendeel, want waar van Houten ook maar haar tieten of gezicht in laat zien, wordt sowieso al bij half Nederland gewaardeerd, waardoor je als regie niet veel meer hoeft te doen behalve dan redelijk een kant en klaar boek te verfilmen. Het is een mooi debuut.

Het is altijd jammer als je zo'n reddende engel als Carice gaat overmeesteren met muziek. We hebben het dan niet over een achtergrond muziekje wanneer het even te heftig of te realistisch word voor de gemiddelde kijker, maar over gedurende de hele speelduur lang. Enkel bij bepaalde scènes is de muziek bewust weggelaten, aangezien het daar juist emotioneel beter uitpakt dan als wel met muziek. Belachelijk. Niks verkeerd aan de muziekstijl, alleen het gebruik ervan is ronduit knullig.

Al met al wel een redelijk drama, kanker weet altijd goed te scoren. Kan je meelevend of hard op reageren, kanker is goud. Ik denk dat het verhaal toch wel beter en intenser is op papier dan op het doek. Maar al met al is het best wel heftig en weet Reintje wel goed om ons ''te laten genieten van het leven''.

Ik weet niet of het knullige, goedkope regie spel me meer heeft teleurgesteld als de zoveelste kanker-verfilming. Ik weet dat er veel vraag naar is, en ik weet dat dit veel emotie op lost, maar toch haal ik mijn schouders op naar de manier waarop deze dingen worden aangekaart. Ik zou het bijna onrespectvol willen noemen.

Toch wel een vermakelijk drama filmpje, en Carice is een topwijf en ik ben ook een klein beetje fan geworden van Anna Drijver, hopelijk zien we haar binnenkort meer voorbij.

2 sterren voor An en Car.

Mooie, zeer bijzondere en symbolische film over de hedendaagse samenleving. Ik had het vroeger wel vaak in mijn hoofd, waarom een woord precies dat woord is. Wie bepaalt dit, en waarom noemen we bijvoorbeeld een kraan geen stoel? Heerlijk om een klein stukje hiervan terug te zien in de film, het wordt bijna beangstigend realistisch gespeeld en daarom zie ik zowel de humor als de ernst ervan in. Het hele concept vindt ik gewoon geniaal bedacht, er zullen vast wel soortgelijke films bestaan, maar die heb ik nog niet kunnen meemaken, vandaar mijn enthousiasme over deze film. De symboliek ligt hem denk ik in de vader, als een soort dictator gaat hij te werk, moeder als leiding die meehelpt, en de kinderen als het slachtoffer aka burgerij. Het stempelt natuurlijk de belachelijkheid van angst, controle en macht, en dat vond ik wel sterk naar voren komen, maar alsnog wel heel erg mooi gegeven. De film maakt veel indruk op je, is naast het verhaal ook genietbaar, grappig, mooi gefilmd en buitengewoon goed geacteerd. Zeker een aanrader! 3,5 ster voor nu. Niet zo enthousiast over het open einde.