Meningen

Ik kan mij nog herinneren dat hiervoor geadverteerd werd bij de plaatselijke videotheek. Fascinerende titel voor het elfjarig jongetje dat ik toen was.

Helaas kunnen de makers niet veel meer met het flinterdunne uitgangspunt van een apocalyptisch avondje feesten doen dan een anderhalf uur lange reclamecampagne brengen voor de belangrijke muziekstromingen van die tijd. Wansmakelijke rotmuziek onder het genot van hyperactieve editing, lelijke filters en een dronken cameraman. En toch heeft het wel iets. Misschien omdat o.a. Thom Hoffman en Hugo Metsers zo ongegeneerd erop los aan het schmieren zijn dat het vanzelf wel grappig wordt.

Beklemmend fictieve weergave van de taxi-oorlog van een paar jaar terug. Het hele gebeuren wordt kunstig teruggebracht tot hoe een gewone man (Frank Lammers) een worsteling aan gaat met onderwereldfiguren, justitie, louche leenverstrekkers en politiek Den Haag. Zijn ondergang is al vanaf de eerste bloedstollende scene evident en we worden langzaam meegetrokken in een spiraal van onmacht waar hij niet meer uit lijkt te komen. Iets te karikaturaal bij vlagen, maar het trio Frank Lammers, Fedja van Huêt en Peggy Jane De Schepper weet het toch een realistische diepte mee te geven. Ook cinematografisch zitten er een paar briljante vondsten in, zoals de taxi die door een woedende menigte wordt omgekeerd.

Ergerniswekkend negatief gekleurd portret van een Egyptische theatermaakster die zogenaamd haar eigen vrijheid opeist tegenover haar eigen omgeving. Wat wij vooral te zien krijgen is een pedante vrouw die verontwaardigd kijkt en sigaretten rookt. Begrijp mij niet verkeerd, want de onafhankelijke positie van Egyptische vrouwen is absoluut een belangrijk issue in het land. Het heeft alleen iets heel beperkends om nou juist een persoon te verheerlijken die verder weinig toe lijkt te voegen aan wat dan ook. Ze zegt namelijk niet bijzondere zinnige dingen en het wordt ook duidelijk dat veel van haar levenskeuzes misschien te wijten zijn aan verkeerde keuzes op persoonlijk vlak. Wat dat betreft is de koppeling met de twee revoluties er met de haren bijgesleept om een politieke draai aan deze portrettering te kunnen geven.

Als film oogt het als een inwisselbaar televisiedrama met theatraal acteerwerk en een fragmentarische opbouw van losstaande gebeurtenissen, maar John Hurt is subliem als homo-icoon Quentin Crisp. Van een mannelijke prostituee naar een professioneel naaktmodel, terwijl hij rondhangt bij de 'beau monde' van kunstminnende progressievelingen. Hurt zet hem neer als een gevoelige en door de liefde getekende romanticus, die op zijn eigen manier - zoals met een 'vrouwelijke stijlkeuze' - de strijd aangaat met kleinburgerlijkheid en de seksuele repressie van de jaren dertig en veertig. De prijs die hij als openlijke homoseksueel moet betalen is hoog: als het niet leidt tot gewelddadige conflicten met wildvreemde mannen op straat, dan wordt hij in intieme liefdesrelaties wel gekleineerd, vernederd en onderdrukt. Toch straalt Quentin Crisp vooral een eigen kracht uit door hoe hij met scherpe witticisms en een recalcitrante levenshouding, de intolerantie van de uitgesproken meerderheid blootlegt en ze soms zelfs ontmantelt.

Dit is één van de schattigste dingen die ik onlangs zag, een beetje de Japanse variant op schoolklasdocu's als 'Être et avoir' (2002) of 'De kinderen van juf Kiet' (2016). Een schoolmeester die z'n kinderen empathie, rouwverwerking, geluk en rechtvaardigheid aanleert. Erg ontroerend. Ik ben het met Onderhond eens dat de sentimentele insteek weinig ruimte laat voor verdere verdieping. Hoe verhoudt de aanpak van Mr. Kanamori zich bijvoorbeeld tot het Japanse onderwijs in het algemeen? Zijn er ook negatieve kanten qua pedagogische insteek? En wat maakt hem nu wérkelijk anders dan andere empathische docenten met feeling voor kinderen? Maar weet je: de tranen biggelden over mijn wangen en ik genoot van dit humane pareltje.

