Op de automatische piloot. 'Normal' (2025) is een soort mengeling van 'small town America' uit 'Fargo' (1996) en de actiefilmparodie uit 'Hot Fuzz' (2007). Maar uiteindelijk drijft het volledig op het charisma van Bob Odenkirk als getraumatiseerde inval-sheriff die geen verantwoordelijkheid meer wil nemen. En het moet gezegd worden: Odenkirk levert elke keer weer een vermakelijk typetje op dat zo'n nikserig vehikel kan dragen. Van de actie zelf moet je het in 'Normal' (2025) niet écht hebben, want het is repetitief, rommelig en cartoonesk op de verkeerde manier.
'The Last House' (2026) had zomaar een vehikel kunnen zijn van M. Night Shyamalan. Het zouteloze en vreemde acteerwerk. De opzet van een voorspelbare genrefilm, maar dan steeds net iets anders dan je verwacht. En natuurlijk vooral de ene twist die opeens alles in een ander perspectief plaatst en je anders laat kijken naar de eerdere gebeurtenissen. Al is Louis Leterrier wel een fractie minder pedant en enigmatisch dan M. Night Shyamalan, want uiteindelijk krijgen we de Eldritch horror gewoon te zien. Wel veel gemakzuchtige CGI op onnodige momenten, zoals de apocalyptische regen en de dieren die rond het huis rondzwerven.
Er is een bepaald slag Republikeinse mannetjes met onkreukbare scheidingen en perfecte tanden dat de wereld toch steeds net iets lelijker weet te krijgen. Of zoals zo'n onuitstaanbare gladde aal als openbaar aanklager John Tanner. Ik kende het treurige verhaal van Aileen Wuornos vooral uit de prachtige film 'Monster' (2003) met Charlize Theron. Maar het is toch anders als je in archiefbeelden ziet van hoe vooringenomen en seksistisch het strafproces van start is gegaan. Deze ongepolijste dame verdiende absoluut een zware straf, maar niet ten koste van recht en rechtvaardigheid. Belangrijke details uit het proces laten. Haar onder druk zetten bij de eerste verhoren. De verkrachtingen afdoen als een bijzaak in het geheel of zelfs ontkennen.
Als je de scherpe kantjes afvijlt van een cultklassieker als 'Lola Rennt' (1998). Ik had 'The Runner' (2026) opgezet om me lekker te verkneukelen om het abominabele acteerwerk van Gal Gadot, maar het valt me alleszins mee. Ze doet wat ervoor nodig is in een fysieke rol waarin het eigenlijk belangrijker is dat ze geloofwaardig hardloopt dan dat ze een sterrenperformance neerzet. En in die zin krijg je ook waar voor je geld, want London komt tot leven als een surrealistisch rampenparcours waarin iedere slenterende tegenligger probeert om de gesjeesde hardloopster te dwarsbomen. Het is nog best amusant als zij wordt geschept door een auto of telefoons jat en dan probeert om contact te leggen met anderen. Alleen jammer van het oerdomme einde, waarin ze kiezen voor de meest ongeloofwaardige oplossing.
Verrassend leuk. Laat het aan een horrorregisseur als Christopher Leone over om de schaduwkanten te laten zien van het werk als Amerikaanse ambulancebroeder. Met een heerlijke Rainn Wilson als de getergde en uitgebluste Randy, die met enig cynisme ziet dat zijn vak niet voldoende op waarde wordt geschat. Het maakt 'Code 3' (2025) tot een hoogst amusante laatste rit vol viezigheid, bizarre toestanden en oprecht emotionele momenten. Naar verluidt krijgen we een goed beeld van de misstanden in de Amerikaanse gezondheidszorg, zoals de bizarre 24-uurs diensten voor ambulancepersoneel en de torenhoge ziektekosten.
