Meningen

Iets met een enge oma, Boris Karloff en hypnose, maar buiten de psychedelische soundtrack om weet het werkelijk waar op geen enkel vlak te overtuigen.

Ik moet eerlijk zeggen dat de ophef rond 'Sound of Freedom' (2023) me ietwat verbaast. Het is een enorme versimpeling van moeilijke onderwerpen als pedofilie, pedoseksualiteit en kinderprostitutie in een neoconservatief jasje. Maar in de kern is het een voorspelbare genrefilm waarin 'een goed mens' als Tim Ballard (Jim Caviezel) er alles aan doet om een meisje te redden van mensenhandelaren. Is het werkelijk anders dan soortgelijke films waarin Liam Neesson zijn dochter redt van maffiakartels of Keanu Reeves wraak neemt op zijn vermoordde hond? Of de talloze biopics waarin feiten worden verdraaid om de werkelijkheid luchtiger en lolliger over te brengen op het publiek? Het enige verschil is dat 'Sound of Freedom' (2023) iets pedanter probeert om een makkelijk behapbare preek over goed en kwaad te verkopen aan het publiek.

Niet eens zo interessant of vernieuwend qua insteek of qua aanpak, maar het toont spot-on de mensonterende situatie rond gevangen genomen Eritreese vluchtelingen. Criminele bedoeïenen in de Sinaï houden groepen mensen jarenlang gevangen tot familieleden met geld over de brug komen. Middelen als moord, verkrachting en mishandeling worden niet geschuwd. Deze documentaire toont de ontreddering en de frustratie van familieleden die er alles aan doen om geld bij elkaar te sprokkelen voor hun geliefden. Een pijnlijk stuk actualiteit en ik hoop dat hier op de zéér korte termijn iets aan gaat veranderen. Het meest schrijnende is dat de ontvoerders in de openbaarheid opereren en zo op te rollen zijn als de Egyptische autoriteiten daarvoor kiezen.

Toch ook wel een van mijn favoriete titels in de serie 'Masters of Horror'. Chris Bauer is erg amusant als de medewerker van een call center die tot waanzin gedreven wordt als zijn gehoor hypergevoelig wordt voor irritante geluiden. Zijn manie wordt pijnlijk invoelbaar gemaakt met de combinatie van beeld en geluid. Voor mij zijn het de episodes die meer op drama richten die meer onder de huid gaan zitten dan het gemakzuchtige gedoe met vrouwelijk naakt en gore.

Indiase remake van ´It's All Gone Pete Tong´. Ze zijn heel dicht bij het originele materiaal gebleven en hebben het toch in een typisch Indiaans sausje gegoten. Het levert een zeer aanstekelijke film op die het beste van de twee werelden samenbrengt en daadwerkelijk een nieuwe ervaring biedt. Verwacht dus vooral geen gezapige bollywood-dansjes, maar veel techno en videoclipachtige shots. Wat mij wel tegenstaat bij Indiase films in het algemeen is dat de mannelijke hoofdrolspelers eruitzien alsof ze alleen gecast zijn om mooi te zijn om dames naar de film te lokken.

Ik wil de matige CGI en de krukkige actiescènes uit 'Sous La Seine' (2024) best bedekken met de mantel der liefde, maar het is werkelijk onvergeeflijk dat ze het krankzinnige uitgangspunt zo bloedserieus nemen. Je zit vooral te kijken naar oersaaie pogingen om uit te leggen waarom die haai in de Seine terecht is gekomen, met een eco-vriendelijke boodschap eromheen. Ik wil in zo'n haaienfilm gewoon zien hoe onuitstaanbare personages worden opgegeten.

Moeilijk om te beoordelen, want Ozon heeft een stijl waarbij het moeilijk is om echt te geven om zijn karakters. Maar juist door die stijl wordt het ook weer suggestief en kun je de emoties zelf een plaats geven. Iedereen ziet waarschijnlijk een ''andere'' film. En dat is toch best knap als een regisseur dat voor elkaar krijgt.

