Logboek

Waar niet over wordt gesproken

'Mama'ku' (2025) is een emotionele reis in de meest letterlijke zin: danseres Cheroney Pelupessy neemt haar moeder mee naar Indonesië om antwoorden te krijgen op pijnlijke vragen. Waarom is ze ooit uit dat land vertrokken? Hoe is ze gevormd door haar jeugd in armoede en vernederingen? Is er nog een stukje van henzelf te vinden in Jakarta of in de Molukken, of zijn ze alles kwijtgeraakt? En waarom zijn gewelddadige mannen een constante geweest in hun beider levens? De wrijvende moeder-dochter relatie is het warme hart in hun zoektocht naar heling, eenwording tussen verschillende identiteiten en de wil om samen verder te kunnen. Regisseur Sven Peetoom brengt het bijzonder fraai in beeld met de schurende combinatie van rauwe documentatie en hypergestileerde sfeerbeelden. De intieme bekentenissen zijn ongemakkelijk en rauw, terwijl de bezwerende dansscènes met Cheroney Pelupessy juist metaforisch geladen zijn. Peetooms intellectuele benadering van het medium smaakt naar meer, zeker in combinatie met interculturele thematiek.

(En Sven, sorry man. Ik heb jou ooit mijn eerste en laatste Tikkie gestuurd voor één drankje. Het was voor mij destijds aanleiding om nóóóit meer mensen lastig te vallen om futiele bedragen.)

John Wick in een tutu. 'Pretty Lethal' (2026) is een lekker onzinnig filmpje met messen aan spitzen, dodelijke balletmoves, bebloede jurken, Hongaarse gangsters en feministische one-liners. Net zo onzinnig als al die andere hypergewelddadige actiefilms, maar met andere accenten. Ook nog een lekker villeine schurkenrol van Uma Thurman als de wraakzuchtige balletkoningin. Ik heb me kostelijk vermaakt met de algehele onzinnigheid van 'Barely Lethal' (2026).

Heerlijk absurdistisch. Ik ben wel te porren voor de vervreemdende setting van een Alpenresort met de continue dreiging van een monsterlijke figuur. Een knotsgek koekoeksklok-thema doorheen de hele film: vogelgeluiden op de soundtrack, jump scares die als een vogeltje uit een doos opduiken en close-ups van kelen die onaardse geluiden voortbrengen. Natuurlijk is het resort zelf ook bevolkt door dik aangezette typetjes die meer lijken te weten over het mysterie, maar niet genegen zijn om iets los te laten. En Gretchen (Hunter Schafer) is een hoogst aimabele opstandige tiener in rouw. Haar grote bedenkingen bij de keuzes van haar vader en nieuwe stiefmoeder worden uitvergroot door de bizarre gebeurtenissen op het resort. Niet dat er iemand naar haar luistert als er meer vreemde dingen gebeuren. 'Cuckoo' (2024) is een tikkeltje overgecompliceerd en erg vergezocht, maar de sympathieke protagoniste houdt je aandacht vast tot aan de aftiteling.

Intrigerend uitgangspunt. Jacob (Nikolaj Lie Kaas) ziet met lede ogen aan dat zijn zwaar gehandicapte en suïcidale zus opeens wil trouwen met een onbekende man. Hij accepteert haar beslissing met lichte tegenzin, maar besluit haar nieuwe echtgenoot toch het voordeel van de twijfel te geven. Kan een niet-gehandicapte man een relatie aangaan met zo'n kwetsbare vrouw? Op de huwelijksnacht sterft ze in de armen van haar nieuwe geliefde: ze heeft zelfmoord gepleegd. 'Mørke' (2005) schetst dat pijnlijke spanningsveld tussen accepteren dat iemand in een zorgrelatie eigen wensen en behoeftes heeft tegenover de wens om diegene te beschermen tegen kwaadwillenden. Prettige sluimerende thriller waarin vooroordelen naar de oppervlakte komen en geheimen worden ontrafeld. Helaas voelt het voorspelbare einde wel wat gemakzuchtig voor een psychologische thriller.

