Meningen

'C'mon C'mon' (2021) voelt in alles als een eigentijdse versie van Wim Wenders' 'Alice in den Städten' (1974). Het stemmige zwart/wit en de opzet van een roadtrip door het Verenigde Staten van nu. De losbol in de hoofdrol die opeens moet fungeren als een vaderfiguur voor een kind. De pakkende cinematografie om de schoonheid van stedelijke landschappen in beeld te krijgen. De intellectualistische subtekst over man- en vrouwverhoudingen en volwassenen die verantwoordelijkheid dragen over onze toekomst. Hier ook zo aardig aangekleed door de 'echte' interviews tussen het karakter van Joaquin Phoenix en de kinderen die vertellen over hoe zij de staat van de wereld zien. Uit de schaduw van die vroegere film komt 'C'mon C'mon' (2021) niet, want daarvoor is de film net iets te vaak een herhaling van diens zetten. Maar het is fijn dat een contemporaine regisseur een soortgelijk gevoel weet op te roepen als zo'n filmklassieker.

Mijn favoriete musical, juist omdat deze in de eerste plaats een goed verhaal heeft en pas daarna zijn pijlen richt op de mooie liedjes. Het heeft ook duidelijk meer cachet dan een Grease of een Dirty Dancing. Wat betreft Liza Minelli; hier is ze grandioos, maar ik heb het haar eigenlijk niet meer na zien doen.

Clever hoe het steeds speelt met het verwachtingspatroon van de kijker door overbekende stereotiepen te gebruiken voor een plot dat zoveel gelaagder in elkaar steekt. Je weet vanaf het begin niet waar al deze onzin uiteindelijk toe gaat leiden. Daarmee slaat het misschien iets te ver door in zijn eigen absurditeit, maar óók dat heeft zeer zeker zijn eigen charme. Misschien wel één van de meest creatieve Amerikaanse horrorfilms van de laatste jaren.

Onlangs heb ik Der Golem, Wie Er in die Welt Kam uit het Duits Expressionisme gezien. Die film beviel mij iets beter, maar ik denk dat het er ook iets mee te maken heeft dat ik van Dr Caligari nu een ander soort versie heb gezien. Er schijnt een verschil te zitten tussen de gerestaureerde zwart-wit versies die oneffenheden gladstrijken (en daarmee ook blootleggen dat het er nogal kartonnen uitziet!) en de meer oorspronkelijke versie die eer doet aan het oorspronkelijke materiaal. Ik ga hem dus zeker nog eens herkijken in een andere versie dan die ik nu gezien heb.

Wat mij aanspreekt aan deze film is dat de complexe raamvertelling ruimte openhoudt voor meerdere interpretaties. Het is uiteindelijk maar de vraag wat er hiervan echt is en wat er zich in het hoofd van het hoofdpersonage afspeelt. Een andere reden om hem eens te gaan herkijken zou dan ook zijn om daar achter te gaan komen. Ik vind het ook bevredigend als een oude film zijn bestaanswaarde aantoont door iets te laten zien dat in een veel later stadium als vernieuwend en ongekend werd ervaren. Zo was de twist echt het sleutelwoord in films uit midden jaren '90 (met name door The Sixth Sense), maar die schokkende wendingen zijn dus al veel eerder terug te vinden in de geschiedenis van de cinema.

Swamp noir met een magisch-realistisch tintje. Erg genoten van hoe 'Caddo Lake' (2024) je compleet op het verkeerde been zet met diens milieuschets van twee verschillende personages uit gebroken gezinnen. Ellie (Eliza Scanlen) en Paris (Dylan 'O Brien) kennen elkaar niet, maar allebei dealen ze met de plotselinge vermissing van een geliefde. 'Caddo Lake' (2024) strooit bijna terloops met aanwijzingen waarom de vertakkingen tussen Ellie/Paris zoveel dieper zijn dan ze denken. Uiterst bevredigend als dan opeens het aha-moment indaalt dat de verhaallijnen zich in compleet verschillende tijdlijnen afspelen. Ook psychologisch werkt het goed hoe de personages via het tijdreizen bitterzoete antwoorden krijgen op hun vragen over familiebanden en afkomst.

