Meningen

Op 27 februari 2019 gingen beelden van een Egyptisch treinongeluk de wereld over. Ik zat zelf in Alexandrië toen het gebeurde en - hoewel ik inmiddels het één en ander gewend ben waar het verkeersongelukken betreft - die horror-beelden gingen bij mij door merg en been. Later las ik het absurdistische verhaal dat de aanleiding vormde hoe een aankomende trein werd geblokkeerd door een gestopte trein, terwijl de twee treinbestuurders uit hun vehikel sprongen en met elkaar op de vuist gingen. Het ongeluk zou meer dan vijfentwintig mensenlevens kosten. Voor wie denkt dat de maatschappijkritische boodschappen in sociaal realistische films ook maar enig gewicht in de schaal leggen, is 'An Hour and a Half' (2012) een deceptie. In deze mozaïekvertelling zien verschillende Egyptenaren namelijk het noodlot tegemoet als hun trein ontspoord door menselijk falen. Gebaseerd op een waargebeurd treinongeluk in 2002, maar treinongelukken gebeuren in het land zo vaak dat het gerust een structureel probleem mag heten.

'An Hour and a Half' (2012) draait niet om enkele hoofdpersonages, maar heeft (á la Robert Altman) een forse ensemble-cast waarin mensen uit alle lagen van de bevolking met elkaar in verbinding staan. Het plot ontvouwt zich langs dialogenrijke sfeerschetsen waarbij de verschillende figuren elkaar zijdelings raken. De trieste ironie is dat het te voorkomen ongeluk ook weerspiegeld wordt in hun interacties. De hypocrisie over zeden en een traditionele invulling van menselijke verhoudingen, wars van de menselijke factor. De structurele armoede waardoor mensen soms geneigd zijn elkaar onnodig leed te berokkenen. De corruptie en ongelijke machtsverhoudingen van gezagsdragers, met als gevolg dat ook uitdragers van de instituties geen verantwoordelijkheid nemen. En natuurlijk hoe de spoorwegen - als een uitvergroting van die dog eats dog-mentaliteit - alleen het minimale doet om de veiligheid van haar passagiers te garanderen. Iedereen heeft ruzie en niemand kan of wil verantwoordelijkheid nemen. Naar het einde toe krijgt de film helaas een wat misplaatste thriller-insteek en maakt vrijwel elk personage een overtreffende trap mee van een eigen noodlotstijding. Het wordt een beetje te melodramatisch en te pathetisch, alsof de opmaat naar een gruwelijk ongeluk niet tragisch genoeg is.

De film bevat nogal wat storende vormfouten als je ook maar een greintje kennis hebt van de rituelen binnen de strenge Islam. Het maakt deze titel nogal een irritante bedoening, omdat het weinig met de realiteit te maken heeft. En dat is toch fnuikend voor een feel-good die de kloof tussen de verschillen in mening wil aankaarten.

Het kulverhaaltje eromheen is zo oninteressant - en neemt ook nog eens dermate veel tijd in beslag - dat ik het einde van 'Sadako vs. Kayako' (2016) bijna niet wist te halen. Het eeuwige probleem dat er menselijke personages nodig zijn om zo'n titelgevecht enig cachet te geven. Maar ik ben blij dat ik manmoedig heb doorgezet, want richting de eindsprint wordt de campfactor éindelijk opgeschroefd. En dan is er prima vuurwerk tussen het spookmeisje uit 'Ringu' (1998) en de spookmoeder met zoontje uit 'Ju-On' (2000). Wel een gigantische misser dat het eindgevecht uiteindelijk te weinig brengt en te laat komt. Volgens mij had er een leukere cultfilm ingezeten als ze meteen op komische idiotie hadden ingezet. Een beetje zoals Takashi Miike in 'Zebraman' (2004) deed door putmeisje Sadako tot een soort Power Ranger-schurk te maken. Als je voor mallotigheid wil gaan, wees dan consequent.

