De romantische cyborg. In 'Companion' (2023) is seksrobot Iris (Sophie Thatcher) misschien nog menselijker en warmer dan de mensen die haar als een gebruiksvoorwerp zien. Haar zucht naar erkenning en wederkerige liefde. Om als volwaardig gezien te worden en niet als een weg te gooien attribuut. Zij kan niet anders dan bewonderend opkijken naar Josh (Jack Quaid), want zo is ze geprogrammeerd. Maar hoe anders is dat eigenlijk voor ons? Is onze omgang met liefde en verlangen eigenlijk ook niet een beetje kil en exploitatief? Al houdt 'Companion' (2023) echte provocatie veilig op afstand in een wat brave genrefilm met veel obligate moord en doodslag. Zelfs de keuze om de progressieve relatie tussen homoseksueel mens Eli (Harvey Guillén) en cyborg Teddy (Jaboukie Young-White) als enige échte wederkerige liefde te nemen, kleurt te veilig binnen de lijntjes. Je mag best edgy doen, maar niet edgy zijn.
Een sterrencast speelt op de automatische piloot. Precies zoals ze meestal getypecast worden. Bill Murray is de weemoedige brompot. Ed Harris is de familieman met een duister geheim. Jennifer Coolidge is de oversekste zielenpoot en psychisch wrak. Of heeft ze toch nog wat in haar trukendoos!? Het maakt 'Riff Raff' (2024) de zoveelste zielloze Fargo-kloon rond disfunctionele familiedynamieken en psychopathische moordenaars. De dialogen slaan niet echt ergens op, maar de hypergewelddadige plotwendingen zijn misschien nog onlogischer. Je hebt ook nooit echt het idee dat de onderhuidse spanningen tot een geloofwaardig crescendo komen.
Als 'The Babadook' (2014) meer jump scares zou hebben. En houterig acteerwerk. En weinig eigen identiteit. Op zich is het concept van 'Lights Out' (2016) wel tof: met die verschillende lichtbronnen om tegen een schaduwmonster te vechten. Maar het is allemaal te dunnetjes om de vaart erin te houden voor +/80 minuten. Het helpt ook niet dat je de rest van het plot van mijlenver ziet aankomen.
Ik sluit me aan bij Fisico: interessant onderwerp en mooi geschoten, maar 'Little Miss Sumo' (2018) neemt met 19 minuten te weinig tijd om de diepte in te gaan. Je krijgt wat flarden van de mens Hiyori Kon, haar jeugd als jonge worstelaarster en de opvattingen die zij deelt over genderongelijkheid in het sumoworstelen. Vervolgens bouwt 'Little Miss Sumo' (2018) op naar een belangrijke wedstrijd, waar Hiyori internationale worstelaarster tegenover zich heeft. Kan zij blijven standhouden tegen deze grotere en langere tegenstanders!? Wat zegt het dat deze typisch Japanse sport voor de vrouwen nu vooral wordt gedragen door Russische en Oekraïnse sporters? Maar dan is het plotseling klaar en kijk je al naar de aftiteling.
Eén Coen maakt nog geen dé Coens. Ik ben op zo'n leeftijd dat ik goed weet hoe schokkend het was dat de ironische broers opeens met 'screwball comedy's' als 'Intolerable Cruelty' (2003) en 'The Ladykillers' (2004). Het voelde als een soort slap aftreksel van hun kenmerkende stijl. Dat gevoel bekroop me ook tijdens deze poging van Ethan Coen om met 'Drive-Away Dolls' (2024) een soort road trip-film neer te zetten met lesbische thematiek. Maar tussen de dildo grapjes, deadpan deliveries en het hypergestileerde geweld is het uiteindelijk toch vooral een braaf giechelfestijn. Veel gepraat en seksuele innuendo, maar verder weinig durf.
Being Andy Samberg. 'Self Reliance' (2023) is quirky, existentieel, een beetje triest en soms schijtlollig. Best een aardig concept rond de dodelijk eenzame Tommy (Jake Johnson) die continu anderen nodig heeft om in leven te blijven. Hier dan in de meest letterlijke zin, want in een geflipte spelshow worden er huurmoordenaars op hem afgestuurd als hij even alleen achterblijft. Op die manier thematiseert 'Self Reliance' (2023) de noodzaak om anderen nodig te hebben voor een betekenisvol leven. Helaas wil het allemaal niet écht eng, spannend of grappig worden. Het eigen uitgangspunt is slimmer dan de uiteindelijke uitwerking. Daar kan Andy Samberg weinig aan doen als hij af en toe opduikt in de grappigste scènes uit de film. Zoals hij zichzelf neerzet als de televisiepresentator die steeds harder de leegheid van zijn eigen 'reality show' probeert weg te lachen.
