Meningen

Het viel me de tweede keer kijken op hoe ontzettend vlak de verhaallijn eigenlijk blijft. Er worden namelijk verschillende periodes in het leven van de personages aangeboord, maar daar gaan we zo razendsnel doorheen dat ze nooit de diepte in willen gaan. Maar het blijft desondanks een film die weet te raken in zijn sentiment.

De aardse zonden eraf spoelen. Als kolenboer moet Billy (Cillian Murphy) zijn besmeurde gelaat weer toonbaar maken voor zijn vrouw en kinderen. Dieper in zijn geest huist echter zijn gewetenswroeging over de dingen die hij dagelijks ziet gebeuren, maar waar hij weinig invloed op lijkt te hebben. In 'Small Things like These' (2024) staat de kleine man tegenover een machtig instituut als de Katholieke Kerk. Ik zag niet eerder een film van de Vlaamse regisseur Tim Mielants, maar het is een cineast om in de gaten te blijven houden. Zijn zinnelijke, contemplatieve cinema is doordrongen van pakkende (anti-) religieuze symboliek. De helletocht door een nonnenklooster is hoogst beklemmend. Ook een prachtrol van Cillian Murphy als een man van de werkende klasse die ontdekt dat je sommige waarheden niet in het hemelse moet zoeken.

Onschuldige middelmaat. Wel aardig hoe de 'cultuurverschillen' tussen mensen en yeti's worden uitvergroot in hoe beide soorten niet dezelfde taal kunnen spreken. Voor de jeugdige doelgroep heeft 't best een aardige boodschap over vooroordelen en dat niet alles het wereldwijde web op geslingerd moet worden. Wel jammer dat de obligate muzikale intermezzo's tekortschieten, van die poppy riedeltjes op auto-piloot zonder ritme of gevoel. Er had zeker een betere film in 'Smallfoot' (2018) gezeten als het (á la Pixar) minder had ingezet op de veilige weg, maar gewoon een prima film om mee te kijken met het kleine grut.

Naast de gimmick van een malicieuze grijnslach is 'Smile' (2022) eigenlijk best een voorspelbaar genrefilmpje. Echt veel nieuwigheden brengt het niet, maar de neerwaartse helletocht van een oersympathieke Dr Rose Cotter (Sosie Bacon) weet te beklijven. Ik heb er wat gemengde gevoelens over dat de demonische entiteit uiteindelijk vol in beeld komt.'Smile' (2022) was enger geweest als er wat meer in het midden werd gelaten of de dokter zelf gek aan het worden is of dat er een bovennatuurlijk kwaad op haar pad komt. Het voelt wat gemakzuchtig om de grijnslachende demon vol in beeld te brengen. Neemt niet weg dat 'Smile' (2022) vermaakt van het ijzersterke begin tot aan de redelijk onderhoudende opbouw naar een onafwendbaar noodlot.

Net als 'Striking Vipers' (2019) is 'Smithereens' (2019) een allegaartje van eerdere (beter uitgewerkte) ideeën uit de serie. De invloed van verregaande privacyschending op strafzaken. De maatschappelijke distantie tegenover elkaar en elkaars lijden. Een mediacultuur waarin alles uitvergroot wordt. Al moet ik zeggen dat Black Mirror nog niet eerder zo expliciet de bedrijfscultuur van tech-companies en hun machtsmonopolie op de hak namen. Het is dan ook meer contemporaine satire dan sciencefiction, een beetje in lijn met 'The Circle' (2013) van Dave Eggers. Maar het onwaarschijnlijke thrillerplot voelt voorspelbaar, met haar sleetse clichés als een dromerige techgigant (Topher Grace) wiens macht en invloed zijn losgezongen van de alomvertegenwoordigde aanwezigheid van sociale media. En het ergste is dat 'het werkelijke punt' - namelijk de verslavingsstrategieën van sociale media - zo lachwekkend indirect in het verhaal zit verweven, dat het elke scherpte of urgentie mist. Het voelt alsof 'Smithereens' (2019) een jaar of tien geleden precies zo gemaakt had kunnen worden en alsnog dezelfde prekerige boodschap had.