Het is toch jammer dat een ontzettend charismatische acteur als Denzel Washington alleen maar lijkt te fungeren om middelmaat naar een iets hoger niveau te tillen. Ook Safe House doet niks dat we niet eerder al eens voorbij hebben zien komen, maar om de een of andere manier slik je het voor zoete koek omdat hij de show trekt. Maar misschien ben ik niet helemaal fair, want op zich is het best een onderhoudende actiethriller. De actie is lekker luidruchtig en wordt met een goed passende korrelige docu-stijl in beeld gebracht. Maar meneer Washington, kies uw volgende project alstublieft een fractie zorgvuldiger uit!

Het lijkt een aparte zwarte komedie te gaan worden, maar uiteindelijk loopt het toch weer uit op de bekende horrorcliches. Jammer, hier had best iets in gezeten.

De Belgisch-Ghanese documentairemaker Ben Asamoah dook met 'Sakawa' (2018) in de wondere wereld van Ghanese oplichters. Een schaduwmarkt van vraag en aanbod waar westerlingen denken dat ze via het internet lust, liefde en intimiteit kunnen kopen, terwijl ze in werkelijkheid het slachtoffer worden van gehaaide ondernemers. Onverbiddelijk ook, getuige de schrijnende en gênante fragmenten van een jongeman die zijn stemgeluid wat lager maakt om een vrouwenstem na te bootsen. Zo weet hij duizenden euro's binnen te harken via telefoonseks met een goedgelovige Amerikaan. En het zijn geen incidenten, want de plaatselijke markt heeft opties te over voor hulp bij de kip met de gouden eieren. Zo zijn er voor een euro of vijftien applicaties voorhanden die stemmen vervormen, of een plaatselijke medicijnman doet wat hocus pocus om een harde schijf in te zegenen. Toch verguist noch romantiseert Ben Asamoah de geportretteerde schavuiten niet, maar plaatst hen met hun dubbele maat in een samenleving waar masculiniteit en religiositeit een drukkende aanwezigheid zijn. En de ongemakkelijke waarheid is dat ze gelijk hebben door de mondiale inkomensgelijkheid en hoe weinig kansen zij krijgen om zichzelf langs andere weg te ontplooien.

'Sameblod' (2016) zet twee jonge vrouwen op de kaart: debuterend regisseuse Amanda Kernell en de jonge actrice Lene Cecilia Sparrok. Het is een coming of age-verhaal over een jonge vrouw uit de Sami-gemeenschap (rendierhoudende Lappen) voor wie een leven op een afgesloten reservaat in het vooruitzicht ligt. Ze wil meer uit het leven, maar zowel haar vrouw-zijn als haar etnische achtergrond geven een slechte startpositie om haar leven vorm te geven zoals ze zelf wenst. Lene Cecilia Sparrok is perfect gecast als de veertienjarige Elle Marja, die met haar getormenteerde oogopslag en een verbitterde trek om haar lippen naar onbereikbare horizonten staart. Te vroeg ervan doordrongen dat geïnstitutionaliseerde vormen van racisme, seksisme en discriminatie haar ambities dwarsbomen. Ze haat de onmogelijkheden die anderen opwerpen, ze haat zichzelf en haar Sami-identiteit. Alleen in de nabijheid van haar jongere zusje weet Elle Marja genegenheid op te brengen voor de smartelijk melodieuze zangklanken en culturele gebruiken waar ze mee opgroeide. In dit intieme en gelaagde vrouwenportret blijft het innerlijke conflict van de hoofdpersoon schrijnend onopgelost. Elle Marja kan alleen gewelddadig breken met haar eigen achtergrond, maar verliest in dat integratieproces iets wezenlijks wat nooit meer hersteld kan worden.

Leuke soundtrack, en verder kan ik niks goeds opdissen over deze bizarre soft porno/buddy cop movie/science fiction. Het is allemaal zóóó fout, zóóó lelijk, zóóó slecht. Ik dacht dat het leuke pastiche zou zijn in stijl van de betere B-film, maar het is doelbewust gemaakt om nul creatieve inzet uit te stralen. Geef mijn portie oerlelijke computereffecten en plastic fake tieten maar aan fikkie!