Verrassend consistent in hoe het totaal verschillende verhalen, genres en regisseurs bij elkaar brengt tot één bevredigende anthologie. Voornamelijk door het fijne Amerikaanse sfeertje van de verlaten autoweg als het centrale punt voor alle verhaallijnen. Het heeft iets van vastzitten in het vagevuur, beoordeeld worden op vroegere en toekomstige zondes. De highway to hell zal voor sommige karakters nog ruimte bieden voor ontsnapping en verlossing; andere personages raken verstrikt in de demonische kluwen van vernietigende paranormale krachten.

Het oogt wat low budget met goedkope speciale effecten, maar het is juist daarom óók doeltreffend in dat het ongepolijste bij de sfeer van B-cinema in de niche hoort. Met beperkte middelen een wereld tot leven roepen, zonder de steriele achtbaan van vlakke computereffecten die Hollywoodhorror normaal plagen.

Hier recensies van afzonderlijke segmenten:

3.5* The Way Out - Vreemde surreële shots van twee personages in een truck tegen een Amerikaans woestijnlandschap. Sporadisch zijn er wraakengelen aan de horizon die de personages bespieden. In eerste instantie lijkt het wat onbevredigend af te worden gerond, maar het blijkt wonderwel aan te sluiten bij het laatste segment.

3.0* Siren - Eveneens een sfeervol segment over drie feestende jonge vrouwen in een hippie-busje. De klassieke lekke band brengt ze in een situatie waarin zij te maken krijgen met duistere machten. Wel het minste deel van de anthologie, omdat het bijna een afvinklijstje volgt van overbekende horrorclichés.

4.0* Accident - Verreweg het beste segment, waarin een klein uitgangspunt -het leven redden van een stervende vreemdeling- wordt gepresenteerd als een episch moreel vraagstuk. In tegenstelling tot de meer uitgesproken segmenten blijft het minimaal en redelijk realistisch. Visueel wordt de tergende doodstrijd mooi verbeeld met een sfeervol kleurenfilter en een geraffineerd spel met licht en donker.

3.0* Jailbreak - Middelmatige From Dusk to Dawn rip off, maar dan zonder het plezier of het vakmanschap waarmee Tarantino en Rodriquez een uitgaansgelegenheid lieten bevolken door demonische klanten. Wel een leuk twistje aan het einde.

3.0* The Way In - Hier had ik dan weer erg het gevoel dat het Franse Martyrs als inspiratiebron is gebruikt. De home invasion met het lieflijke gezin tegenover de gemaskerde creeps gaat beloftevol van start, maar het blijkt (enigszins voorspelbaar) een uitleg te geven bij het startverhaal. De mysterieuze suggestie is er dan een beetje af, dat is eigenlijk vooral jammer als afsluiting van iets wat zijn kracht haalt uit de verbeelding en het onverklaarbare.

Met een culthit als Donnie Darko als debuut is het bijna niet te vermijden dat een volgende film van de regisseur tegen gaat vallen. En dat gebeurt dus ook. Het probleem zit hem erin dat er wel erg veel hooi op de vork wordt genomen. Southland Tales barst uit zijn voegen van de verschillende stijlvormen; het is maatschappijkritiek, het is science fiction, het is een zwarte komedie, het is een occulte thriller. De vele plots, sub-plots en diepere lagen maken het een verwarrend kluwen aan onbegrijpelijke scènes. Onbegrijpelijkheid als het centrum van de film. Maakt dat een film per definitie goed? Tsja, als jij er opgewonden van raakt dat jij het wel snapte en een ander niet, dan zul je hier een absoluut meesterwerk aan hebben. Voor mij persoonlijk is het een pretentieuze B-film die op vele vlakken zijn doel mist. Ik kon het wel waarderen dat Richard Kelly zijn cast gevuld heeft met zoveel B-sterren en ze vervolgens best aardige rollen liet spelen. Dat soort durf is een kleine plus waard.

'The Space between Us' (2017) is als een magnetronmaaltijd. Je weet dat er elders vast iets te halen valt wat smaakvoller en eigengereider is, maar het overbekende lonkt. Zóóó vies is het goedkope sentiment toch niet? Gardner Elliot (Asa Butterfield) en Tulsa (Britt Robertson) zijn best leuk met elkaar. Hij komt van Mars en zij ging van pleeggezin naar pleeggezin. Dat is toch schattig!? Op zich zien zowel de ruimtescènes als die droneshots op aarde er gelikt uit. Toch kun je prakken wat je wilt in deze smakeloze derrie, maar het feit blijft dat je zo'n beetje elk idee of elke plotwending wel eens eerder hebt gezien. En dan niet zo gemakzuchtig voorspelbaar uitgewerkt als in deze absolute middelmaat. Maar maakt dit een niemendalletje als 'The Space between Us' (2017) noemenswaardig omdat het toevallig niet zwaar op de maag valt?