Sfeervolle kleine film over niet zoveel meer dan enkele karakters die verbonden zijn met een sigarenwinkel. Ik kan genieten van het ''onafgemaakte'' in de verhaallijnen, die zo nog meer uit het leven lijken te zijn gegrepen.

Ontzettend fijne en warme film die de zware thematiek van Native Americans in reservaten weet te verpakken met luchtige humor en identificeerbaar drama. Het leuke is dat het steeds speelt met de bestaande clichés over indianen, maar dat dan net iets anders inzet en daarmee aan het volstrekt menselijke van de personages raakt. Wel een tikkeltje voorspelbaar en formulematig.

Verrassend leuk voor een obscure televisiefilm waarin 'The Fonz' (Henry Winkler) Dolly Parton regisseert voor een kerstsprookje in countrystijl. Het heeft een fijn soort cheesiness, met een absurd verhaaltje rond achtergelaten weeskinderen en een kwaadaardige heks. Maar juist omdat alles er net iets té aan is, werkt het eigenlijk best wel. Dolly kruipt met haar adoptieschatjes terug in een ouderwetse blokhut, terwijl ze tokkelt of nieuwe nummers speelt bij het haardvuur. Niemand van de dorpelingen kijkt vreemd op als de heks haar 'mountain magic' gebruikt in een klassieke diner. En ergens in de bossen rijdt de mythische Mountain Dan op zijn paard. Tolerantie naar de muziek van Parton is een vereiste, want ze zingt bijna elke scéne wel een riedeltje met teksten als: 'I'm dreaming of a smoky mountain christmas with nothing much that money buys but everything worth while in life.' Fijne kerst, lezer.

Het blijft moeilijk voor filmmakers om de goede toon te vinden wat betreft de multiculturele samenleving. Of het is bijna beledigend politiek correct en gaat aan de kern van het probleem voorbij, of het kiest voor de grove aanpak en het wordt zelf discriminerend. Snackbar valt helaas in de tweede categorie. Het heeft een intrigerend uitgangspunt van een snackbarhouder die te maken krijgt met notoire hanggroepjongeren. Daarmee doet het iets denken aan de schitterende mini-serie The Corner, die soortgelijke thematiek uit wist te werken tot een aantrekkelijk staaltje maatschappijkritiek.

Waar het hier echter misgaat is dat de Marokkaanse jongeren terug worden gebracht tot een groepje gillende speenvarkens. Ze slaan elkaar maar de hele tijd of maken beledigende opmerkingen naar anderen. Pogingen om ze wat te vermenselijken slaan de plank mis. Tussen de scenes door zitten korte interviewtjes gemonteerd die een emotionele laag aan moeten brengen. Een constructie die best zou kunnen werken, maar die hier weinig toevoegt aan wat we al denken te weten over het onderwerp. Het is nog bijna niet van het niveau ´ze hebben gewoon een slechte jeugd gehad´.

Ik vind het stuitend dat de Turkse Ali gepresenteerd wordt als een baken van tolerantie tegenover een aanval van agressieve Marokkaanse jochies. Het is bijna alsof hiermee gezegd wordt dat de hardwerkende Turken het dupe zijn van de branie schoppende Marokkanen. Wat overblijft is een (waarschijnlijk) onbedoeld racistische film die alleen maar rolbevestigend gaat werken en niks toevoegt aan het belangrijke debat.