Voor de geïnteresseerde: Children Full of Life - Top Documentary Films - topdocumentaryfilms.com

Ik moest bij de film steeds terugdenken aan Ivan's Childhood van Andrey Tarkovskiy en dat is natuurlijk een reusachtig compliment naar de regisseur. In stemmig zwart-wit wordt er een beeld geschetst van een oorlog die aan beide zijden alleen maar slachtoffers kent. Natuurlijk zijn de Japanners victorieus geweest, maar zij hebben ook iets van zichzelf verloren in de schandalige behandeling van krijgsgevangenen. Met name de seksuele exploitatie van vrouwen wordt hier aan de kaak gesteld als iets dat in retrospectief ook een vorm van verlies van beschaving inhoudt.

Het knappe is dat er niet voor een dominant perspectief gekozen wordt maar voor verschillende perspectieven, zodat er een totaalplaatje ontstaat van de impact op zowel de individuele levens als en de gevolgen van deze oorlog voor de natie als geheel.Hierdoor wordt het helaas ook lastiger om je te kunnen identificeren met de karakters en het duurde bij mij zeker een tijdje voordat ik erin kwam te zitten.

Ik ben er nog niet helemaal uit of ik de film wel of niet propagandistisch vind, want het is wel duidelijk dat de Chinezen vooral worden gerepresenteerd als de machteloze slachtoffers die zich manmoedig staande houden en de Japanners als de beschavingslozen. Maar ook dat beeld wordt genuanceerd door de Japanse Kadokawa te tonen als het humane geweten en Mr Tang als de aanvankelijke opportunist. Misschien dat een iets te gekleurde invulling van zaken net dat puntje is waarom een film over dit onderwerp toch gemaakt kon worden in een land als China?! En het neemt niet weg dat het een esthetisch interessante en (vooral) emotionele film is, die een voor ons wat minder bekend stukje geschiedenis in beeld brengt.

De waardering voor deze film hangt vermoedelijk ervan af van wat er tussen de benen hangt. Dit is namelijk een onvervalste chick-flick in de ruime zin van het woord. Een pas afgestudeerde antropologe ( Scarlett Johansson ) wordt het kindermeisje voor een spuugverwend kind uit een rijk gezin. Maar natuurlijk groeien de twee naar elkaar toe en ontstaat er iets moois. En dan verschijnt ook nog eens de prins op het witte paard in de vorm van een onvervalste hunk. Vele vrouwenharten zullen meerdere malen overslaan bij dit gezapige sentiment volgens bekend receptuur.

Ik ben een man ( even voor de goede orde :lol: ) en toch werkte deze film buitengewoon aanstekelijk op mijn gemoed. Dat komt met name door het natuurlijke spel van Johansson, die haar rol een extra sjeu geeft door haar een soort onderzoekster te maken in de gedragingen van haar werkgevers. Zo beziet zij, met een toon van lichte ironie, de eenzaamheid van de moeder des huizes en de walgelijke affaires van pappa. De film doet niks wat we niet eerder gezien hebben, maar het voelt desondanks toch fris aan door die pseudo-antropologische insteek.

Niet helemaal politiek correct in dat de inuit een beetje neergezet worden als de nobele wilden die nog een primitief bestaan leiden. Veel van wat we zien is dan ook in scene gezet, met als meest schrijnende moment wanneer de familie extatisch reageert op de westerse grammofoonspeler. Een van de inuit probeert zelfs een plaat op te eten. In werkelijkheid blijken ze gewoon geweten te hebben wel doel het apparaat diende en gaat het hier om een wat denigrerend grapje om het onbeschaafde van de eskimo´s te bevestigen.

Toch blijft er bij mij iets van ontroering bestaan dat Flaherty in ieder geval geprobeerd heeft om de kijker in aanraking te brengen met de inuit en hun leefwijze. Hij heeft daarvoor dingen moeten ensceneren, maar vergeet ook niet dat het camerawerk destijds nog eens stuk statischer en minder flexibeler was dan vandaag de dag, en dat het daarom ook essentieel is dat sommige elementen erbij verzonnen zijn. Het levert in ieder geval een paar mooie plaatjes op die de tand des tijds hebben doorstaan.