Ik zal hem inmiddels wel ontgroeid zijn, maar wat was dit toentertijd een ontzettend geestige film. Het bracht de wereld van de basketbal en de Looney Toons op redelijk geloofwaardige manier dichter bij elkaar.

Ik vond het ook geinige onzin. Zo pretentieloos als maar kan, maar daarom juist best te doen.

Meer een historisch document waarvan de context interessant is dan dat het tijdloze cinema is. Ik zie eigenlijk weinig verschil met de kleurloze propagandafilmpjes die voor andere politieke doeleinden werden ingezet. Het is dat we het met deze politieke boodschap enigszins eens zijn, want anders zou de hele film in het verdomhoekje van de geschiedenis zijn beland. Daar komt nog eens bij dat het voor ons, moderne kijkers, wel erg geconstrueerd overkomt. De fascistische vijand verschijnt niet eens in beeld en we zien de dappere soldaten maar wat in het wilde weg schieten op lege gebouwen.

Traumatherapie met dodelijke afloop. Echt origineel is het uitgangspunt van 'Speak No Evil' (2024) niet dat twee tegengestelde koppels elkaar ontmoeten en iets vinden bij de ander wat ze zelf missen in hun eigen huwelijk. Natuurlijk op heerlijke feeërieke locaties als het Italiaanse en Engelse platteland. Tig erotische thrillers en dertien-in-een-dozijn genrefilms vertrekken vanuit hetzelfde idee. Voor het grootste gedeelte vond ik 'Speak No Evil' (2024) eigenlijk een beetje saai en voorspelbaar: je weet immers dat de verhoudingen tussen de personages zullen exploderen. Erg subtiel is 't allemaal niet. Ook omdat het zo duidelijk is dat er onderhuids een agressieve wervelwind sluimert. Richting het einde wordt de film oprecht spannend als de psychologische terreur tot een kookpunt komt. Gewoon als pure genrefilm doet 'Speak No Evil' (2024) wat het moet doen, maar verwacht er verder ook niet meer van.

Tegenvaller. Na een extreem stijlvolle openingsscène volgt een film die geforceerd een hommage wil zijn aan weleer, maar die daarmee vooral voelt als een chaotisch ratjetoe van half uitgewerkte ideeën. Het frustrerende is dat deze Bond meer dan genoeg elementen heeft om een klassieker te worden. De iconische superschurk Blofeld met zijn stoere henchman. De psychologische schuldvraag over Bond's license to kill. Het subplot rond de sluiting van MI6 in een veranderde tijd van informatievoorziening. Toch voelt het alsof het nergens boven zijn eigen potentie uitstijgt, met een plot dat teveel nadruk legt op nostalgische knipogen en te weinig ruimte biedt voor geloofwaardige samenhang.

Traditie als gestolde tijd. In 'Spencer' (2021) vormen de kerstrituelen in Sandringham House voor Prinses Diana (Kristen Stewart) een confrontatie met haar identiteit als volksheldin, haar psychische problematiek en de verwachtingen van het koninklijke huis. Net als met 'Jackie' (2018) maakte Pablo Larraín geen standaard biopic, maar vervlecht de regisseur historische authenticiteit met mythologie. In zekere zin een verdere vervolmaking van Larraín's stijl met een minder plotgericht narratief en meer magisch-realistische elementen. Het is ook zo knap dat je vrij snel bereid bent om de Amerikaanse, niet lijkende Kristen Stewart te accepteren als Lady Di. Haar stoïcijnse acteren vol onderhuidse frustraties past perfect bij een prinses die lijdt onder de absurditeit van een monarchie. Ook spaarzame momentjes van tederheid als burgers voor even de mens achter de mythe lijken te zien.