Broeierige neo-western in de stijl en sfeer van Elmore Leonard. 'The Last Stop in Yuma County' (2023) heeft ook een briljant simpel uitgangspunt: verschillende reizigers stranden bij de laatste benzinepomp in de woestijn, terwijl de toevoer is gestokt. Op dat moment lopen er net twee bankovervallers de diner binnen. De film is wild en onvoorspelbaar, maar daardoor krijg je ook niet écht een band met de personages. Ik vind het jammer dat vrijwel iedereen bereid is om verschrikkelijke dingen te tolereren zodra er geld te winnen valt. De morele vraagstukken zijn wat cartoonesk voor een film die rafelrandjes in de mens onderzoekt.
Sommige films hebben het vermogen om je steeds opnieuw in andere genres te gooien, terwijl ze coherentie en thematische eenheid bewaren. Zo voelt 'The Odyssey' (2026) alsof talloze verschillende blockbusters tot één geheel zijn gemaakt. Van de paleisintriges in Ithaka tot de gruwelijke bestorming van Troje. Om even zo makkelijk terug te keren naar een fantasiewereld met een cycloop, titanen, heksen, het dodenrijk, sirenen en monsterlijke zeewezens. Het werkt ook goed dat je de Goden zelf - met uitzondering van Athena als het symbool voor rechtvaardigheid - vrijwel alleen terugziet in de woeste zeegolven van Poseidon en de donderhemel van Zeus. Voor mij is 'The Odyssey' (2026) het sterkst in de vermenging van mythische elementen met hyperrealistische beschouwingen over de immense prijs van oorlogsvoering. Het maakt van Odysseus een moderne parabel die past in een turbulent tijdsgewricht waarin mannelijk leiderschap op zoveel verschillende fronten wordt bevraagd.
Het is wonderlijk dat 'Paaz' (2026) gebaseerd zou zijn op een roman met autobiografische elementen, want de verfilming heeft weinig met de realiteit te maken. Het voelt alsof manipulatieve clichés uit dertien-in-een-dozijn Hollywoodfilms een serieuze film over de psychiatrie in de weg staan. Ik vind 't zelfs kwalijk dat 'Paaz' (2026) zelf zo zwart-wit omspringt met suïcidaliteit en zware psychische problematiek. De film danst meestentijds vrolijk langs alles wat ook maar enigszins aanstootgevend of rauw kan zijn. De film schetst een psychiatrische instelling als een vrolijke en kleurrijke plek, waar Emma (Gaite Jansen) vooral zelf heel hard moet geloven in het leven. Andere mensen op de afdeling zijn luchtige typetjes met het hart op de goede plaats, terwijl ze de hoofdpersoon bijstaan met wijze levenslessen en gezellige comic relief.
Maar als 'Paaz' (2026) dan eindelijk een gevaarlijk randje krijgt, dan wordt ook dat op de meest onhandige manier opgepakt. Op een gegeven moment vindt Emma in de eveneens suïcidale sterrenkok Boudewijn (Jonas Smulders) een medestander in het verlangen om te verdwijnen. Hun giftige spanning leidt tot een ontsnappingspoging en dan komen ze opeens allebei voor de reële optie te staan om er een einde aan te maken. Voor wie wel eens eerder een tragikomedie over suïcidale mensen heeft gezien, laat het zich raden wat erop volgt: Emma wil weer leven en Boudewijn pleegt zelfmoord. Vervolgens lijkt deze beslissende wending nauwelijks van invloed te zijn op haar psychologische ontwikkeling. De film gaat gezellig weer verder met feel good en eindigt met een onvervalst vrolijk einde.
Ook op andere vlakken schiet 'Paaz' (2026) tekort. Het script is zo rommelig dat je steeds het idee krijgt dat de film zinspeelt op connecties met anderen, maar je ziet of voelt het nauwelijks. Gaite Jansen is een fantastische actrice en ik deel de mening van mjk87 dat de sterkste momenten uit deze film zijn toe te schrijven aan haar acteerwerk. De hele gevoelswereld die zij blootlegt met haar mimiek en bewegingen. Maar zelfs Jansen kan weinig met het gebrek aan tegengas van andere acteurs en actrices. Vrijwel zonder uitzondering. Haar ouders en liefdesrelatie komen veel te weinig in beeld. De andere patiënten op de afdeling zijn lege typetjes. De turbulente spanning met Boudewijn bouwt op naar een indringende confrontatie, maar slaat uiteindelijk dood. En de een-tweetjes met Dr Visser (Georgina Verbaan) blijven voorspelbare opvulling.
