Op de automatische piloot. 'Normal' (2025) is een soort mengeling van 'small town America' uit 'Fargo' (1996) en de actiefilmparodie uit 'Hot Fuzz' (2007). Maar uiteindelijk drijft het volledig op het charisma van Bob Odenkirk als getraumatiseerde inval-sheriff die geen verantwoordelijkheid meer wil nemen. En het moet gezegd worden: Odenkirk levert elke keer weer een vermakelijk typetje op dat zo'n nikserig vehikel kan dragen. Van de actie zelf moet je het in 'Normal' (2025) niet écht hebben, want het is repetitief, rommelig en cartoonesk op de verkeerde manier.
'The Last House' (2026) had zomaar een vehikel kunnen zijn van M. Night Shyamalan. Het zouteloze en vreemde acteerwerk. De opzet van een voorspelbare genrefilm, maar dan steeds net iets anders dan je verwacht. En natuurlijk vooral de ene twist die opeens alles in een ander perspectief plaatst en je anders laat kijken naar de eerdere gebeurtenissen. Al is Louis Leterrier wel een fractie minder pedant en enigmatisch dan M. Night Shyamalan, want uiteindelijk krijgen we de Eldritch horror gewoon te zien. Wel veel gemakzuchtige CGI op onnodige momenten, zoals de apocalyptische regen en de dieren die rond het huis rondzwerven.
Er is een bepaald slag Republikeinse mannetjes met onkreukbare scheidingen en perfecte tanden dat de wereld toch steeds net iets lelijker weet te krijgen. Of zoals zo'n onuitstaanbare gladde aal als openbaar aanklager John Tanner. Ik kende het treurige verhaal van Aileen Wuornos vooral uit de prachtige film 'Monster' (2003) met Charlize Theron. Maar het is toch anders als je in archiefbeelden ziet van hoe vooringenomen en seksistisch het strafproces van start is gegaan. Deze ongepolijste dame verdiende absoluut een zware straf, maar niet ten koste van recht en rechtvaardigheid. Belangrijke details uit het proces laten. Haar onder druk zetten bij de eerste verhoren. De verkrachtingen afdoen als een bijzaak in het geheel of zelfs ontkennen.
Als je de scherpe kantjes afvijlt van een cultklassieker als 'Lola Rennt' (1998). Ik had 'The Runner' (2026) opgezet om me lekker te verkneukelen om het abominabele acteerwerk van Gal Gadot, maar het valt me alleszins mee. Ze doet wat ervoor nodig is in een fysieke rol waarin het eigenlijk belangrijker is dat ze geloofwaardig hardloopt dan dat ze een sterrenperformance neerzet. En in die zin krijg je ook waar voor je geld, want London komt tot leven als een surrealistisch rampenparcours waarin iedere slenterende tegenligger probeert om de gesjeesde hardloopster te dwarsbomen. Het is nog best amusant als zij wordt geschept door een auto of telefoons jat en dan probeert om contact te leggen met anderen. Alleen jammer van het oerdomme einde, waarin ze kiezen voor de meest ongeloofwaardige oplossing.
Verrassend leuk. Laat het aan een horrorregisseur als Christopher Leone over om de schaduwkanten te laten zien van het werk als Amerikaanse ambulancebroeder. Met een heerlijke Rainn Wilson als de getergde en uitgebluste Randy, die met enig cynisme ziet dat zijn vak niet voldoende op waarde wordt geschat. Het maakt 'Code 3' (2025) tot een hoogst amusante laatste rit vol viezigheid, bizarre toestanden en oprecht emotionele momenten. Naar verluidt krijgen we een goed beeld van de misstanden in de Amerikaanse gezondheidszorg, zoals de bizarre 24-uurs diensten voor ambulancepersoneel en de torenhoge ziektekosten.