'Spice World' (1997) is ofwel een postmodern meesterstuk over een groep jonge vrouwen die gevangen zit in het voorgefabriceerde keurslijf van de celebrity-cultus; ofwel een bijzonder luie poging om te kapitaliseren op een mediahype. The Spice Girls touren rond met hun bus, er gebeuren dingen, ze testen kleding, bereiden concerten voor of treden op, en er gebeuren weer andere dingen. Ondertussen hebben 'the girls' heuse persoonlijkheden omdat hun eendimensionale typetjes nog wat vetter zijn aangezet dan gebruikelijk. Proef ik daar zelfs een spottende 'zelfreflexieve' knipoog naar hun totstandkoming als girlband!? Met grapjes over hun gefabriceerde persona en een dik aangezet soort Britsheid, zoals Roger Moore die iets teveel geniet van zijn rol als Spice villain i.p.v. Bond villain.

De film werkt aardig als het speelt met de campy kant van de popgroep. Hun liedjes (ik kan ze allemaal nog meezingen...), hun gekke huppeltjes en dansjes en natuurlijk hun trademark: de uitzinnige fashion statements. En die goede oude jaren negentig toen cynische harde grappen en openlijk seksisme nog mochten in een tienermeidenproductie. Maar er is een reden dat een videoclip geen 93 minuten duurt, want onzinnige willekeur wordt repetitief als het alleen bedoeld is om er het imago van een populaire girlband mee te ondersteunen. Een hoop indrukken zonder ziel of emotie, maar met een nostalgische vibe omdat het natuurlijk wél gewoon The Spice Girls zijn. Al die herinneringen...

PROTECT TRANS KIDS! Dit stond een paar seconden in beeld en daar ging mijn kans om 'Spider-Man: Across the Spider-Verse' (2023) in de bioscoop te zien. Ik was op dat moment namelijk in Egypte. Het hele Midden-Oosten over de zeik over een onschuldige kinderfilm. Maar ik heb 'Spider-Man: Across the Spider-Verse' (2023) nu eindelijk op Netflix kunnen bekijken en het viel geenszins tegen. Opnieuw een stortvloed aan animatiestijlen, intertekstuele verwijzingen en knotsgekke actiescènes. Je knippert even met je ogen en je mist een heleboel moois. En toch blijft 'Spider-Man: Across the Spider-Verse' (2023) in de kern een warm epos over onvolmaakte helden en niet voor vol worden aangezien. Over de schoonheid van 't losbreken uit bestaande hokjes. Hybriditeit als kracht.

Misschien was het toch niet zo'n goed idee om de nagesynchroniseerde versie te kijken met mijn moeder en mijn vijfjarige neefje. Zij was obstinaat bezig met of al het geweld niet nadelig zou zijn voor hem, terwijl kleine Adam zich in de bioscoopstoel langzaam oprolde als een balletje en in slaap viel. Niet de beste omstandigheden voor welke filmervaring dan ook, maar zeker niet als je de beste superheldenfilm in tijden kijkt. Waar 'Logan' (2017) en 'Deadpool' (2016) al begonnen om zelfreflexiever te worden naar het superheldengenre, daar gaat 'Spider-Man: Into the Spider-Verse' (2018) er helemaal overheen en is daarmee misschien wel titel die nodig is om de boel op te frissen. Respectvol naar het oorspronkelijke medium strip in hoe met de cel-shading tekenstijl en visuele beeldgrapjes verwijst naar de logica van fictiewerelden uit comics. En toch ook zelfbewust naar het medium film in hoe het de eerdere verfilmingen van Spider-Man op de hak neemt en beeld/geluid een eclectisch, zinnenprikkelend samenspel laat vormen. Ook doet Marvel het wederom steengoed qua inclusiviteit, want waar andere filmstudio's toch nog een beetje stoeien om verschillende etnische achtergronden en meer vrouwen in hun iconische franchises te krijgen, gebeurt het hier heel natuurlijk. Spider-Man zoals we hem kennen bestaat nog altijd, maar iedereen heeft een 'origin story' en iedereen kan een iconische held worden. Voor mijn neefje bleek na de film Miles Morales trouwens ook dé Spider-Man.