Bij vlagen beeldschoon, maar 'MaXXXine' (2024) voegt verder weinig toe aan eerdere thema's over seksueel geweld en een dubbele seksuele moraal. Wel leuk gevonden om de sfeersetting te verplaatsen naar de jaren tachtig, met veel verwijzingen naar exploitation, body horror en de jeugdcultuur uit die tijd. Voyeurisme, stalkers, punkers en satanic panic. Helaas blijft het allemaal wat tam en voelt zelfs Mia Goth in 'MaXXXine' (2024) een stuk minder uitgesproken dan in de Pearl-films. Ze lijkt meer een generieke final girl dan dat ze opnieuw haar eigenheid in een ongebruikelijke rol legt. Eerlijk gezegd was ik wat teleurgesteld met de voorspelbare onthulling van een soort Epstein-complot rond de vader van haar personage, terwijl het een schot voor open doel was om te spelen met het concept van een vrouwelijke seriemoordenaar. Seksualiteit als een vernietigende kracht om hypocrisie uit te dagen.
Traumatherapie met dodelijke afloop. Echt origineel is het uitgangspunt van 'Speak No Evil' (2024) niet dat twee tegengestelde koppels elkaar ontmoeten en iets vinden bij de ander wat ze zelf missen in hun eigen huwelijk. Natuurlijk op heerlijke feeërieke locaties als het Italiaanse en Engelse platteland. Tig erotische thrillers en dertien-in-een-dozijn genrefilms vertrekken vanuit hetzelfde idee. Voor het grootste gedeelte vond ik 'Speak No Evil' (2024) eigenlijk een beetje saai en voorspelbaar: je weet immers dat de verhoudingen tussen de personages zullen exploderen. Erg subtiel is 't allemaal niet. Ook omdat het zo duidelijk is dat er onderhuids een agressieve wervelwind sluimert. Richting het einde wordt de film oprecht spannend als de psychologische terreur tot een kookpunt komt. Gewoon als pure genrefilm doet 'Speak No Evil' (2024) wat het moet doen, maar verwacht er verder ook niet meer van.
Als anderen in jouw huid willen kruipen. Op voorhand stond het uitgangspunt van een vervloekte superster me wat tegen, maar 'Smile 2' (2024) heeft er duidelijk plezier in om de muziekwereld lekker vilein op de hak te nemen. Ik zou zelfs zeggen dat de horror van het superster zijn essentieel is voor deze sequel. De onmenselijke hoge druk. De onvoorspelbaarheid van fans. De media-aandacht voor verslavingsproblematiek en de wens om engelen te zien vallen. Misschien is dit nog wel enger dan de occulte entiteit die zich in het lichaam van de hoofdpersoon probeert te wurmen. Ook een heerlijke rol van megaster Skye Riley (Naomi Scott) als een soort mengeling van Lady Gaga, Taylor Swift en Miley Cyrus. Je krijgt toch wel medelijden met haar, terwijl de film haar niet spaart als veeleisende diva in een wereld waarin het moeilijk is om oprechte menselijke contacten op te bouwen. Een tikkeltje voorspelbaar is 'Smile 2' (2024) overigens wel, zeker omdat we inmiddels weten hoe de grimlachende demon te werk gaat.
Vormen verhalen ons of vormen wij onze verhalen? In 'Fabula' (2025) gaat de getergde B-crimineel Jos (Fedja van Huêt) op zoek naar betekenis als hij bij de zoveelste mislukte kraak geconfronteerd wordt met zijn falen. Volgens de overlevering is zijn geslacht vervloekt, beginnend bij een voorouderlijke turfsteker die een gouden Romeinse helm in zijn bezit kreeg en toch onheil over zichzelf afriep. Dit maakt 'Fabula' (2025) tot een absurdistische misdaadkomedie in de geest van de Coens, waarin postmoderne stijltrucs en filosofische overpeinzingen belangrijker zijn dan het schietgeweld. In die zin roept Michiel ten Horn een heerlijk eclectisch universum op vol bonte personages en absurdistische zijstapjes. Tegelijkertijd voelt 'Fabula' (2025) juist door de zelfbewuste insteek wat geforceerd en levenloos. De ironische terzijdes zijn ook niet interessant genoeg om de lange speelduur te dragen.