Hallucinant hoe Yorkie (Mackenzie Davis) minutenlang door San Junipero wandelt, waar de jaren tachtig als een nostalgische retrodroom jeugdiger en onbezorgder dan waar ook ter wereld. Hoe het muurbloempje met jampotbril en verhullende kleding wordt aangetrokken tot die sprankelende Kelly (Gugu Mbatha-Raw) met haar hedonistische, no-nonsense levensstijl. De twist laat zich raden, maar door het lome tempo en die hyperrealistische sfeerfantasie werd ik zelf ook meegezogen in deze lesbische liefdesrelatie. Anders dan in de meeste episodes van Black Mirror (waar toch vaak een waarschuwend toontje klinkt) is technologie hier niet per se de vijand, maar tevens een vat vol ongekende mogelijkheden. Het ligt bij de kijker of het concept van San Junipero een nachtmerrie is of een hemel die door mensen is gecreëerd.

Zo zonde. Ze hebben een film neergezet die qua speciale effecten veel uit de nieuwe 3D-technologie weet te halen, maar ze gebruiken het vervolgens voor een inwisselbaar plot zonder enige meerwaarde boven eerdere claustrofobische trillers. Maar laat het duidelijk zijn dat juist die beeldschone plaatjes wel voor een bijzondere ervaring zorgen, want vooral de water-effecten zijn in 3D een lust voor het oog. Accepteer dan wel dat het meteen ook het enige goede aan de film is.

Het pijnlijkst is hoe ze maar niet tot een compromis kunnen komen of het een serieuze thriller is of dat het juist popcornvermaak moet zijn, en dus zit het maar vol met flauwe en misplaatste oneliners. Veel emotionele diepgang hoeven we niet te verwachten van het blik B-acteurs dat is opengetrokken, waarbij zielloosheid de boventoon voert. Karakters blijken continu buiten elke logica van hun eigen persoon te handelen en veranderen na elke gebeurtenis totaal van de eigenschappen, zoals ze eerst neergezet werden. Geen subtiele opbouw of emotionele gelaagdheid, maar puur gemakzucht van de scriptschrijvers.

In 'Basic Sanitation, the Movie' (2007) is de riolering in een afgelegen Braziliaanse dorpsgemeenschap dringend aan vervanging toe, maar de lokale bureaucratie geeft alleen de benodigde 10.000 real als ze er een voorlichtingsfilmpje voor terugkrijgen. De dochter van een oud-burgemeester (Fernanda Torres) grijpt dit project aan om haar ingeslapen huwelijk met haar man Joaquim (Wagner Moura) nieuw leven in te blazen. Al is vooral Marina's zus Silene (Camila Pitanga) helemaal op haar plaats als vamperige dorpsschoonheid met sterallures. De personages verwarren fictie met sciencefiction en maken met beperkte middelen een klassieke monsterfilm. 'Basic Sanitation, the Movie' (2007) is een film waarin de belangrijkste problemen zijn hoe ze de sponsoren expliciet kunnen noemen of hoe Silene haar rode galajurk kan behouden als deze moet worden verscheurd voor een sleutelscène. Er zit wel een duidelijk sociaalrealistisch motief achter deze verwikkelingen, maar het wordt nooit schrijnend of beklemmend. Het duurt allemaal net iets te lang en soms is het kluchtigheid troef. En toch is het vooral een lieve, warme film door de aansprekende underdog-personages en de meta-knipoog naar het plezier van filmmaken.

Aardig sfeertje door de fantasievolle sets, maar het is wel duidelijk dat de franchise op zijn laatste benen strompelt en elk moment dood neer kan vallen.

In tegenstelling tot hun vorige documentaire over de Haagse Crips komt de filmische aanpak stukken beter tot zijn recht. Niet langer zien de hoofdrolspelers eruit als afgewezen acteurs voor een gangsterfilm, maar hier wordt een bijzonder uitgebreid beeld geschetst van de organisatiestructuur van een grote criminele organisatie. Het weet daarbij mooi de aantrekkingskracht en de tragiek te verbeelden van mannen die zich buiten de wet plaatsen om onderdeel te kunnen zijn van iets wat groter is dan zijzelf.

