'I onde dager' was beter. Op zich was die film net zo cartoonesk en over-the-top, maar het psychologische steekspel tussen de twee echtelieden kwam iets beter uit de verf. Maar de sarcastische glimlach van Samara Weaving, de psychotische grijns van Timothy Olyphant en de afhankelijkheidszieke Juliette Lewis, maken veel goed. Stiekem is het jammer dat ze zoveel hetzelfde hebben gehouden als in het origineel, want er blijft bitter weinig over als je alle grote plotwendingen al kent.
Het drukkende grijs in de lucht vormt een prima sfeertje om 'Citizen Vigilante' (2026) van Uwe Boll eens op te zetten. Natuurlijk de gratis versie die Elon Musk op zijn twitteraccount heeft gedeeld. Nu kan ik een politiek geladen bericht plaatsen, maar in werkelijkheid is 'Citizen Vigilante' (2026) vooral doodsaai en rommelig. De film mist elke vorm van timing of suspense en oogt vooral lachwekkend goedkoop. Met amateuristisch ketchupbloed en derderangs acteurs. Veel kluchtige scènes van wetsdienaren die eindeloos dingen lijken te doen. De enige troefkaart is de charismatische Armie Hammer als stereotiepe wreker, maar zelfs hij haalt de spanning eruit met zijn kolderieke monologen over rechtvaardigheid. Zelfs de racistische boodschap gaat uiteindelijk lijden onder Bolls talentloosheid, want het ene moment lijkt hij je te willen verleiden met een exploitatieve pastiche en het volgende lijkt hij opeens een echt punt te willen maken. Zo lijkt de geruchtmakende groepsverkrachting een slap excuus om het malle plot aan op te hangen.
Oerdegelijke true crime. Je krijgt de verschillende kanten te horen. Ergens snap je de ouders die zo gebrand zijn op een veroordeling. Ergens hou je ook nog wel de optie open dat Mackenzie Shirilla slachtoffer is van de beeldvorming. Wel erg jong en wel erg hard gestraft. Het is wonderlijk hoe het Amerikaanse rechtssysteem zo doordrongen is van een bepaald soort hypermoralisme. Alleen al hoe dit openbare aanklager losgaat met sentimentele karakterschetsen over haar persoon. Al spreken de feiten wel echt tegen Shirilla, zoals dat ze met volle snelheid inreed op die muur.
In sommige recensies op Letterboxd is er kritiek op de keuze van de documentairemaakster om kalk te strooien rond de slapende salaryman. Om er daarna polaroidfoto's van te maken. Het ging ook door me heen: exploitatief en onethisch. Maar deze aanpak past wel bij het punt Allegra Pachecho wil maken, namelijk hoe genormaliseerd het beeld is van mannen die op straat slapen. En dat terwijl het in de kern eigenlijk best een triest fenomeen is. Mogelijk heeft Pachecho ook achteraf toestemming gevraagd aan deze mannen. De film eindigt immers dat ze contact zoekt met één van hen.
Het is te warm. Ik had beter met een badhanddoek op het strand gezeten of met een witbiertje op een terras, maar ik koos voor een obscure documentaire over Argentijnse exploitatiefilms. Ik veeg meermaals het zweet van mijn voorhoofd. 'Bizarrofilia' (2024) komt met tien stemmen op IMDB uit op een hele degelijke 8.2. Zo goed vind ik 'm zelf niet, want het is vooral een standaard overzichtsdocumentaire met pratende hoofden. De geïnterviewden lijken ook hun eigen aandeel aan de Argentijnse cinema enigszins op te kloppen. Maar door mijn eigen bizarrofilie kan ik nochtans volop genieten van gigantische fallussen, abominabele computereffecten, derderangs poppenwerk en goedkope body horror. Daarbij is het niet eens zo erg dat de Nederlandse ondertiteling op Amazon Prime zo krukkig is dat ik de interviews zelf niet altijd begrijp. Als een bizarre koortsdroom door het onbekende.
Alternatieve titel: Colors of Evil: Black, 20 juni, 00:04 uur
Oerdegelijke policier. Een kleine dorpsgemeenschap met een groot geheim. Een officier van justitie uit de grote stad die, door problemen met hogergeplaatsten, wordt gedegradeerd tot een plattelandsdorp. Een gemaskerde figuur die kleine kinderen ontvoert en hen opsluit in duistere kelders. 'Kolory zla. Czern' (2026) is een verzameling van clichés uit het thrillergenre. Sfeervol is het Poolse platteland absoluut wel, maar het is allemaal net te tam om indruk te maken. Het helpt niet echt mee dat de onthulling uit de lucht lijkt te vallen en het uiteindelijk met een sisser eindigt. Al blijft die Leopold Bliski een sympathieke speurneus.
