Logboek

Oh wow, die lage score had ik niet verwacht. Vond 't zelf wel aardig hoe 'The Exorcist: Believer' (2023) het thema 'exorcisme' weghaalt van de katholieke kerk. De duiveluitdruiving als iets wat zo fundamenteel is voor verschillende geloofsstromingen. Elke geloofsovertuiging heeft zich immers uiteindelijk te verhouden tot het absolute kwaad. (Al moet ik eerlijk zeggen dat het slotduel met Satan een beetje dezelfde vibes had als 'Super Best Friends' uit 'South Park'.) Overigens zijn de twee bezeten meisjes ook puik gecast. Het levert toch een paar intense scénes op als zij scheldkannonades afvuren of de grootste geheimen van de volwassenen op tafel leggen.

Zo consequent niet grappig. Op zich weet Michael Middelkoop met beperkte middelen een redelijk gelikte film neer te zetten. Creature design. Kleur- en lichteffecten. Ruimteschepen. Een heuse zombie-invasie. Maar 'Straatcoaches vs Aliens' (2025) probeert krampachtig grappig en 'cool' te zijn. Met van die schijtlollige staccato-dialogen en veel poep- en scheetgrappen. En dan blijkt het uiteindelijk ook nog een superbrave film...

Ik ben blij dat het nu bij de lore hoort dat je Art The Clown kunt uitschakelen door hem bij zijn ballen te grijpen. Het zijn zulke onzinnige details die deze franchise zo leuk maken. Verder moet 'Terrifier 3' (2024) het niet hebben van een logisch script of een subtiele opbouw vol suspense. Meer een losse verzameling bloederige sketches dan iets anders. Nu is de grootste shockfactor dat Art the Clown zich voor het eerst richt op kleine kinderen. Gelukkig zijn deze moorden niet zo grafisch als bij de volwassenen die gescalpeerd worden of door midden gezaagd. Maar Art the Clown (David Howard Thornton) blijft een leuke horrorschurk en met Sienna Shaw (Lauren LaVera) heeft hij een sympathieke 'final girl' tegenover zich. Ik ben wel benieuwd hoe ze elkaar weer gaan treffen in het slotstuk. Misschien leren we zelfs nieuwe demonen kennen nu Sienna een reden heeft om af te dalen in de hel.

Door de lens van een vrouw. Echt een fantastische Kate Winslet als de enigmatische oorlogsfotografe Lee Miller. Haar maniertjes. Haar vreemde mengeling van sensualiteit en hardheid. Haar sarcastische observaties. Haar gelaten strijd tegen het ouder worden in een tijdgewricht waarin vrouwen op leeftijd geen rol van betekenis meer hadden. Het is jammer dat 'Lee' (2023) net iets vaak in de valkuil trapt van biografische films om iets teveel episodes uit iemands leven te portretteren. De hallucinante scènes rond de bevrijding zijn adembenemend goed. Met die ontnuchterende opbouw naar de concentratiekampen en het surrealistische bezoek aan Hitlers' appartement. Zoals bij Miller eerst het besef indaalt wat oorlog betekent voor vrouwen en minderheden. En daarna haar gevoel van euforie als zij zichzelf op de gevoelige plaat vastlegt wanneer het kwaad lijkt te zijn verslagen. Kippenvel!

Wel erg gemakzuchtig allemaal. De nostalgische jaren 80 vibes. De slasherschurk met zijn voorspelbare moorden. De vele verwijzingen naar andere horrorklassiekere. Misschien is het enige écht leuke dat die 'beauty queens' elkaar zo naar het leven staan, maar zelfs dat aspect komt niet helemaal uit de verf. Het acteerwerk is te slecht en je kunt nauwelijks een band opbouwen met de karakters.

Prachtige rol van Shideh (Narges Rashidi) als vrouw die alleen nog het moederschap heeft wanneer haar medische carrière wordt geblokkeerd. Niemand lijkt haar hierin écht te begrijpen. 'Under the Shadow' (2016) speelt zich dan ook af in de turbulente jaren na de Islamitische Revolutie en tijdens de heftige bombardementen van de Irak-Iranoorlog. Is Shideh wel een goede moeder als zij weigert om met haar dochtertje naar de schoonouders te gaan? Zelfs wanneer ze in geestesnood raakt als haar dochter ervan overtuigd is dat ze behekst zijn door een djinn. Babak Anvari weerspiegelt met beperkte middelen (kleine, afgesloten ruimtes) de beklemming van een vrouw die steeds veroordeeld dreigt te worden. Niet om wat ze doet of laat, maar omdat ze een vrouw is. Helaas lijkt Anvari deze symboliek belangrijker te vinden dan een écht enge film. Het leidt allemaal tot flauwe jump scares en een koddig slotstuk.

Ik ben dit type documentaires á la 'Making a Murderer' een tikkeltje beu. De sensationele strafzaken om zwakke plekken naar boven te brengen in het Amerikaanse strafrechtsysteem. Opgezet vol twists en turns, alsof je een thriller kijkt. In die zin streept 'A Deadly American Marriage' (2025) opnieuw alle clichés af. De ogenschijnlijk gelukkige Amerikaanse familie. Het juridische getrouwtrek rond nuchtere rechercheurs en flamboyante advocaten. De objectieve waarheid tegenover de processen om een eerlijke rechtsgang te waarborgen. Al blijft het natuurlijk een schokkende zaak, zeker ook omdat het traumatische verleden steeds opnieuw blijft terugkeren in het leven van Jasons kinderen. Ergens hoop je met hen mee dat Molly Martens ondubbelzinnig wordt veroordeeld, maar ergens moet je ook erkennen dat er inderdaad ruimte is voor interpretatie. Het uiteindelijke oordeel zal altijd onbevredigend blijven.

In de schaduw van mythes. Of zoals Hollywoodacteur Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) worstelt met zijn eigen sterfelijkheid als vroegere faam lijkt te verdampen. In Hollywood besta je immers alleen maar bij de gratie van andermans bewondering. Zijn trouwe stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) accepteert het lot gelaten en vertrouwt op zichzelf om elke nieuwe situatie aan te pakken. Het maakt 'Once upon a Time in... Hollywood' (2019) een verrassend warme film in het oeuvre van Tarantino. Met hypergeweld dat veelal beperkt wordt tot intertekstuele verwijzingen naar Hollywoodfilms en een diepere focus op karakters dan op wraakfantasieën. Over gevallen helden in een wereld waar echt en nep door elkaar heen lopen. En waar een cultfiguur als Charles Manson deze droomfabriek kan misbruiken voor zijn eigen perverse doeleinden. Maar de vriendschap tussen de twijfelende acteur en de trefzekere stuntman is authentieker dan de illusies die ze op het scherm brengen.

De duivel zit in de details. Erg fijn hoe 'Late Night with the Devil' (2023) het eigen concept doorzet van een exorcisme tijdens een live-uitzending. Met een heerlijk gladde host als Jack Delroy (David Dastmalchian) en diens pogingen om zijn noodlijdende talkshow te redden van de ondergang. Visueel ook knap gedaan. Alleen al de vele verschillende fragmenten waarin hoogte- en dieptepunten worden geschetst in de carrière van de presentator. De broeierige opmaat naar de exorcisme met een medium en een scepticus. De zwart-witbeelden van achter de coulissen als gladjakker Delroy zijn decorum laat varen en we de cynische drijfveren zien waarom deze ellende moet worden doorgezet. En nog een paar visuele verrassingen om te schetsen dat personages hun grip verliezen op de realiteit. 'Late Night with the Devil' (2023) is zeker één van de leukere 'found footage films' van de laatste tijd.