Niet eens zoveel slechter dan soortgelijke historische epossen als Ben Hur en Spartacus. Het straalt diezelfde grootsheid en epiek uit door de schitterende kostuums, de sfeervolle locaties en de imposante hoeveelheid figuranten die meedoen aan de gevechten. Helaas worden er wel goedkope trucjes gebruikt als gevechtssituaties die op het hoogtepunt worden afgekapt en het tonen van foto's tussen de handelingen. Overigens niet zo vaak dat het storend wordt, want over de gehele linie is het een zeer indringende film vol rake religieuze symboliek.

Brits kwaliteitsdrama. Het heeft een fijn unheimisch sfeertje door de onheilspellende belichting, het gebruik van verschillende camerafilters en een soundtrack die door merg en been gaat. Elke keer dat die deurbel ging, kreeg ik koude rillingen omdat er zich weer een mogelijk gevaar aandiende voor die getormenteerde oude lobbes met zijn wandelstokje (Robbie Coltrane). Hier gaan de beschuldigingen als een inktvlek door het hele gezinsleven.Julie Walters speelt de moeder die het overspelige gedrag van manlief altijd heeft getolereerd en geconfronteerd wordt met een kant van hem die ze niet meer begrijpt. Andrea Riseborough is aandoenlijk als de jonge vrouw die vecht tegen haar eigen demonen, terwijl ze tegelijkertijd probeert om haar vader te vergeven en met hem af te rekenen.

Waar de serie wat puntjes laat liggen is dat de figuren uit de flashbacks erg ver van de figuren in het nu af staan. Hoe Paul en Marie zich ontwikkelen tot narcistische psychopaat en gewetensvolle huisvrouw voelt net niet overtuigend. De focus komt op de plotwendingen en de suspense te liggen, maar niet op hoe Paul die verschillende lagen van hemzelf toentertijd in stand wist te houden. Al is het leuk dat je steeds op het verkeerde been wordt gezet door hoe man/vrouw/dochter de boel proberen te redden met leugens, intriges en manipulaties, met een (toch wel) verrassende uitkomst. Het gebeurt niet vaak dat een film/serie eindigt met een bitterzoete Pyrrusoverwinning voor alle hoofdpersonages.

Ik kan deze film bijna niet kijken zonder een kotszakje bij de hand te hebben. Of het aan de irritant nerveuze cameravoering ligt of aan hoe ze het expliciete geweld in beeld brengen, dat laat ik in het midden. Vast geen slechte film, maar mij doe je er geen plezier mee.

Portret van de notoire outlaws van '' The Kelly-gang''. Er wordt een beeld geschetst van een groepje verschoppelingen die de strijd aanbindt met de wettelijke autoriteiten, omdat zij keer op keer onjuist behandeld worden. Hun strijd gaat grote vormen aannemen als het publiek ze begint te adoreren als een soort Ierse vrijheidsstrijders. In de hoofdrollen Heath Ledger, Orlando Bloom en Geoffrey Rush.

Ik heb deze film toentertijd aan me voorbij laten gaan door de negatieve kritieken die het kreeg, maar hij viel me uiteindelijk alleszins mee. Het is een mooi in beeld gebrachte western, waarin vooral Heath Ledger uitblinkt als de oudste telg van de clan. Zijn vroege dood is een enorm gemis voor de filmwereld.

Helaas lijken de makers iets teveel in de film te willen proppen, waardoor het bij vlagen wat onevenwichtig overkomt. Sommige plotwendingen gaan gewoon een tikkeltje te snel om echt voeling te krijgen met de karakters. Maar daar staan schitterend verzorgde decors en kostuums tegenover. En een schitterende eind-sequentie, waarin '' de broers '' zich als ware ridders in het harnas kleden om een onmogelijke strijd aan te gaan. Uiteindelijk had de film vele malen sterker uit kunnen pakken, maar het is zeker een aanrader voor de liefhebber van de western.

Lief filmpje. Ik had het idee dat 'Neighborhood Watch' (2025) een actiekomedie zou zijn, maar het is eigenlijk meer een 'bromance' tussen twee eigenheimers die meer met elkaar gemeen hebben dan ze denken. Serie-lievelingen Jack Quaid en Jeffrey Dean Morgan zijn leuk op elkaar ingespeeld. Wel een tikkeltje voorspelbaar. Al had ik tijdens de aftiteling gewoon een grote grijns op mijn smoel.