'Café Derby' (2015) is een lieve debuutfilm van scriptschrijfster Lenny van Wesemael, waarin ze het verhaal vertelt over hoe de komst van de paus een rol heeft gespeeld in haar eigen familiegeschiedenis. Of hoe de ondernemersaspiraties van vader Georges (Wim Opbrouck) megalomane vormen krijgt als hij een café nabij het festivalterrein weet te bemachtigen. De aimabele luchtverkoper ziet gouden bergen en maakt lokale dorpelingen enthousiast voor dit onzekere avontuur. Ook zij verpatsen hun hele hebben en houwen voor grote investeringen in dit eenmalige evenement. Voor dochter Sara (Chloë Daxhelet) is deze dorpsgekte achtergrondruis bij belangrijkere dingen in een tienerleven. Zoals het nabijgelegen legervliegveld, wat in onbruik is geraakt, maar nog genoeg mogelijkheden biedt voor rollerskaten op de landingsbaan of dansoefeningen bij een straaljager. Of de momenten waarop ze zelf apetrots toeziet hoe pappa's theatrale babbelpraatjes hun effect hebben op gewillig koopvolk.

Het aardige aan autobiografische films als 'Café Derby' (2015) is dat het naar mijn idee meer raakt aan de gelaagde pijn van specifieke herinneringen. Zo had het centrale uitgangspunt (hebberige dorpelingen als de paus naar België komt) makkelijk kunnen ontaarden in een moralistisch gebeuren. Maar boven alles is het 't verhaal van dochter Sara die steeds scherper de imperfecties begint te zien van haar pappa. Hoe haar jeugdheld eigenlijk als behaagzieke man anderen meeneemt met z'n valse beloftes en daarmee wegloopt voor eigen verantwoordelijkheden. Vanuit narratief oogpunt is 'Café Derby' (2015) ietwat rommelig en ongepolijst, maar Sara's grote ontgoocheling komt wél binnen. Het pijnlijke besef dat de magie van een onbezorgde jeugd is opgehouden en het disfunctionele huwelijk van haar ouders littekens zal achterlaten. Een volwassen Lenny Van Wesemael beziet hun gestuntel vanaf een afstand en kan inmiddels mededogen opbrengen voor die imperfecte ouders met hun foute levenskeuzes.

Ik blijf een zwak houden voor dit soort budgetloze pareltjes waarin C-garnituur acteurs/actrices te maken krijgen met piemel- en borstenmonsters, twee huurlingen met ski-masker en fopspeen en een legertje cultaanhangers met papieren Cthulhu-maskers. Eigenlijk al vanaf de opening, waarin de hoofdpersoon door een FBI-agente wordt ondervraagd over een bizarre massamoord, is de film zo wanstaltig slecht dat elke suspension of disbelief uit het raam wordt gesmeten. Ik ga nu niet proberen uit te leggen waarom dit een goede film zou zijn (spoiler: dat is het niet) maar het past prima in de langlopende traditie van de betere slechte Amerikaanse trash-film. Anders dan zielloze spektakelfilms die tientallen miljoenen dollars nodig hebben om dezelfde soort drek op de automatische piloot af te leveren, heeft dit type cinema dezelfde kicks en thrills, maar heeft de ongepolijste uitwerking nog iets oprechts. Ook omdat dit soort films, zonder grote financiële belangen, zo stompzinnig, onvoorspelbaar en idioot kunnen zijn als de makers willen. Zo vaak heb ik namelijk nog niet het verhaal gezien van een seksueel gefrustreerde tienermaagd die verliefd wordt op een geroutineerde prostituee, die een toekomstige draagmoeder blijkt voor niemand minder dan Cthulhu. En, belangrijker nog, 'Call Girl of Cthulhu' (2014) is grappig wanneer het dat moet zijn en weet alles uit het gegeven te halen wat erin zat.