Veel criminaliteit krijg je overigens niet te zien. Buiten een gewelddadige terechtwijzing van een geroyeerd lid en een spannende vergadering met de Bandidos wordt de aanwezigheid van snode zaken alleen maar geïnsinueerd. Nieuwsbeelden en geluidsfragmenten moeten toch tonen dat het in werkelijkheid geen vrolijk motorclubje is. Ergens voelt het als een goedkope stijlkeuze om het onvermogen te maskeren om daadwerkelijk te tonen waar deze spiraal van geweld toe leidt. Maar misschien kun je dat niet verwachten van een documentaire met een onderwerp waar zo moeilijk toegang toe te krijgen is.

Ik ben een stuk of zes delen geleden al afgehaakt bij deze franchise, maar 'Saw X' (2023) weet de boel weer enigszins terug te brengen tot de kern. Interessante morele dilemma's en een heleboel gore. Het valt me wel op dat horrorsequels vaak een iconische superschurk terugbrengen op een manier dat je sympathie voor hem/haar gaat krijgen. Als de ideeën op raken, dan moet je van de antagonist een antiheld maken. Maar ik geef toe dat John Kramer (Tobin Bell) er zich met zijn morele kompas prima voor leent om hem neer te zetten tegenover psychopaten zonder principes. Het is alleen jammer dat 'Saw X' (2023) een deurtje openlaat voor een nieuwe sequel. Op zich is deze terugblik ook weer niet zóóó interessant dat het meteen weer uitgemolken moet worden.

Met de nieuwste animatietechniek wordt echt geschoten materiaal omgezet in een psychedelische tekenfilm. Het is zowel bloedstollend mooi als spuuglelijk tegelijkertijd en het past daarom goed bij het hallucineren van drugs. Maar juist die geniale stijl creeert een afstand van de acteurs naar de kijker toe. Het kon me echt geen reet meer schelen wat er op het scherm gebeurde. Dat wordt nog eens extra bemoeilijkt doordat het script heel erg aanvoelt als een te letterlijke adaptie van het bronmateriaal. De schitterende, bloemrijke taal van Philip K. Dick wordt veel te geforceerd vertaald zodat het hier houterig en nep aanvoelt. Om nog maar te zwijgen over de plotwendingen die volstrekt random plaatsvinden zonder verdere verklaring. Het boek was vermoedelijk beter, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen ( niet gelezen...;) ).

Het waargebeurde verhaal van een Franse Elle-journalist, die van de een op de andere dag te kampen krijgt met een algehele verlamming. De camera registreert zijn martelgang als ware wij de man zelf, dus vanuit een positie dat wij ook kunnen zien hoe het voelt om zo ingesloten te zitten. Het levert een sprankelend spel op tussen de claustrofobische shots van de kleine wereld waarin de hoofdpersoon leeft en z'n sarcastische monologue intérieur. Ook kudos voor de vrouwelijke actrices die elk aan zijn bed staan met hun (verkeerde) verwachtingen, onvervulde verlangens en hoop. Alleen de relatie met '' de vertaalster'' blijft een tikkeltje in het luchtledige hangen. Beeldschone, oprechte cinema. Dat ik ooit een waargebeurd drama over een ziekte zou kunnen waarderen. Het genre staat bij mij op de banlijst, maar een film van dit niveau gaat er altijd in.

Onbegrijpelijk dat een vlakke film als Mongol wel door kan treden tot de oscarnominaties en een meesterwerk als dit niet.

Erg ongrappig allemaal. Waarom het toch steeds zo banaal moet!? Alleen het begin met Dr Phil en O'Neill was nog wel geestig, maar de rest was vooral puberale onzin.

