Logboek

Voor mij zijn genrefilms een manier om op een speelse, niet moralistische manier in te haken op de actualiteit. In die zin is het jammer dat er zo weinig Nederlandse horrorfilms verschijnen. Want welk ander genre weet zo treffend in te haken op onze angsten, twijfels en onderlinge spanningen als horror? Het is jammer dat Nederhorror toch vaak verzandt in humoristische parodiefilms of eindeloze kopieën van slasherfilms. Maar 'Vleesdag' (2025) brengt ons trots tot de psychologische martelingen uit Saw, Hostel en Terrifier. Eindelijk een onvervalst gorefest waarin gespeeld wordt met het spanningsveld tussen activisme en de bittere realiteit van de vleesindustrie. Hoe ver mag je gaan om maatschappelijke misstanden te slopen? En wat gaat er verloren met een te rigide vijandbeeld? Het acteerwerk had een tandje beter gekund, maar het is toch genieten hoe 'Vleesdag' (2025) met de botte bijl onze gepolariseerde samenleving stuk hakt.

Stille cowboys hebben diepe gronden. 'Old Henry' (2021) is een heerlijk lome western met een glansrol voor Tim Blake Nelson als boerenkinkel. Prachtige soundtrack en verstilde beelden van rietvelden en ruwe berglandschappen. Ook een mooie vader- en zoonrelatie tussen de schuchtere Henry en zijn opgroeiende tienerzoon, die niet snapt waarom zijn vader hem obstinaat weghield bij vuurwapens en verhalen over diens verleden. Je weet wel zo ongeveer hoe de onthulling van Henry's verleden gaat lopen, maar de twist dat de rechtschapen goeierik vroeger niemand minder was dan Billy the Kid, komt toch als een complete verrassing. De betere westerns breken met de eigen mythologie en laten zien dat er kwetsbare mensen schuilen achter de helden en schurken.

stem geplaatst

En wat me nog het meeste tegenstaat: veel mensen wilden in Coronatijd niet eens mondkapjes dragen, maar nu zouden ze wel opeens massaal euthanasie plegen!?

Lief filmpje. Ik had het idee dat 'Neighborhood Watch' (2025) een actiekomedie zou zijn, maar het is eigenlijk meer een 'bromance' tussen twee eigenheimers die meer met elkaar gemeen hebben dan ze denken. Serie-lievelingen Jack Quaid en Jeffrey Dean Morgan zijn leuk op elkaar ingespeeld. Wel een tikkeltje voorspelbaar. Al had ik tijdens de aftiteling gewoon een grote grijns op mijn smoel.

Oerdegelijke western. Bij vlagen meer een televisiefilm uit de jaren negentig dan een moderne blockbuster met megasterren als Pierce Brosnan en Samuel L.Jackson. Alleen al die shoot-out's op de automatische piloot en het voorspelbare wraakplot. Weinig dynamisch allemaal. Na Tarantino's vele hommages richting Sergio Leone kun je bijna niet meer terug naar de klassieke western. Toch heeft het oubollige van 'The Unholy Trinity' (2024) ergens wel een eigen charme. Je weet in elk geval wat je krijgt aan kostuums, mooie landschappen en sets.

David Cronenberg krijgt het onmogelijke voor elkaar: 'Crimes of the Future' (2022) is namelijk doodsaai. Ondanks topacteurs als Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Ondanks een surrealistische nachtmerriewereld waarin orgaanoperaties net zo gewoon zijn als tatoeages. Ondanks een terugkeer naar de seksueel geladen body horror uit zijn vroegere werk. Maar 'Crimes of the Future' (2022) kakt voort met een overgecompliceerd plot waarin personages vooral heel erg veel praten over de spelregels van de dystopie waarin ze leven. Tot op het punt dat het zelfs lachwekkend wordt als zij hun ellenlange dialogen houden over 'body politics' en de rol van de kunstenaar. Zelfs de gruwelijke operatiescènes ogen te clean en te absurdistisch om werkelijk binnen te komen. Als de personages geen pijnreceptoren hebben, dan wordt ook de kijker afgestompt om nog weerzin te voelen naar hun lijden.

Jezelf zien door de perverse blik van een ander. Of zoals Soderbergh in de psychologische thriller 'Unsane' (2018) het voyeuristische van 'found footage' combineert met het felle kleurgebruik van bijvoorbeeld Giallo. Er zitten zelfs elementen in van de 'rape revenge films' uit de jaren zeventig. Het creëert een beklemmend effect van een getraumatiseerde vrouw die onmogelijk weg kan komen van haar stalker, terwijl ze ook nog terechtkomt in een kafkaësk behandeltraject. Ook een fijne rol van Claire Foy als een rationele vrouw die haarfijn aanvoelt wat er wel of niet klopt, maar toch aan haar eigen waarneming gaat twijfelen in deze ontmenselijkende setting. Soderbergh weet die verschillende horrorstijlen kunstig om te zetten in een diepere film over geïnternaliseerde zelfhaat, trauma, victim blaming en de medicalisering van menselijke ervaringen.

Je weet gewoon dat je een kwaliteitsfilm kijkt als knuffelbare 'bad boy' Bill Skarsgård zijn eigen pis moet drinken. Echt goed kun je 'Locked' (2025) niet noemen, maar Skarsgård is aimabel genoeg om 95 minuten mee door te brengen in een SUV met kogelwerend glas. Tel daarbij op dat Anthony Hopkins weer eens een psychopaat op leeftijd speelt en de heerlijk venijnige satire op Amerika's inkomenskloof. Al laat 'Locked' (2025) je ook wel achter met het gevoel van een light-versie van de Saw-franchise. Zo gruwelijk wordt het niet als de features van een hypermoderne auto worden gebruikt als martelwerktuig.

Huiseigenaar met gekmakende geluidsoverlast. Sinds 'Squid Game' en 'Parasite' zijn we allemaal wel bekend met Zuid-Koreaanse kapitalismekritiek. Sociaal realisme verpakt in inktzwarte humor vol Kafkaëske taferelen. Zo goed als die andere titels wordt 'Wall to Wall' (2025) overigens niet, want er wordt hier erg opzichtig gehengeld naar grote thema's als cryptofraude, de verstoorde huizenmarkt en complotdenkers. Het laat weinig aan de verbeelding over hoe je één en ander moet interpreteren. Echt een binding met de onaangename personages krijg je nooit en het overgecompliceerde plot steekt niet logisch in elkaar. Soms weet 'Wall to Wall' (2025) wel te overtuigen met hallucinante horrorscènes waarin de hoofdrolspeler wordt getergd door de aanwezigheid van zijn buren.