Foute kerstfilms, om de een of andere reden kan ik daar wel van genieten. Deze slaat de plank eigenlijk alleen maar mis omdat er geen leuk grapje in zit, maar toch heeft het wel zo'n lekker over-the-top kerstsfeertje.

De arthouse-variant van Misery, met een bevreemdend plot dat zich steeds tussen humoristisch en horror beweegt. Met sfeervol natuurlijk licht wordt een realistisch effect eraan gegeven, terwijl het plot zelf cryptisch blijft in zijn bevreemdende absurdisme. Het contrast tussen overtuigend realisme en de algehele vreemdheid levert een lekker gekke film op vol visuele vondsten die mij nog wel even bijblijven. Over het beschadigde mannelijke ego wanneer de liefde niet wederzijds blijkt en de passie nog even hard aangewakkerd wordt als voorheen.

Deze aangrijpende prent was misschien niet de meest handige keuze als ongedwongen familiefilm op kerstavond. Dat maakt het verhaal over een extreem sympathieke priester in geloofsnood (Brendan Gleeson) wel extra betekenisvol. 'Calvary' oogt aan de oppervlakte als een lieflijke streekvertelling over een tijdloos dorpje met stereotiepe dorpelingen en een plaatselijke pub. Te midden van overweldigend Iers natuurschoon trekt de vaderlijk ogende priester langs zijn parochianen. Soms staat hij ze bij met goedbedoeld advies. Soms helpt hij ze met praktische zaken. Soms legt hij de biecht af of biedt een luisterend oor. Niks mis met die man, ook al oogt hij met zijn pikzwarte habijt als een symbolisch relikwie uit lang vervlogen tijden. Een effect dat op een knappe manier versterkt wordt met surreële overzichtsshots en beeldcomposities van hoe het habijt steeds uit de toon valt.

Onderhuids sluimert en broeit het in de dorpsgemeenschap. Kerkelijke representanten hebben een slecht imago gekregen door vele claims van machtsmisbruik en kindermisbruik. Priesters zelf zijn onderdeel geworden van een eeuwenoude traditie van commerciële uitbuiting van spiritualiteit als geld genererend geheel. Daarnaast zijn parochianen zelf óók geëmancipeerd met een versterkt gevoel van zelfbewustzijn naar eigen verlangens en verwachtingen. Die combinatie van factoren maakt dat een groot deel van de (voormalige) geloofsgemeenschap cynische rede verward met het recht om hoon en spot te uiten naar openlijk belijdende gelovigen. Brendan Gleeson is steengoed als de zachtaardige priester die steeds de afweging maakt óf hij vanuit zijn overtuigingen spreekt, óf dat hij meegaat met de tijdsgeest en besluit om milder te zijn naar zijn afvalligen.

Voor mij gaat 'Calvary' over de nostalgie naar een voorbij tijdperk, waarin sociale cohesie en collectieve betrokkenheid in ieder geval nog afgedwongen werden door de kerk. Wellicht slecht georganiseerd op een manier dat misbruik van het systeem kon worden gemaakt, maar dat neemt niet weg dat 'religieuze herders' óók als een anker van betrokkenheid en eenduidigheid fungeerden. In de versplinterde postmoderne wereld van nu worstelen mensen meer dan ooit met existentiële vraagstukken van zingeving en betekenis, terwijl de positieve waarden van religieuze gemeenschappen (het goede doen, vergeving vragen en krijgen, wereldse betrokkenheid) vervangen zijn door individualisme en cynisme.

Het is bijna verbazingwekkend dat de Netflix Original 'Cam' (2018) niet verscheen onder de naam van grotere franchises als 'Coverfield' of 'Black Mirror'. Op zich een gaaf uitgangspunt om webcam-meisje Alice (Madeline Brewer) vooral in beeld te brengen wanneer ze onzichtbare (doch vermoedelijk hitsige) mannen zoveel mogelijk clicks en donaties ontlokt. Een verleidingsspel waar ze zelf de spelregels bepaalt over lijf en leden. Eigenlijk is 'Cam' (2018) best positief over sekswerk en de vrouwen die eraan meedoen, omdat Madeline Brewer haar personage neerzet als een sterke zakenvrouw met normbesef. De webhost zwengelt echter een competiedrift aan tussen de deelnemende vrouwen en ook Alice ziet zich genoodzaakt om haar eigen grenzen te overschrijden. Tot het punt dat het computersysteem nog een vernederende wending voor haar in petto heeft. Maar juist na die twist laat 'Cam' (2018) zoveel ruimte voor interpretatie en suggestie, dat het in de weg komt te staan van de psychologische ontwikkeling of de spanningsopbouw. Het geheel eindigt in een wat pretentieus rommeltje zonder de emotionele gut punch die nodig is bij een genrefilm.