In Sneek no one can hear you scream! Of hoe de doodsreutels van stervend studentenvolk - of de soapies die daarvoor door moeten gaan - worden overstemd door feesten, dansen, zuipen en/of zeilen. 'Sneekweek' (2016) mist een beetje de ironische toon van de betere slasherfilms als 'Black Christmas' (1971), 'Scream' (1996) of 'The Cabin in the Woods' (2012). Wat een vrolijke pastiche - vol filmhommages - had kunnen worden, wordt een flauwe bedoening met belegen corpsballenhumor en een misplaatst aanvoelende party-sfeer. Net als bij de films van Johan Nijenhuis lijkt het soms alsof cast en makers de lol en het ongedwongene van B-genrefilms nabootsen, maar zonder dat het daadwerkelijk lollig of ongedwongen voelt. Vandaar ook misschien die rare tic om specifieke plekken - zoals in dit geval Sneek tijdens de zeilweek- in beeld te brengen alsof het eigenlijk een gewiekste reclamecampagne is voor de toeristenbranche. Het is allemaal zo ongegeneerd doelgroepsgericht en zonder verrassingen.

Fijne absurdistische dystopie waarin Amerikaanse acteurs worden neergezet binnen de typische kenmerken van Koreaanse esthetiek. Het levert een lekker vreemde combinatie van stijlen en sferen op die over het algemeen goed werken. Enige nadeel is dat de dramatische intermezzo's eerder afleiden van de wilde achtbaanrit dan dat zij werkelijk iets wezenlijks toevoegen. Dan zie je het ene moment iets wat onmogelijk serieus te nemen is, maar dan wordt dat vervolgd met extreem melodramatische dialogen van personages die bloedserieus hun zielenheil met elkaar delen.

Mike Myers voor Austin Powers en voor Shrek, maar het zaadje van zijn komische talent is al gelegd. Alhoewel zijn gekke fronzen en flauwe accentjes wel jouw humor moeten zijn. Het is best vermakelijk maar wel erg flauw.

Die klokhuisfilmpjes hadden van mij niet zo gehoeven en 't is een beetje te alarmerend van toon, maar 'The Social Dilemma' (2020) lokt wel effectief een gesprek uit over de schaduwkanten van sociale media. De makers hebben ook niet de minsten bereid gevonden om zich uit te spreken over de systemen waar ze vaak zelf aan hebben meegewerkt.

Zo ongeveer al mijn angsten komen terug in deze rampenfilm. Neerstorten met een vliegtuig. Zwaar gewond raken zonder medische assistentie. Levend begraven worden. Honger. IJskoude sneeuwlandschappen zonder warmtebron. Steeds net niet contact weten te leggen met andere vliegtuigen, terwijl je ze zelfs ziet overvliegen. Afgesloten van alles en iedereen. En dan uiteindelijk het bizarre morele dilemma of je je overleden vrienden opeet om zelf in leven te blijven. 'Society of the Snow' (2023) weet de absolute horror van de vliegtuigcrash uit '72 invoelbaar te maken met een warme en respectvolle biografie. Het geeft zeker een extra dimensie dat de cast Spaans spreekt i.p.v. de Engelstalige Hollywoodsterren uit 'Alive' (1993). Misschien was de film nóg iets beter geweest als je meer binding kreeg met de individuele personages. Al werkt het ergens wel dat ze hiermee de collectieve gruwel van de hele groep weten te vangen. Hartverscheurend als er plotseling iemand wegvalt.

Absoluut een ondergewaardeerde film over een gevestigde journalist (Robert Downey jr) die een vriendschap sluit met een schizofrene straatartiest (Jamie Foxx). De film heeft alles in zich om te verzanden in gemakkelijk scoren met goedkope sentimenten, maar doet dat gelukkig niet. De dakloze in kwestie wordt in al zijn ziekheid in beeld gebracht en er wordt nooit geprobeerd om zijn verhaal te marginaliseren tot iets wat meer romantisch is. Wat resulteert in een heerlijk nuchter verhaal over hoe lastig het is om geesteszieken weer terug in de maatschappij te brengen.

Lauren Hutton is fijn als de licht-ironische 'the final girl' die de strijd aangaat met een moordlustige voyeur, maar dit genrefilmpje is bij lange na niet zo onderhoudend als bijvoorbeeld de iconische horrorfilm 'Halloween' (1978). Het is 't allemaal net niet, al is de scène waarin het hoofdpersonage verstopt zit onder een trottoirrooster best spannend.