Een stukje Korea in België. Het meest intrigerend aan 'My Name Is Loh Kiwan' (2024) is waarschijnlijk het uitgangspunt van een Noord-Koreaanse vluchteling die asiel probeert aan te vragen in Brussel. Bij vlagen levert het een pakkend sociaal realistisch drama op over ontmenselijking, marginalisering, schrijnende armoede en tergende bureaucratische processen. Nu heeft de Europese hoofdstad absoluut een criminele zelfkant, maar het wordt lichtelijk kolderiek als er moorden worden gepleegd om prijsschieten voor wedkantoren. Het is een absurd vergezochte invalshoek om de gelijkenissen te schetsen tussen een stateloze vluchteling en een Koreaanse die geworteld is in de stad. Toch een halve ster erbij omdat Loosduinen genoemd wordt in een internationale productie. Al is het me niet helemaal duidelijk of de Haagse wijk wordt bedoeld...

Twee ton wel besteed. 'Bad Slippers' (2025) kijkt lekker weg als de zoveelste Coens in de polder met dommige boefjes die worstelen met het toeval. Echt origineel is het allemaal niet, maar Harold (Ruben van der Meer) en Bennie (Timothy Radstaat) zijn een prettig disfunctioneel duo. Een beetje New Kids ook: personages met viezige kapsels en hun asociale sub-cultuur van snackbars, Schültenbrau en huzarensalade. Al deel ik de mening dat 'Bad Slippers' (2025) meer grappen nodig had, want het tempo blijft soms wat slepen.

Lief filmpje. Thelma (June Squibb) en Ben (Richard Roundtree) zijn leuk als twee senioren die achter een internetscammer aangaan. Een dolkomisch uitgangspunt, maar 'Thelma' (2024) blijft lekker dicht op de werkelijke belevingswereld van oudere mensen. Een beetje tragisch ook, dat ouder worden, de lichamelijke gebreken. Vooral ook dat verdwalen in moderne technologie. Een kort maar krachtige scéne met Malcom McDowell als apotheose van het avontuur met de scootmobiels en gehoorapparaten. Nog een hartverwarmend verrassinkje tijdens de aftiteling.

De lach zonder man. Zo zonder verwachtingen is 'Joker: Folie à Deux' (2024) aardiger dan verwacht. Prettig naargeestig. Een beetje deprimerend. Het heeft nog net genoeg een comic book-sfeertje met die jaren vijftig-invloeden en bizarre personages. Het werkt ook goed dat deze vervolgfilm precies het omgekeerde doet van het origineel. De man achter de mythe is een zieligerd die zijn pijn weglacht en worstelt om zijn eigen menselijkheid te bewaren, terwijl zijn muze alleen haar eigen fantasieën op hem projecteert Helaas dat 'Joker: Folie à Deux' (2024) voor een musical nooit helemaal durft uit te pakken: fletse zang en weinig sprankelende choreografie.

In de Australische wildernis heb je liever een wild dier dan een vriendelijke man. Of zoals Sasha (Charlize Theron) op de harde manier erachter komt dat een naamloze vreemdeling (Taron Egerton) minder behulpzaam is dan lijkt. De zogenaamde 'apex predator' en diens prooi. Zo voorspelbaar als de titel volgt 'Apex' (2026) ook de genreclichés van alle andere survivalfilms sinds 'Deliverance' (1972): het robuuste landschap, de hillbillies, de seksuele perversie, etc. De IJslandse regisseur Baltasar Kormákur gooit er wel nog wat prachtige klim- en wildwaterscènes doorheen, maar het lukt 'Apex' (2026) verder nauwelijks om zich te onderscheiden in het genre. Het klinische kat-en-muisspel doet nooit écht pijn en voor de hoofdpersoon wordt het nauwelijks een bittere lijdensweg. Ze lijkt steeds klaar voor het eerstvolgende fotogenieke kiekje.