Meer een slowburner als 'Better Call Saul' dan de snelkookpan 'Breaking Bad'. Het is aardig hoe die flashbacks (steeds met een andere mentor-figuur in de hoofdrol) het beeld schetsen van een jongen die altijd op zoek was naar sturing, maar zich daar in de tegenwoordige tijd los van moet leren maken. Echt nodig was deze karakterschets misschien niet, maar het geeft extra cachet aan een personage wiens lot wel erg in het ongewisse bleef. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de uitleg die we nu krijgen bij het systeem waar criminelen hun oude identiteit kunnen inruilen voor een nieuwe. Het is inderdaad wel bevreemdend dat de acteurs van toen inmiddels een stuk ouder en dikker zijn geworden. Vooral Jesse Pinkman (Aaron Paul) en Todd Alquist (Jesse Plemons) waren echt nog magere jongens toen we ze voor de laatste keer zagen. Maar ik was snel bereid om dit anachronisme te bedekken met de mantel der liefde, want ergens past hun volwassenheid bij deze nieuwe vertelling over misgelopen kansen.

Ken je dat vreemde gevoel van bevrediging als je in Grand Theft Auto net een prostituee neer mept om je eigen geld terug te pakken? Rabid Dogs (1974) is een soortgelijke walgelijke trip van vrouwenhaat, zinloos geweld en criminaliteit verheerlijken. Het knappe is dat de film zich afspeelt in de claustrofobische setting van een kleine auto. Je ziet de criminele klootzakken hijgen, zweten, zich opwinden; steeds agressief hun macht afdwingen over alles en iedereen die in hun kleine koninkrijkje terechtkomt. Slachtoffers en daders zweten zich een ongeluk, terwijl het schitterende Italiaanse natuurschoon aan hun raampjes voorbij trekt. Meesterlijke misantrope cinema, met een wrange niets of niemand ontziende climax.

Vooral het stuk rond de totstandkoming van ons Nederlandse gedoogbeleid (en hoe dat contrastreert met de Amerikaanse 'War on Drugs') is interessant. Wel grappig om interviews te zien met oude, idealistische hippies van toen die inmiddels flink hebben geprofiteerd van 't kapitalisme. Of de archiefbeelden waarin hoogte- en dieptepunten uit het drugsmilieu worden geschetst. Maar de eigenlijke zaak rond Johan van Laarhoven wordt wel erg opzichtig uitgesmeerd over zes afleveringen. Op een gegeven moment veel herhaling als duidelijk wordt dat 't 'Cannabis' (2020) toch vooral te doen is om juridisch eerherstel voor Johan en z'n vrouw Tukta. Grappig genoeg is het gedeelte waar vooraf veel reuring over was - namelijk de schimmige rol van het OM in Johan's veroordeling - eigenlijk 't minst interessant. Wat mij betreft hadden ze het gewoon bij die historische sfeerschets gehouden.

Ik was ook danig onder de indruk van deze film. Het is verreweg de meest kleurrijke zwart-/witfilm die ik ooit gezien heb. Het is zo zinnenprikkelend gebracht dat je de scenes bijna voelt. Het is ook mooi hoe het pertinent ongrijpbaar blijft; er is geen enkel genre waarin je het zou kunnen plakken. Het is een detective maar zonder de moorden; het is drama maar zonder de tragiek; het is een oorlogsfilm maar zonder de oorlog. Heerlijke cinema.

