Ik twijfel een beetje tussen 2.5* en 3*. Op zich is 'The Marsh King's Daughter' (2023) een oerdegelijke 'swamp noir' met een intrigerend uitgangspunt over een dochter die de zonden van de vader romantiseert. Een broeierige slowburn met prachtige landschapsbeelden van moerassige bossen en verlaten plekken in de wildernis. Daisy Ridley is misschien een tikkeltje te stoïcijns als actrice, maar ze komt er in deze rol wel mee weg. Ze moet namelijk een beetje ongenaakbaar en gesloten zijn. iemand die koste wat het kost niet wil dat anderen weet krijgen van haar verleden. Maar de positieve kanten van 'The Marsh King's Daughter' (2023) worden absoluut tegengehouden door slordige continuïteitsfouten en gigantische gaten in het plot. Om nog maar te zwijgen over het pisgele filter dat eigenlijk de hele film ontsiert.
Heerlijk hallucinante Vlaamse misère. Of zoals je het wel aan regisseur Koen Mortier kunt overlaten om af te dalen in de lelijke zelfkant van neonazi's en beschadigd jongeren. Fraai in beeld gebracht: diep schrijnend en toch poëtisch. Ergens in zijn jonge leven heeft Liam (Thibaud Dooms) besloten om zijn ontlasting te laten lopen om anderen op afstand te houden. Ze kunnen beter van je walgen dan je pijn doen. Even lijkt er een oprechte band te ontstaan met hulpverleenster Pauline (Natali Broods) en haar oprechte pogingen om een moederfiguur te worden voor de worstelende jongeman. Maar Liam's trauma is te diep en zijn onveilige gevoelens blijven oplaaien. Het is knap hoe 'Skunk' (2023) je vanaf de allereerste scène laat zien hoe deze herstelpoging zal aflopen, maar het naargeestige einde komt alsnog binnen als een mokerslag. Hoe wreed kan een mens worden als diens pijn stelselmatig niet begrepen wordt.
De latere films van Woody Allen zijn een beetje als een uitgeblust huwelijk. Je weet exact wat je kunt verwachten. Je blijft hopen op wat er vroeger was. En toch verschijnen er bij vlagen sprankjes waarin die vroegere grootsheid pijnlijk zichtbaar wordt. Ik wil 'Wonder Wheel' (2017) liefhebben om de perfecte sfeersetting van Coney Island in de jaren vijftig en het cinematografische vernuft. Woody Allen heeft het nog niet verloren. Alleen al die subtiele touches als Ginny's (Kate Winslet) gecompliceerde relatie met de liefde visueel wordt verbeeld. Smullen! Maar het zijn kleine vuurpijlen in een film die voortsleept met ellenlange dialogen en slecht getimede grappen. Het helpt niet dat strandwacht Mickey Rubin (Justin Timberlake) geen greintje charisma heeft. Juist Mickey zou een ontwikkeling door moeten maken, of in elk geval een ander gezicht tonen als de vrouwen die hem beminnen gedesillusioneerd raken. Met een ondermaatse acteur als Timberlake kom je daar niet mee weg.