Nena (Abbey Hoes) is zelf een beetje punk. Niet alleen omdat de soundtrack die muziekstijl aangrijpt om haar turbulente innerlijke wervelwind mee uit te dragen. Op het breukvlak naar een nieuwe tijd, waarin zelfs 'de Berlijnse Muur' viel omdat er grote geopolitieke verschuivingen waren, is de jonge Nena op zoek naar haar eigen seksualiteit en toekomstige plaats in de wereld. Met haar stoïcijnse puberlogica loopt ze op tegen de vooroordelen van haar ouders, die haar fragiele tienerzieltje trachten te beschermen tegen de echte wereld, maar Nena weet uiteindelijk dondersgoed wat zij zelf wil: het beste dat mogelijk is voor de mensen waar ze van houdt.

'Nena' (2014) zou bij lange na niet zo goed zijn als het acteerwerk niet in handen was van een jong acteertalent, dat de puberale rollercoaster van tegenstrijdige emoties zo doeltreffend op beeld weet te krijgen. De camera houdt van Abbey Hoes, maar op een manier dat de rijkheid en complexiteit van haar personage wordt geaccentueerd en niet alleen omdat het een bloedmooie jongedame is. In die zin helpt het dat regisseuse Saskia Diesing niet hijgerig, voyeuristisch op het lichamelijke van het personage zit, zoals zoveel mannelijke cineasten zouden doen als zij seksualiteit thematiseren met/over jonge vrouwelijke hoofdpersonen.

Deze prent pakt de ontluikende seksuele vorming van een tienermeisje en onderzoekt de emotionele kant ervan, waarbij het subtiele en gelaagde acteerwerk van Hoes voor mij een fascinerende kijkervaring oplevert. Haar verliefde blik naar het eerste vriendje. Zichzelf bloot moeten geven - letterlijk en figuurlijk- met haar imperfecties en pijnpunten. De smalende, bittere opmerkingen om haar eigen pijn te maskeren. Het is geen perfecte film - daarvoor is het thema euthanasie iets te geforceerd- maar het heeft een stoerheid en levenslust die me wist te bekoren. Een beetje tegendraads en recalcitrant, tegen de keer in een snoeiharde wereld, waarin het de geestelijke rijping van een generatie is geweest die brak met bestaande tradities over autoriteit, hiërarchie, seksualiteit en gender.

Pure Sovjet-propaganda, maar inderdaad: het is allemaal zo belachelijk en humoristisch dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Leuk om eens gezien te hebben.

De ingebeelde vijand van een verzetsschrijver. Zoals regisseur Pablo Larraín in 'Jackie' (2016) zo treffend Jackie Kennedy in de opkomende mediacultuur wist te plaatsen, zo fictionaliseert hij in 'Neruda' (2016) de strijd tussen Pablo Neruda met de Chileense autoriteiten. Luis Gnecco zet een aanstekelijke Neruda neer als de onhebbelijke querulant, die de hete adem van zijn vervolgers in zijn rug voelt. Voor wie vrouwelijk schoon evenzeer een drijfkracht is als de schrijnende armoede en rechtsongelijkheid in Latijns-Amerika. De verfijnde rechercheur Oscar Peluchonneau (Gael García Bernal) legt als een literaire criticus tegenstrijdigheden bloot in zijn onderzoekssubject. Peluchonneau prikt door de jubelzang van anderen en ziet een stukje van zijn feilbare zelf in het fascinerende mens dat hij dient te vervolgen. Hoe erg is de dichter werkelijk begaan met zij die in hem een spreekbuis zien voor hun reële misère? Of is het spel met de autoriteiten niet een lichtelijk narcistische zucht naar bewondering? En hoe beïnvloeden deze (ingebeelde) censors het werk van een kunstenaar? Door het smaakvolle kleurenspel en de ongebruikelijke perspectiefwisseling breekt 'Neruda' (2016) met de verstikkende mal van biografische films. Geen rechtlijnige opkomst en ondergang, maar een intelligente verhandeling over begrensde kunst en Pablo Neruda als een mens voorbij de kunstenaarsmythe.

Film is soms toch vooral een tijdscapsule om je eigen herinneringen op te projecteren. 'Who Am I?' (1998) is een soort Bassie en Adriaan met martial arts, maar het heeft voor mij charme omdat het Nederland/Rotterdam uit de late jaren negentig tot leven brengt. Als lokmiddel voor toeristen uit Hong Kong, dus het oogt heerlijk pittoresk en heeft veel aandacht voor mooie architectuur. Lekker nostalgisch wegzwijmelen. Het eindgevecht behoort zonder meer tot de beste matpartijen uit de carrière van Jackie Chan, en laat die nu juist een Rotterdams tintje hebben. Wel moet je soms door de flauwe non-humor en het idiote plot heen prikken. Zo is het grote vraagstuk uit de titel irrelevant voor de loop van het verhaal.