Hoo-hah! Of de onaangepaste luimen van een ex-luitenant die met blindheid kampt. Het is voor Lt. Col. Frank Slade (Al Pacino) een hard gelag dat hij niemand meer onder zich heeft, maar zijn dagen moet doorbrengen in het tuinhuis van een nichtje. Alwaar hij arbeidsongeschiktheidsgeld oppot en zijn tijd spendeert met sterke drank en sekslijnen. Totdat middelbare scholier Charlie (Chris O'Donnell) reageert op een advertentie om voor een weekend de blinde oorlogsveteraan te verzorgen. Net wanneer hij tegen een schorsing aanloopt omdat hij getuige is geweest van een strafbaar feit, maar zijn vrienden niet wil verlinken. Anders dan zij heeft hij echter geen bemiddelde familie met connecties. Dit grapje kan hem zijn toegang tot een prestigieuze universiteit kosten terwijl zij ermee wegkomen. Maar zo principieel als jonge Charlie is, zo egocentrisch en cynisch is Lt. Col. Frank Slade. Hij neemt de plooibare jongeman mee op sleeptouw door New York, maar zijn nukkige gedrag wordt steeds zelfdestructiever en gevaarlijker.

Al Pacino sleepte met 'Scent of a Woman' (1992) zijn eerste Oscar binnen. Zo'n veilige en voorspelbare film is het ook wel een een beetje; meer een publieksvriendelijk vehikel rond een steracteur dan iets waar werkelijk veel op het spel staat. En oh zo cliché dat de grote Pacino de rol speelt van een moeilijke man met een visuele handicap. Toch is Lt. Col. Frank Slade zonder meer een innemend personage als de dominante ex-militair met een suïcidale inborst. Nog altijd terend op zijn vermogen om autoriteit af te dwingen bij andere mensen, maar vanuit het triestige besef dat hij niet meer zo serieus genomen wordt als vroeger. En dat juist deze onhebbelijke persoon een mentorfiguur wordt voor een jongeman die zich op eigen kracht omhoog heeft gevochten in een elitebolwerk. De ene underdog ondersteunt de andere in een strijd voor rechtvaardigheid. Cliché is het absoluut, maar 'Scent of a Woman' (1992) komt er goed mee weg omdat het precies de juiste knoppen aanraakt. Een halve punt erbij omdat ik heb genoten van de smaakvolle tangoscéne waarin die gluiperige Slade nog even laat zien dat hij nog altijd verleiding in de heupen heeft.

Niet helemaal geslaagd. Het wordt nooit overtuigend gebracht hoe de verhoudingen tussen dader en slachtoffer zijn en hoe het uiteindelijk zo heeft kunnen escaleren. Wel een fijne cast vol jonge koppies die echt wel wat in hun mars hebben, maar het is niet genoeg om het oppervlakkige materiaal naar een hoger plan te tillen. Slechts bij vlagen, zoals wanneer de daders bij de moeder van het slachtoffer zitten, stijgt het even boven zichzelf uit en zien we de potentie die het gehad heeft. Voor mij speelt ook mee dat ik na Van God Los en Bloedbroeders ook wel een beetje klaar ben met een conventionele invulling van dit soort verhalen. Een beetje creativiteit graag!

Alex van Warmerdam is de Hitchcock van de ritselende rietvelden. Misschien is het de toneelachtergrond van de cineast, maar het blijft elke keer weer genieten geblazen welke surreële setting hij nu weer bedacht heeft. Hier is de voornaamste plaats van handeling een vlothuisje op een meertje, terwijl op loopafstand een onafgebouwd huis wegzakt in het moeras. Het is op deze plek dat twee huurmoordenaars elkaars noodlot zijn en de opdracht krijgen om de ander te vermoorden. Achter het sluipschuttersvizier van Schneider (Tom Dewispelaere) steekt een gezagsgetrouwe familieman, die nauwgezet en grondig te werk gaat. Achter het sluipschuttersvizier van Bax (Alex van Warmerdam) steekt een man van middelbare leeftijd, die de prijs betaalt van een leven drinken, snuiven, vrijen en anderszins verantwoordelijkheden vermijden. Allebei hebben ze hun eigen werkwijze en filosofie, maar zullen ze die vertrouwde handelswijze moeten aanpassen omdat 'de anderen' in de weg lopen en nieuwe complicaties met zich meebrengen. Het aardige aan 'Schneider vs. Bax' (2015) is dat sympathie voor een personage ongemerkt overgaat in antipathie (of omgekeerd) naar gelang de omstandigheden waarin de personages terechtkomen. Iedereen speelt maar zijn of haar maatschappelijk bepaalde rol om het vege lijf te redden.