Tegen de achtergrond van een roeikamp en hun finalewedstrijd, zien wij het verhaal van een jongeman die worstelt met homoseksuele gevoelens naar zijn beste vriend toe. Tot overmaat van ramp wordt het kamp opgevrolijkt met een vrolijke vereniging van nichten. Met dit simpele gegeven als leidraad worden cliches over en weer in eerste instantie bevestigd, om later juist helemaal aan diggelen te gooien. Denk aan de afschuwelijke komedie Boat Trip, maar dan met een volwassen verhaal dat hout snijdt.

Dit alles wordt zeer intiem in beeld gebracht, met mooie sfeerbeelden en een ijzersterke soundtrack om de innerlijke beleving van de protagonist te visualiseren. Soms duikt de camera bijna op de lichamen om het liefdesspel nog intenser te maken. Overigens zonder dat het overmatig ranzig wordt. ( of je moet zo homofoob zijn dat kussende mannen je al angst inboezemen ). De humor neigt naar het puberale, maar gezien de setting is dat juist een extra sfeer-element.

Het is meer dan een sterke homo-film. Het is ook een verhaal over hoe een opgroeiende adolescent zichzelf moet accepteren tegenover hoe anderen hem zien en hoe hij zichzelf wil zien. Heel herkenbaar, zeker ook voor mij als hetero.

Klein puntje van kritiek: naar het einde toe wordt het wel erg politiek-correct allemaal.

Je hebt hier waarschijnlijk nooit eerder van gehoord, en met reden: 'Son of a Gun' (2014) doet niet veel meer of minder dan de gebruikelijke misdaadclichés te herkauwen. En toch heeft de film iets waardoor het niet tegen gaat staan. Ewan McGregor (de vaderfiguur), Brenton Thwaites (de geadopteerde zoon) en Alicia Vikander (het nieuwe liefje) zijn leuk als de personages in een typisch Romeo en Julia-motiefje: de romantische kalverliefde kent geen spelregels. De film heeft een grauwe, niets ontziende sfeer en de actiescènes - hoewel ze nergens groots of bijzonder zijn - ogen oké, met als grootste uitschieter een klassieke car chase tussen cops en robbers. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar voor een onbezorgde filmavond doet het absoluut z'n ding.

Buitengewoon aanstekelijke mix van visuele grappen, fantasievolle animatie en een vleugje drama. Zie het als een opvolger van Napoleon Dynamite, maar met voldoende eigen face om het als uniek te kunnen zien. Tussen de twee jongetjes in de hoofdrol- de een braaf en bangig, de ander een klein boefje - is ook een heerlijke chemie aanwezig. Leuk ook hoe het kinderachtige gedrag van de volwassenen ( met name de bekrompen geloofsopvattingen) wordt bespot door het gelijk te stellen aan de kuddedrang onder de kinderen. Door deze duistere onderlaag krijgt het nog een intelligente boodschap mee. Maar het is bovenal een van de grappigste films die ik in tijden heb gezien. Zo een waarvan sommige gags me nog wel even bij zullen blijven, zoals de vliegende hond en de natuurkundeleraar.

Irritant vervolg op ''The Mask'', die eerder op de zenuwen werkt dan op de lachspieren.

Het enige positieve is dat de speciale effecten op zich wel in orde zijn. Maar wat heb je daar aan in een komedie die pertinent de plank misslaat met zijn waardeloze non-humor?!