Wat anderen in je willen zien. In 'Dream Scenario' (2023) wordt een wat sullige 'everyman' opeens een virale hit als hij verschijnt in de dromen van verschillende mensen. Paul Matthews (Nicolas Cage) kan maar niet doorgronden waarom juist hij zo'n belangrijke plek inneemt in de verlangens, nachtmerries, angsten en koortsdromen van onbekenden. Eerst omarmt Paul het fenomeen als een grappige noviteit en daarna wordt het allengs grimmiger als iedereen negatieve emoties op hem gaat projecteren. De beeldvorming wordt vervormd tot iets wat mijlenver afstaat van de werkelijke persoon. Het maakt 'Dream Scenario' een heerlijke parabel over cancelcultuur en de existentiële angst om afgewezen te worden. Fijn ook om Nicolas Cage weer eens te zien schmieren als een neuroticus die zo doorsnee is dat het absurd wordt. Helaas blijft juist het droomuitgangspunt wat tam, want naar het einde toe blijf je toch wat op je honger zitten naar bizarre en associatieve beelden.
Ik ken MasterMovies alleen omdat ik er ruzie over kreeg met mijn broertje. Hij zei me eens: 'Je moet het kijken, man. Heerlijk droge humor.' Dus ik zette een filmpje op en probeerde echt heel hard om het te begrijpen. Toen heb ik hem uitgelegd dat de stijlvorm 'droge humor' niet passend is, want de grappen zijn allesbehalve subtiel of ironisch. Eerder gewoon flauw. We kregen slaande ruzie, mensen. Een heel verhaal omdat ik minder moest lachen om 'Straf' (2025) dan gehoopt. Het is niet zo'n ellende als bij tig romantische komedies zonder enig gevoel voor timing, maar het ontgaat me eerlijk gezegd wat hier dan zo grappig aan is. Misschien moet ik het eens aan mijn broertje vragen!?
Inside the manosphere. In een simpelere tijd als 1984 kon een onbegrepen incel nog gewoon zijn vrouwenhaat afreageren met zwarte magie, Temu-gremlins, dwergen en het oprichten van een satanische cultus. Ik zou willen dat 'Ghoulies' (1984) zo slecht was dat het goed werd, maar het blijft een wat zielloos geheel door de oerlelijke speciale effecten en het houterige acteerwerk. Het zegt wel iets dat ik harder moest lachen om een breakdancende stoner dan om de 'Ghoulies' uit de titel. De animatronics van de Hoogvliet zijn enger...
Alweer tien jaar geleden maakte Louis Theroux 'My Scientology Movie' (2016) over de pogingen van de cultgemeenschap om hem terug te pakken. Tijdens 'Louis Theroux: Inside the Manosphere' (2026) bedacht ik me dat het eigenlijk niet de sterkste afleveringen van Louis Theroux zijn waarin hij zelf het mikpunt wordt van negatieve framing. Voor mij is de Brits-Amerikaanse journalist op zijn scherpst wanneer hij een menselijke connectie weet te leggen met de meest verschrikkelijke figuren, terwijl hij tegelijkertijd blootlegt waarom hun denkbeelden zo immens gevaarlijk zijn. In 'Louis Theroux: Inside the Manosphere' (2026) lukt het hem maar zelden om door te dringen tot die krankzinnige influencers. Ze zijn te jong en te onstuimig. Te oppervlakkig in hun ideologische leegte. Heel af en toe breekt Theroux het ijs met een gebbetje of een genadeloos kritische vraag, maar je merkt meteen dat de poorten weer dichtgaan als deze masculiene mannetjes de controle verliezen over de gesprekken. Wat leer je nu écht van deze ongemakkelijke interviews!?
De grachtengordel als het eigenlijke monster. Er is genoeg om zuur en negatief over te doen, maar je moet het Dick Maas nageven dat hij stoïcijns zijn eigen ding blijft doen. Je krijgt in 'Amsterdamned II' (2025) namelijk precies wat je ervan verwacht: ouderwetse Nederhorror. Take it or leave it! Net zoals het personage van Huub Stapel niet kan accepteren dat de moderne tijd veel van zijn bestaande zekerheden heeft aangetast. Zijn dit de twijfels van een oudere man of lurkt er werkelijk iets gevaarlijks in de Amsterdamse grachten?! De haat- en liefdeverhouding met onze hoofdstad levert een mooi contrast op tussen nostalgische sfeerbeelden en satirische knipogen. Al blijft de bijtende spot beperkt tot liefdevolle steken onder water. 'Amsterdamned II' (2025) had baat gehad bij een sterker script en mooiere speciale effecten. Maar eindelijk zit er weer eens een boertige Hollander in een regisseursstoel om ons te vermaken met gezellige clichés.
