Misschien toch niet zo handig om 'Oddity' (2024) op te zetten na een drukke werkdag!? Ik verwachtte een amusante genrefilm, maar kreeg een slimme mengeling van elementen waar je je volledige aandacht bij moet houden. Met mijn slaperige hoofd heb ik een aantal cruciale plotelementen gemist. Het helpt dan niet echt dat veel wordt overgelaten aan suggestie. Mogelijk dat ik op een meer helder moment kan waarderen hoe clever 'Oddity' (2024) speelt met de de Joodse golem-mythologie rond een kwaadaardige kracht die zich tegen de gebruiker ervan kan keren.
De heilige drie-eenheid van de wansmaak: poep, kots en Kesbeke! 'Augurk aan Zee' (2025) doet wat denken aan de inwisselbare films van Johan Nijenhuis. Meer marketing voor iets anders dan een komedie met een solide script. Een beetje vreemd maar wel lekker, zoals de augurken van Kesbeke. (En de slippers, zwembroeken en andere ridicule attributen, natuurlijk) Bonaire is ook prachtig mooi. Boek een reis ernaartoe. Nu! Ervaar zelf de felle kleurtjes en de relaxte sfeer. Wees zelf als een Hollandse augurk in een tropische setting! Ondertussen valt er in 'Augurk aan Zee' (2025) weinig te lachen om de zouteloze grappen en zielloze cameo's. Haha, schaamhaar!
Alternatieve titel: LaRoy, afgelopen woensdag om 19:55 uur
Vals plat op z'n Amerikaans. Met felle neonverlichting die doet denken aan de schilderijen van Edward Hopper en de zoveelste schlemiel die zich op het criminele pad begeeft om zijn minderwaardigheidscomplex te compenseren. Het Texas van cheerleaders, kindmodellen, namaakcowboys, southern belles en kleine mannen met grote Amerikaanse dromen. Het begint heerlijk sardonisch als menselijke voetveeg Ray (John Magaro) erachter komt dat zijn hele leven gebaseerd is op een leugen. Helaas verliest het uitleggerige plot wat stoom als de plotwendingen zich maar blijven opstapelen met nieuwe absurditeiten. Met als gevolg dat de rauwe rafelrandjes overschaduwd worden door misplaatste joligheid.
De filmsnob in mij ziet wel erg veel parallellen met het knokfestijn in 'Bullet Train' (2022). De puberjongen in mij heeft volop genoten van de sardonische humor en het hypergeweld.De man van middelbare leeftijd in mij vindt het zalig dat vroegere tieneridool Josh Hartnett opnieuw zijn draai heeft gevonden en inmiddels getypegecast wordt in zulke hilarische pulpfilms als 'Trap' (2024) en 'Fight or Flight' (2024). Alleen al de vele verbaasde en licht getergde blikken van Hartnett, terwijl zijn jongensachtige uiterlijk hem een zekere gunfactor geeft. Nu nog een hoofdrol in een film met een script dat boven de middelmaat uitsteekt, maar het doet me goed als medeveertiger dat zijn carrière weer in de lift zit.
Vooral leuk omdat ze in 'Brick' (2025) lekker los zijn gegaan met het slopen van de eigen sets, Bij vlagen deed het me wat denken aan de computergame 'Red Faction' (2001), waarmee de zogeheten 'Geo-Mod' technologie je de mogelijkheid gaf om overal gaten in te blazen met explosieven. Ook in 'Brick' (2025) hakken, slaan en schieten de personages zich een flink eind in de rondte om uit hun beklemmende gevangenschap te komen. Maar eerlijk? Na een uurtje heb je het wel weer gehad en blijft er een suf SF-plot over dat nergens écht de diepte ingaat. Het is ook zo'n film waarin personages op de meest ridicule manieren aan hun einde komen, terwijl er geen noemenswaardige dreiging voelbaar wordt. Ik zie wel potentie voor een betere Hollywood-remake.
Alternatieve titel: Call Me Chihiro, 21 februari, 23:00 uur
Met de zachte hand van een sekswerker. 'Chihirosan' (2023) is een heerlijke zedenschets over voormalige sekswerker Chihiro (Kasumi Arimura) en haar nieuwe leven als verkoper van Bento-maaltijden. Ze lijkt maar moeilijk los te komen van de vooroordelen over haar persoon, terwijl ze met haar beroepservaring tegelijkertijd een diepere connectie heeft opgebouwd met mensen. Misschien gaf het sekswerk antwoorden op vragen over moederschap, de zorg voor elkaar en hoe je vreemdelingen onbevangen bejegent? Geen groots drama of bombastische verwikkelingen, maar kleine en intieme interacties tussen personages die elkaars grenzen verkennen. Al schurkt de film wel een tikkeltje tegen het 'hooker with a heart of gold' cliché aan. Door de terloopse stijl valt het pas later op hoe verrassend mooi 'Chihirosan' (2023) eigenlijk is geschoten. Zonder heel erg de nadruk te leggen op de eigen cinematografie.