Bijzondere herbewerking van de Canterbury Tales van Chaucer, waarbij alles gesitueerd is in het Engeland van de 21e eeuw. In de hoofdrollen de grote namen van het huidige Britse acteurs-aanbod, zoals James Nesbitt en Bill Nighy. Elk verhaal is eigenlijk een moralistische parabel over hoe mensen elkaar ten gronde kunnen helpen met foute keuzes en tekortkomingen in het karakter. Hierbij een kleine selectie van de afleveringen die ik gezien heb:

- The miller's tale: James Nesbitt als gladde talentenjager, die jonge meiden inpalmt met de belofte om ze een succes te bieden in de showbizz. Een jong wicht, getrouwd met een oudere man, laat zich door hem inpalmen. De grappigste uit de reeks, vooral door de speelse larger-than-life attitude die Nesbitt zijn karakter meegeeft.

- The wife of Bath: Oude vrijster windt jonge knapen om haar vinger, in de hoop zo nog een beetje van haar jeugd te behouden. Vinnig drama, dat een belangrijk statement maakt naar hoe onze celeb-maatschappij jeugdige schoonheid verheerlijkt. Ook een pluim voor de altijd sterke Bill Nighy als misnoegde echtgenoot.

- The knight's tale: Twee gevangenismaten vallen op dezelfde sociaal werkster die hen vrijwillig les geeft. De minst humoristische uit de reeks, en juist daarom ook een van de minst leuke. Ik mis de tragikomische schwung die de andere delen wel in zich hebben. Ook is het een beetje ongeloofwaardig op een paar punten.

- The sea captain's tale: Jonge Hindoestaanse dame stapt in het huwelijksbootje met een oudere man. Zij schroomt geen middelen om te krijgen wat zij wil, al moet ze er voor stelen of vreemdgaan. Dit is een van de meest interessante delen voor mij, omdat ik tamelijk bekend ben met de Hindoestaanse cultuur in het Westen. En geloof me, ze kunnen echt zo manipulatief en orthodox zijn in hun doen en laten.

The pardoner's tale: Inktzwarte komedie, waarin een groepje nobody's zich inlaat in het leven van een jong meisje, met verstrekkende gevolgen.

The man of law's tale: Het verhaal van een bootvluchtelinge die bij een in Engeland wonende Afrikaanse terecht komt. Haar man vindt het allemaal maar niks, en dan ontmoet ze ook nog eens een leuke jongen. Heel mooi verhaal.....pssssssssj...en toen viel de betreffende DVD uit. Heel erg jammer, want dit is mijn favoriete uit de reeks...

Ik heb een beetje een haat- en liefdeverhouding met Michael Moore en zijn werk. Ook deze documentaire is propagandistisch knip- en plakwerk waarbij een heleboel argumenten op een hoop worden gegooid. Voor een diepteanalyse van het kapitalisme ben je dan ook aan het verkeerde adres. Toch vond ik deze beduidend sterker dan Sicko of Fahrenheit 9-11 omdat Michael Moorej zich volledig op Amerika blijft richten. Nu eens geen uitstapjes naar Canada of Europa om aan te tonen hoe slecht het met Amerika gesteld is. Hij noemt hier een aantal zeer hoogst verontrustende gevallen waarbij de macht van bedrijven zich onttrekt aan politiek en justitie.

Eigenlijk vooral gaan zien omdat mijn moeder en ik vorige zomer een ontzettend gave trip door het schitterende Jordanië gemaakt hebben. We hoopten dus iets van de weidse woestijnlandschappen en de imposante rotspartijen terug te kunnen krijgen. Helaas, niets van dat. De film focust zich voornamelijk op het stedelijke gebied rond Amman, en dan vooral de armere, meer verwaarloosde wijken. Als film is het een wat inwisselbaar sociaal realistisch drama over de kloof tussen arm en rijk en het niet hebben van status tegenover de beklemming van hooggespannen verwachtingen naar een hoogopgeleide vrouw. Echt opzienbarend is het nergens, maar het weet precies de juiste violen te bestrijken om te dwingen tot een lach en een traan.

