De romantische cyborg. In 'Companion' (2023) is seksrobot Iris (Sophie Thatcher) misschien nog menselijker en warmer dan de mensen die haar als een gebruiksvoorwerp zien. Haar zucht naar erkenning en wederkerige liefde. Om als volwaardig gezien te worden en niet als een weg te gooien attribuut. Zij kan niet anders dan bewonderend opkijken naar Josh (Jack Quaid), want zo is ze geprogrammeerd. Maar hoe anders is dat eigenlijk voor ons? Is onze omgang met liefde en verlangen eigenlijk ook niet een beetje kil en exploitatief? Al houdt 'Companion' (2023) echte provocatie veilig op afstand in een wat brave genrefilm met veel obligate moord en doodslag. Zelfs de keuze om de progressieve relatie tussen homoseksueel mens Eli (Harvey Guillén) en cyborg Teddy (Jaboukie Young-White) als enige échte wederkerige liefde te nemen, kleurt te veilig binnen de lijntjes. Je mag best edgy doen, maar niet edgy zijn.
Een sterrencast speelt op de automatische piloot. Precies zoals ze meestal getypecast worden. Bill Murray is de weemoedige brompot. Ed Harris is de familieman met een duister geheim. Jennifer Coolidge is de oversekste zielenpoot en psychisch wrak. Of heeft ze toch nog wat in haar trukendoos!? Het maakt 'Riff Raff' (2024) de zoveelste zielloze Fargo-kloon rond disfunctionele familiedynamieken en psychopathische moordenaars. De dialogen slaan niet echt ergens op, maar de hypergewelddadige plotwendingen zijn misschien nog onlogischer. Je hebt ook nooit echt het idee dat de onderhuidse spanningen tot een geloofwaardig crescendo komen.
Als 'The Babadook' (2014) meer jump scares zou hebben. En houterig acteerwerk. En weinig eigen identiteit. Op zich is het concept van 'Lights Out' (2016) wel tof: met die verschillende lichtbronnen om tegen een schaduwmonster te vechten. Maar het is allemaal te dunnetjes om de vaart erin te houden voor +/80 minuten. Het helpt ook niet dat je de rest van het plot van mijlenver ziet aankomen.
Ik sluit me aan bij Fisico: interessant onderwerp en mooi geschoten, maar 'Little Miss Sumo' (2018) neemt met 19 minuten te weinig tijd om de diepte in te gaan. Je krijgt wat flarden van de mens Hiyori Kon, haar jeugd als jonge worstelaarster en de opvattingen die zij deelt over genderongelijkheid in het sumoworstelen. Vervolgens bouwt 'Little Miss Sumo' (2018) op naar een belangrijke wedstrijd, waar Hiyori internationale worstelaarster tegenover zich heeft. Kan zij blijven standhouden tegen deze grotere en langere tegenstanders!? Wat zegt het dat deze typisch Japanse sport voor de vrouwen nu vooral wordt gedragen door Russische en Oekraïnse sporters? Maar dan is het plotseling klaar en kijk je al naar de aftiteling.
Eén Coen maakt nog geen dé Coens. Ik ben op zo'n leeftijd dat ik goed weet hoe schokkend het was dat de ironische broers opeens met 'screwball comedy's' als 'Intolerable Cruelty' (2003) en 'The Ladykillers' (2004). Het voelde als een soort slap aftreksel van hun kenmerkende stijl. Dat gevoel bekroop me ook tijdens deze poging van Ethan Coen om met 'Drive-Away Dolls' (2024) een soort road trip-film neer te zetten met lesbische thematiek. Maar tussen de dildo grapjes, deadpan deliveries en het hypergestileerde geweld is het uiteindelijk toch vooral een braaf giechelfestijn. Veel gepraat en seksuele innuendo, maar verder weinig durf.
Being Andy Samberg. 'Self Reliance' (2023) is quirky, existentieel, een beetje triest en soms schijtlollig. Best een aardig concept rond de dodelijk eenzame Tommy (Jake Johnson) die continu anderen nodig heeft om in leven te blijven. Hier dan in de meest letterlijke zin, want in een geflipte spelshow worden er huurmoordenaars op hem afgestuurd als hij even alleen achterblijft. Op die manier thematiseert 'Self Reliance' (2023) de noodzaak om anderen nodig te hebben voor een betekenisvol leven. Helaas wil het allemaal niet écht eng, spannend of grappig worden. Het eigen uitgangspunt is slimmer dan de uiteindelijke uitwerking. Daar kan Andy Samberg weinig aan doen als hij af en toe opduikt in de grappigste scènes uit de film. Zoals hij zichzelf neerzet als de televisiepresentator die steeds harder de leegheid van zijn eigen 'reality show' probeert weg te lachen.
Bij vlagen beeldschoon, maar 'MaXXXine' (2024) voegt verder weinig toe aan eerdere thema's over seksueel geweld en een dubbele seksuele moraal. Wel leuk gevonden om de sfeersetting te verplaatsen naar de jaren tachtig, met veel verwijzingen naar exploitation, body horror en de jeugdcultuur uit die tijd. Voyeurisme, stalkers, punkers en satanic panic. Helaas blijft het allemaal wat tam en voelt zelfs Mia Goth in 'MaXXXine' (2024) een stuk minder uitgesproken dan in de Pearl-films. Ze lijkt meer een generieke final girl dan dat ze opnieuw haar eigenheid in een ongebruikelijke rol legt. Eerlijk gezegd was ik wat teleurgesteld met de voorspelbare onthulling van een soort Epstein-complot rond de vader van haar personage, terwijl het een schot voor open doel was om te spelen met het concept van een vrouwelijke seriemoordenaar. Seksualiteit als een vernietigende kracht om hypocrisie uit te dagen.