Razend en in rouw. In de psychologische horrorfilm 'Bring Her Back' (2025) delen de personages onverwerkte trauma's over het verlies van een dierbare. De slechtziende Piper (Sora Wong) en de zeventienjarige Andy (Billy Barratt) verliezen plotseling hun vader. In eerste instantie worden de weeskinderen moederlijk opgevangen door de eigenaardige Laura (Sally Hawkins), maar ze lijkt steeds meer de controle te verliezen over de gewelddadige uitbarstingen van haar zoontje Oliver (Jonah Wren Phillips). 'Bring Her Back' (2025) is een heerlijk sluimerende occulte nachtmerrie waarin je steeds dieper wordt opgezogen in een extreem giftige gezinssituatie. Eigenlijk geeft de film al vanaf het begin weg welke kant het opgaat, maar dankzij de hyperrealistische opzet komt het toch als een mokerslag binnen hoe onveilig deze weeskinderen zijn.
Back to the Future II, maar dan met meer piemelgrappen. John Cusack heeft het inmiddels ook al voor gezien gehouden. Gelukkig hebben ze een heleboel andere komieken opgetrommeld om 'Hot Tub Time Machine 2' (2015) verder uit te melken. Het had wel geholpen als ze dan daadwerkelijk grappig materiaal hadden om mee te werken. Nu hangt het een beetje als los zand aan elkaar van pijnlijk ongrappige situaties en onuitstaanbare karakters. Paar keer gegniffeld. Meer niet.
Back to the future, maar dan met meer kotsgrappen. Echt verfijnd of origineel is 'Hot Tub Time Machine' (2010) beslist niet. En het is allemaal wel erg voorspelbaar. Maar ach: het doet z'n ding op een saaie zaterdagavond. Ik heb zelfs een paar keer hard kunnen lachen.
Alles van waarde is toch niet zo weerloos. In de satirische zwarte komedie 'Death of a Unicorn' (2025) rijdt de bedrijfsjurist Elliot (Paul Rudd) per ongeluk een eenhoorn dood als hij met zijn dochter Ridley (Jenna Ortega) op weg is naar een belangrijke zakenafspraak. Hij werkt voor een steenrijke familie in de farmaceutische industrie. In eerste instantie zweten ze de peentjes dat het magische dier is doodgereden, maar het aangereden wild blijkt onverwacht een meevallertje als het bloed en de hoorn helende krachten hebben. Al twijfelt de linksige activiste Ridley of de exploitatie van deze diersoort wel zo'n goed idee is. Zij vindt in middeleeuwse kronieken namelijk het bewijs dat er vaker mensen zijn geweest die dachten dat eenhoorns misbruikt konden worden voor eigen gewin.
Ik wil 'Death of a Unicorn' (2025) graag goed vinden. De oprecht tedere vader- en dochterrelatie tussen Jenna Ortega en Paul Rudd. Het knotsgekke uitgangspunt van een zogenaamde 'creature feature' rond moorddadige eenhoorns. Zelfs het grotere overkoepelende thema sprak me aan over de menselijke hoogmoed om de natuur te kunnen beheersen en in te zetten voor eigen gewin. Maar 'Death of a Unicorn' (2025) is uiteindelijk minder vermakelijk dan de premisse belooft. Van een atypisch begin over een plotselinge ontmoeting met een magisch wezen gaat de film iets te makkelijk over in een voorspelbare genrefilm met gruwelijke moorden. Het helpt niet dat je door de houterige CGI nooit écht het idee krijgt dat die eenhoorns werkelijk rondlopen.
En nog een ander dingetje: waarom toch steeds die obsessie met onuitstaanbare rijke mensen? Ik merkte tijdens 'Death of a Unicorn' (2025) een zekere verzadiging naar satirische films en series over puissant vermogende personages die de wereld naar de knoppen helpen. Een begrijpelijke invalshoek hoor, zeker nu de nieuwste bevindingen van de Epstein-files volop in het nieuws zijn. Maar het is allemaal zo plat en voorspelbaar om terechte kapitalismekritiek steeds opnieuw te verpakken in zulke generieke verhalen over irritante rijkelui. Ergens smacht ik naar een vormende genrefilm als 'Get Out' (2017) om net zo'n shift te maken richting meer gelaagde verhalen over de exploitatieve kant van het kapitalisme. Niet steeds dezelfde riedel die uiteindelijk niks meer zegt.