Timing is everything. In komedies is het essentieel dat de acteurs een bepaald tempo in de grappen aanhouden en zo de meest idiote situaties op de lachspieren gaan werken. Een soort goed gecomponeerd geheel waarbij de idioterie als een overtreffende trap steeds meer de lach weet te ontlokken van zijn kijker. Wanneer je dat goed doet, dan kun je met veel onzinnigheid voor de dag komen. Kijk maar eens naar Naked Gun met Leslie Nielssen. Het grootste mankement aan Spion van Oranje is dat totale gebrek aan juiste timing. Jennifer Hoffman en Najib Amhali lezen hun teksten staccato op, zonder op elkaar ingespeeld te raken en zo een chemie te hebben. Oei, hoe ongeloofwaardig klinkt alles wat er uit hun mond klinkt. En dan komt de afschuwelijk ongrappige Paul de Leeuw in het verhaal die eigenlijk de film moet dragen, maar dan vooral diep irriteert met zijn schmierende typetjes.

Onderhoudend spel tussen de magie van vliegtuigen en de psyche van een man die de eerste vlucht heeft gemaakt. Het leuke is dat Lindbergh nergens als een held neer wordt gezet, maar altijd als een maar al te menselijk karakter, met inbegrip van domme fouten, verkeerde keuzes en zwakke momenten in karakter. En dan zijn er ook nog die heerlijke shots van het natuurschoon dat aan de cockpit voorbij trekt. Ik ben minder te spreken over de kolderieke flashbacks die afleiden van de serieuze toon van de film.

M. Night Shyamalan is heerlijk onvoorspelbaar. Het ene moment maakt hij alleen ambitieuze flops en het volgende heeft hij opeens twee prima genrefilms op rij. Wat mij betreft is 'The Visit' (2015) één van de betere 'found footage films' ooit gemaakt, omdat het zo clever inspeelt op de unheimische kinderangst dat er iets niet helemaal klopt aan je grootouders. Geen grote twist of onthulling, maar een briljant simpel concept dat een oprecht enge film oplevert. Hetzelfde kan gezegd worden over het uitgangspunt dat de antagonist in 'Split' (2016) drieëntwintig verschillende persoonlijkheden heeft en én van hen is een seriemoordenaar. Het geeft een veelzijdige acteur als James McAvoy de aanzet tot een amusante krachttoer om verschillende typetjes neer te zetten in dezelfde rol. Van een kokette madam tot een vriendelijke klusjesman en een kind dat verlegen zit om moederlijke aandacht. McAvoy weet elk typetje een zekere eigenheid en charisma te geven. Het wordt zelfs een leuk raadspelletje met wie je van doen hebt.

Het aardige aan 'Split' (2016) is dat deze getroebleerde Kevin vooral slachtoffer van zichzelf is. Want lang niet al zijn persoonlijkheden wachten de komst af van 'het Beest' als een hypermasculiene oerkracht. Of het moment dat de drie vrouwelijke gevangenen worden opgeofferd in een slachtritueel. Shyamalan maakt het gelukkig niet te pretentieus, maar de film roept wel de vraag op of het rechtvaardig is om zo'n versplinterde identiteit op diens daden af te rekenen. Is het fair om de ene persoonlijkheid te straffen voor de zonden van de andere? Tegelijkertijd geeft Kevin's innerlijke verscheurdheid ook protagoniste Casey Cooke (Anya Taylor-Joy) ruimte voor een psychologisch schaakspel. Waar ze probeert patronen te ontwaren in Kevin's verschillende persoonlijkheden en zwakheden blootlegt in zijn verdediging. Ook tof hoe Casey's eigen traumatische jeugd is verweven met haar niet te stuiten overlevingsdrift. Zowel daders als slachtoffer aan elkaar gewaagd in hun primitieve strijd voor zelfbehoud.

Bij de vorige Spongebob-film kon ik weinig met de bloedeloze CGI, maar het moet gezegd dat 'The SpongeBob Movie: Sponge on the Run' (2020) de overstap van 2D naar 3D een stuk gracieuzer maakt. Zelfs een tekenfilmpurist als ik kon leven met de sterk gelijkende karakterontwerpen. Zoals je de karakters inmiddels door en door kent, en toch met nieuwe lagen omdat computeranimatie nu eenmaal andere mogelijkheden biedt. Wat dat betreft ook prima dat deze nieuwe film ruimte biedt aan cultacteurs als Keanu Reeves en Danny Trejo om de boel op te leuken met hun aanwezigheid. Zo surrealistisch en onvoorspelbaar als 'The SpongeBob SquarePants Movie' (2004) wordt het nergens, maar ik heb met volle teugen genoten van deze nostalgische trip terug naar Bikinibroek. Gewoon mijn favoriete figuren als SpongeBob, Patrick, Meneer Krabs, Gerrit de Slak en Plankton die in drie dimensies doen wat ik van ze gewend ben. En dan is zelfs de ijdele Koning Poseidon nog best een leuke schurk.