De zoveelste The Sopranos in Mokum. Met een inmiddels platgetreden sfeerschets van de Amsterdamse penoze en een ambigue rol voor de gangstervrouw. En laten we wel wezen: Jeroen van Koningsbrugge is geen James Gandolfini of Bryan Cranston. Een beetje snoeven en schreeuwen zonder de ingehouden agressie of 't charisma van de betere schurkenrollen, terwijl diens voorspelbare transformatie tussen gezellige familieman en sociopathische bendeleider weinig gelaagdheid kent. Wat dat betreft is Sylvia (Thekla Reuten) geloofwaardiger en menselijker als de gangstervrouw die probeert te ontsnappen aan haar volkse milieu. Origineel wordt het niet, maar onderhoudend is het wel. Maar misschien 't meest storend is hoe 'Schone Handen' (2015) toewerkt naar een brave en moralistische climax. Bijna lachwekkend hoe overdreven dramatisch de verschillende plotlijntjes bij elkaar komen en het Shakespeareaanse pathos nog wat wordt aangedikt. Alsof er 'MISDAAD LOONT NIET!' moest worden uitgeschreeuwd met de Caps Lock-toets.

Een dikke pluim voor hoe Sarah Sylbing en Ester Gould ervoor gezorgd hebben dat opeens iedereen het had over de mores rond schuldhulpverlening en incassobureaus. 'Schuldig' (2016) heeft geleerd van series als 'The Wire' (Baltimore) en 'Treme' (New Orleans) door De Vogelbuurt in Amsterdam neer te zetten als een kleurrijke, sfeervolle biotoop, waarin contrasterende mensenlevens elkaar raken. Het had makkelijk kunnen verworden tot een tranendal vol misnoegde slachtoffers, maar de serie kiest er bewust voor om het systeem te bekritiseren en niet de individuele mensen die er een onderdeel van zijn. Zo heb ik gehuild om hoe de verbouwereerde Ramona haar laatste restje waardigheid verloor toen ze haar man moest vertellen dat ze uit huis werden gezet, terwijl ik deurwaarder Ed oprecht zijn droombaan gunde als gids in het Rijksmuseum. En wat een enorme held was schuldhulpverlener Paul!

In mijn eigen betrokkenheid met de hoofdrolspelers zie ik óók een serieus kritiekpunt, want er zit ook een vals kantje aan hoe de ervaringen van echte mensen tot serieverwikkelingen worden gemaakt. Sylbing/Gould oordelen misschien niet per se over de sujetten die ze portretteren, maar ze maken van deze mensen wel een beetje typetjes. Vooral de vertelster op de geluidsband heeft nogal eens de neiging om met haar woordgebruik en intonatie (onbewust?) betuttelend over hen te spreken. Sowieso roept een verteller bij mij associaties op met 'de objectieve duiding' bij dierenreportages, dus alsof iemand met autoriteit spreekt over andere levensvormen i.p.v. dat er sprake is van een gelijkwaardige dialoog. Aan de andere kant hebben de geportretteerden naderhand bijna allemaal uitgebreid spreektijd gehad in talkshows. De publiekslieveling, knuffelhippie Dennis, heeft door zijn bekendheid zelfs een financiële injectie gekregen voor zijn winkeltje. Ook dit is misschien niet zwart/wit.

Ik keek er al een tijdje naar uit om deze film te kunnen zien en nu was het dan eindelijk zover. Maar helaas viel hij me een beetje tegen. Het was me net een fractie te overdadig met de vele pretentieuze visuele vondsten en het warrige verhaal. In essentie is hij wellicht net zo mooi als het wonderbaarlijke Eternal Sunshine of the spotless mind, maar gevoelsmatig deed het me niet zo heel veel. Misschien dat ik hem ooit eens moet herkijken om de vele subtiliteiten op te pikken.