De grenzeloze domheid van de racistische mens. Met 'BlacKkKlansman' (2018) is regisseur Spike Lee terug in vorm met een ouderwetse polemiek. Vederlicht en toch loodzwaar, dus de perfecte samensmelting van essayistische overpeinzingen met de pure lol van genrecinema. Ron Stallworth (John David Washington) straalt de stoerheid uit van Blaxploitationhelden, terwijl hij KKK-leden tegenover zich heeft die excelleren in banaliteit en kwaadaardig simplisme. De parallellen met de actualiteit worden nijpender als de gefictionaliseerde werkelijkheid overloopt in recente documentairebeelden. De racistische octopus in de haarvaten van de Amerikaanse geschiedenis oogt groter en sterker dan ooit. Toch lijkt Lee met een ironische knipoog duidelijk te maken dat het nog steeds kan lukken om MAGA op de knieën te krijgen. Het wordt tijd om slimmer, slinkser én trotser te zijn dan demagogische zelfhaat.
Misschien toch niet zo handig om 'Oddity' (2024) op te zetten na een drukke werkdag!? Ik verwachtte een amusante genrefilm, maar kreeg een slimme mengeling van elementen waar je je volledige aandacht bij moet houden. Met mijn slaperige hoofd heb ik een aantal cruciale plotelementen gemist. Het helpt dan niet echt dat veel wordt overgelaten aan suggestie. Mogelijk dat ik op een meer helder moment kan waarderen hoe clever 'Oddity' (2024) speelt met de de Joodse golem-mythologie rond een kwaadaardige kracht die zich tegen de gebruiker ervan kan keren.
De heilige drie-eenheid van de wansmaak: poep, kots en Kesbeke! 'Augurk aan Zee' (2025) doet wat denken aan de inwisselbare films van Johan Nijenhuis. Meer marketing voor iets anders dan een komedie met een solide script. Een beetje vreemd maar wel lekker, zoals de augurken van Kesbeke. (En de slippers, zwembroeken en andere ridicule attributen, natuurlijk) Bonaire is ook prachtig mooi. Boek een reis ernaartoe. Nu! Ervaar zelf de felle kleurtjes en de relaxte sfeer. Wees zelf als een Hollandse augurk in een tropische setting! Ondertussen valt er in 'Augurk aan Zee' (2025) weinig te lachen om de zouteloze grappen en zielloze cameo's. Haha, schaamhaar!
Vals plat op z'n Amerikaans. Met felle neonverlichting die doet denken aan de schilderijen van Edward Hopper en de zoveelste schlemiel die zich op het criminele pad begeeft om zijn minderwaardigheidscomplex te compenseren. Het Texas van cheerleaders, kindmodellen, namaakcowboys, southern belles en kleine mannen met grote Amerikaanse dromen. Het begint heerlijk sardonisch als menselijke voetveeg Ray (John Magaro) erachter komt dat zijn hele leven gebaseerd is op een leugen. Helaas verliest het uitleggerige plot wat stoom als de plotwendingen zich maar blijven opstapelen met nieuwe absurditeiten. Met als gevolg dat de rauwe rafelrandjes overschaduwd worden door misplaatste joligheid.
De filmsnob in mij ziet wel erg veel parallellen met het knokfestijn in 'Bullet Train' (2022). De puberjongen in mij heeft volop genoten van de sardonische humor en het hypergeweld.De man van middelbare leeftijd in mij vindt het zalig dat vroegere tieneridool Josh Hartnett opnieuw zijn draai heeft gevonden en inmiddels getypegecast wordt in zulke hilarische pulpfilms als 'Trap' (2024) en 'Fight or Flight' (2024). Alleen al de vele verbaasde en licht getergde blikken van Hartnett, terwijl zijn jongensachtige uiterlijk hem een zekere gunfactor geeft. Nu nog een hoofdrol in een film met een script dat boven de middelmaat uitsteekt, maar het doet me goed als medeveertiger dat zijn carrière weer in de lift zit.