Die koude, bloedeloze blikken als mijn favoriete spons en zeester me aankijken. Gespeend van elke expressie of charme, maar als dode karkassen. Merkwaardig genoeg lijkt het ook alsof de handgetekende animatie meer ruimte biedt voor grovere grappen, terwijl het in drie dimensies beperkt blijft tot een slappe superheldenparodie met hysterische actiescènes. Het live-action personage Burger Beard (Antonio Banderas) is leuk wanneer hij wordt geïntroduceerd in een melige openingsscène, maar wordt al gauw vermoeiend wanneer hij vooral lijkt bedoeld voor poep- en scheetgrapjes rond lelijk geanimeerde meeuwen.

Interessanter om zijn historische context dan dat het op zichzelf een intrigerende film is. De voornaamste personages worden nogal eenzijdig en statisch weergegeven, waarbij er weinig ruimte is om sympathie of begrip te kunnen krijgen voor hun terroristische daden. Nu staat het oorspronkelijke boek bekend als een satire, dus misschien dat ik het allemaal serieuzer neem dan bedoeld is. Ergens hebben dit soort blaxploitation flicks dan ook een charme als de klassieke verhalen van de underdog die het systeem van binnenuit verandert. Compleet niet in lijn met de echte wereld, maar toch vermakelijk om bij weg te dromen.

'Dames en heren, u zult thans beleven de huiveringwekkende geschiedenis van den spooktrein!' Voor wie kan genieten van het geaffecteerde Oudhollands van bijvoorbeeld het polygoonjournaal. 'De Spooktrein' (1939) oogt bijzonder fris door het expressionistische schaduwspel en de sfeervolle setting van een slecht verlicht station bij nacht en ontij. Op de geluidsband precies het juiste getik, gekletter, geplink en gebonk wat de juiste dosis suspense oproept. Echt nagelbijtend eng wordt het niet, maar het heeft zeker zo zijn momenten. Als de mysterieuze trein het stationnetje van Valkensrade binnenrijdt, blijkt het onverwachts zelfs een spectaculaire climax in petto te hebben.

Toch zijn het vooral de dik aangezette typetjes die de show stelen: de goochelaar en zijn assistente; de Freudiaanse psychoanalyticus en zijn hysterische patiënte; de muizige ambtenaar en zijn volgzame bruidje; de clowneske vrijgezel vol kwajongensstreken; de bemoeizuchtige christelijke geheelonthoudster. Allemaal zo plat als een dubbeltje, maar de stereotype typetjes passen precies in deze kluchtige horrorkomedie. Leuk op elkaar ingespeeld. Een paar gemene grappen over en weer. Een uurtje cinema kan slechter besteed worden dan met een werk waarmee een internationale vermaardheid als Carl Lamac bijdroeg aan onze vaderlandse filmgeschiedenis.

Typisch een Amerikaanse ensemblefilm vol sterke acteurs als Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, Liev Schreiber en John Slattery. Om nog maar te zwijgen over een resem aan bijrollen die uitmuntend zijn gecast om in enkele scenes meteen gelaagde personages neer te zetten. Qua casting van acteertalent is 'Spotlight' een zeldzaam pareltje waarbinnen alle hoofd- en bijrollen het cachet hebben om een goedgeschreven script naar een hoger plan te tillen. Of het nou om de gevestigde namen gaat die de meer emotionele momenten dragen, of om de vele bijrollen van geïnterviewde slachtoffers van kindermisbruik, advocaten, officieren van justitie en andere bijrollen in een veel groter verhaal.