Het akelige aan volwassen worden is dat er een moment komt waarop je je oude passies opeens in een nieuw licht ziet en je het gevoel krijgt dat je eroverheen bent gegroeid. Zo heeft 'Scott Pilgrim vs. the World' (2010) alles wat ik ooit waanzinnig belangrijk heb gevonden in het leven. Van de nerderige verwijzingen naar klassieke videogames, moderne popmuziek, Japanse animatie en comics. Tot de jubelzang op een identificeerbare jeugdliefde naar die onbereikbare schoonheid. Die ene pulserende vlam waardoor je verzwolgen wilde worden en die zo belangrijk was om je imago op te krikken. Haar veroveren was zelf iemand zijn. Ik ben ervan overtuigd dat de twintiger die ik in 2010 was, zou smullen van Scott's liefdesdriehoek tussen verboden schoolmeisje Knives Chau (Ellen Wong) en de impulsieve Ramona V. Flowers (Mary Elizabeth Winstead).

Maar als dertiger zie ik er eigenlijk niet meer zo de aantrekkingskracht van om Ramona's emotionele bagage te moeten 'oplossen' door kwaadaardige exen te verslaan. Ik geloof geen moment dat deze twee jonge mensen werkelijk genoeg chemie met elkaar delen om een gezonde relatie aan te gaan. Hun knipperlichtrelatie laat nauwelijks ruimte voor kwetsbaarheid of zachtheid. Ironisch genoeg maakt Scott met Knives Chau wel een volwassen ontwikkeling door, maar zij is juist degene die hij op een zijspoor probeert te zetten. 'Scott Pilgrim vs. the World' (2010) drukt me met m'n neus op de feiten dat ikzelf misschien veranderd ben. Dat een eclectisch visueel pareltje (rijk plukkend uit mijn favoriete media) niet meer afdoende is wanneer 't bij een luide jongemannenfantasie blijft. Misschien ben ik ergens in 't verhaal zelf iets verloren!?

Ongeveer gelijktijdig aan het zien van deze film een goddeloze hoeveelheid alcohol mijn systeem in gejaagd. Om de één of andere reden was ik na het zien ervan lyrisch over de droge humor, maar twee dagen later is mijn herinnering compleet weggeëbd. Er staat mij vaag iets bij van een zingende schoonmaker in de opening en een politieagente/zombie met twee fikse memmen. Is de film de moeite waard? Onder invloed van alcohol zeker wel. Het is alleen jammer dat het in mijn beschonken toestand weinig meer indruk heeft achtergelaten dan flarden in mijn herinnering. Misschien minder drinken als ik films kijk!?

Erg geloofwaardig is 'Scrapper' (2023) niet, maar de kleine Georgie (Lola Campbell) werkt aanstekelijk als een soort eigentijdse Pippi Langkous in een Londense achterstandswijk. Een haat- en liefdeverhouding met haar afwezige pappa Jason (Harris Dickinson) en kwajongensstreken met buurjongen Ali (Alin Uzun). Mooie dromerige beelden vol meanderende dialogen over afwezige ouders en een roep om vrijheid of juist een verlangen naar geborgenheid.

Wes Craven doet hetzelfde trucje als hij ooit met de allereerste Scream deed: een horrorfilm maken waarin alle karakters zich bewust zijn van de clichés van het genre. In deze laatste versie worden moderne horrorelementen (Final Destination, Saw, de irritante reeks remakes) meegenomen in een verhaal waarin de oude garde in contact komt met jonge honden. Het is geestig om te zien hoe het genre is geëvolueerd sinds de verschijning van het origineel, maar is het de unieke wending die de franchise nieuw leven inblaast? Nee, daar is het mij net een slag teveel oude wijn in nieuwe zakken voor. De paar meesterlijke momenten wegen niet op tegen een plot dat te vaak of voor langdradige soapy drama kiest, of juist kiest voor het in een monsterlijke snelheid aaneenrijgen van moordpartijen.

Onverwacht goed. 'The Screwfly Solution' (2006) is gebaseerd op een kort verhaal met dezelfde titel (1977) van de feministe Alice Sheldon. Regisseur Joe Dante maakt er een beduidend originelere film van dan veel van zijn MoH-collega's. De vrouwelijke personages zijn geen interdimensionele heksen of exotische hertenmonsters. En vrouwenlichamen worden niet alleen ingezet als visueel appetijtelijk vlees dat kunstig vernederd, mishandeld, aangerand en/of misbruikt mag worden. Voor de verandering eens geen puberale vrouwenhaat, integendeel: mysogenie is het onderwerp.