Zo'n ouderwetse knokfilm met twee chagrijnige tegenpolen die samen een verdwijningszaak moeten oplossen. Het is buitengewoon vermakelijk om Jackson Healy (Russell Crowe) en Holland March (Ryan Gosling) te zien kibbelen tussen de pornosnorren, de siliconenborsten en de morsige types uit de seksindustrie in de jaren zeventig. Een tikkeltje nostalgisch ook naar de vrijheid blijheid van toen, zoals met de terugkerende running gag dat tienerdochter Holly March (Angourie Rice) in aanraking komt met seks, drugs en rock 'n roll. In de kern is 'The Nice Guys' (2016) standaard formulewerk, maar als aanstekelijke sfeerschets komt het bijzonder goed uit de verf. Erg jammer dat er waarschijnlijk geen vervolgdelen meer in de pijplijn zitten wegens tegenvallende box office-resultaten.

Fijne biopic over zangeres Nico (Trine Dyrholm) die haar artiestenbestaan met The Velvet Underground al ruimschoots achter zich heeft, maar in de Engelse industriestad Manchester eenzelfde vibe vindt als in het platgebombardeerde Berlijn uit haar jeugd. De regisseuse Susanna Nicchiarelli maakte met 'Nico, 1988' (2017) een geestig vrouwenportret waarin het roemrijke verleden van de zangeres alleen nog in flitsen erdoorheen is gemonteerd, met authentiek archiefmateriaal. Voor Nico/Christa Päffgen is het verleden een voorbij station waar slecht-geïnformeerde interviewers naar terug blijven verwijzen, terwijl ze probeert te ontsnappen aan het keurslijf van haar vroegere modellenwerk en een muziekcarrière tussen de grote mannen. Trine Dyrholm is fenomenaal als deze diva van middelbare leeftijd die dan weer haar drank- en heroïneverslaving eruit kotst, dan weer in triestig zelfverwijt of onhebbelijk aso-gedrag vervalt, of dan weer nieuwe bezieling vindt om haar optredens nieuwe glans te geven. Als film laat 'Nico, 1988' (2017) wat liggen met onuitgewerkte verhaallijntjes en een te gefragmenteerde opzet, maar door de screen presence van deze Deense actrice boeien zelfs de meest pietluttige handelingen. Alles wat ze doet heeft dan ook zo'n grappige én een triestige lading. Of ze net heroïne spuit in haar nieuwe appartement en vervolgens met muziekapparatuur op zoek gaat naar een specifieke toon, of dat ze bij het ontbijt een fles cola achterover slaat en een bord pasta leeg eet, maar dan gefascineerd raakt door een huisbrouwsel limoncello.

Intrigerend uitgangspunt: een getraumatiseerde schoonmaakster doorziet de onmenselijkheid van een streng asielbeleid. Het gegeven wordt helaas een beetje lafjes uitgewerkt. Het zal voor niemand echt een schok zijn dat Mirte dichter bij Luc komt en daarmee ook weer zal weten te ontdooien voor de buitenwereld. Zelfs het emotionele afscheid tussen de twee zat er al van ver aan te komen Desalniettemin is het wel zo´n film waarbij de reis naar die ontwikkeling op zichzelf interessant en mooi genoeg is om voor de volledige speelduur te boeien. Het heeft een prettige zwarte humor die de zware lading dragelijk maakt.

Wat mij een beetje tegenstaat aan dit soort films is de karikaturale manier waarop medewerkers van de IND worden gepresenteerd. Volgens de logica van deze film is het daar een corrupte rotzooi met medewerkers die geen greintje medeleven hebben naar de medemens. Met dit soort karikaturen doe je de complexiteit van het onderwerp helaas geen recht. Ik denk dat het nou juist de wrangheid van dit soort systemen is dat er mensen werken die heus het beste met medemensen voor hebben, maar die te maken hebben met verschillende politieke krachten waardoor alles steeds onderhevig is aan verandering. En dat levert inderdaad onmenselijke situaties op.

