Een tikkeltje gimmicky, maar op zich werkt 'Boy Kills World' (2023) als hommage aan arcadegames en het beat 'm up genre. Je gooit een kwartje in de automaat en je krijgt een knotsgek narratief over een vechtsportheld die flamboyante slechteriken in elkaar beukt. Compleet met interne monoloog van een bronstige mannenstem en zelfs gevechtsscènes met 2D-esthetiek. Qua thematiek snijdt de film wel iets aan over propaganda en totalitaire regimes, maar je moet het allemaal met een korreltje zout nemen. Uiteindelijk is het toch vooral de bedoeling dat Bill Skarsgård in bizarre situaties terechtkomt met zijn bloederige wraakvete.
Sterk concept, maar de uitwerking laat te wensen over. Visueel zet Greg Jardin met 'It's What's Inside' (2024) nog best een aardige prent neer die de snelle, associatieve internetlogica weerspiegelt met inventief kleurgebruik en snelle montages. Past ook wel bij de thematiek over influencers/internetbekendheden die voor het eerst erover moeten nadenken wat het écht betekent om een ander te zijn. Het probleem is echter dat het overgecompliceerde en onlogische plot weinig ruimte laat voor enige binding met hun zelfonderzoek. Met ankerpunten als polaroidfoto's en verklarende tussenshots kun je wel verklaren wie er in welk lichaam zou kunnen zitten. Maar als je deze mensen verder niet kent, dan levert het puzzelen zelf weinig plezier op. Zeker als niet alle stukjes lijken te passen. 'It's What's Inside' (2024) weet het existentiële horrorscenario nooit helemaal invoelbaar te maken.
Wel lollig hoe 'The Face at the Window' (1939) verschillende elementen neemt uit Frankenstein en er toch iets anders mee doet. Zelfs in een ander genre dan horror/SF, want in de kern is deze korte film eigenlijk meer een misdaadmysterie. Maar in de logica van de vertelling past het dat er een monsterlijke figuur rondwaart door de straten van Parijs en dat een gekke professor elektriciteit door lichamen pompt om laatste bekentenissen tot leven te roepen. Erg logisch of geloofwaardig is 't allemaal niet, maar amusant des te meer. Zeker omdat Tod Slaughter zo'n heerlijk dik aangezette schurkenrol neerzet als de kwaadaardige Chevalier Lucio del Gardo. Al is 't een tikkeltje teleurstellend dat het titelmonster eigenlijk geen rol speelt bij de moorden.Opnieuw een element uit Frankenstein: het onbegrepen monster dat de schuld krijgt van andermans zonden.
Bevreemdende mix van body horror, sciencefiction en sociale kritiek. Ik ging 'Infinity Pool' (2023) blanco in op basis van de relatief hoge score op MM en het blijkt inderdaad gelaagder dan verwacht. Bij vlagen is 'Infinity Pool' (2023) zelfs likkebaardend mooi met hallucinante montages van rijke westerlingen die met geestverruimende middelen vergeten dat ze hun pleziertjes uitleven in een totalitair regime. Totale vrijheid ten koste van kwetsbare anderen, totdat de bizarre insteek van het klonen de vraag oproept hoeveel ze met dit ongebreidelde privilege inleveren van zichzelf. Toch moet ik eerlijk zeggen dat 'Infinity Pool' (2023) niet diep genoeg doordringt in de psychologie van de personages en hun motieven voor dit walgelijke gedrag. Op een menselijk niveau blijft het te vreemd en te afstandelijk. Het stelt ook teleur dat het sluimerende conflict tussen James (Alexander Skarsgård) en Em (Cleoptra Coleman) niet bevredigend wordt ingelost. Juist daar had er een stomp in de maag moeten volgen.