Net zoals bij de andere delen, zie je dat de regisseur tijd noch geld had om zijn wilde ideeën op het scherm te krijgen. Te beginnen met een overkill aan verschillende perspectieven in een film van nog geen uur. Daarnaast laat ook het acteerwerk ernstig te wensen over. En toch ben ik bereid de overduidelijke minpunten met mildheid te bezien, want het is een moedig project; enorm rijk aan interessante ideeën, en dat in een reeks waarin de meeste generatiegenoten zwichten voor gemakzuchtige fan service. Zonde dat Dante dit complexe project niet volwaardig heeft uit kunnen werken: als speelfilm met een passende speelduur en met betere speciale effecten.

Met het briljante ''Brokeback Mountain'' had Ang Lee al een tijdloze klassieker vereeuwigd, maar ook deze '' Lust, Caution '' is van een fenomenaal hoog niveau. Ook hier zien we een liefdesgeschiedenis, als je het al zo mag noemen, die op een geheel eigen wijze gestalte krijgt. De twee tortelduifjes wentelen zich in een broeierig seksueel machtsspel waarbij verachting en houden van gevaarlijk dicht bij elkaar komen te liggen. Er wordt nooit gas teruggeven in de intensiteit waarmee deze twee personen zich letterlijk in elkaar storten. Door de nuchtere stijl van regisseur Ang Lee kruipt er nooit gemaakt vals sentiment in het verhaal. De affaire tussen de twee hoofdrolspelers is zoals hij is: uiterst wreed maar tegelijkertijd oh zo menselijk. De cast wordt gedragen door veteraan Tony Leung en beginner Wei Tang, hun fantastische spel maakt deze film tot een waar genoegen om naar te kijken. Acteerwerk wordt zelden beter dan datgene wat hier getoond wordt. Qua cinematografie is het ook een lust voor het oog met zijn weelderige sets en de intieme manier waarop de camera over seksuele handelingen heen lijkt te vliegen ( zonder dat het ranzig wordt, want het blijft allemaal uiterst stijlvol. ) Need I say more? Wat mij betreft is dit een meesterwerk van formaat. Alleen had de opbouw aan het begin me een fractie sneller gemogen, maar dat maakt de ervaring als geheel er zeker niet minder op.

Grappig hoe bepaalde dingen die al sinds jaar en dag worden toegepast in videogames opeens hip en happening zijn als ze de vertaalslag maken naar het medium film. Of hoe een technothriller als 'Searching' (2018) sprekend lijkt op wat adventuregames al sinds jaar en dag doen. Het grasduinen door stukken geschreven tekst om belangrijke clues te vinden. Een fictieve versie van een webinterface waar e-mails worden verzonden of direct gecommuniceerd wordt met chatprogramma's en livestreams. Ik zou zelfs zeggen dat hoofdpersoon David (John Cho) een soort gamepersonage is, omdat we hen meestentijds niet in beeld zien maar wel de handelingen meekrijgen die hij verricht. Maar maakt dit vormspel 'Searching' (2018) tot een goede film? Eerlijk gezegd vond ik het mysterie een tikkeltje tam en deed het verhaalverloop me meer denken aan middelmatig televisiewerk. Qua geloofwaardigheid schiet het ook tekort om een soort 2.0-versie van 'The Blair Witch Project' (1999) te kunnen zijn. Daar komt bij dat ik na vijf seizoenen van 'Black Mirror' ook een beetje klaar ben met maatschappijkritisch zedenprediken over de nefaste invloed van digitale technologie. Het wordt zoetjesaan tijd voor nieuwe verhalen die onze omgang met nieuwe media compliceren, maar niet steeds vervallen in zulke gemakzuchtige clichés. En misschien nog het belangrijkste: die grenzen verleggen binnen wat het medium film vermag en niet oude wijn in nieuwe zakken brengen.