Helaas heb ik alleen de versneden versie van 2Doc kunnen zien, maar de crux komt desalniettemin sterk naar voren. De Iraans-Afghaanse tienervluchteling Sonita dreigt uitgehuwelijkt te worden, omdat de lokale traditie voorschrijft dat zij trouwt zodat er geld beschikbaar komt voor haar oudere broer. Zij wil dat absoluut niet, maar de familie ziet het plan natuurlijk wel zitten. Een aangrijpende documentaireregistratie over een muzikale jonge vrouw die lijdt onder de familieverwachtingen in een maatschappij waar vrouwen niet veel hebben te vertellen. Ergens ook spannend omdat je het haar gunt dat zij meer uit haar leven mag halen dan dat zij uiteindelijk het slaafje wordt van één of andere oudere man. Rapmuziek in het Perzisch klinkt trouwens verrassend goed.

Voor mij heeft 'Sonny Boy' (2011) een enorme gunfactor. Omdat Annejet van der Zijl de indrukwekkende liefdesgeschiedenis optekende van Waldemar Nods en Rika van der Lans. Omdat bij het verschijnen van deze boekverfilming Waldy Nods, de nog levende zoon van het tweetal, een welverdiend podium kreeg in diverse mediaprogramma's. Een wat verlegen oud-krantenman op leeftijd, die zichtbaar genoot omdat zijn traumatische familieverhaal eindelijk gehoord werd terwijl hij er zelf nooit de woorden niet voor kon vinden. Of puur omdat een Surinaams-Nederlands perspectief ontbrak in de vele oorlogsvertellingen die ons land rijk is. 'Sonny Boy' (2011) is een verzorgde productie, waar veel aandacht is gestoken in kostuums en set design. De Hagenees in mij geniet van de historische sfeerbeelden van plekken die me zo bekend voorkomen, maar waarvan ik nauwelijks bekend was met wat er allemaal heeft plaatsgevonden. Het is in die zin alleszins een respectvolle en degelijke bewerking van het oorspronkelijke bronmateriaal.

Maar over de gehele linie lijdt deze bewerking aan het euvel dat meer boekverfilmingen plaagt: het voelt meer als een episodische samenvatting dan als één sprankelend geheel. Het narratief mist een focus waardoor de verwikkelingen bevredigend bij elkaar komen. Want de liefdesgeschiedenis tussen Waldemar Nods (Sergio Hasselbaink) en Rika van der Lans (Ricky Koole) blijft wel erg steken bij het niveau van de oppervlakkige tagline. 'Verbonden door liefde, verscheurd door het lot', of een soaperig van dik hout zaagt men planken. Het helpt ook niet dat een geroutineerde actrice als Ricky Koole een stuk beter in staat is om tegenstrijdigheden en nuances te vangen in haar acteerwerk dan Sergio Hasselbaink. Koole/Hasselbaink missen hierdoor (wat je met een lelijk anglicisme) 'chemie' kunt noemen. 'Sonny Boy' (2011) raast vluchtig langs beladen oorlogstaferelen, maar mist verfijning om voorbij de geijkte clichés te geraken.

Een gedesillusioneerde huisvrouw en een terdoodveroordeelde willen ontsnappen aan de psychische gevangenschap waarin zij verkeren. Hun seksuele liaison is een verzet tegen de onderdrukkende machten (instituut huwelijk, gevangenisbestaan) die hun persoonlijke vrijheid in de weg zitten.Kim Ki-duk is zoals altijd een meester in het woordeloze, in de rauwe emotie van het moment. Dialogen zijn spaarzaam. Locaties zijn beperkt tot enkele claustrofobische sets. Van veel handelingen wordt het waarom in het onwisse gelaten. Waarom zit de gevangenisdirecteur mee te kijken naar het intieme samenzijn tussen de overspelige moeder en de veroordeelde gevangene? Waarom werpen deze twee eenzame zielen zich in elkaars armen om de loutering te vinden die zij in hun alledaagse leven ontzegd wordt? Het mysterieuze maakt het tot een absurdistische, kafkaëske prent waarbij je waarschijnlijkheid en realisme moet vergeten. Een bloedmooie parabel over de liefde als een gepassioneerde wurggreep.