Als de vader uit 'Knielen op een Bed Violen' (2005) niet de Bijbelse God maar Noam Chomsky als lichtend baken in de opvoeding neemt. Viggo Mortensen speelt een pater familias die zijn zes kinderen opvoedt in een rigide 'back to basic' leefstijl, vanuit waarden als: zelfvoorzienend in plaats van afhankelijk van de commercie, een ironisch kritische houding naar autoriteiten en de bourgeoisie, en ontplooiing van de eigen individualiteit in plaats van opgaan in de grauwe massa. Ultieme vrijheid maar met een totalitair randje. Hoe moreel is een opvoeding waarin de eigenheid van kinderen wordt gestimuleerd maar dat vervolgens een vervreemdend werkt voor hun toekomstige rol in de samenleving? 'Captain Fantastic' (2016) lijdt een beetje aan wat meer van dit soort Amerikaanse formulefilms tegenwerkt: het beoogde morele vraagstuk wordt in de film zelf opgelost. De hoofdkarakters maken een rechtlijnige psychologische ontwikkeling door en leren iets van de reis die ze met elkaar hebben doorgemaakt. Wat begon met een schitterende ambigue scène - een jongeman ziet een hert sterven als een rite of passage voor zijn mannelijkheid - verwordt tot een aaneenschakeling van scènes waarin het ene sentimentele tearjerker-momentje het einde lijkt aan te kondigen, maar vervolgens de opmaat blijkt naar het andere sentimentele tearjerker-momentje.

Heerlijke pulp tegen de achtergrond van het natuurschoon in Utah. Het heeft de juiste balans van zichzelf serieus nemen en de cheesiness waardoor het surreële kwaliteiten krijgt. De personages zijn archetypisch en over-the-top, hun dialogen vol oneliners en gemene sneren naar elkaar. James Brolin zet met zijn karakteristieke smoel de klassieke revolverheld neer die waakt over de nachtrust van de Amerikaanse kijkers (terwijl hij tegelijk een alleenstaande vader is met de zorg over twee snoezige dochtertjes!) Smoezelige POV-shots vanuit de voorruit van 'The Car' die aast op dagjesfietsers, lifters, wetsdienaren en andere weggebruikers om te pletten met zijn banden. En altijd een broeierig sfeertje van een kleine Amerikaanse gemeenschap in de ban van een (mogelijk) paranormale entiteit. Het is onderbuikcinema zonder verfijning of intellectuele overpeinzingen, maar het vermaakt als amusante schlock.

Vlijmscherpe zedenschets waarbij twee koppels geconfronteerd worden met een situatie waarin hun eigen moraal op de proef wordt gesteld. En dan ook nog eens ontzettend geestig. Volgens mij is het een project geweest waar regisseur Roman Polanski en de steracteurs in de hoofdrol ontzettend veel plezier aan hebben beleefd om te mogen maken.

Bijzonder prettige romantische komedie met een charismatische Heath Ledger als Casanova. Mooie sets van Venetie en een onderhoudend plot over jezelf kunnen geven aan een ander.

Het blijft mij echt een slag teveel hangen tussen slappe mainstream en het geforceerd artistiek verantwoord willen zijn. Daarom kon ik er nooit helemaal in komen en werd het soms zelfs een tikkeltje saai. Dingen als de voetbalmatch of het feest aan het einde waren voor mij zeker niet nodig om de fraaie, dromerige ''freeze frame'' sequenties aan op te hangen. Eigenlijk had de uitzichtloze leegte in de supermarkt en het daarin observeren van de hoofdpersoon, volstaan. Alle poespas eromheen leidt alleen maar af van de schoonheid die de film wil bieden.

Stijlvolle misdaadfilm, waarin de nadruk vooral ligt op de ironie van de hele situatie. Samen met Goodfellas is het een van de betere titels in het genre.