Het meest genieten zijn de subtiele, gevoelige acteermomentjes tussen verschillende acteurs die goed op elkaar ingespeeld zijn. Of het nou het komische moment is waarop hoofdredacteur Michael Keaton met enig sarcasme zijn onderzoeksjournalist Mark Ruffalo aanraadt om eens niet naar zijn werkplek te komen joggen op een vrije dag. Of hoe Liev Schreiber zijn overige redactieleden aanspreekt als een lichtelijk wereldvreemde droogkloot met een nieuwe blik als buitenstaander. Of neem de akelig indringende catharsis waarin Ruffalo ten overstaan van andere redacteuren de impuls moet onderdrukken om schokkende vondsten over de doofpotaffaire van de daken te schreeuwen.

Stilistisch is de soberheid in lijn met klassiekers over onderzoeksjournalistiek als 'All The President’s Men' (1976) en ' Killing Fields' (1984), tot meer recente werken als 'The Insider' (1999) en 'Good Night, and Good Luck' (2005). Weinig tot geen abstractie of pretentieuze mooifilmerij, maar een zakelijke, haast documentaire aanpak In 'Spotlight' is die sobere stijl deel van de kracht: zonder visuele franje of opsmuk komt het zwaartepunt vooral te liggen bij uitgebreide dialogen en verduidelijkende montages. Het toegankelijk maken van hoe de zoektocht naar feiten in zijn werk gaat én uitleggen hoe de uiteindelijke vondsten bijdragen aan het maatschappelijke belang.

Anderzijds blijft dezelfde uitleggerige aanpak óók een tikkeltje formulematig in hoe het rechtlijnig binnen de lijn der verwachtingen blijft. Grappen en emotionele momenten zijn zo ingebouwd dat zij tijdens het kijken als een bom inslaan, maar toch blijft het als geheel niet beklijven op een manier dat het een overweldigende indruk achterlaat. Begrijp mij trouwens niet verkeerd: óók ik liep met een brok in mijn keel de bioscoopzaal uit.

Toch heb ik niet het gevoel dat ik hiermee een werkelijk vernieuwend stukje cinema achter de kiezen heb; eerder een bovengemiddeld werk dat steunt op een excellente casting en een belangwekkend maatschappelijk onderwerp als hoe het samenspel tussen journaille en justitie tot een veranderend denken over doorwerking van historische kindermisbruikzaken heeft geleid.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste nog gezien wil hebben. (just kidding)

Vooral nieuwsgierig geworden door de overdreven positieve reacties van enkele gewaardeerde gebruikers hier. Dat ongebreideld enthousiasme kan ik niet helemaal delen, maar het is inderdaad een zeer bijzondere filmische ervaring. Uiteindelijk is het vooral een geraffineerd spel met vorm en blijven de feestende meisjes en Alien naar mijn smaak te gezichtloos om mij dieper te raken. Wat Harmony Korine wel ontzettend goed doet is dat hij de absurde logica en de structuur van videoclips consequent door weet te trekken naar een anderhalf uur durende trip. Dit is experimentele cinema die zo aantrekkelijk gepresenteerd wordt dat het nergens geforceerd of pretentieus aan gaat voelen.

Overigens viel het mij een beetje tegen na alle ophef over de seksuele ondertonen dat de net meerderjarige actrices keurig hun zwemgoed blijven aanhouden, of, wanneer ze wel uit de kleren gaan, dat hun edele delen deugdelijk uit beeld blijven. Niet alleen omdat ik meer had willen zien, maar de film is drie jaar na dato zoveel braver dan ik uit de overleveringen had begrepen. Het zegt maar weer dat je controverse niet altijd serieus moet nemen.

Na een hilarische intro met de altijd geestige Weird Al Yankovic begint er een van de flauwste en minst grappige films die ik in tijden voorbij heb zien komen. Ze slaan zo consequent de plank mis met grapjes die zichzelf continu herhalen en vaak de eerste keer al niet grappig waren.

Met een beetje cynisme zou je kunnen stellen dat de Game Over in de titel ook voor deze film geldt. Was de eerste Spy Kids nog een leuke overdreven kinderfilm, dit derde deel stelt bitter weinig meer voor. Het voelt als een inspiratieloos bijeengeraapt zooitje van lelijke speciale effecten en een wel erg opzichtige moraal. Het wordt zelfs lachwekkend dat Rodriguez desalniettemin een enorme sterrencast heeft weten te porren voor deze onzin. Maar toch heeft zelfs dit mislukte vehikel zo zijn charme op de een of andere manier