In het bitterkomische 'Three Songs for Benazir' (2021) zien we dat de pasgetrouwde Shaista een beter leven wil bieden aan zijn vrouw Benazir. Zijn armoedige bestaan in een vluchtelingenkamp, waar de Amerikaanse aanwezigheid overal voelbaar is, biedt hem te weinig perspectief. Hij wil als eerste uit zijn familie deel uitmaken van het nationale Afghaanse leger. Maar de druk vanuit zijn familie is groot en de opiumvelden lonken; het lukt Shaista niet om hiervoor toestemming te krijgen. Ondertussen zien we in Shaista toch vooral een gevoelige ziel, die volksliedjes zingt om zijn vrouw en (toekomstige) kind te troosten. Een dromer in een wereld waarin mannen zoals hij weinig grip hebben op hun eigen lot, maar zijn liefde voor Benazir blijft bestaan. Het geeft hem de veerkracht om moeilijkheden het hoofd te bieden en te blijven hopen op die gekoesterde vrijheid.
Alternatieve titel: Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery, 13 juni, 23:09 uur
Geloof, hoop en een verdeeld Amerika.
Het spel van Rian Johnson met het detectivegenre blijft hoogst amusant. Nu met 'Wake Up Dead Man' (2025) een diepere duik in scepticisme, raakvlakken met het paranormale en de existentiële zoektocht van een speurneus naar eigen betekenis. Ook zo fijn geholpen door de beklemmende setting van een hechte kerkgemeenschap die in de ban is van een furieuze donderprediker. De virulente haat van monseigneur Jefferson Wicks wordt tastbaar in het decor, met het subtiele spel van weer- en lichteffecten om de geloofscrisis van verschillende personages vorm te geven. Net als in vorige avonturen van Benoit Blanc raakt ook deze film aan bredere thema's. Hier dan de bedenkelijke ontwikkeling dat geloofsfundamentalisme steeds meer wordt ingezet voor politieke of kapitalistische doeleinden. Al zorgen de vele slimmigheden óók voor een emotionele afstand tot de gebeurtenissen. Het puzzelen voelt vaak meer als een doel op zich dan dat het raakt.
De absurdistische komiek van weleer kleurt in 'This Is the Tom Green Documentary' (2025) wel erg veilig binnen de lijntjes. Een typische biografie met hoogte- en dieptepunten uit het leven van een cultfiguur. Je verwacht dat de oudere Tom Green ergens nog op ironische wijze uit de band springt, met zijn verwilderde blik en nog wildere baard. Maar voor de gekke en onvoorspelbare Tom Green moeten we het echt hebben van archiefmateriaal. In het nu zit hij toch vooral op zijn paard als een Canadese cowboy, terwijl hij jubelend verkondigt dat het beste deel van zijn carrière nog voor zich ligt. Met die ene teelbal is er kennelijk ook durf verdwenen.
Alternatieve titel: Mama'ku – Van Jakarta tot de Molukken, 7 juni, 19:32 uur
Waar niet over wordt gesproken
'Mama'ku' (2025) is een emotionele reis in de meest letterlijke zin: danseres Cheroney Pelupessy neemt haar moeder mee naar Indonesië om antwoorden te krijgen op pijnlijke vragen. Waarom is ze ooit uit dat land vertrokken? Hoe is ze gevormd door haar jeugd in armoede en vernederingen? Is er nog een stukje van henzelf te vinden in Jakarta of in de Molukken, of zijn ze alles kwijtgeraakt? En waarom zijn gewelddadige mannen een constante geweest in hun beider levens? De wrijvende moeder-dochter relatie is het warme hart in hun zoektocht naar heling, eenwording tussen verschillende identiteiten en de wil om samen verder te kunnen. Regisseur Sven Peetoom brengt het bijzonder fraai in beeld met de schurende combinatie van rauwe documentatie en hypergestileerde sfeerbeelden. De intieme bekentenissen zijn ongemakkelijk en rauw, terwijl de bezwerende dansscènes met Cheroney Pelupessy juist metaforisch geladen zijn. Peetooms intellectuele benadering van het medium smaakt naar meer, zeker in combinatie met interculturele thematiek.
(En Sven, sorry man. Ik heb jou ooit mijn eerste en laatste Tikkie gestuurd voor één drankje. Het was voor mij destijds aanleiding om nóóóit meer mensen lastig te vallen om futiele bedragen.)
John Wick in een tutu. 'Pretty Lethal' (2026) is een lekker onzinnig filmpje met messen aan spitzen, dodelijke balletmoves, bebloede jurken, Hongaarse gangsters en feministische one-liners. Net zo onzinnig als al die andere hypergewelddadige actiefilms, maar met andere accenten. Ook nog een lekker villeine schurkenrol van Uma Thurman als de wraakzuchtige balletkoningin. Ik heb me kostelijk vermaakt met de algehele onzinnigheid van 'Barely Lethal' (2026).