De chauvinist in mij kon heerlijk wegdromen bij de illusie dat ook Nederland uitgestrekte en ongerepte stukken natuur heeft. Met dromerige beelden en een ijzersterke soundtrack wordt een schitterend gevoel van de vrije natuur opgewekt. Af en toe wordt de illusie van wildernis bruut doorbroken als er elektriciteitspalen of windmolens aan de horizon verschijnen. In dat opzicht zou het misschien een inhoudelijk sterkere documentaire hebben opgeleverd als het over het samenspel tussen mens en natuur was gegaan. Hoewel deze constructie ook weer de fantasie prikkelt omdat het zo ingaat op een natuur waar de mens geen onderdeel meer van lijkt.

Ik lees hier veel kritiek op de voice-over van Harry Piekema. Hij heeft misschien niet de autoriteit en het fijne klankgeluid van een David Attenborough, maar hij heeft een prettige speelsheid in zijn stem waarmee hij de emotie van het moment goed kan overbrengen. Helemaal magistraal is de soundtrack die, zoals je tegenwoordig van het genre mag verwachten, een extra kleur geeft aan de gebeurtenissen.

Zie wel in waarom iemand hier in de bioscoopzaal enorm van kan genieten. Daar zit hem misschien ook mijn voornaamste kritiek: de televisieversie is teveel van het goede. Hoeveel baltsende en parende beesten wil een gezond mens eigenlijk zien? Daarbij zijn onze Nederlandse dieren ook niet dermate spannend dat je er geen genoeg van kunt krijgen. Een natuurdocumentaire gaat in de regel over exotische dieren die je normaal niet te zien krijgt, maar hier komt de nadruk veel te liggen op vogels, insecten en vissen die je in het plaatselijke stadspark ook kunt zien. Waarschijnlijk heeft de bioscoopversie meer van de fantastische dramatische hoogtepunten en minder van die overbodige opvulling.

Van de Deense regisseuse Susanne Bier heb ik alleen 'Things We Lost in the Fire' (2007) gezien, maar ze komt goed uit de verf met dit stijlvolle spionagedrama. Het is vintage John le Carré, waarin een getroebleerde Britse gentleman - hoffelijk en stijfjes - als de laatste rechtschapen ziel overblijft in een cynische vermenging van inlichtingsdiensten met georganiseerde criminaliteit. Tom Hiddleston is extreem charismatisch als 'The Night Manager' met zijn schampere glimlachje en zijn triestige oogopslag. Tegenover hem Hugh Laurie, die alles eruit gooit aan venijn en agressie dat geen plaats had in een familievriendelijke televisieserie als 'House'. Ook de vele bijrollen zijn meestal perfect gecast: of het Olivia Colman is als de echte held (-in) van de serie (Angela Burr), of Tom Hollander als de homoseksuele straatvechter (Lance Corkoran), of zelfs Adeel Akhtar (Rob Singhal) die in de laatste episode nog een hilarische diss heeft. Het plot blijkt uiteindelijk een tikkeltje voorspelbaar en rechtlijnig, maar zelfs dat werkt bevredigend omdat deze mannenfantasie van galanterie en machtsspelletjes, precies doet wat ik ervan hoop en verwacht.

Met de beste wil van de wereld geen goede film. Maar 'Night of the Demons 2' (1994) weet toch voldoende te vermaken met seksueel getinte slachtpartijen en een demonische knipoog naar katholieke scholen. Van foute geloofsvaders met 'sex appeal' tot nonnen met rozenkransen, kruizen en supersoakers met wijwater. Ook opvallend goede creature design voor zo'n absolute B-film. Goed materiaal voor een foute filmavond, zeker in combinatie met alcoholische versnaperingen.

Heerlijke schurkenrol van Robert Mitchum als de mannelijke verleider die andere mensen in zijn duivelse web spint met mooie praatjes en zijn rol als priester. Jammer dat ze hem niet iets meer een soort innerlijke struggle door hebben laten maken, want hij blijft een tikkeltje aan de oppervlakte met de rol. Helemaal als het ''happy end'' zich aandient en Powell uit beeld verdwijnt als slechts de duistere schurk.

