Alternatieve titel: Mama'ku – Van Jakarta tot de Molukken, afgelopen zondag om 19:32 uur
Waar niet over wordt gesproken
'Mama'ku' (2025) is een emotionele reis in de meest letterlijke zin: danseres Cheroney Pelupessy neemt haar moeder mee naar Indonesië om antwoorden te krijgen op pijnlijke vragen. Waarom is ze ooit uit dat land vertrokken? Hoe is ze gevormd door haar jeugd in armoede en vernederingen? Is er nog een stukje van henzelf te vinden in Jakarta of in de Molukken, of zijn ze alles kwijtgeraakt? En waarom zijn gewelddadige mannen een constante geweest in hun beider levens? De wrijvende moeder-dochter relatie is het warme hart in hun zoektocht naar heling, eenwording tussen verschillende identiteiten en de wil om samen verder te kunnen. Regisseur Sven Peetoom brengt het bijzonder fraai in beeld met de schurende combinatie van rauwe documentatie en hypergestileerde sfeerbeelden. De intieme bekentenissen zijn ongemakkelijk en rauw, terwijl de bezwerende dansscènes met Cheroney Pelupessy juist metaforisch geladen zijn. Peetooms intellectuele benadering van het medium smaakt naar meer, zeker in combinatie met interculturele thematiek.
(En Sven, sorry man. Ik heb jou ooit mijn eerste en laatste Tikkie gestuurd voor één drankje. Het was voor mij destijds aanleiding om nóóóit meer mensen lastig te vallen om futiele bedragen.)
John Wick in een tutu. 'Pretty Lethal' (2026) is een lekker onzinnig filmpje met messen aan spitzen, dodelijke balletmoves, bebloede jurken, Hongaarse gangsters en feministische one-liners. Net zo onzinnig als al die andere hypergewelddadige actiefilms, maar met andere accenten. Ook nog een lekker villeine schurkenrol van Uma Thurman als de wraakzuchtige balletkoningin. Ik heb me kostelijk vermaakt met de algehele onzinnigheid van 'Barely Lethal' (2026).