Iets met een enge oma, Boris Karloff en hypnose, maar buiten de psychedelische soundtrack om weet het werkelijk waar op geen enkel vlak te overtuigen.

Ik moet eerlijk zeggen dat de ophef rond 'Sound of Freedom' (2023) me ietwat verbaast. Het is een enorme versimpeling van moeilijke onderwerpen als pedofilie, pedoseksualiteit en kinderprostitutie in een neoconservatief jasje. Maar in de kern is het een voorspelbare genrefilm waarin 'een goed mens' als Tim Ballard (Jim Caviezel) er alles aan doet om een meisje te redden van mensenhandelaren. Is het werkelijk anders dan soortgelijke films waarin Liam Neesson zijn dochter redt van maffiakartels of Keanu Reeves wraak neemt op zijn vermoordde hond? Of de talloze biopics waarin feiten worden verdraaid om de werkelijkheid luchtiger en lolliger over te brengen op het publiek? Het enige verschil is dat 'Sound of Freedom' (2023) iets pedanter probeert om een makkelijk behapbare preek over goed en kwaad te verkopen aan het publiek.

Niet eens zo interessant of vernieuwend qua insteek of qua aanpak, maar het toont spot-on de mensonterende situatie rond gevangen genomen Eritreese vluchtelingen. Criminele bedoeïenen in de Sinaï houden groepen mensen jarenlang gevangen tot familieleden met geld over de brug komen. Middelen als moord, verkrachting en mishandeling worden niet geschuwd. Deze documentaire toont de ontreddering en de frustratie van familieleden die er alles aan doen om geld bij elkaar te sprokkelen voor hun geliefden. Een pijnlijk stuk actualiteit en ik hoop dat hier op de zéér korte termijn iets aan gaat veranderen. Het meest schrijnende is dat de ontvoerders in de openbaarheid opereren en zo op te rollen zijn als de Egyptische autoriteiten daarvoor kiezen.

Toch ook wel een van mijn favoriete titels in de serie 'Masters of Horror'. Chris Bauer is erg amusant als de medewerker van een call center die tot waanzin gedreven wordt als zijn gehoor hypergevoelig wordt voor irritante geluiden. Zijn manie wordt pijnlijk invoelbaar gemaakt met de combinatie van beeld en geluid. Voor mij zijn het de episodes die meer op drama richten die meer onder de huid gaan zitten dan het gemakzuchtige gedoe met vrouwelijk naakt en gore.

Indiase remake van ´It's All Gone Pete Tong´. Ze zijn heel dicht bij het originele materiaal gebleven en hebben het toch in een typisch Indiaans sausje gegoten. Het levert een zeer aanstekelijke film op die het beste van de twee werelden samenbrengt en daadwerkelijk een nieuwe ervaring biedt. Verwacht dus vooral geen gezapige bollywood-dansjes, maar veel techno en videoclipachtige shots. Wat mij wel tegenstaat bij Indiase films in het algemeen is dat de mannelijke hoofdrolspelers eruitzien alsof ze alleen gecast zijn om mooi te zijn om dames naar de film te lokken.

Ik wil de matige CGI en de krukkige actiescènes uit 'Sous La Seine' (2024) best bedekken met de mantel der liefde, maar het is werkelijk onvergeeflijk dat ze het krankzinnige uitgangspunt zo bloedserieus nemen. Je zit vooral te kijken naar oersaaie pogingen om uit te leggen waarom die haai in de Seine terecht is gekomen, met een eco-vriendelijke boodschap eromheen. Ik wil in zo'n haaienfilm gewoon zien hoe onuitstaanbare personages worden opgegeten.

Moeilijk om te beoordelen, want Ozon heeft een stijl waarbij het moeilijk is om echt te geven om zijn karakters. Maar juist door die stijl wordt het ook weer suggestief en kun je de emoties zelf een plaats geven. Iedereen ziet waarschijnlijk een ''andere'' film. En dat is toch best knap als een regisseur dat voor elkaar krijgt.