'Paaz' (2026) mist authenticiteit en geloofwaardigheid. Je merkt aan alles dat de verfilming is geconstrueerd als iets wat binnen de veilige verwachtingen blijft van soortgelijke genrefilms, terwijl het niet écht durft te schuren. Het gevolg is dat het op sommige punten kwalijke clichés over suïcide en suïcidale gedachten bevestigt. Voor een film over mensen met zware psychische problematiek is de toon opvallend blijmoedig en positief. Alsof negatieve gedachten en gevoelens opnieuw geen plek mogen hebben. De innerlijke duisternis ligt toch een beetje aan jezelf.
Ik verwachtte dat 'Pleasantville' (1998) een redelijk standaard komedie zou zijn, maar was niet helemaal voorbereid op het bloedmooie kleurenspel. Als een sprookje in technicolor vermengt de wereld van een 50's sitcom zich met de kleurenrijkdom van moderne televisie. Eerst weifelend en kleinschalig, maar dan breken de kleuren door in die grauwe en voorspelbare wereld. Het is een tijdje terug dat ik zoveel plezier heb beleefd aan de esthetische keuzes in een speelfilm. Met als absolute hoogtepunten de vallende blaadjes en de plotselinge regenbui, of de verwijzingen naar moderne schilderijen. Ook thematisch snijdt 'Pleasantville' (1998) bijna terloops grote thema's aan als keuzevrijheid tegenover conformeren aan de status quo. En - nu misschien nog relevanter dan ooit - de politiek van nostalgie als iets wat de blik vernauwt op eigen mogelijkheden. De toekomst is niet altijd beter, maar de antwoorden liggen in elk geval niet in het verleden.
Oerdegelijke weerwolvenfilm. Net als met 'The Invisible Man' (2020) neemt regisseur Leigh Whannell een van de Universal Monsters. Eerst The Invisible Man en nu dus Wolf Man. Vervolgens vertelt hij er een iets ander verhaal mee: rauwer en realistischer, maar het monster is nu vooral ook een hypermasculiene dreiging voor een vrouwelijke protagoniste. In 'Wolf Man' (2025) komt deze moderne opzet toch niet helemaal lekker uit de verf, want het is in alles een vrij rechtlijnige en voorspelbare film. Veel harige armen onder deuren of ramen en grommende geluiden op de geluidstrack. Naar het einde toe zie je wel weer dat Whannell goed kan zijn in suspense als Wolf Man vol in beeld verschijnt. Hij speelt dan opnieuw effectief met een 'onzichtbare' aanwezigheid die zich steeds net binnen of buiten het gezichtsveld beweegt. Maar de hele film had die spanning moeten vasthouden.
Alternatieve titel: John Wick: Chapter 3, 15 augustus, 22:46 uur
Opnieuw enorm genoten. Na twee films is het nog steeds fijn vertoeven in dat surrealistische wereldje vol wetten en regels, maar waar de mythische Baba Yaga zich als een gevallen engel aan onttrekt. Het verhaal is inmiddels wat dunnetjes geworden, maar 'John Wick: Chapter 3 - Parabellum' (2019) maakt veel goed met de hallucinante actiescènes. Het kleurgebruik. De zwarte humor. De prachtige sets vol verschillende lagen. Vooral ook de actiefilmlogica dat elk object opeens kan veranderen in een dodelijk wapen, zelfs een gebonden exemplaar van The Divine Comedy.
Wederom een filmische true crime-documentaire op Netflix. In positieve zin is 'A Toxic Love Story' (2026) een lekker smeuïge achtbaanrit vol schokkende wendingen en mensen die elkaar gruwelijke dingen aandoen. In negatieve zin ook een beetje exploitatief en geforceerd, want je begint de structuur inmiddels te herkennen van tig andere soortgelijke documentaires. De snelle montages. De thrillerachtige opbouw. De sensationele aanpak. Deze bizarre stalkingszaak heeft het voordeel dat er geen dodelijke slachtoffers vielen, dus je hoeft je ook weer niet schuldig te voelen.