Net als bij Match Point wordt ook hier een raamwerk gemaakt waarin symbolische hints vertellen wat er de karakters boven het hoofd hangt, zodat wij als kijker besmuikt kunnen lachen om het noodlot dat zich vast gaat voltrekken na hun verkeerde keuzes. Binnen deze vertelstructuur is weinig tot geen plaats voor compassie of medeleven; het voelt afstandelijk, te schematisch en erg bedacht aan. Het helpt ook niet mee dat Woody Allen de laatste tijd zijn werelden laat bevolken met te mooie jonge mensen, die vooral zo trendy mogelijk op het beeld verschijnen als ware ze in een commercial. Bij vlagen wordt het acteerspel van Ewan McGregor en Colin Farell briljant als zij samen een moord beramen, maar vlak daarna kakt het als een plumpudding in elkaar en wachten we toch vooral op de, wel heel erg voorspelbare, slotconclusie. Nee, dit is zeker niet de sterkste film van de Amerikaanse cineast, en eigenlijk voegt het maar bar weinig toe aan het betere Match Point. Ik had liever gezien dat hij zijn Britse fase sneller had ingeruild voor iets anders, been there done that!

Veel langer mee 'gespeeld' dan waarschijnlijk de bedoeling is. 'Cat Burglar' (2022) is een beetje gimmicky als oude Tex Avery-cartoon met geestige trivia-vragen. Nog best pittig door de snelle timer en de vele instinkers. Volgens mij is het een project van Black Mirror's Charlie Brooker, maar pin me er niet op vast. Het aardige aan 'Cat Burglar' (2022) is dat het onder het kindvriendelijke vernislaagje eigenlijk best een sadistisch gebeuren is á la Itchy and Scratchy uit The Simpsons. Een paar keer smakelijk gelachen om de bizarre manieren waarop onze kattige protagonist gruwelijk aan zijn einde komt. Wat mij betreft maken ze meer van dit soort speelbare filmpjes voor een paar verloren uurtjes.

Schitterende sets en degelijke creature designs in een wat voorspelbare en routineus uitgewerkte claustrofobische horror. Helaas zijn de karakters wel erg eendimensionaal.

Het is niet altijd even geloofwaardig en ik had de vriendschap tussen Juan Oliver en Malamadre iets meer uitgewerkt gezien. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt met knettergoed acteerwerk. Alberto Ammann als Juan Oliver weet heel indringend de verschillende stadia van zijn karakter neer te zetten: van de onschuldige bewaker die het systeem dient tot de verbitterde engel des wrake die tegen hetzelfde systeem ten strijde trekt. Luis Tosar als Malamadre lijkt in eerste instantie een wat cartooneske figuur neer te zetten, maar hij krijgt gaandeweg juist een veel meer emotionele en gevoelige kant. Wel ontzettend jammer dat het dramatische einde zo plotsklaps komt. Er had nog net iets meer pathos ingezeten.

Simpel in opzet, groots in subtiele schoonheid. Heel lief en oprecht verhaal over hoe een vrouw haar eigen zuurheid weet te overwinnen in de zoektocht voor een jongetje.

Verontrustende documentaire over hoe de ideeën van Sigmund Freud navolging vinden bij politieke denkers die illusie van individualiteit inzetten om de maatschappij politiek mee vorm te geven. Aan de ene kant wordt er het idee geschetst dat wij vrije wezens zijn die keuzevrijheid hebben over onze leefwereld, maar aan de andere kanten worden behoeftes en verlangens duidelijk gestuurd door de belangen van grote bedrijven en politieke partijen. Het kapitalistische systeem wordt getoond als een inventieve kameleon die zich goed weet te vormen naar de individuele verlangens van menselijke subjecten.

Wat deze documentaire laat zien is niet eens zo wereldschokkend omdat het laat zien wat de invloed van marketing is op onze levens. Dat is een alledaags verschijnsel waar we in deze postmoderne wereld al kritisch op zijn. Wel zet het een historische context neer waarbij getoond wordt hoe diep verankerd de invloed van propaganda zit in onze moderne maatschappij. Ze zouden hier eigenlijk een tweede reeks van moeten maken die ingaat op nieuwe technologische ontwikkelingen als de opkomst van het internet en hoe dit weer in relatie staat met het idee van een zelf.