Als 'High and Low' (1963) van Kurosawa meer op 'Death Wish' (1974) met Charles Bronson zou lijken (en een stuk meer low budget oogt). Een alleenstaande vader (James Brolin) ziet dat zijn krullerige dochter per ongeluk wordt aangezien voor een rijkeluisdochter en wordt ontvoerd door een crimineel (Cliff Gorman).Vooral de car chase aan het begin (+/- 20 minuten) is de moeite waard door de broeierige sfeer van toeterende auto's, geïrriteerde forenzen en een vader die alles doet om zijn kind terug te halen. De spanning blijft er alleen niet in, want opeens wordt het een dramafilm waarin de twee gefrustreerde alfa-mannetjes vooral stoer praten en met dingen smijten. Let vooral op de racistische ondertonen waarmee elke etnische minderheid in New York belachelijk wordt gemaakt. De ontvoerder blijkt namelijk een boze blanke man waar de kijker ook best een beetje sympathie voor mag voelen. Want voelt hij zich niet terecht een beetje gepasseerd door 'spics' en 'niggers in de grootstedelijke jungle!? En uiteindelijk blijkt iedereen volslagen gestoord, aan welke kant van de wet ze ook staan.

´´Attention! Attention! Ladies and gentlemen, attention! There is a herd of killer rabbits headed this way and we desperately need your help! ´´

Het is net alsof de makers zo blij waren met het bedenken van sommige speciale effecten dat ze die tot op het bot moesten uitmelken. Zo zien we scène na scène hetzelfde type shot van een stampede van konijntjes die naar de camera toe rent in slow motion. Natuurlijk met sets die gebouwd zijn op konijntjesformaat om het idee te wekken dat de creaturen daadwerkelijk groot zijn. Het is allemaal zo knullig en gekunsteld dat het pure camp wordt. Stuart Whitman loopt ertussen en lijkt zich op de set al te schamen voor de ongelofelijke onzin waar hij bij betrokken is geraakt.

Vreemde mengeling van film noir en horror in een verhaal rond een sleazy journalist die achter een reeks moorden aanzit. Darren McGavin is erg aanstekelijk als hoofdpersonage Carl Kolchak. Oogt in alles als een wat goedkopere televisieproductie, maar de actie is bijzonder goed gedaan. Volgens de overleveringen een flink van invloed geweest op The X Files.

Ach ja. 'Night Swim' (2024) weet best aardig het minimale uitgangspunt te benutten. De scènes in en rond het zwembad zijn behoorlijk claustrofobisch. Visueel ook alleraardigst in beeld gebracht, met die rimpelingen en verborgen ruimtes. Er sluimert van alles onder het oppervlakte. Het is alleen jammer dat je voor de rest zit opgescheept met houterige acteurs en een script dat niet maalt om een cliché meer of minder.

Het boek van Pascal Mercier bood een toegankelijke opzet voor 'leken' om over filosofische concepten te mijmeren. In de verfilming is het filosofische aspect onevenwichtig. Ze blijven soms te dicht bij het oorspronkelijke bronmateriaal (met bijvoorbeeld letterlijke citaten uit de roman in de dialogen), terwijl sleutelpassages extreem worden versimpeld. Het hart van de roman was dat Raimund Gregorius door autobiografie/fictie tot zelfontdekkingen kwam, maar in deze verfilming wordt juist dat aspect lachwekkend en banaal. Zijn innerlijke zoektocht vormt nu een excuus voor fotogenieke plaatjes van Lissabon, met een hoop formulematige, onlogische wendingen. Deze sentimentele tearjerker biedt nu vooral oppervlakkige levenswijsheden met een quasi-filosofische inslag.

De soort pulpfilm waar Tarantino gretig elementen uit zou pikken voor zijn latere films. Seksuele fantasieën die eigenlijk vrouwonvriendelijk en verwerpelijk zijn worden schaamteloos vertaald naar iets dat een boodschap uit lijkt te willen dragen over de seksuele exploitatie van vrouwen. Daarbij is het echter zo belachelijk en over the top dat het die plank volledig misslaat. Denk bijvoorbeeld aan vrouwelijke guards (meestal lesbisch) die in te korte rokjes rondlopen.

Of hier nou echt een statement mee wordt gemaakt ten aanzien van wat dan ook, is maar ten zeerste de vraag. Des te vermakelijker eigenlijk, want het zit vol herkenbare clichés over het Amerikaanse zuiden. Met de aanwezigheid van western-acteur Chuck Connors als geperverteerde sherrif krijgt het een heerlijk overdreven sausje. De beste man levert een paar van de meest ijzingwekkende scenes op die ik in tijden heb gezien.