'We Don't Deserve Dogs' (2020) is een alleraardigste verzameling van kleine portretjes van mensen over de hele wereld en hun liefdevolle omgang met honden. Niet alles is even interessant, maar door de veelheid aan verhalen kom je altijd wel weer iets tegen wat meer aanspreekt. In sommige verhalen vinden psychisch en fysiek beschadigde mensen in honden een uitlaatklep. Zoals de hulphonden voor getraumatiseerde ex-kindsoldaten in Uganda, of het hulphondenprogramma in IJsland. In andere verhalen worden honden onderdeel van ceremonies, zoals een Spaans verjaardagsfeestje voor hondjes en een religieus Nepalees feest om straathonden te eren in Nepal. Bij een Italiaanse truffeljager en een Roemeense schaapsherder horen honden bij een traditionele manier van leven. Sommige geportretteerde vrouwen breken met maatschappelijke conventies, zoals een praktiserende moslima uit India die toch een manke zwerfhond in huis heeft gehaald. En dan is er de bizarre stijlbreuk als er een Vietnamese slager wordt geportretteerd die lokale honden slacht. Ik krijg de zielige blik van een gekooide jonge hond niet van mijn netvlies...
Onze gevederde schaduw. 'Krähen - Nature Is Watching Us' (2023) is een hypnotiserende natuurdocumentaire met een filosofische insteek. Wat zien kraaien als ze vanuit de lucht naar ons kijken? Welke diersoort - mens of vogel - evolueert er eigenlijk met de ander mee? De documentaire heeft een solide wetenschappelijke basis en je leert ook wel echt iets van de huidige inzichten over verschillende kraaiensoorten. Wonderlijk ook om die kleurrijke wetenschappers bezig te zien met hun specifieke onderzoeksmethoden. Tegelijkertijd verbindt de verteller in 'Krähen - Nature Is Watching Us' (2023) verregaande conclusies aan de inzichten uit de docu. Een beetje opgeklopt is 't allemaal wel, zeker ook door de dromerige animatiefragmenten erdoorheen. Je zou bijna gaan geloven dat het wetenschappelijke consensus is dat kraaien ons ooit voorbijstreven.
Ruwe bolster, Aziatische pit. In het coming-of-age drama 'Dìdi' (2024) zoekt tienerjongen Chris (Izaac Wang) de grenzen op in een harde en afstraffende omgeving. Waar het soms moeilijk is om vriendschappen en relaties met familieleden op waarde te schatten. Waar een puber soms liever iemand anders is om geaccepteerd te worden, zelfs als dat betekent zijn eigen Taiwanese achtergrond te verloochenen. Waar stekels opgezet worden om anderen op afstand te houden en onhandige pogingen tot toenadering soms negatief uitpakken. 'Dìdi' (2024) heeft het wiel van het genre niet uitgevonden, maar geeft met de rauwe aanpak toch een authentieke weergave van opgroeien in een Taiwanees-Amerikaans gezin. Heel subtiel zie je door de ogen van Chris hoe moeder Chunsing (Joan Chen) haar kinderen ook niet altijd kan beschermen, omdat ze zelf worstelt met teleurstellingen en moeite heeft om haar eigen weg te vinden. Toch breekt soms het ijs en voelt de kwetsbare puber haar immense liefde.
Met de beste wil van de wereld is dit geen goede film. Maar toch heb ik genoten van Clint Howard als knotsgekke ijscoman, die met zijn schurkenkop de ene na de andere ijzige oneliner eruit gooit. 'Ice Cream Man' (1995) moet het niet eens zo hebben van de kills of de gore, maar het is van begin tot eind vermakelijke schlock. Het is zo'n bizar vermakelijk universum waarin alle (slecht acterende) volwassenen vooral foute dingen doen en niet luisteren naar de kinderen. En in tegenstelling tot de modernere naamgenoot van deze film: er is geen AI gebruikt. Wel ondermaatse spookhuiseffecten uit de jaren negentig.
Verrassend goed. Amerikaanse rampenfilms zijn vaak zo heroïsch aangedikt, maar door de documentaire aanpak blijft 'Thirteen Lives' (2022) dicht bij de feiten. Het heeft daardoor een soort onderhuidse spanning die goed werkt. Je voelt als kijker echt mee met de claustrofobische zoektocht naar de voetballertjes en de pijnlijke ethische vraagstukken als ze eenmaal gevonden zijn. Wat als het voor het oog van de wereld niet lukt om ze daar levend weg te krijgen? Het werkt ook goed dat de duikscènes de beklemming en het gevaar schetsen van het ondergrondse grottenstelsel, terwijl kaartjes en tijdsaanduidingen het verloop schetsen van de zoektocht. Zo voel je mee hoe precair deze onderneming was. De film wordt gedragen door prettig ingetogen rollen van grote namen als Viggo Mortensen, Colin Farrell en Joel Edgerton in dienst van een verhaal met gewicht in de echte wereld.
De perfecte fantasie in een wereld vol nepnieuws en complottheorieën. Een verdere afdaling in die surrealistische schaduwwereld waarin huurmoordenaars een rigide code volgen en gewone burgers bijna niet opkijken als ze een bloedfestijn achterlaten op straat. Je leert ook steeds meer over die gekke wereld waarin de personages leven. Ik vind het centrale conflict in 'John Wick: Chapter 2' (2017) net iets minder sterk dan in het vorige deel, maar op alle andere vlakken is John Wicks wraaktocht grootser en bombastischer. Opnieuw een hypergestileerd pareltje waarin de koele kikker van dienst mensen uitmoordt op de prachtigste locaties. Ondanks de flinke speelduur heb je toch continu het gevoel dat de film vaart erin blijft houden met ambitieuze actiescènes. En daarnaast geven nieuwe karakteracteurs als Peter Stormare, Riccardo Scamarcio en Laurence Fishburne gestalte aan moordlustige bendeleiders.
Tammie is een ontwapenend mens. Ik heb erg genoten van de speelse, humane manier waarop Lize Korpershoek haar zoektocht naar een betekenisvolle ander heeft geportretteerd in 'Tammie Zoekt een Vriendje' (2026). Het heeft ook iets dat de animaties en flitsende typografie (à la BOOS) contrasteren met de heftige onderwerpen die terloops worden aangesneden. De pijnlijke realisatie dat de cijfers een somber beeld schetsen van de bereidheid van heteroseksuele mannen om relaties aan te gaan met vrouwen zoals zij. Haar negatieve ervaringen met eerdere relaties. De moeilijkheden voor Tammie om zichzelf te accepteren als trans vrouw en daarin ruimte te laten om ook een potentiële partner toe te laten.
Ik merk wel dat de manier van portretteren niet helemaal mijn smaak is. Dit zegt ongetwijfeld vooral iets over mij. Maar op een rare manier is 'Tammie zoekt een Vriendje' (2026) tegelijkertijd open en gesloten. Er wordt veel gepsychologiseerd in settings die lijken op een therapiesessie, maar écht pijnlijke ontwikkelingen worden vervangen door animaties van de verbouwing van haar kamer en app-gesprekken. Het moet toch vooral luchtig blijven. Zonder meer integer en respectvol, maar deze benadering voelt voor mij ook wat artificieel. De complexiteit van een mens komt juist naar voren in de momenten die écht schuren en pijn doen.
(Mocht Tammie dit lezen: jij verdient alle geluk in de wereld. Ik hoop dat je de rust vindt - in jezelf of in een relatie - om volop te genieten van het leven. Anja Meulenbelt is een lieverd. Dat we maar allemaal zo nuchter naar relaties kunnen kijken als zij. Het leven is misschien wel het mooist als je genoeg hebt aan jezelf, want geluk vind je niet per se in die ander. Neemt niet weg dat het verdomde leuk is om te houden van en van gehouden te worden.)
